ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 58 :: คนป่วย NC(เบาๆ)

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 58 :: คนป่วย NC(เบาๆ)

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2562 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 58 :: คนป่วย NC(เบาๆ)
แบบอักษร

บางครั้งผมก็คิดว่าอยากให้เมียเป็นอาหาร ผมจะได้กินแบบไม่ต้องเหลือให้ใครได้มองหรือกินต่ออย่างเช่นตอนนี้ ผมนอนกอดน้องโดยงูลูกรักอยู่ในถ้ำที่ตอดรัดผมไม่หยุดทั้งที่เจ้าของถ้ำหลับได้ราวๆสามสิบนาทีแล้ว ตอนแรกไอ้ผมก็ว่าจะหลับตามอยู่หรอกแต่ไม่ไหวว่ะ หลับไม่ลงเพราะร่างกายและจิตใจผมมันตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา ผมก้มมองหน้าน้องที่หลับพริ้มแล้วอยากจับฟัดให้รู้แล้วรู้รอดหรือผม...ลักหลับน้องดีวะ?

เอาวะ เสพติดเมียขนาดนี้ก็อย่ามีเลยไอ้ความเกรงใจอ่ะ

ผมค่อยๆพลิกให้น้องนอนหงายแล้วผมขึ้นคร่อมน้อง สองมือเท้าเตียงค้ำยันตัว สายตาจับจ้องที่หน้าขาวๆแล้วก้มจุ้บปากอิิ่มเบาๆ นี่ผมจูบน้องมากไปหรือเปล่า ปากน้องถึงดูเจ่อๆบวมๆแต่ช่างเถอะ พอเป็นแบบนี้แล้วยิ่งน่าจูบเข้าไปใหญ่ ผมหอมแก้มนิ่ม หอมหน้าผาก สองมือจับชายเสื้อยืดของน้องแล้วค่อยๆดึงมันขึ้นกองใต้คาง ตอนนี้ผมค้นพบว่าเวลาน้องใส่แค่เสื้อตัวเดียว...มันน่าขยำแค่ไหน

ผมมองยอดอกน่ารักๆที่หลับอยู่แล้วส่งปลายลิ้นลงไปทักทาย ตวัดเลียเน้นหนักสลับดูดเต็มแรง แค่นี้ยอดอกของน้องก็แข็งชันจนต้องดูดซ้ำอีกครั้งพร้อมกับสอบสะโพกเข้าออกเบาๆเนิบๆ สองแขนสอดกอดเอวน้องหลวมๆ

"อืออ อึก ย อย่า จะนอน อื้ออ"

เหลือบสายขึ้นมองน้องถึงเห็นว่าเปลือกตาบางพยายามจะลืมขึ้นแต่ลืมไม่ไหว คิ้วเรียวขมวดมุ่น ริมฝีปากเม้มแน่น ลมหายใจหอบแรงแต่ขอโทษนะครับเมียร์แคตของพี่ พี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ

สวบ สวบ สวบ ตับๆๆๆๆ!

พอเห็นว่าน้องตื่นผมก็หยัดสะโพกพางูเข้าออกเพื่อเตรียมเครื่องก่อนจัดหนักจนเกิดเสียงดังตับๆลั่นห้อง ลิ้นกับโพรงปากผมยังคงดูดดุนยอดอกจนชุ่มน้ำลายถึงได้เปลี่ยนมาดูดอีกข้างอย่างไม่น้อยหน้า น้องครางเสียงหลง สองมือยกจิดหมอนที่หนุน อกบางแอ่นขึ้นรับสัมผัสสลับกับสะโพกเบาเด้งรับจังหวะ น้องไม่ไหว ผมรู้... แต่ตัวน้องก็ปฏิเสธสัมผัสจากผมไม่ได้เช่นกัน

"อ๊ะ อ๊ะ ฮึกก พี่สิงฆ์ แคตไม่ไหว อ๊าา แคตง่วง..."

