ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ว่าจะไม่ยุ่งแล้วเชียว

ชื่อตอน : ว่าจะไม่ยุ่งแล้วเชียว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2562 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ว่าจะไม่ยุ่งแล้วเชียว
แบบอักษร


ว่าจะไม่ยุ่งแล้วเชียว

            ไอ้พวกตัวต้นเหตุที่ทำให้ผมต้องได้รับนิ้วกลางจากยัยแสบมินนี่พากันมองมายังผมด้วยสายตาชื่นชม แถมยังพร้อมอกพร้อมใจกันยกนิ้วโป้งให้อีก

            “เจ๋งวะ/เยี่ยม/นายแน่มาก”

            “ไอ้พวกบ้า”

            ผมทำเป็นไม่สนใจพวกมันด้วยการยกแก้วกาแฟขึ้นดูด ผ่านไปสักพักยัยมินนี่ก็ยกกาแฟมาเสิร์ฟที่โต๊ะพวกมันทั้งสามคน คราวนี้ผมบอกกับตัวเองว่าจะนั่งมองดูเฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลยคอยดูดิ

            “กาแฟที่สั่งได้แล้วค่า”

            ยัยมินนี่มองเลยมายังผมพร้อมกับแลบลิ้นให้ นี่ถ้าเธอเป็นผู้ชายด้วยกันสาบานได้ว่าผมคงยกนิ้วกลางให้คืนไป และเดินเข้าไปบวกแล้ว

            “น้องมินนี่ชอบหมาไหมครับ”

            ไอ้คนผมยาวถามขึ้นพร้อมกับยักคิ้ว

            “ชอบมั้งคะ”

            มินนี่ทำหน้างงๆ เอ๋อๆ เหมือนที่ผมเคยเห็นเธอชอบทำบ่อยๆ

            “ถ้าแฟนพี่ชอบหมา พี่จะไม่ซื้อหมาให้หรอกครับ แต่พี่จะให้เธอเลี้ยงพี่เลย เพราะพี่สันดานหมาน่าจะแทนกันได้”

            ผมพ่นกาแฟในปากออกพรวดจนไอ้คนปล่อยมุกและมินนี่หันมามองผมเป็นตาเดียวกัน

            มุกเชี้ยไรวะ?

            “เอ่อ ถ้าให้เลือกระหว่างเลี้ยงหมากับเลี้ยงพี่ มินนี่คงจะเลือกเลี้ยงหมาค่ะ” คำพูดซื่อๆ หน้านิ่งของมินนี่ทำให้ผมแทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่ไหว

            “มุกอะไรของมึงวะเหมือนชงให้น้องเค้าด่าเลย” ไอ้คนหัวเกรียนโวยวาย

            “มินนี่ขอตัวไปทำงานต่อนะคะ”

            “เดี๋ยวก่อนสิครับจะรีบไปไหน”

            ไอ้คนผมยาวคว้าแขนของมินนี่เอาไว้ ผมต้องรีบมองไปทางอื่นพยายามไม่แส่เข้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้านด้วยการนับ1-100ในใจ

            “ปล่อยนะคะพี่ พี่บี/วาวาช่วยด้วย” เสียงมินนี่ร้องขอความช่วยเหลือ

            “จะดีดดิ้นทำไมล่ะครับพี่ไม่ได้จะฉุดไปข่มขืนสักหน่อย”

            “จริงด้วยไม่เห็นต้องเล่นตัวขนาดนั้นเลยนี่หว่า”

            “แล้วพวกพี่จะทำอะไรคะ ปล่อยสิ”

            น้ำเสียงเธอเริ่มสั่นทำเอาผมลืมลำดับของตัวเลขที่กำลังนับไปสนิท

            “เมื่อกี้พี่พนันกับเพื่อนๆ เอาไว้ว่าน้องมินนี่คนสวยใส่เกงในสีอะไร”

            ไอ้คนผมยาวยิ้มกวนประสาทโดยยังจับข้อมือของมินนี่เอาไว้ไม่ยอมปล่อย ผมรู้สึกได้ว่ามีแวบหนึ่งที่เธอหันขวับมามองทางผม แต่ผมก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

            “พี่แค่อยากรู้แค่นี้แหละ ฮา ฮา”

            “อย่านะ ช่วยด้วย หยุดนะ”

            มินนี่เอี้ยวตัวหนีการคุกคามของไอ้ผมยาวที่พยายามจะใช้มืออีกข้างของมันจับชายกระโปรงของเธอเปิดขึ้น ผมมองเลยไปยังเคาน์เตอร์พนักงานสองคนของร้านกาแฟพากันยืนทำหน้าตาตื่นตกใจ โดยที่ไม่มีใครคิดจะออกมาช่วยเหลือมินนี่เลยสักคนเดียว

            “น้องเขาบอกให้หยุด มึงหูแตกอ่อ”

            ในที่สุดผมก็ฟิวส์ขาดลุกขึ้นยืนชี้หน้าพวกมัน จังหวะนั้นเองมันก็ปล่อยแขนของมินนี่ ด้วยอารามตกใจเธอเลยวิ่งเข้ามาหลบด้านหลังของผมใช้มือข้างหนึ่งเกาะแขนผมเอาไว้

            “ไม่ต้องมาจับเลยนะเมื่อกี้เธอยกนิ้วกลางให้ใคร”

            ผมหันไปดุเธอก่อนจะค่อยๆ แกะนิ้วมือที่จับแขนผมออกทีละนิ้ว

            “ก็… ก็นายทำลามกใส่ฉันเองนะ”

            มินนี่เถียงผมทันควัน

            “ฉันได้ยินพวกมันพูดกันว่าจะดูสีกางเกงในเธอ ฉันก็เลยถาม”

            ผมยกนิ้วชี้จิ้มหน้าผากของยัยเฉิ่มมินนี่ “แค่เธอบอกว่าใส่สีอะไรก็จบ พวกมันก็ไม่ต้องเปิดกระโปรงเธอดูแล้ว คราวนี้เข้าใจยัง”

            “แล้วใครจะไปรู้ละ จู่ๆ โดนถามว่าใส่กางเกงในสีอะไรเป็นใครก็ต้องโมโหด้วยกันทั้งนั้นแหละ”

            ระหว่างที่ผมกับยัยมินนี่ยืนเถียงกันไอ้พวกนั้นก็เข้ามายืนตรงหน้าผมแล้ว สีหน้าท่าทางของแต่ละคนเหมือนจะหิวตรีน

            “อยากเป็นพระเอกเหรอสัส” ไอ้ผมยาวชี้หน้าผม

            “โชว์หญิงเหรอ เดี๋ยวรู้เลยมึง”

            “สักลายแล้วทำเก๋าว่างั้น วันนี้มึงเจ็บแน่”

            “หลบไปก่อน เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

            ผมยกแก้วกาแฟขึ้นดูดยาวๆ จนหมดแก้วด้วยความเสียดาย

            “นายไม่เป็นไรแน่นะ”

            มินนี่ถามผมสีหน้าเธอเหมือนจะเป็นห่วง… มั้ง


ความคิดเห็น