อรภาวาสิริ หญิงแพรว

เปิดจำหน่ายไฟล์นิยาย PDF เรื่อง บ่วงอสูร NC25+ สำหรับนักอ่านที่ไม่สะดวกซื้อ e-book เปิดอ่านได้ในสมาร์ทโฟน,คอมพิวเตอร์,แท็บเล็ต,ไอแพด,ไอโฟน (ที่รองรับ) สนใจสอบถาม inbox เพจ(อรภาวาสิริ หญิงแพรว) e-mail : unny_lovely@hotmail.com

ยั่วรักอสูร ตอนที่1 แรกพบสบตา

ชื่อตอน : ยั่วรักอสูร ตอนที่1 แรกพบสบตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2562 23:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยั่วรักอสูร ตอนที่1 แรกพบสบตา
แบบอักษร

ณ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งในกรุงเทพมหานคร

รถมินิคูเปอร์สีฟ้า ดิจิตอลบลู ขับผ่านรั้วมหาวิทยาลัยเข้ามาจอดหน้าตึกคณะอักษรศาสตร์ พอเริ่มเรียนภาคฤดูร้อนได้ไม่กี่วัน มณีรินทร์ก็มาสายจนได้ หากเธอไม่ติดว่าต้องพาเจ้าบอมเบสุนัขสายพันธุ์อเมริกันพิทบลูไปหาหมอ เพราะมันเผลอกลืนก้างปลาเข้าไปจนติดคอ 

ในระหว่างทางที่เดินขึ้นตึกคณะ เธอดันทำแว่นสายตาหล่น เพราะมัวแต่เร่งรีบจนลืมใส่คอนแทคเลนส์ ก่อนที่เธอจะย่อตัวก้มลงเก็บด้วยความลำบากจากความสั้นของกระโปรงนักศึกษาทรงเอ แต่กลับมีมือปริศนาของใครบางคนช่วยเก็บให้ แล้วยื่นแว่นตาราคาหลักหมื่นมาให้เธอ

 “ขอบคุณค่ะ” 

เธอรับมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาตัวสูงกว่าเธอมาก  

ทันทีที่ได้สบประสานสายตากับเขาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ก็รู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบได้หยุดหมุนลง เมื่อได้เห็นใบหน้าหล่อคมคาย แต่ทว่าเรียบนิ่งดุดันน่าค้นหา คิ้วหนารับกับดวงตาคมและสันจมูกโด่ง ทั้งยังริมฝีปากหยักลึกสีแดงอมชมพู ตัดกับผิวขาวกระจ่างใส สไตล์หนุ่มเกาหลี ทำเอาหัวใจคนมองหลอมละลายตกอยู่ในห้วงภวังค์ในบัดดล  


“ไม่เป็นไร”

 เสียงทุ่มนุ่มนวล ชวนน่าฟัง มณีรินทร์ยืนค้างอยู่นานหลายสิบวินาที จนกระทั่งเขาเดินผ่านเธอไปจนลับสายตา 


“เอ่อ...เดี๋ยวค่ะคุณ” 

พอเธอจะเรียกหา ก็ไร้ตัวตนของเขาแล้ว หัวใจของเธอเต้นแรงมาก ทั้งที่ยังไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน 


“พลอย แกก็มาสายเหมือนกันเหรอ?” 

ขนิษฐา เรียกเพื่อนสนิทอยู่นาน 


“กระต่าย ผู้ชายคนนั้น คนนั้น...” 

มณีรินทร์กระอึกกระอัก สติของเธอหลุดลอยไปกับบุรุษคนนั้นแล้ว 


 “อะไรเหรอพลอย ทำไม ผู้ชายคนนั้นเค้าทำไม” 

ขนิษฐาตกใจ คิดว่าเพื่อนโดนอะไรไม่ดีมา ทั้งยังตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า 


 “ผู้ชายคนนั้น...”

 เธอแทบจะหยุดหายใจเสียให้ได้ 


 “เค้าทำอะไรแก พลอย! พลอย!”

 ขนิษฐาจับร่างเพื่อนเขย่าเรียกสติ 


“ฉันชอบเค้า กรี๊ดดด!!! หล่อมากกก!” 

