ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 33: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] สิ้นสุดเสียที 100%

ชื่อตอน : HATE LOVE 33: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] สิ้นสุดเสียที 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2562 16:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 33: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] สิ้นสุดเสียที 100%
แบบอักษร


HATE LOVE 33: สิ้นสุดเสียที

"ตายยากนักนะ แต่เดี๋ยวภาคย์ก็ปากดีได้อีกไม่นานนักหรอก อย่าลืมสิว่าตอนนี้เอมเป็นคนของท่านวิทวัส ถ้าฆ่าเอมตอนนี้ยังไงท่านก็ปล่อยให้ภาคย์อยู่รอดได้หรอก" อัญชนามีความมั่นใจสูงจึงได้กล่าวท้าทายออไปแบบนั้น "ดูสิ! รอบๆนี่น่ะมีแต่คนของท่านทั้งนั้น ภาคย์คนเดียวจะทำอะไรได้"


ภาคย์กระตุกยิ้มมุมปากแล้วถอนหายใจออกมาดังๆ "เธอกับแม่ของเธอนี่ยังคงโง่เสมอต้นเสมอปลายนะ คิดว่าไม่มีใครรู้ทันเธอหรือยังไง? ท่านวิทวัสต้องการที่ดินของคุณปวันเพื่อสร้างสถานบันเทิง เลยใช้วิธีสกปรกไปเผาบ้านคนของเขาเพื่อข่มขู่แลกที่ดิน" สองขาค่อยๆก้าวออกมาโดยไม่ได้เกรงกลัวเลยว่าลูกน้องของท่านวิทวัสกำลังเล็กปลายกระบอกปื่นมาที่เขา "แต่ถ้าท่านวิทวัสรู้ว่าเธอใช้วิธีไหนในการเอาที่ดินผืนนั้นมา ท่านคงไม่เอาเธอกับแม่โง่ๆของเธอไว้เหมือนกัน"


"แบบนั้นผมคงยกให้เอมไม่ได้หรอกนะ!!" เสียงทุ้มอันแสนอบอุ่ที่คุ้นหูดังแทรกขึ้นมา กันตาหรี่ตามองเล็กน้องก็เห็นปวันเดินออกมาจากด้านหลังพุ่มไม้ใหญ่  "กันย์ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่นี่แล้ว"


"ระวังนะคะ!!" กันตาตะโกนบอกเขาด้วยความเป็นห่วง เธอยิ้มด้วยความดีใจและจับแขนอินทุกรเอาไว้แน่น


"เราต้องออกไปจากตรงนี้ก่อน" อินทุกรกวาดมองไปรอบๆแล้วมองเห็นกลุ่มตำรวจที่กำลังซุ่มเดินเข้ามาล้อมพื้นที่เอาไว้ ภาคย์คงจัดการทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว เหลือเพียงแค่เธอจะออกไปให้ห่างจากสองแม่ลูกนี่ได้ยังไงนี่แหละ แต่ระหว่างที่กำลังขยับตัวสิรินก็ยกปลายกระบอกปืนมาทางเธอทั้งสองเสียนี่


"นี่พวกแกะทำอะไร ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ!! ยิงพวกมันสิ!!" สิรินตะเบงเสียงจนแหบพร่า เธอหันไปสั่งคนที่ท่านวิทวัสส่งมาให้ด้วยอาการหวาดหวั่น ทำไมพวกมันถึงไม่ฟังคำสั่งเธอเหมือนแต่ก่อน "ฉัน...ฉันจะบอกท่านให้จัดการพวกแกทั้งหมดเลย ไอ้หมารับใช้ เร็วๆสิ เอานังเด็กสองคนนี้ไปขึ้นรถ"


"ถุย !! มึงไม่ใช่ท่านจะมาสั่งกูได้ยังไงวะ?" หนึ่งในชายสวมชุดสูทสีดำตอบกลับอย่างไร้เยื่อใย "เลขาท่านเพิ่งโทรมาว่าท่านสั่งให้พวกกูกลับแล้วปล่อยมึงสองตัวแม่ลูกไว้ที่นี่ !!"


