ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แจสเปอร์นายตัวซวย

ชื่อตอน : แจสเปอร์นายตัวซวย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2562 21:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แจสเปอร์นายตัวซวย
แบบอักษร


แจสเปอร์นายตัวซวย

            [มินนี่ TALKS]

            พวกคุณหลายคนคงเคยดูหนังประเภทที่พวกนักเลงยกพวกตีกันใช่ไหมคะ ตอนนี้สถานการณ์การรอบตัวของฉันกำลังเป็นแบบนั้นเลย แต่… สิ่งที่มันต่างออกไปก็คือมันโคตรตื่นเต้นระทึกขวัญสุดๆ จนหัวใจของฉันเหมือนมันจะเต้นกระเด็นกระดอนออกมานอกอกซะให้ได้ ฉันต้องคอยหมอบหลบพวกแก้ว เก้าอี้ และเศษกระจกที่แตกกระจาย พร้อมกับส่งเสียงกรี้ดออกไป

            ความวินาศสันตะโรมันเกินกว่าที่จะมีใครคาดคิดได้ถึง ฉันนั่งหมอบอยู่มุมหนึ่งหลังโต๊ะมองดูนายแจสเปอร์กระโดดชกต่อยผู้ชายคนนั้นทีคนโน้นที การเคลื่อนไหวของเขาคล่องแคล่วและดูเหมือนเขาสนุกสนานกับการต่อสู้ชกต่อย ราวกับเล่นเกมต่อสู้

            ผลั่ก! โอ้ย… เอื้อก… กรี้ดดด… เพล้ง! โครม! ตายๆ ข้าวของพังหมดแล้ว

            ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว และจบลงในที่สุด

            ผู้ชายตัวโตๆ สามคนลงไปนอนร้องโอดโอย ใบหน้าบวมปูด ปากแตก ตาบวม สะบักสะบอมหมดสภาพไปตามๆ กัน ในขณะที่นายแจสเปอร์มีเพียงรอยแตกที่ปากเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขาซัดผู้ชายสามคนราบคาบด้วยตัวคนเดียว มันเท่สุดๆ อ่ะ

            “พวกมึงมีใครจะเอาอีกไหม ห๊ะ”

            นายแจสเปอร์เดินปรี่เข้าไปหาพวกผู้ชายพวกนั้น แต่พวกเขาทั้งหมดก็กระเถิบตัวถอยหลังหนีพร้อมกับยกมือไหว้กันปลกๆ

            “พอๆ กูยอมแล้ว”

            “จำไว้นะพวกมึง ใจกากอย่าปากเก่ง… สัส!”

            นายแจสเปอร์ยกแขนเสื้อเช็คคราบเลือดที่มุมปาก หลังจากพวกผู้ชายชกต่อยกันเสร็จฉันก็ออกจากที่ซ่อนตัว เดินตรงเข้าไปหาเขาแล้วหยิบผ้าเช็คหน้าของตัวเองยื่นไปให้เขา

            “เอา ไว้ เช็ดปาก”

            ฉันบอกเขา นายแจสเปอร์มองฉันแวบหนึ่งแล้วรับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกับฉันสักคำเดียว

            “คราวหน้าคราวหลังอย่าไปทำแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนอีก ขอโทษเธอซะด้วย”

            เขาพยักหน้ามาทางฉัน

            “ขอโทษครับ/ขอโทษนะ/ขอโทษด้วยครับน้องมินนี่”

            พวกพี่ผู้ชายทั้งสามคนพากันยกมือขึ้นไหว้ฉันเป็นการใหญ่ ฉันก็ยืนงงๆ ทำตัวไม่ถูก แพ็บเดียวพวกเขาก็รีบวิ่งแตกฮือออกไปจากร้านกาแฟคนละทางสองทาง

            “ร้านพังหมดแล้ว โอ้ยฉันจะเป็นลม”

            พี่บีออกมายืนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าทันทีเมื่อหันมาสบตากับฉันเขา

            “เพราะเธอเป็นตัวต้นเหตุแท้ๆ มินนี่” พี่บีชี้หน้าฉัน และยัดเยียดข้อหาให้เสร็จสรรพ

            “มินนี่เปล่านะคะพี่บี” ดูท่าว่าความซวยจะวิ่งชนฉันเข้าอย่างจังเบ้อเร่อซะแล้ว

            “ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าเป็นเพราะเธอใช่ไหมวาวา

             “เอ่อ… คือ”