ในที่สุดมณีรินทร์ก็กรีดร้องเสียงดัง มีนักศึกษาคนอื่นๆเดินผ่านไปผ่านมา ต่างก็มองมาที่เธอเป็นตาเดียว 


“ต่อมบ้าผู้ชายกำเริบอีกแล้วเหรอแก แล้วแกเอาพี่ปอนด์ไปไว้ไหน”

 ขนิษฐาได้ฟังดังนั้นก็รีบกรอกตามองบนทันที ถึงแม้เธอจะยังไม่ทันเห็นว่าผู้ชายคนไหนที่ทำให้เพื่อนของเธอถึงกับบ้าคลั่ง(อีกแล้ว) 


“พี่ปอนด์ก็อยู่ส่วนของพี่ปอนด์สิ ยังไงวันนี้ก็เข้าเรียนวิชาแรกไม่ทันละ ไปตามสืบดีกว่า ว่าคุณสุดหล่อเค้าเป็นใคร”

 เธอเพิ่งจะตกลงคบหาดูใจกับเปรมทัศได้ไม่ถึงเดือน คงเป็นเพราะว่าเธอไม่รู้จะคบใครมากกว่า ถ้าถามว่ารักไหม ตอนนี้ก็ตอบได้เต็มปากเต็มคำว่า ยัง

 “ไปเถอะกระต่าย”

 มณีรินทร์ดึงแขนเพื่อนให้เดินตามมาอย่างทุลักทุเล หัวของใจเธอตอนนี้แทบจะไม่อยู่กับตัว


 “เดี๋ยวสิพลอย” 

ขนิษฐาพยายามยื้อ แต่ก็สู้แรงของเพื่อนไม่ได้ แถมยังเป็นแรงบ้าผู้ชายอีกด้วย


ณ ตึกคณะแพทยศาสตร์

ยศพลยังคงยังตรวจข้อสอบแล็บกริ๊งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เขามีเคสต่อที่โรงพยาบาลในเวลาห้าโมงเย็น มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นกุมขยับด้วยความเมื่อยล้าสายตา 

หลังจากที่กลับมาอยู่ประเทศไทยได้ไม่กี่เดือน เขากลับรู้สึกอึดอัดที่บิดาหมั้นหมายผู้หญิงไว้ให้ โดยที่เขาเคยปฏิเสธไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน 


“ตามมาเร็วๆหน่อยสิกระต่าย” 

มณีรินทร์การธซิบกระซาบเสียงดัง เธอเห็นบอร์ดแนะนำอาจารย์หมอของคณะแพทยศาสตร์ และเขาคนนั้น... สุดหล่อของเธอเป็นถึงอาจารย์หมอ 

ไม่คิดเลยว่าที่คณะแพทยศาสตร์จะมีอาจารย์ที่หน้าตาดีขนาดนี้ หากย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะตั้งใจอ่านหนังสือสอบเข้าคณะแพทย์ให้ได้เลย จะได้มีแรงบันดาลใจในการเรียน  


“พี่ปอนด์แกก็เรียนหมอไม่ใช่เหรอ แถมที่บ้านแกยังชอบพี่เค้ามากด้วย” 

ขนิษฐาไม่อยากให้เปรมทัศน์เสียใจ หากเธอจะบอกว่าตัวเองก็แอบมีใจให้กับเขามานานแล้ว คงจะดูแย่มากเลยสินะ ในเมื่อเพื่อนรักกับผู้ชายที่เธอแอบรักได้คบกัน เธอย่อมยินดีอยู่แล้ว 


“แต่ตอนนี้ฉันยังไม่ได้รักพี่ปอนด์ แกอย่าย้ำมากได้ไหมกระต่าย” 

มณีรินทร์ชักสีหน้า ก่อนจะหันหลังให้เพื่อน 


“ก็ได้ๆ ฉันไม่พูดละ ตามใจแกแล้วกัน”

 จะกี่ครั้งมณีรินทร์ก็มักจะพูดว่าไม่ได้รู้สึกชอบพอเปรมทัศ 


“พลอย มาหาพี่เหรอ” 

เปรมทัศเดินออกมาเจอคนรักพอดี เขาจึงได้ยิ้มจนแก้มปริ 


“พี่ปอนด์ เอ่อ...ใช่ค่ะ พลอยมาหาพี่ จะชวนพี่ปอนด์ไปทานข้าวด้วยกันค่ะ” 