"อะไรนะ!!" อัญชนากล่าวกับตัวเองอย่างไม่เชื่อหู "แกพูดอีกทีสิ! อย่างท่านน่ะหรอจะทำแบบนั้น"


"ใจเย็นๆนะเอม เรายังมีเสี่ยอิทธิอีกคน เดี๋ยวก็คงมาแล้ว" สินรินแตะไหล่ปลอบลูกสาวโดยที่สายตายังคงมองอาฆาตมาทางภาคย์โดยไม่วางตา


ภาคย์ลดแขนลงแล้วเดินเข้ามาใกล้ๆ "อยากรู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟัง!"


ย้อนไปเมื่อสองวันก่อน... ภาคย์จัดการก็อปปี้หลักฐานทุกอย่างเอาไว้เพื่อเป็นข้อต่อรองกับท่านวิทวัสก่อนจะส่งบางส่วนไปยังที่บ้านของชายสูงวัยคนนี้ แน่นอนแหละว่าหลังจากนี้ไปเขาเองก็จะไม่ปล่อยให้คนขี้โกงที่มีหน้าอยู่ในสังคมเช่นเดียวกัน

Arrrr Arrrr

"ฮัลโหล" เสียงทุ้มของท่านวิทวัสที่นั่งอ่านหลังสือพิมพ์ยามเช้าอย่างสบายอารมณ์ ฟังแล้วช่างดูก็รู้ว่าเขาดูสดชื่นแค่ไหน

"สวัสดีครับท่าน" ปลายสายกล่าวเสียงเรียบเย็น "ได้ข่าวว่าท่านกำลังจะลงสมัครเลือกตั้ง แต่เสียดายนะครับท่านอาจจะต้องเสียเงินกับการหาเสียงฟรีๆ"

"แกเป็นใคร!! ต้องการอะไร!!?" ทันทีที่ได้ยินประโยคที่ไม่เข้าหู ชายสูงวัยจึงเปลี่ยนน้ำเสียงและพยายามคาดคั้นตัวตนของอีกฝ่ายในทันที "กูถามว่ามึงเป็นใคร!!?"

"ท่านไม่ต้องรู้หรอกครับ รู้แค่ว่าหลักฐานการโกงภาษี ค้าประเวณีเด็กและหลักฐานการฟอกเงินของท่านอยู่กับผมก็พอ แถมเรื่องที่ดินที่คนของท่านกำลังจะนำไปให้โดยที่เจ้าของเขาไม่เต็มใจจะให้อีกต่างหาก แต่...ถ้ายังอยากลงหาเสียงต่อผมเองก็อยากจะขอความร่วมมือจากท่านสักอย่าง" ปลายสายถอนหายใจ เขานิ่งไปสักพักเพื่อประเมินท่าทีของอีกฝ่าย "สองแม่ลูกที่ชื่ออัญชนากับสิริน หลังจากนี้ก็จะขอร้องแค่ท่านอย่าเข้ามาช่วยเหลือ ไม่เช่นนั้นล่ะก็...."

"เออๆ แค่ไม่ไปยุ่งกับนังตัวซวยสองตัวนั่นใช่ไหม? ฮัลโหล!! นี่!! ฟังอยู่หรือเปล่า เฮ้?"

ตื๊ดๆ ตื๊ด....

อินทุกรมองสลับไปมาหลังจากที่ยินภาคย์พูดจบ อัญชนาดูนิ่งไปราวกับถูกแช่แข็งไปทั้งตัว เธอและกันตาจึงอาศัยจังหวะนี้รีบเดินเลี่ยงไปทางด้านหลังที่ปวันยืนรออยู่ ภาคย์เห็นดังนั้นก็คลายกังวลเพราะตอนนี้ทาสะดวกแล้วและเขาไม่ต้องกลัวว่าอินทุกรจะเป็นอันตรายอีก


"อย่างหวังว่าไอ้เสี่ยแก่นั่นจะช่วยเธอได้หรอกนะ" เสียงเรียบเย็นกล่าวแล้วหันไปมองทางที่มีรถตู้สีดำที่แล่นเข้ามาจอดทางด้านขวา 