น้องเริ่มงอแงเหมือนเด็กเมื่อห้ามผมไม่อยู่ ผมชอบจังเวลาน้องแทนตัวเองด้วยชื่อ ผมเลื่อนริมฝีปากพรมจูบจากยอดอกขึ้นไปเรื่อยๆก่อนหยุดข้างแก้มน้อง หอมแก้มฟอดใหญ่ๆไปหลายฟอดก่อนกระซิบข้างหูขาว

"อีกนิดนะครับคนดี อ่าห์ พี่ทนไม่ไหวจริงๆ"

หอมแก้มขาวสลับซ้ายขวาอย่างเอาใจ น้องเริ่มเบะ ดูจากจมูกแดงๆและนัยน์ตาคู่สวยที่มองผมเริ่มมีน้ำใสๆ ผมยกมือขึ้นทาบแก้มน้องแล้วใช้ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มอย่างเบามือ กดจูบลงบนปากอิ่มย้ำๆ

"พี่ขอโทษครับ พี่สัญญาว่ารอบนี้เป็นรอบสุดท้ายแล้วพี่จะให้พักยาวๆเลย"

น้องพยักหน้า ผมเลยใส่ไม่ยั้งเพื่อเร่งเวลาให้เสร็จเร็วๆแม้ใจจริงอยากจะไปนานๆเพื่อดื่มด่ำกับร่างกายของน้อง ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้เป็นหนักขนาดนี้ บางครั้งผมเหมือนคนคลั่งเซ็กส์แต่ให้ทำกับคนอื่นผมทำไม่ได้ว่ะ ต่อให้ทำได้อย่างมากก็แค่รอบสองรอบในช่วงที่ยังไม่เจอน้อง พอมาเจอน้องเข้า มันเหมือนว่าทุกอย่างระหว่างเรามันคลิ๊กมันลงล็อคกันไปหมด

"พี่สิงฆ์ ฮื่ออ อ๊าา อ๊ะ อื้ออ แคตไม่เอาแล้ว อ๊า"

น้องร้องบอกแล้วขยับซบหน้ากับไหล่ผม ผมเลื่อนฝ่ามือขึ้นมาประคองท้ายทอยน้องไว้แล้วหอมหัวทุยเบาๆก่อนสอบสะโพกถี่ขึ้น น้องดูเหมือนจะไม่สบายด้วยสิเพราะผมเริ่มรู้สึกว่าตัวน้องอุ่นๆ นี่ผมทำจนน้องเป็นไข้เลยหรอวะแต่สุดท้ายผมก็ทำต่อไม่ได้เพราะสงสารน้อง เลยตัดสินใจนำงูออกจากถ้ำแล้วลุกไปจัดการกับตัวเองที่มุมห้องพร้อมเอาทิชชู่ที่แอบเอาติดมาไปเช็ดทำความสะอาด

ผมกลับมาใส่กางเกงให้เรียบแล้วออกจากห้องไปหาพี่มังกรเพื่อขอความช่วยเหลือ ผมจะพาน้องขึ้นไปอาบน้ำแต่ผมต้องอุ้มน้องไปแบบไม่ใส่เสื้อผ้า ใช้แค่ผ้าห่มห่อตัวไปมันง่ายนะครับเพราะน้องตัวเบาแต่มันยากที่ว่าตอนนี้เราไม่ได้อยู่หอหรือห้องผมที่บ้านแต่เราอยู่ที่ห้องนั่งเล่นบ้านน้อง แม่กับพ่อน้องต้องถามผมแน่ๆว่าน้องเป็นอะไร

"พี่มังกรครับ ผมขอคุยด้วยหน่อย"

โชคดีที่พี่แกอยู่กับแฟน ผมทักทายพี่ออสตินแล้วหันไปหาพี่มังกรที่ลุกเดินมาหาผม

"มีอะไรน้องเขย?"

"ผมอยากให้พี่ช่วยดึงพ่อกับแม่ไว้ให้หน่อยครับ ผมจะพาน้องไปอาบน้ำแล้วทำความสะอาดด้วยพอดีผมเล่นหนักไปหน่อย อีกอย่างสภาพน้องตอนนี้ไม่เหมาะจะให้พ่อกับแม่เห็นจริงๆ"

พี่มังกรหัวเราะแล้วตบไหล่ผมอย่างชอบใจก่อนพยักหน้าแล้วให้พาน้องขึ้นไปเลย ตอนนี้พ่อกับแม่อยู่ที่ครัวเดี๋ยวพี่กับแฟนเขาจะจัดการให้ ผมกลับเข้ามาในห้องก่อนใช้ผ้าห่มห่อพันตัวน้องก่อนเดินไปหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย ผมไม่มีเวลามานั่งเลือกว่าต้องเอาอะไรไป ผมต้องทำเวลา

