True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ชื่อตอน : มัดจำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2562 14:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มัดจำ
แบบอักษร

image

แสงแรกแย้มของตะวันยามเช้าที่รอดผ่านหน้าต่างบางสีครีม ทำให้ชายหนุ่มต้องปรือตาขึ้นมาเพราะแสงที่สาดส่องเข้ามากระทบกาย ความรู้สึกแรกที่เขาได้รับนอกจากแสงอุ่นของตะวันยามเช้า กลับยังมีความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากร่างบางที่โอบกอดเขาไว้ ชายหนุ่มก้มหน้าลงมองข้างกายเขาพบหญิงสาวใบหน้าหวานเจ้าของหัวใจของเขายังคงหลับตาพริ้มในอ้อมกอด เขาก้มมองเพ่งพินิจใบหน้าเนียนของเธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแล้วกระชับแขนเบาๆโอบกอดเธอกลับ

“ขี้เซานะเนี่ยะยัยตัวเล็ก” เขาพึมพำเบาๆออกมาด้วยรอยยิ้มที่เปลี่ยมด้วยความสุข

“อื้มม...”เสียงเครือบางเบาของคนตัวเล็กในอ้อมกอดเขา

คิมรีบแกล้งหลับตาลง เมื่อเขารู้สึกว่าร่างบางใกล้จะตื่นจากนิทรา

“อ๊ะ..เช้าแล้วสินะ” เบลล์ตกใจเล็กน้อยที่เห็นแขนของเธอโอบกอดร่างหนาของคิมอยู่

หญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่มที่หลับตาพริ้มอยู่เบื้องหน้าพลางเธอยกมือขึ้นอย่างแผ่วเบาจับไล้ลูบแก้มของเขาอย่างเบามือ

“อรุณสวัสดินะคะพี่คิม” เธอส่งเสียงแผ่วเบาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มบางๆ

เบลล์ค่อยๆขยับร่างบางของเธอออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างระมัดระวังกลัวว่าชายหนุ่มที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราจะตื่นจากการหลับไหล ร่างบางขยับลุกนั่งอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะเดินหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

ชายหนุ่มลืมตาขึ้นพร้อมมุมปากยกยิ้มพอใจ

“หึ น่ารักจริง รอบอกพี่ตอนตื่นไม่ได้รึไง” คิมพูดน้ำเสียงแผ่วเบาพลางเอามือลูบแก้มที่สาวน้อยทิ้งรอยไออุ่นไว้เบาๆ

เมื่อเบลล์เดินออกมาหลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จก็พบว่าคิมตื่นแล้ว คิมนั่งมองทุกการกระทำของเบลล์จนเธอรู้สึกเขินอาย

“พี่คิม ถ้าพี่มองหนูตลอดแบบนี้หนูทำตัวไม่ถูกนะคะ”

“ก็พี่อยากมองนิคะ มองแล้วพี่มีความสุขนี่”

“แต่หนูจะทำตัวไม่ถูกนะคะ เหมือนโดนจับผิดเลย”

คิมลุกขึ้นแล้วลงจากที่นอนเดินตรงเข้ามาหาเบลล์

แป๊ะ! เขาดีดหน้าผากเธอเบาๆ

“คิดมากหน่า พี่มีหนูพี่ก็มองหนูคนเดียวเนี่ยะแหละ หนูก็ต้องมองแค่พี่คนเดียวเหมือนกันนะ”

เบลล์เอามือบางลูบที่หน้าผากของเธอบุ้ยปากใส่เขา

“รู้แล้วค่ะ พี่คิมไปอาบน้ำได้แล้วคะเดี๋ยวข้าวเช้าจะมาแล้วนะคะ จะได้ทานยาต่อ แล้ววันนี้คุณพ่อจะเข้ามาตรวจพี่ตอนบ่ายนะคะ”

“คร๊าบบๆ” เขายกมือขึ้นหยิกแก้มเธอเบาๆ ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

ชายหนุ่มหญิงสาวนั่งทานข้าวพูดคุยหยอกล้อกันจนเวลาผ่านล่วงเลยไป

“พี่อยากออกจากโรงพยาบาลแล้วอะ”

“อีกคืนเดียวนะคะ วันนี้ตรวจเช็คอย่างละเอียดอีกครั้ง ถ้าพี่ดีขึ้นแล้วพรุ่งนี้บ่ายๆก็น่าจะได้กลับบ้านแล้วนะคะ”