ประตูรถถูกเปิดออกก่อนที่ร่างท้วมที่ถูกมัดมือมัดเท้าอันแสนน่ารังเกียจของเสี่ยอิทธิถูกถีบลงมารถจนกลิ้งไม่เป็นท่า คิรินเดินตามลงมาแล้วจัดเสื้อที่ตัวเองสวมใส่ก่อนจะส่งยิ้มให้กับภาคย์ 


"ผมจัดการให้ตามคำขอแล้ว คืนนี้คงต้องขอตัวน้องสาวของคุณพี่ชายมานอนกอดสักหน่อยนะ เป็นค่าแรง!" น้ำเสียงยียวนของคิรินบวกกับใบหน้าที่วอนโดนต่อยเสียจริงๆ


"ไปขอ 'พ่อ' ผมสิ" ภาคย์เน้นคำว่าพ่อชัดๆอีกครั้งเพื่อบอกสถานะทางอารมณ์ เขาปรายตามองสองแม่ลูกที่กำลังสิ้นไร้ไม้ตอก หมดหนทางที่จะทำเรื่องเดือดร้อนให้คนอื่นอีก "ไม่มีใครคุ้มกะลาหัวเธอสองคนแม่ลูกได้อีกแล้ว"


ปัง!!!


เสียงปืนดังสนั่นโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ความโกลาหลเริ่มเกิดขึ้นเมื่อคนของเสี่ยอิทธิเข้ามาช่วยเหลือเจ้านายตัวเอง คิรินถีบร่างของไอ้เสี่ยบ้ากามให้กลิ้งไปตามถนนไม่นานลูกน้องของเขายิงต่อสู้กับอีกฝ่ายอย่างไม่กลัวตาย นนท์ธวัชได้จังหวะก็พาทีมตำรวจเข้าล้อมพื้นที่...ช่างดูแล้วไม่ต่างอะไรกับละครไทยนักหรอก


คิรินมองภาพดังกล่าวก็ยกยิ้มมุมปากด้วยความสมเพช เลขาคนสนิทของเขาเดินเข้ามาใกล้ๆแล้วกระซิบบอก "โอกาสนี้กำลังดีนะครับคุณคีย์ เราควรจะกำจัดผู้กองนนท์ก่อนที่จะสร้างความวุ่นวายกับเรามากกว่านี้"


"ไม่จำเป็น" คิรินตอบกลับเสียงเรียบ "แค่ฉันได้ภัทรมาทำเมียมันก็คลั่งจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ทั้งไอ้ผู้กองนั่นแล้วก็ไอ้ภิชญ์! ให้มันอยู่แบบทรมานไปแบบนี้นี่แหละ" ร่างสูงหันไปทางลูกน้องที่ยืนเรียงกันด้านหลังด้วยท่วงท่าอันน่าเกรงขาม "หมดธุระของพวกเราแล้ว ฉันเบื่อที่จะดูตำรวจเล่นจับผู้ร้าย...อย่าให้ช้าล่ะ ฉันไม่อยากให้ว่าที่เจ้าสาวของฉันต้องรอนาน"


"ครับ" ทุกคนรับคำก่อนจะนำทางผู้เป็นเจ้านายขึ้นรถตู้คันหรูแล้วขับออกไปโดยที่ไม่บอกกับใครทั้งนั้น


ในขณะที่เสียงปืนยังคงดังขึ้นมาต่อเนื่อง...อัญชนาอาศัยตอนที่ภาคย์ให้ความสนใจอินทุกรยกปืนขึ้นมายิงตรงใส่อดีตน้องสาวในทันที อินทุกรหวีดร้องด้วยความตกใจก่อนนั่งลงยกมือปิดหูทั้งสองข้าง หลังจากตั้งสติได้เธอก็ค่อยๆลืมตาก็เห็นภาคย์ยืนบังกระสุนให้เธออยู่ 


"พี่ภาคย์!!" เธอกล่าวเสียงสั่นด้วยความตกใจ ร่างเล็กวิ่งถลาเข้าไปหาเขาด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง "พี่ภาคย์ถูกยิงใช่ไหมคะ? อย่าเป็นอะไรนะคะ!!"