พอสะพายกระเป๋าแล้วก็เข้ามาอุ้มน้องขึ้น น้องเอนหัวซบอกผมแล้วครางอืออึงเบาๆ ผมรีบพาน้องขึ้นไปที่ห้องของตัวเองแล้วพาอาบน้ำพร้อมทำความสะอาดถ้ำที่รักให้สะอาด น้องรู้ตัวแหละว่าผมพามาอาบน้ำเลยนอนนิ่งๆให้แถมยังงอแงอีกว่าปวดหัว ไม่โทษน้องที่งอแงแต่โทษผมที่ทำน้องไข้ขึ้น

หลังจากอาบน้ำเสร็จต้องพาน้องไปนอนบนเตียงก่อนส่วนผมรีบเข้าไปอาบน้ำลวกๆแล้วรีบแต่งตัว ใช้เวลารวมทั้งหมดสามสิบนาทีกว่าๆ ผมค่อยๆวางน้องลงบนพรมแล้วรีบไปจัดการฟูกโดยใช้ผ้าห่มผืนบางจากการหยิบติดมือมาปูทับคราบพวกนั้นไป สงสัยผมต้องซื้อคืนแม่แล้วล่ะ มันเยอะจนต้องทิ้ง

ผมอุ้มน้องมาวางบนฟูกค่อยๆแกะผ้าห่มที่พันตัวออก น้องขยับตัวเล็กน้อยแล้วนิ่งไป ผมทาบหลังมือบนหน้าผากขาวแล้วขมวดคิ้วนิดๆ ตัวน้องเริ่มรุมๆหนักกว่าเดิมแล้วสิ

"พี่กรครับ ที่บ้านพอมียาแก้ไข้บ้างหรือเปล่าพี่"

ออกมาหาพี่กรอีกครั้ง พี่กรก็รู้ทันทีว่าผมจะเอาไปทำไม

"เรื่องยาต้องถามแม่ว่ะ เอาน่า ลองถามดูแล้วบอกไปตามตรง มันเรื่องปกติของผัวเมียนี่หว่า"

พี่กรตบไหล่ผมแล้วเข้าไปกอดออสตินก่อนพากันขึ้นห้อง พี่มันก็พูดง่ายสิวะ น้องพึ่งจะสิบเก้านะ แม่คงไม่ยินดีที่น้องเสียตัวไวขนาดนี้แล้วแม่อาจจะโกรธหรือเกลียดผมไปเลย แต่จะไม่เอายาก็ไม่ได้ ผมกลัวน้องเป็นหนักกว่าเดิม

"แม่ครับ แม่พอมียาแก้ไข้หรือเปล่าครับ?"

สุดท้ายผมก็ต้องเข้าไปถามแม่ตรงๆ แม่หันมองผมพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"เราไม่สบายหรอสิงฆ์?แล้วทำไมไม่พากันออกมากินข้าวล่ะเนี่ย แม่อุ่นข้าวให้แล้วนะ"

"คือน้องไม่สบายน่ะครับ ผมขอข้าวต้มแทนได้ไหม?"

แม่นิ่งไปแล้วพยักหน้าก่อนพูดประโยคนึงที่ทำผมเสียวสันหลังเลย

"เรากินน้องแล้วใช่ไหมสิงฆ์?"

น้ำเสียงแม่ไม่ต้องเย็นขนาดนั้นก็ได้นะครับ ผมหัวเราะแห้งๆแล้วพยักหน้ารับ

"ปกติแคตไม่ใช่คนป่วยง่ายแม่เลยสงสัย จริงๆเลยเด็กสมัยนี้รอให้โตกว่านี้หน่อยจะตายกันหรือไงนะ"

แล้วแม่ก็บ่นอีกยาวก่อนสุดท้ายจะบอกกับผมว่าให้ไปรอที่ห้องแล้วแม่จะเอาข้าวต้มพร้อมยาไปให้ ผมขอบคุณแม่ก่อนกลับเข้ามาในห้องแล้วนอนลงข้างน้อง ใจผมไม่ได้อยากให้น้องป่วยเลย เห็นน้องป่วยแล้วสงสาร หายใจติดขัด ตัวร้อน งอแง คิดภาพไม่ออกเลยถ้าน้องไม่สบายตอนผมไม่อยู่ ใครจะดูแลน้อง แน่นอนว่าถ้าไม่ใช่คนในครอบครัวผมไม่ยอมหรอก น้องมันงอแงแล้วน่ารักอะ กลัวใจคนอื่นจะกินน้องไป

ผมยกมือลูบแก้มน้องเบาๆแล้วหอมหน้าผากขาวก่อนรวบตัวน้องมากอด แค่กอดก็อยากทำแล้วแม่ง นี่ผมจะเลิกหื่นจริงๆจังได้ไหมวะแน่นอนว่าไม่ได้ ผมรู้จักตัวเองดี

