True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ลูกสาวคนเดียว

ชื่อตอน : ลูกสาวคนเดียว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2562 23:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลูกสาวคนเดียว
แบบอักษร

ห้องผู้อำนวยการ

ก๊อก ก๊อก

“เชิญครับ”

“คุณพ่อขาาา ทานข้าวรึยังคะ?” เธอยิ้มสดใสตาหยีให้เขา

“อ่าวคุณลูกสาวมาได้ยังไงคะ?”

“คิดถึงคุณหมอไงคะ”

“ปากหวานเชียว พ่อจะกลับไปทานเป็นเพื่อนแม่นะวันนี้ แล้วเบลล์ทานข้าวที่พ่อสั่งให้รึเปล่า”

“ทานแล้วเจ้าค่ะ”

“บอกพ่อมาสะดีๆทำไมถึงขึ้นมาหาพ่อ”

“เห้อ คุณหมอคนเก่งรู้ทันลูกสาวอีกแล้ว” เบลล์เดินไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะของพ่อเธอ

“หึ ยิ้มแบบนี้แสดงว่าคุยกันรู้เรื่องแล้วสิ”

“คะ ก็เคลียร์กันแล้วคะ พอดีตอนนี้เพื่อนพี่คิมเค้ามาเยี่ยมหนูเลยให้เค้าคุยกันแบบส่วนตัวหน่ะคะคุณพ่อ”

“อ้อ เค้ามีเพื่อนที่ดีนะ พ่อยังจำหน้าเด็กหนุ่มสามคนที่ยืนหน้าเสียเป็นห่วงตาคิมหน้าห้องฉุกเฉินได้อยู่เลย”

“คุณพ่อคะ หนูขอบคุณคุณพ่อคุณแม่มากๆนะคะ ที่เปิดใจให้หนูคบกับพี่คิม”

“เบลล์ก่อนจะถึงจุดนี้พ่อกับแม่คุยกันมาตลอด แล้วเจ้าคิมก็พิสูจน์ให้พ่อเห็นด้วยแหละหนูรู้รึเปล่า”

“พิสูจน์อะไรหรอคะคุณพ่อ”

“แสดงว่าไม่รู้ตัวเลยสินะ ตลอดสามสี่เดือนมานี่ เค้าไม่เคยห่างหนูเลยนะ เค้าแอบเฝ้าคอยตามหนูไปที่ต่างๆเพื่อปกป้องหนู คอยตามหนูทุกวันจนหนูเข้าบ้าน ที่หนูบอกพ่อว่าเคยเจอเค้าบ้างนั่นแหละ”

“คุณพ่อรู้ได้ยังไงคะ”

“น้าปริมส่งคนคอยตามดูหนู ตั้งแต่วันที่หนูพาเค้าไปที่ร้าน น้าปริมเค้าเป็นห่วงว่าหลานจะเจอคนไม่ดี เลยกลายเป็นว่าส่งคนตามดูเจ้าคิม แต่เจ้าคิมตามดูหนู ฮ่าๆ พวกเราสามคนก็เลยประทับใจไอหนุ่มนั่น”

“เค้าตามดูแลหนู ทำไมไม่ออกมาคุยกันดีๆละคะ”

“พ่อได้คุยกับเค้านะ เค้าแค่ไม่เข้าใจตัวเองว่ารักหรือหลง คงรู้สึกไม่แน่ใจ ลูกต้องให้เวลาเค้านะเบลล์ เพราะตัวเราเองก็มีส่วนที่ทำให้เค้าสับสน”

“หลงฟีโรโมนสินะคะ” นัยน์ตาเธอเศร้าลง

“แต่3เดือนก็พิสูจน์แล้วนี่ลูก ถึงเขาจะไม่ได้กลิ่นก็ยังคิดถึงหนูอยู่ เชื่อมั่นในตัวเค้านะลูก แบบที่พ่อกับแม่และน้าปริมเชื่อในตัวเจ้าคิม เชื่อมั่นในตัวเองด้วย”