"พี่ไม่เป็นไร เสื้อเกราะช่วยเอาไว้แต่คงได้อีกไม่นาน" คนถูกยิงกล่าวราวกับไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น ร่างกายเขาราวกับโดนค้อนปอนมาทุบเมื่อถูกคมกระสุน...ภาคย์จับมืออินทุกรแล้วพาวิ่งมาหลบหลังต้นใหม่ที่ยังมีควันไฟของรถที่ลุกไหม้แล้วกลุ่มควันยังคงครุกรุ่น "อุ่นวิ่งตรงไปหลังพุ่มไม้นี่มีรถของตำรวจรออยู่"


"แต่..."


"ไม่มีแต่! เดี๋ยวพี่ตามไปนะ" ภาคย์ลูบใบหน้าหวานของเธอเพื่อสร้างความมั่นใจให้คนที่กำลังเป็นห่วงเขาในตอนนี้


"ค่ะ พี่ภาคย์รีบกลับมานะคะ" อินทุกรฝืนยิ้มแม้ว่าจะกังวลมากแค่ไหนก็ตาม สุดท้ายเธอก็ยอมทำตามที่เขาบอกโดยการวิ่งไปตามทางที่ภาคย์กำหนดเอาไว้ให้เร็วที่สุด


เวลาผ่านไปไม่นาน...ปวันที่พากันตาหนีออกมายังจุดที่ตำรวจจอรอรถได้ก่อน เขาถอนหายใจโล่งคิดว่าจะพาเธอออกมาไม่ได้เสียแล้ว เมื่อหยุดพักหายใจได้กันตาก็มองหาเพื่อรักในทันที "ไออุ่นล่ะคะ แล้วคุณภาคย์ล่ะ เราจะไม่รอเขาก่อนหรอคะ?"


"เดี๋ยวก็ตามมาแล้วล่ะครับ นั่นไง" ปวันได้ยินเสียงวิ่งเข้ามาก็หันไปมองทันที แต่ก็เห็นเพียงแค่อินทุกรที่วิ่งผ่านป่ารกออกมา "คุณภาคย์ยังไม่ออกมาอีกหรอครับ?"


อินทุกรส่ายหน้าด้วยความหม่นหมอง "ยังค่ะ"


บรรยากาศเงียบลงไปไม่นานปวันก็ส่งยิ้มให้กับสองสาว "อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ไม่มีใครเป็นอะไรหรอกนะ เดี๋ยวมานะ"


"คุณปวัน!!" กันตาพยายามจะรั้งเขาเอาไว้แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ปวันรีบวิ่งห่างออกไปถึงแม้ว่าเขาจะได้ยินเสียงเรียกก็ก็ตัดใจไท่หันหลังกลับ 


สำหรับเขาและภาคย์!! วันนี้เรื่องทุกอย่างมันจะต้องจบ...


ทางด้านอัญชนาที่พอได้เห็นความวุ่นวายก็ฉวยโอกาสนี้แม่ของเธอหนีออกมา ออกไปจากตรงนี้ให้ได้เสียก่อนภายหลังจะเอาอย่างไรก็ค่อยว่ากันอีกที ด้วยความร้อนรนทำให้สิรินรู้สึกกระวนกระวายเป็นอย่างยิ่ง


"เร็วเข้าสิเอม เดี๋ยวพวกมันก็มากันหรอก" สิรินเนร่งลุกสาวที่พยายามควานหากุญแจรถในกระเป๋า


"รู้แล้วน่ะแม่ เอมกำลังรีบอยู่!"


กึกๆ


กรี๊ดดด...


"จะไปไหนหะ! นังตัวซวย!!" เสี่ยอิทธิเดินโซเซเข้ามาล็อกตัวอัยชนาเอาไว้แล้วเหวี่ยงไปทางลูกน้องของเขา "อั๊วะเสียเงินกับมึงสองคนไปมาแค่ไหน ดูสิ!! ดูสิ่งที่ได้รับมา ดูผลงานของมึงสองคนแม่ลูกนี่สิ!!"