"หน้าม้ายาวแล้วนะ ไว้หายไข้พี่จะพาไปตัด"

พูดไปงั้นทั้งที่น้องหลับสนิท ผมชอบนะเวลาน้องมัดจุกอะแต่มันน่ารักไป ผมหวง ไว้ค่อยมัดตอนอยู่กันสองคนก็พอแล้ว

ก็อกๆ

"สิงฆ์มาเอาข้าวกับยาเร็วลูก"

เสียงแม่ดังเข้ามาผมเลยค่อยๆผละตัวออกจากน้องก่อนลุกไปเปิดประตูรับข้าวกับยามา แม่มองผมอย่างคาดโทษก่อนมองไปที่น้องที่หลับอยู่ ผมหัวเราะแห้งๆแล้วก้มหน้ารับผิด

"เฮ้อ ทีนี้ก็อดทนกับลูกอ้อนตอนเจ้าตัวไม่สบายให้ได้ล่ะ"

แม่บอกแค่นั้นก้เดินกลับไปที่ครัว ผมปิดประตูก่อนเดินไปที่ฟูก วางถาดไว้บนพรมแล้วนั่งขัดสมาธิมองน้อง ถ้างอแงไม่ได้เรียกว่าลูกอ้อน นี่ผมยังต้องโดนน้องตกตอนไม่สบายอีกหรอ?... พอเหอะ ผมงับเหยื่อน้องจนปากพรุนหมดล่ะ

"แคตครับ เมียร์แคต กินข้าวกินยาก่อนเร็ว"

ค่อยๆประคองน้องให้ลุกขึ้นนั่งแล้วพิงอกผม น้องขยับตัวเล็กน้อยแล้วนิ่งไป

"แคตครับ กินข้าวกินยาเร็ว เราจะได้หายไข้"

เขย่าตัวเบาๆแล้วลูบผมหน้าม้าขึ้น เปลือกตาบางขยับเบาๆก่อนลืมขึ้นช้าๆ ผมยิ้มให้น้องแล้วตักข้าวต้มเป่าหลายๆครั้งแล้วป้อนน้อง น้องก็กินแต่เหมือนกินไปหลับไป ป้อนได้ถึงครึ่งถ้วยน้องก็เบือนหน้าหนีแถมยังอื้อๆอึงๆปฏิเสธอีก เอ้อ เหมือนป้อนข้าวเด็กแรกเกิดเลยวุ้ย ผมป้อนน้ำน้องผ่านปากก่อนตามด้วยป้อนยา น้องกินยาง่ายเลยไม่ต้องดุต้องบังคับให้กิน พอหัวถึงหมอนน้องก็หนีผมหลับไปเลยส่วนข้าวต้มที่เหลือผมกินเอง

การดูแลคนป่วยในแต่ละวันของผมเป็นเรื่องที่ท้าทายมากอย่างหนึ่ง ที่ว่าท้าทายคือน้องอ้อนอย่างที่แม่บอกจริงๆ อ้อนน่ารักโคตรๆ อ้อนจนอยากจับกดให้รู้แล้วรู้รอดไป

"พี่สิงฆ์~ กอดหน่อย"

พูดอย่างเดียวไม่พอมีอ้าแขนรอด้วย ผมส่ายหัวยิ้มๆแล้วค่อยๆเข้าไปกอดน้อง น้องขยับมุดอกผมพร้อมยกขาขึ้นก่ายก่อนไอแค่กๆจนตัวโยน แม้ผมจะให้กินยาไปแล้วแต่เหมือนจะยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ นี่ผมก็ฝากพี่กรซื้อยาแก้ไข้แบบสอดมาแล้วก็ยาทาภายใน ผมว่าไอ้ตัวการที่ทำน้องไข้ขึ้นก็คือถ้ำน้องนี่แหละ ถามว่าโทษถ้ำได้ไหม? ตอบอย่างจริงใจว่าไม่ได้ครับเพราะคนที่ผิดคืองูและผมเอง

"หายเมื่อไหร่พี่จัดหนักอีกรอบแน่ๆ"

ฟัดแก้มน้องอย่างมันเขี้ยวแล้วดึงผ้าห่มมาห่มตัวเราสองคนแต่สถานที่ต่อไปที่เราจะไปคือบ้านผม คราวนี้แหละที่น้องจะได้ปล่อยเสียงให้ผมฟังสักที อ่า ถ้าน้องหายไข้ทันน่ะนะ

[จบ]

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}