“คะคุณพ่อ หนูจะมั่นใจในตัวเองให้มากขึ้นคะ”

“คุณพ่อจะไปรึยังคะ หนูอยากลงข้างล่างด้วย อยากไปซื้อเบเกอรี่ไปไว้ทาน”

“ไปสิ พ่อว่าจะไปเหมือนกันแม่คงรอพ่อไปทานข้าวด้วยแย่แล้ว ลูกสาวตัวแสบไม่อยู่”

คุณหมอบดินทร์และเบลล์เดินไปรอลิฟต์พร้อมกัน ระหว่างทางก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อยตามประสาพ่อลูก จนมาถึงชั้นล่างสุดของโรงพยาบาล

“อ้าว สวัสดีครับอาจารย์หมอ วันนี้อาจารย์หมอเข้าหรอครับเนี่ยะ”

“สวัสดีครับหมอกร ผมเข้ามาตั้งแต่เช้าแล้วครับวันนี้”

“สวัสดีคะ” เบลล์ยกมือขึ้นไหว้ตามมารยาท

“คนนี้ลูกสาวผมครับหมอกร ชื่อเบลล์”

“เบลล์นี่คุณหมอกร หมอผ่าตัดฝีมือดีของโรงพยาบาลเรา”

“สวัสดีครับน้องเบลล์ หน้าตาน่ารักจังเลยนะครับอาจารย์หมอ”

“หึ หรอครับผมว่าออกจะขี้เหล่นะ ฮ่าๆ”

“คุณพ่ออ่า” เบลล์บุ้ยปากให้พ่อของเธอ

“ฮ่าๆ ไม่หรอกครับน่ารักมากๆ ว่าแต่วันนี้น้องเบลล์มาทำอะไรครับ มาตรวจหรอ”

“ลูกสาวผมมาวิ่งเล่นที่นี่ตั้งแต่เด็ก ก็มาเป็นปกตินะครับ”

“คุณพ่อคะ เบลล์ขอตัวไปซื้อขนมนะคะ คุณพ่อรอเบลล์แปปนะคะ”

“เอาสิลูก พ่อรอตรงนี้แหละ”

“ลูกสาวคนเดียวหรอครับอาจารย์หมอ”

“ใช่ครับผมกับภรรยามีเธอคนเดียว”

“อ่อหรอครับ งั้นผมไม่รบกวนอาจารย์หมอแล้วนะครับ วันนี้ว่าจะรีบกลับไปพักสักหน่อยเข้าเวนตั้งแต่เมื่อคืนล้าสายตามากๆ ผมลานะครับ”

“อืมครับ”

ชายหนุ่มในชุดกาวร์สีเขียวเดินแยกตัวออกไป

เขาเดินผ่านร้านเบเกอรี่ที่เบลล์กำลังเลือกซื้อของอยู่ด้านใน เขาชะงักเท้าหยุดยืนจ้องหญิงสาวตัวเล็กหน้าตาน่ารัก เขายกยิ้มมุมปากขึ้นทันที

“หึ ลูกสาวคนเดียวของเจ้าของโรงพยาบาลดังระดับประเทศหรอ น่าสนใจดีแหะ พ่อหวงถึงกับพกมาทำงานขนาดนี้คงยังไม่มีใครสินะ ขอลองดูสักตั้ง” เขาพูดพลางเอามือลูบปากล่างอย่างช้าๆ

เมื่อหมอกรเห็นว่าสาวน้อยกำลังเดินออกมาจากร้าน เขาก็ก้าวเท้าเดินต่อทันที

ปึ่ก! ประตูที่เบลล์เปิดชนเข้ากับร่างของหมอกร พอดี จนเขาลงไปนั่ง

“โอ้ย!”

“ว้าย! ขอโทษคะคุณหมอกร เบลล์ไม่ทันเห็นว่ามีคนเดินมาคะ เจ็บตรงไหนรึเปล่าคะ?”