            วาวาก้มหน้าก้มหน้าโดยไม่ปริปากออกมาสักคำ ฉันเข้าใจนางดีวาวาเป็นเด็กต่างจังหวัด นางเคยเล่าให้ฟังว่าครอบครัวของนางค่อนข้างขัดสน นางจึงต้องช่วยเหลือตนเองด้วยการออกมาทำงานพิเศษเพื่อแบ่งเบาภาระจากทางบ้าน ฉันเข้าใจนางดี…

            แต่ใครจะรู้บ้างไหมว่าฉันเองก็เหมือนกับถูกลอยแพไว้ที่เมืองไทยคนเดียว เมื่อวันก่อนฉันเพิ่งทราบข่าวชวนช็อกจากเจ้าของห้องพักว่าพ่อของฉันไม่ได้ส่งเงินมาจ่ายค่าเช่าคอนโดสองเดือนแล้ว ถ้าหากเดือนนี้ฉันหาค่าเช่าที่ค้างอยู่ไปให้เขาไม่ได้ฉันก็จะไม่มีที่ซุกหัวนอน

            “เธอจะต้องรับผิดชอบค่าเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นมินนี่”       

            “พี่บีจะให้มินนี่รับผิดชอบทั้งหมดนี้ งั้นเหรอคะ?”

            ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีอาการวิงเวียนหน้ามืดตาลายคล้ายจะเป็นลมขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วนเมื่อหันมองไปสำรวจความเสียหายรอบๆ ตัว ทั้งโต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด ผนังด้านหนึ่งของร้านกาแฟที่ทำจากกระจกแตกเป็นรูโหว่ คำนวณคร่าวๆ ด้วยสายตาแล้วต่อให้ฉันทำงานทั้งเดือนก็ไม่พอจ่ายค่าซ่อมร้านแน่ๆ

            “ไร้สาระที่สุด”

            เสียงของนายแจสเปอร์ดึงดูดสายตาของพวกเราทุกคนให้หันไปมองเขา

            “เมื่อกี้ถ้าเธอสองคนออกมาช่วยยัยเฉิ่มนี่ พวกมันสามตัวก็คงลวนลามเธอไม่ได้แล้วเรื่องทุกอย่างก็คงไม่เกิดขึ้น เห็นแก่ตัวแล้วยังจะให้คนอื่นรับผิดชอบอีกงั้นเหรอ”

            นายแจสเปอร์ชี้หน้าพี่บีและวาวาจนสองคนทำหน้าเจื่อนๆ อ้าปากค้างไม่กล้าพูดอะไรออกมา คงเพราะเมื่อสักครู่พี่บีคงเห็นฝีมือการทำลายล้างของเขามาแล้ว

            “พวกคนนิสัยแบบนี้นะเหรอที่เธอร่วมงานด้วย ไปลาออกซะยัยเฉิ่ม”

            “ห๊ะ ว่าไงนะ ถ้าลาออกแล้วฉันจะไปทำอะไร”

            “เรื่องค่าซ่อมร้านฉันจะเป็นคนจ่ายให้เองพอใจยัง ส่วนเธอก็ไปลาออก” นายแจสเปอร์เดินออกจากร้านกาแฟเมื่อเขาพูดจบพร้อมกับทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้ให้ฉัน

            “พรุ่งนี้เธอไม่ต้องมาทำงานอีกมินนี่ วาวาไปปิดร้านเดี๋ยวนี้”

            พี่บีดึงสลักระเบิดออกทันที

            ตูมมม!!! เสียงระเบิดดังสนั่นเล่นเอาฉันหูวิ้ง

            “พี่บีคะ มินนี่…”

            ฉันยังพูดไม่จบพี่บีก็เดินหายไปหลังร้าน

            “นายแจสเปอร์!”

            นี่ฉันไม่ใช่หน่วยกู้ระเบิดนะว้อย ฉันทรุดลงนั่งกับพื้นเหมือนคนหมดแรง พี่บีพูดแบบนี้ก็ชัดแล้วว่าเขาไล่ฉันออกจากงานจริงๆ  ฮือๆๆ

ความคิดเห็น