เธอกลัวจะมีพิรุธจึงรีบแก้ตัว   


“ถ้าอย่างนั้นรอพี่แป๊บหนึ่งนะ พี่ขอเอางานไปส่งอาจารย์ก่อน” 

เปรมทัศถือรายงานติดมือมาหนึ่งเล่ม ช่วงนี้เขาเรียนหนักจนไม่มีเวลาพาคนรักไปเที่ยวไหนเลย 


“เอางานไปส่งอาจารย์เหรอคะ”

 มณีรินทร์ตาโตเป็นไข่ห่าน บางทีเธออาจจะได้เจอสุภาพบุรุษสุดหล่อก็ได้ 


 “ใช่ครับ เดี๋ยวพี่มานะ” 


 “พี่ปอนด์ พลอยขอไปด้วยนะ” 

พอเปรมทัศจะไปเธอก็รีบวิ่งตามเขามาติดๆ ปล่อยให้ขนิษฐายืนงงอยู่คนเดียว 


“พลอย พลอย” 

เธอพยายามเรียกเพื่อนยังไงมณีรินทร์ก็ไม่หันหลังกลับ 


“แกนี่มันจริงๆเลยนะพลอย”

 ขนิษฐาส่ายหน้าอย่างเอือมระอา แต่ถึงแม้เพื่อนของเธอจะออกอาการบ้าผู้ชายเป็นมากแค่ไหน แต่มณีรินทร์ก็ยังคงรักในความบริสุทธิ์ของตัวเอง และไม่ยอมทอดกายให้หนุ่มๆคนไหน ก่อนถึงเวลาอันควร


ร่างบางยืนรอเปรมทัศอยู่หน้าห้อง เธอก็ยังพยายามสอดส่องหาอาจารย์หนุ่มรูปหล่อ ถึงต่อให้เขาเป็นถึงอาจารย์ แต่เธอเป็นนักศึกษาดูยังไม่เหมาะไม่ควร แต่เรื่องของความรู้สึกจะห้ามกันได้อย่างไร ในเมื่อใจมันชอบไปแล้ว  


“พลอย”

 มีเสียงหนึ่งเรียกชื่อเธอจากทางด้านหลัง ในขณะที่เธอก็มัวแต่มองหาคุณคนนั้น


 “อาโชติ”

 ร่างบางสะดุ้งโหยง เพราะมัวแต่เธอทำตัวลับๆล่อๆอยู่ 


 “มาทำอะไรที่นี่ ตึกเรียนเราอยู่ทางโน้นไม่ใช่เหรอ” 


 “คือพลอยมาหาพี่ปอนด์ค่ะ แล้วอาโชติมาทำไมคะ”

 เธอถามกลับบ้าง อยู่ๆคุณอาหนุ่มก็โผล่มาที่มหาวิทยาลัย เธอก็มีสิทธิ์ที่จะรู้สึกแปลกใจเหมือนกัน 


“อามารับเพื่อน จะออกไปทานข้าวข้างนอกด้วยกัน” 

การที่หลานสาวคบหาดูใจอยู่กับเปรมทัศ ทางบ้านก็ทราบเรื่องนี้ดี จึงไม่ได้ขัดข้องอะไร 


“เพื่อนอาโชติ”

 มณีรินทร์กวาดสายตามองไปรอบๆ ก็เห็นว่าอาหนุ่มยืนอยู่เพียงลำพัง 


“มาพอดีเลย นี่อากาย เพื่อนสนิทของอาเอง เพิ่งกลับมาจากอังกฤษ”

 ยังไม่ทันได้คุยอะไรมากความ ยศพลซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเขา ก็เดินมาพอดิบพอดี จึงได้ถือโอกาสแนะนำให้ทั้งสองได้รู้จักกันไว้



นางเอกเราดูจะบ้าผู้ชายหน่อยๆนะ 55555555


ขอกำลังใจ กดถูกใจนิยาย ให้หญิงแพรวกันด้วยน๊า

​เข้ามาพูดคุยกับหญิงแพรวได้ที่ Facebook (เพจ)

พิมพ์ตรงช่องค้นหา >> อรภาวาสิริ หญิงแพรว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น