“อยากออกไปไวๆจะได้พาตัวเล็กไปเที่ยว”

“มีเวลาหลังจากนี้อีกมากมายที่พี่จะพาหนูเที่ยวนะคะ อย่าดื้อสิคะ หนูไม่ได้หนีไปไหนสักหน่อย”

“ถึงจะหนีก็ไม่ให้หนีแล้วนะคราวนี้ พี่มีคุณพ่อกับคุณแม่เบลล์เป็นพวกเชียวนะ” เขายกยิ้มอย่างผู้ชนะ

“หึ ยอมแล้วคะ” เธอบุ้ยปากให้เขา

“พี่คิมคะพี่อยากทานขนมหรืออะไรอย่างอื่นรึเปล่าคะ ผลไม้ก็หมดแล้วด้วย หนูว่าหนูจะลงไปซื้อร้านข้างล่างให้นะคะ”

“พี่ไปด้วยนะ อยากไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง พาพี่ไปเดินที่สวนของโรงพยาบาลหน่อยนะคะ พี่เห็นคนป่วยคนอื่นยังลงไปได้เลย นะคะ”เขาทำหน้าอ้อน

“ตอนนี้ยังปวดท้องอีกรึเปล่าละคะ”

“ไม่ปวดนะ ถึงบางทีจะรู้สึกบ้างแต่ไม่ถึงกับปวด”

“เห้อออ พี่ดื้อจริงๆ ก็ได้คะเบลล์พาไปด้วยก็ได้คะ”

คิมยิ้มกว้างให้เธอ จนเบลล์ต้องส่ายหัวเบาๆกับความดื้อของเขา

เบลล์ยกหูโทรศัพท์โทรแจ้งพยาบาลเวนว่าเธอต้องการพาคนไข้ห้องพิเศษไปเดินเล่นที่สวน เธอทำตามกฏของโรงพยาบาลอย่างเคร่งครัด ถึงแม้จะเป็นลูกสาวของเจ้าของสถานที่แห่งนี้

“ไปกันคะคนป่วยแสนดื้อ” เธอจับที่แขนเพื่อประคองเขา แต่คิมกลับรูดมือบางลงมาประกบฝ่ามือกับเขา

“จูงมือกันเหมือนเมื่อก่อนดีกว่าพี่ชอบ พี่ไม่อยากดูเป็นคนป่วยอ่อนแอที่ดูแลหนูไม่ได้”

เบลล์พาคิมที่อยู่ในชุดผู้ป่วยลงลิฟต์มาชั้นที่เป็นส่วนหย่อมของโรงพยาบาล เป็นจุดที่มีบรรยากาศร่มรื่นด้วยพันธุ์ไม้นานาพรรณ มีทั้งน้ำตกจำลองและบ่อปลาเป็นทางยาวคล้ายลำธารเล็กๆกลางสวน

“สวนพฤกษศาสตร์สินะ คุณแม่หนูเป็นคนออกแบบใช่มั้ยคะตัวเล็ก”

“ใช่คะ พี่รู้ได้ยังไงคะ”

“ก็มันเหมือนที่บ้านหนูไงคะ ถึงอากาศจะร้อนแต่ที่นี่กับร่มรื่นเย็นสบาย พี่มีบ้านก็อยากทำแบบนี้นะคะ”

“คะ แบบนี้เบลล์ก็ชอบนะคะ มันสบายตาดี”

“บ้านเราก็ต้องมีสวนแบบนี้เนอะ” เขายกยิ้มเล็กน้อยมองหน้าคนตัวเล็ก

“หืม บ้านเราไหนคะ”เธอหันหน้ามาเอียงคอถาม

“บ้านเราในอนาคตไงคะตัวเล็ก” เขายิ้มกว้างขึ้น

“พี่คิมก็พูดไปเรื่อยเลย” เธอเขินอายจนหน้าแดง

เบลล์พาคิมเดินเล่นลัดเลาะธารน้ำตกจำลอง เดินดูดอกไม้ที่จัดเป็นสวนหย่อม มีหมู่แมลงกำลังแย่งกันดมดอม ในขณะที่ทั้งสองกำลังเพลิดเพลินกับการชมสวน มีเหล่าผีเสื้อสีสันสวยงาม สามสี่ตัวบินมาวนไปวนมารอบๆตัวของหญิงสาว และมีหนึ่งตัวบินลงมาเกาะที่หลังมือบางของเธอ มันเป็นภาพที่ทำให้คิมถึงกับตะลึงในความงดงาม

