ป้าลูกหนึ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ใต้เงามังกร

คำค้น : วาย ย้อนเวลา ฮาเร็ม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2562 23:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ใต้เงามังกร
แบบอักษร

​"ฝ่าบาท ชินอ๋อง ท่านอ๋องสามและอ๋องเก้า ขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ"

"อืม!..ให้เข้ามาได้.."

"พะยะค่ะฝ่าบาท.."

ฮ่องเต้ยั่วหลงชิง ละลายตาจากกองฏีกาขนาดย่อมที่เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ ต่างส่งมาด้วยเรื่องต่างๆมองน้องชายทั้งสองที่เดินเข้ามาด้วยความรักของพี่น้องที่มีต่อกันแต่สำหรับบางคนมากกว่าคำว่าพี่น้อง

"ถวายพระพรฝ่าบาท"

"พวกเจ้าลุกขึ้นเถอะพวกเราพี่น้องกัน..ไม่ต้องมากพิธีไป"

"ว่าแต่..น้องเก้า..รู้ใช่ไหมว่ามีความผิดติดตัว"

"กระหม่อมทราบพะยะค่ะ..ขอฝ่าบาทได้โปรดลงโทษกระหม่อมตามความผิด"

"รู้ตัว ก็ดีแล้ว ชินอ๋องจงนำตัวอ๋องเก้าไปขังที่ตำหนักเหมยแดงตามออกมาแม้แต่ก้าวเดียวเป็นเวลา 7 วันแล้วก็อย่าลืมส่งข่าวให้เจ้าพี่น้องที่เหลือด้วย"

หยวนเหยาถึงกับหน้าซีดเผือก ตำหนักเหมยแดง 

"ฝ่าบาท ไม่ ไม่นะพะยะค่ะขอฝ่าบาทลงโทษอย่างอื่นได้หรือไม่ กระหม่อมไม่อยากไปตำหนักเหมยแดง ขอฝ่าบาทเมตตา"

ยั่วหลงชิงส่ายหน้าเป็นคำตอบ ชินอ๋องโค้งคับนับ 

"พะยะค่ะฝ่าบาท..กระหม่อมจะรีบทำตามรับสั่ง"

"ไม่นะพี่รอง..ข้าไม่ไป พวกท่านประหารข้าเสียเถอะ ได้โปรดข้าไม่อยากไปตำหนักเหมยแดง "

"ชินอ๋องเจ้าพาน้องเก้าไปได้แล้ว"

"พะยะค่ะ..ฝ่าบาท..ไปเถอะน้องเก้า"

ต่อให้ไม่อยากไป หรือดิ้นรนข้าก็รู้ว่าพวกเขาก็จะลากข้าไปอยู่ดี ข้าอยากสิ้นใจตรงนี้ให้แดดิ้น ข้าอยากเห็นแก่ตัว...

............แต่ข้ารู้ดี.........

.........ข้าทำไม่ได้........

.........ข้าเกลียดตัวเอง...

ตำหนักเหมยแดงอยู่ลึกเข้าไปในฝ่ายในมีกำแพงสูงล้อมรอบ ภายในตกแต่งอย่างสวยงามไปด้วยดอกไม้ใบไม้นานาพรรณโดยเฉพาะเหมยสีแดงที่ปลูกอยู่ทั่วบริเวณเรือนหลังใหญ่สีขาวของหินอ่อนตั้งเด่นเป็นสง่าตัดกับโคมสีแดง 

เป็นที่ลงทัณฑ์ท่านอ๋องเก้ายั่วหยวนเหยา 

ทั้งที่อยู่ภายในเขตวังหลัง แต่ผู้ที่มีอำนาจอย่างฮองเฮา พระสนมยศสูง ก็ไม่อาจเข้าไปภายใน คนที่สามารถเข้าต้องมีประราชโองการเท่านั้น หรือเป็นท่านอ๋องคนใดคนหนึ่งที่สามารถพาเข้าไป แต่ยังไม่เคยมีใครย่างกายเข้าไปนอกจากเหล่าท่านอ๋องและฝ่าบาทเท่านั้น

รอบกำแพงตำหนักยังมีทหารองครักษ์ประจำอยู่ แม้แต่ขันทีและนางกำนัลของตำหนักนี้ ยังเลือกสรรค์เฉพาะเป็นใบ้และหูหนวกเท่านั้น ถึงอยู่อย่างสบายและรอดปลอดภัยในตำหนักนี้ 

และวันนี้ในรอบหลายเดือน ตำหนักเหมยแดงถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง.....

.........

ยามเย็นสายลมพัดโปรดปราย กลีบของเหมยแดงปลิวเล่นลม เสียงแมลงกลางคืนส่งเสียงร้องไปทั่วบริเวณ ช่างเป็นคืนที่น่าอภิรมชมจันทร์กระจ่างเป็นฟากฟ้า

"ฝ่าบาทเสด็จ..."