"เสี่ยใจเย็นๆก่อนนะ ปล่อยลูกสาวฉันเถอะนะ" สิรินพยายามอ้อนวอน เธอยอมเสียศักดิ์ศรีที่จะก้มลงกราบเท้าของไอ้เสี่ยตัณหากลับเพื่อขอชีวิตลูกสาว


อัญชนาตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว แต่เธอก็ยังคงร้องห้ามไม่ให้แม่เธอทำเช่นนั้น "ไอ้เสี่ยบ้า ไม่มีปัญญาเอาตัวรอดแล้วจะมาโทษฉันกับแม่ได้ยังไง!!"


เพียะ !!


หญิงสาวหน้าหันไปตามแรงตบของเสี่ยอิทธิ พอเห็นลูกสาวถูกทำร้ายสิรินก็ระงับความโกรธตัวเองไม่จึงลุกขึ้นมาทุบตีร่างอ้วนท้วมอย่างบ้าคลั่ง "ไอ้เลว!! แกทำลูกฉันหรอหะ? อัก!"


"รำคาญเว้ย!!" 


ปัง ปังๆ!!


"กรี๊ดดด แม่!!"


ร่างของสิรินล้มลงนอนแน่นิ่งท่ามกลางกองเลือดที่ไหลออกมาจากตัวเธอ เสี่ยอิทธิมองแล้วชื่นชมผลงานของตัวเองได้ไม่นานจนลืมไปเสียว่าตัวเองก็ถูกหมายจับด้วย ทีมตำรวจและภาคย์รีบวิ่งตามมาเสียจนได้ คนร้ายหนีไปไหนไม่รอดจึงต้องยอมจำนนกับหลักฐานตรงหน้าแล้วถูกรวบตัวไว้ได้หมด อัญชนาพอได้อิสระก็ร้องไห้ฟูมฟายกอดร่างอันแน่นิ่งของคนเป็นแม่เอาไว้ไม่ห่าง ปวันวิ่งตามมาหยุดอยู่ข้างๆภาคย์แล้วมองด้วยความเวทนา อาจจะเป็นเพราะว่าความผูกพันธ์ที่เคยมีมาในอดีตก็เป็นได้ "เอม มอบตัวเถอะ"


ฮึก ฮือๆ...


"ไม่!! ยืนบื้อกันทำไมล่ะ รีบพาแม่ฉันไปโรงพยาบาลสิ!! ฮือๆๆ" หญิงสาวตวาดลั่นแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ


นนท์ธวัชเดินเข้าไปแล้วใช้มือสัมผัสลมหายใจ เขาเงยหน้ามองเธอและทุกคนก่อนจะถอนหายใจออกมา "ทำใจเถอะ แม่เธอตายแล้ว"


"กรี๊ดดด ไม่จริง!! ไอ้นนท์! อย่ามาพูดมั่วๆนะ เพราะแก...พวกแกทุกคนเลย จะไม่ช่วยใช่ไหม? ฮือๆ" อัญชนาเริ่มมีอาการคลุ้มคลั่งจนแทบจะควบคุมสติเอาไว้ไม่ได้ 


ภาคย์หลับตาลงสักพักก่อนที่จะตัดสินใจพูดบางอย่างออกไป "ยอมรับความจริงบ้างเถอะ สิ่งที่เจออยู่มันก็เป็นผลกรรมของเธอกับแม่ที่ไปทำไว้กับใครต่อใครเขา ตอนนี้แม่ของเธอชดใช้กรรมในโลกนี้แล้ว...ต่อจากนี้ก็อย่างหวังว่าจะไปพึ่งบารมีใครเขามาช่วยเธอได้อีก ใช้กรรมในคุกต่อไปเถอะ"


เสียงกรีดร้องปานจะขาดใจดังขึ้นมาอีกครั้ง...นี่คงเป็นผลกรรมจริงๆอย่างที่ภาคย์บอก ดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไป...ตำรวจได้ทำการเคลียร์พื้นที่และมีหน่วยกู้ภัยเข้ามาช่วยนำศพที่ถูกวิสามัญขึ้นรถส่งไปยังนิติเวช อัญชนาถูกใส่กุญแจมือและโดนควบคุมตัวตามหลังพวกเสี่ยอิทธิด้วยอาการเหม่อลอย ราวกับว่านั่นเป็นเพียงแค่ร่างแต่วิญญาณไม่ได้อยู่ด้วยเสียแล้ว