“หนูสวยจัง เหมือนเจ้าหญิงในนิยายเลย”

“พี่ไม่ตกใจหรอคะ” เธอเริ่มลดหน้าเศร้าลง

“ไม่คะ มันคือสิ่งที่พิเศษมากๆ มันคือเสน่ห์ของหนูที่เข้ากับใบหน้าหวานๆของหนูมากๆ”เขายิ้มกว้าง

“ขอบคุณนะคะพี่คิมที่รับตัวตนหนูได้”เธอส่งยิ้มบางให้เขา

“แต่ต้องพี่คนเดียวเท่านั้นนะที่หนูจะตื่นเต้นด้วย”

เบลล์ยิ้มกว้างให้เขาอย่างสุขใจ “คะ”

ทั้งสองเดินจูงมือกันต่อจนถึงเก้าอี้ยาวริมน้ำตกจำลอง หญิงสาวชวนชายหนุ่มหยุดเพื่อนั่งพัก

“พี่คิมคะใกล้ได้เวลาที่คุณพ่อจะมาตรวจพี่แล้วนะคะ หนูขอไปซื้อของไว้ให้พี่ทานเล่น แล้วก็ว่าจะซื้อเผื่อพวกเพื่อนพี่ที่จะมาตอนเย็นด้วย รอเบลล์ตรงนี้แปปนึงนะเดี๋ยวหนูรีบมาคะ”

“โอเคครับ”

เบลล์รีบสาวเท้าเดินไปยังร้านสะดวกซื้อภายในตัวอาคาร เธอเลือกซื้อผลไม้สองสามอย่าง เบเกอรี่จำนวนหนึ่ง พร้อมกับน้ำผลไม้ขวดเล็กหลายขวด หลังจากได้ของครบตามที่เธอต้องการแล้ว เธอจึงเดินไปเคาท์เตอร์เพื่อชำระเงิน

เบลล์ถือของออกจากร้านสะดวกซื้อเต็มมือเล็กๆของเธอทั้งสองข้าง เธอกำลังรีบสาวเท้ากลับไปหาจุดที่คิมนั่งอยู่ในสวนหย่อม

“ว้ายยย!” มีมือแกร่งมาคว้าแขนของเบลล์โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว สาวน้อยเซหงายหลังไปพิงอกแกร่งใครสักคนทางด้านหลัง

“คะคุณหมอกร” เธอมีสีหน้าตกใจ เธอรีบดึงตัวเองขึ้นยืนในท่าปกติและพยายามดึงแขนออกจากการจับกุมของเขา

“สวัสดีจ้ะน้องเบลล์ พี่ช่วยถือนะครับ”

“มะ..ไม่เป็นไรคะ เบลล์ถือไหวคะ” เธอยังคงพยายามบิดแขนออกจากเขา

“เอาหน่าพี่ช่วยของเยอะแยะเชียวหนักแย่”

“คุณหมอกรช่วยปล่อยแขนเบลล์ก่อนนะคะ”

“เรียกพี่กรก่อนสิครับ แล้วพี่จะปล่อย”

“.........”เธอมองหน้าเค้าอย่างหวั่นๆ

“เรียกสิครับ แล้วพี่จะปล่อยทันทีเลย”

“พะพี่กร ปล่อยเบลล์ได้แล้วนะคะ”

ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างผู้ชนะที่เจ้าเล่ห์ เขายกมือของเธอขึ้นมาจุมพิตที่หลังฝ่ามืออันสั่นเทา

“มัดจำไว้ก่อนนะครับ”

“หนูขอตัวนะคะ!!” เบลล์ตัดสินใจดึงมือตัวเองออกจากเขาอย่างแรงโดยไม่ได้สนใจความเจ็บ เมื่อหลุดจากการถูกพันธนาการของเขา เธอรีบวิ่งออกไปที่สวนหย่อมทันที

เธอวิ่งมาด้วยอาการร้อนรนตัวสั่นเทา หน้าตาเหมือนคนที่พร้อมจะร้องไห้ จนมาถึงจุดที่คิมนั่งคอยเธออยู่

“ตัวเล็ก!!!! เกิดอะไรขึ้น!!”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น