เบลล์รีบทรุดตัวลงไปนั่งข้างๆเขา

“มะไม่ครับ ไม่เจ็บเลย” เขาพูดพลางพยายามเอามือดันตัวลุกขึ้น

“อ่า สงสัยตอนล้มผมคงเอามือรับหนักตัวไว้ เหมือนจะเคล็ดนะครับ”

“ขอโทษจริงๆนะคะเบลล์ไม่ได้ตั้งใจ”

เบลล์กระวีกระวาดไม่รู้จะทำยังไงดีกับเหตุการณ์ตรงหน้า

“ช่วยพยุงพี่ลุกขึ้นหน่อยได้มั้ยครับน้องเบลล์”

“ดะได้สิคะ มาค่ะเบลล์ช่วยพยุงนะคะ พี่ค่อยๆลุกไม่ต้องใช้มือยันพื้นนะคะ”

เบลล์เอาแขนของหมอกรคล้องไปที่ด้านหลังคอของเธอ และพยายามพยุงเขาลุกขึ้นจนสำเร็จ

“คุณหมอกรไปตรวจดูหน่อยมั้ยคะ”

“ไม่เป็นไรครับแค่นี้เอง อย่าลืมสิครับว่าพี่เป็นหมอนะ”

“ถ้าอย่างนั้นเบลล์ลานะคะคุณพ่อคงรอแย่แล้ว”

เธอยกมือขึ้นไหวเขา

“สวัสดีคะคุณหมอกร”

“เจอกันคราวหน้าเรียกพี่กรนะครับ ถือเป็นการไถ่โทษเมื่อกี้”

“อ่าคะ เบลล์ลานะคะ และต้องขอโทษอีกครั้งคะ” เธอยิ้มแห้งๆให้เขา

เบลล์รีบเดินไปหาพ่อของเธออย่างเร่งรีบเพราะกลัวว่าท่านจะรอนานเกินไป

“น่ารักจริงๆเชียว ควรค่าต่อการเสี่ยง หึหึ”

หมอกรเดินไปคนละทางกับเบลล์โดยใช้มือที่อ้างว่าเจ็บล้วงกระเป๋าเสื้อกาวร์หยิบมือถือขึ้นมากดเล่นระหว่างเดินไป

“ขอโทษนะคะคุณพ่อที่ให้รอนาน นี่คะอันนี้ฝากคุณแม่กับคุณพ่อ ถุงนี้ฝากป้าใจกับพี่จูน ส่วนถุงเล็กนี่ฝากลุงพลคะ” เธอยกถุงมากมายขึ้นมาโชว์คุณพ่อ

“ว่าอยู่เชียวทำไมหายไปนาน ช๊อปลืมพ่อเลยนะ”

เธอรีบเกาะแขนพ่อของเธอพากันเดินไปด้านหน้าโรงพยาบาล ซึ่งตอนนี้รถของลุงพลมาจอดรออยู่แล้ว”

ฟอด “ข้างนี้หอมคุณพ่อ” ฟอด “ข้างนี้ฝากหอมไปให้คุณแม่คะ” เธอยิ้มปากกว้างตาหยี

“พ่อไปนะลูกแม่คงรอแย่แล้ว อยากได้อะไรเพิ่มบอกป้านารีนะ แกกลับเข้าเวนมาแล้ว แล้วอย่าดื้อหล่ะพักผ่อนมากๆ พรุ่งนี้พ่อมาตรวจเจ้าคิมตอนบ่าย แล้วเจอกันนะลูก”

“คะคุณพ่อ หนูรักคุณพ่อนะคะ บายๆคะ”

คุณหมอบดินทร์เอามือยีหัวลูกสาวเบาๆก่อนจะขึ้นรถไปเพื่อกลับบ้านหาภรรยา

🎵🎶🎵🎵 เสียงโทรศัพท์มือถือเบลล์ดังขึ้น

“คะพี่คิม”

“เบลล์เดินมาส่งคุณพ่อขึ้นรถกลับบ้านคะ กำลังจะขึ้นไปนะคะ”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น