"พี่ภาคย์คะ" ภาคย์หันไปตามเสียงเรียก อินทุกรยิ้มทั้งน้ำตาแล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดเขาด้วยความโล่งใจ "อุ่นรอตั้งนาน พี่ภาคย์ก็ไม่ยอมไปหาอุ่นสักที ืั้งกลัวทั้งเป็นห่วงมากๆเลยค่ะ"


ภาคย์ลูบผมเธอเบาๆแล้วจุมพิตลงบนศีรษะของเธอ "พี่ขอโทษ ทุกอย่างมันจบแล้ว...จบแล้วจริงๆ"


"ค่ะ ขอบคุณนะคะ" อินทุกรกระชับอ้อมแขบของเธอกอดรัดเขาให้แน่นขึ้น หลังจากนี้เขาจะได้พักบ้างเสียที


กันตาที่ยืนยิ้มให้สองหนุ่มสาวตรงหน้าไม่นานเธอก็เดินไปหาปวันยืนมองรถตำรวจคันที่กำลังจะควบคุมผู้ต้องหาไปสอบสวน เธอรู้ว่าเขากำลังมองใครอยู่ "เป็นห่วงเขาหรอคะ?"


ปวันก้มหน้าลง "คงเพราะเคยผูกพันธ์มั้งครับ ใจจริงก็เห็นใจเขาอยู่ แต่มันก็เป็นผลจากการกระทำ"


"กันย์รู้ค่ะ" กันตาคิดว่าเขาคงจะยังตัดใจกับความรักครั้งเก่าไม่ได้หรือเปล่า หรือเพราะความใจดีของปวันกันแน่...คิดไปแล้วก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา


ปวันรู้ทันความคิดจึงเอื้อมไปจับมือของเธอเอาไว้ "ผูกพันธ์ไม่ได้แปลว่ายังรักหรอกนะครับ ผม...หมดใจกับผู้หญิงคนนั้นไปนานแล้ว อยากฟังอยู่หรือเปล่าว่าเสียงหัวใจของผมมันเต้นดังว่า กันตา!"


"บ้า"


สถานการณ์แบบนี้ยังจะยิงมุกมาอยู่ได้ และมันก็ทำให้เธอหยุดคิดแถมยังหัวเราะออกมาเสียอีก ทุกคนมองทุกอย่างกำลังเคลื่อนไหวไปไม่นานตำรวจก็จัดการพื้นที่และเคลียร์ทางเรียบร้อย สี่หนุ่มสาวถูกกันตัวเอาไว้เป็นพยานและหลังจากที่มีการสอบสวนเบื้องต้นจึงได้แยกย้ายกันไปพักผ่อน ความวุ่นวายหลังจากนี้ก็คงเหลือแค่การให้ปากคำกับทางการและขึ้นศาลเพื่อไต่สวนความผิดกับพวกเสี่ยอิทธิเพียงเท่านั้น


หลังจากนี้ก็จะมีแต่ความสุขกันเสียที...


______________________________________________ 100% _________________________________________


อัพแว้วจ้าาาา

มาช้าแต่ดีกว่าไม่มานะ เดี๋ยวจะจบแล้วจริงๆจ้า ไรท์เขียนไปแก้ไป

บวกกับทำงานด้วยกลับบ้านมาสลบไสล ตื่นเช้าอีกทีทำงานเลย ฮ่าๆ

ไรท์ไม่เทจ้าาา ไรท์มานั่งตัดๆพวกที่เกินๆออกแล้วพี่ภาคย์จะเหลืออีกแค่สามตอนรวมตอนนี้นะคะ

หลังจากนั้นพี่คีย์จะต่อทันทีเลยยย


ปล.ขอขอบคุณทุกคอมเม้นและความคิดเห็นะคะ อีกนิดๆ พี่ภาคย์จิจบแล้วเด้อ มาตามกันต่อนะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น