เสียงของหม่ากงกงข้างพระวรการขานหน้าตำหนัดเหล่าทหารที่อารักขาล้อมกำแพงคุกเข่าคำนับเจ้าชีวิต บานประตูใหญ่หนักถูกเปิดออก โคมไฟแดงดวงใหญ่ถูกจุดไว้หน้าตำหนัก บุตรแห่งมังกรก้าวผ่านเข้าไปด้านในแต่เพียงผู้เดียว ประตูปิดลงพร้อมกับหม่ากงกงที่ยืนขวางอยู่กลางประตูเพื่อรอฝ่าบาทเรียกใช้อีกครั้งหนึ่งและป้องกันพวกไม่กลัวตายที่คิดจะเข้าไปด้านใน

จงปิดหู..ปิดตา..สอดรู้ให้น้อยชีวิตถึงจะยืนยาว

ฮ่องเต้ยั่วหลงชิงเดินไปตามทางสู่  ตำหนักเหมยแดง ที่ซึ่งพระองค์จะได้ปลดทุกสิ่งที่อยู่บนบ่าไว้ด้านหลังประตู และได้นับการเติมเต็มจากสิ่งที่พระองค์พึงใจมากที่สุด 

ขันทีประจำตำหนักช่วยปลดฉลองพระองค์เพื่อสรงน้ำ หลังจากสรงน้ำแล้วจึงนำชุดสำหรับบรรทมใส่แทน

ฮ่องเต้ยั่วหลงชิงมีพระพักดังเทพเซียนบนสวรรค์ มุ่งหน้าสู่ห้องบรรทมเพื่อรอให้เมียรักปฏิบัติ

"อื้อ..อื้อ.."

กลางเตียงสีขาวที่สามารถลงไปนอนได้หลายคน บัดนี้มีร่างของคนผู้หนึ่งถูกห่อด้วยผ้าสีแดงผูกปมด้วยเข็มขัดทอง ปากถูกปิดด้วยหยกกลมยึดด้วยสายหนัง 

พยายามให้ตัวเองหลุดจากพรรณาการที่รัดร่างกาย ผมสีดำที่ถูกทำความสะอาดและหวีจนขึ้นเงาแผ่สยาย หน้าขาวถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องประทิมโฉมบางๆ กลางหว่างคิ้ววาดเป็นรูปกลีบดอกไม้

ยั่วหลงชิง ก้าวขึ้นไปบนเตียงมองเมียรักที่ถลึงตาใส่แต่หาได้โกรธเคืองแต่อย่างไร บรรจงแกะหีบห่อที่พรรณการอยู่ สะบัดเพียงนิดผ้าที่ห่ออยู่ก็หลุดออกอย่างง่ายดาย ภายใต้ผ้าห่อคือร่างขาวเนียนน่าทำรอย สองมือถูกมัดไพล่หลัง ชุดสีแดงสดตัดกับผิวขาวที่สวมนั้นแสนจะบางเบา ไม่อาจปกปิดเรือนร่างจากสายตาคมที่กำลังจ้องมอง สำรวจของสวยงาม

ความงามที่แสนผิดบาป ความงามที่ทำให้ลุ่มหลงจนลืมผิดชอบชั่วดี ลืมแม้กระทั้งว่าคนผู้นี้มีสายเลือดเดียวกันหมุนเวียนอยู่

"เมียรัก..ไม่เจอแค่พักเดียว ดูเหมือนเจ้าจะดื้อไม่น้อย คงต้องอบรมกันใหม่เสียแล้ว เจ็ดวันนี้สามีจะค่อยสอนหลักการเป็นภรรยาที่ดีให้เอง..

หึ..หึ..เจ้าช่างเหมาะกับสีแดงเสียจริงหยวนเหยา  ชุดนี้ไม่ว่าใครใส่ก็ไม่อาจสู่ความงามของเจ้าได้เลย แต่ว่าหากจะให้งดงามที่สุด ก็คงเป็นตอนที่เจ้าร่างกายเปลือยเปล่า อยู่ใต้ร่างของสามีครวญครางขอความเมตตา ยามที่ข้ากระแทกร่างของเจ้า"

หยวนเหยวกระถดกายหนีปีศาจร้าย สำหรับตนคนผู้นี้คือพี่ชายที่เคารพรักมากที่สุดและเป็นปีศาจที่ตนเกลียดชังมากที่สุด

ต่อให้อยากนี้ก็คงไม่พ้นในเมื่อขาข้างหนึ่งถูกล่ามกับขาเตียง  

ยั่วหลงชิงกระชากโซ่ที่ติดกับข้อเท้าขาวเปล่าเปลือย ดึงร่างของน้องชายร่วมสายโลหิตไว้ใต้ร่างที่คร่อมทับ ข้อเท้าเกิดรอยแดงขึ้นจากปรงกระชากเมื่อครู่ทันที หยวนเหยาสั่นสะท้านเมื่อมือเย็นที่ขาวไม่แพ้บีบที่ยอดอกผ่านเสื้อบาง เพียงสองนิ้วที่บี้ยอดยกจนชูชันเจ็บแปลบจนน้ำตารื้นขึ้นมา 

นิ้วเย็นๆนั้นย้ายไปทำอีกข้างดังกลัวว่ายอดอกอีกข้างจะน้อยใจ หยวนเหยาแอ่นขึ้นตามแรงดึงยอดอกทั้งสองข้างที่ปีศาจร้อยดึงด้วยปรายนิ้วพร้อมๆกัน









ความคิดเห็น