ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 46 :: ของขวัญวันเกิด

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 46 :: ของขวัญวันเกิด

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.2k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2562 19:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 46 :: ของขวัญวันเกิด
แบบอักษร

งานเลี้ยงจริงๆได้เริ่มขึ้นหลังจากพวกพี่เปลี่ยนชุดแต่ผมไม่ได้สนใจพวกเขา ผมสนแค่เพื่อนๆของผมเท่านั้น พวกพี่เขาก็รู้แหละแต่ต่อให้พยายามเข้าหาผม ผมก็ไม่รับ ไม่ใช่ว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แต่ขอเวลาอ่ะ เจอเรื่องแบบนี้ผมรู้สึกแบบ...เพื่อนแฟนไม่โอเคกับเราทั้งที่ก่อนหน้ามันไม่ได้เป็นแบบนี้อ่ะ นึกออกป้ะครับ? พอจะกลับไปคุยผมก็ไม่มั่นใจว่าที่พวกพี่เขาคุยกับผมอ่ะคือความจริงใจหรือเสแสร้ง มันพังไปหมดแล้วอ่ะความรู้สึกดีๆที่มีต่อพวกพี่เขา พี่สิงฆ์ก็รู้เลยไม่ว่าอะไร ไม่บังคับไม่กดดันให้ผมกลับไปคุยด้วย

"เออ กูทำเรื่องย้ายคณะแล้วนะแต่คงได้ย้ายตอนเทอมสองอ่ะ"

ปาล์มพูดขึ้นแล้วคีบหมูเข้าปากจนแก้มตุ่ย คือกะจะไม่ให้พวกกูถามเลยสินะถึงได้กินปิดปากตัวเองแบบนี้อ่ะ

"แล้วบ้านมึงให้ย้ายหรอวะ"

ผมถาม มันพยักหน้าหงึกๆแล้วคีบเกี๊ยวเข้าปากอีกสองชิ้น คือแก้มมันตุ่ยอย่างกับแฮมเตอร์แต่มันก็ยัดเข้าได้เรื่อยๆ ผมสงสัยอ่ะว่ามันไปทำยังไงถึงได้ยอมให้ย้ายกันแต่ผมคิดว่ามันคงย้ายไปนิเทศนั่นแหละ พอรู้ว่าคณะที่ย้ายคืออะไรผมก็เลยไม่ถามอีก

"แล้วมึงสองคนอ่ะได้ช็อปกับเกียร์ยัง"

ถามโซ่กับบัวที่นั่งกินเงียบๆ

"ไม่อ่ะ คือพวกกูไม่ได้เหี้ยไรเลยไงขนาดโซ่พาบอลชนะยังไม่ขอบคุณสักคำ ตอนนี้พวกกูเลยแก้แค้นด้วยการทำงานกลุ่มกวาดเรียบ งานเดี่ยวคะแนนนำไม่สนใจใคร หมั่นไส้ก็เข้ามา กูก็ต่อยผู้ชายเป็น"

ลูกตาทัศโหดจ๊าดดดด ไอ้โซ่หัวเราะก่อนรินน้ำให้บัว เอาตรงๆนะตั้งแต่ผมเฟลเพราะพวกพี่ๆอ่ะ ไอ้โซ่มันก็ไม่สนใจพี่ไพ่เลยแต่พี่ไพ่พยายามเข้าหามันอยู่

"แล้วพวกมึงอ่ะจะย้ายคณะป้ะ"

"ไม่ กูกับบัวอยู่ได้"

โซ่บอกก่อนขมวดคิ้วมองพี่ไพ่ด้วยไม่พอใจที่สะกิดมันอยู่นั่นแหละ ผมถอนหายใจก่อนเรียกมัน

"โซ่ มึงอย่าตึงใส่พี่เขาเลย"

"ทำเพื่อนกูเฟล กูคงยิ้มรับหรอก"

"มึงอ่ะ กูโอเค กูไม่อะไรแล้วเนี่ย"

"มึงตั้งใจทำให้พี่สิงฆ์ขนาดไหนทำไมกูจะไม่รู้ วางแผนอย่างดี ตั้งใจทำทุกอย่างด้วยตัวเองแต่ต้องมาพังเพราะคนกลุ่มหนึ่ง ตอนนี้กูเลยไม่มั่นใจล่ะว่าที่กูเห็นอยู่คือความจริงใจหรือเสแสร้ง ถ้าคนกลุ่มนั้นไม่โอเคกับเพื่อนกูๆก็ไม่ควรโอเคกับใคร"

โซ่พูดยาวเหยียดแล้วจ้องหน้าพี่ไพ่นิ่งๆ บอกตามตรงว่าผมไม่เคยเจอโซ่โหมดนี้เลย

"อย่าว่าแต่โซ่เลย กูกับบัวก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน พวกพี่อาจจะไม่ชอบพวกกูก็ได้"

ปาล์มบอกแล้ววางตะเกียบลง เอ้า อยู่ๆก็กลับมากร่อยอีกครั้ง พวกพี่ๆหน้าสลดลงแต่พี่แฮมกับพี่อิ๊กยังดูนิ่งตามฉบับ ผมกุมขมับก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"บอกตามตรงว่ากูไม่มีความรู้สึกดีๆหลงเหลือต่อพวกพี่เขาอีกแล้ว มันพังไปหมดทุกอย่างแต่โซ่...กูไม่อยากให้มึงพาลไปหาพี่ไพ่ พี่ไพ่อาจจะรู้เห็นแต่อย่าเอามันมาทำให้ความสัมพันธ์ของมึงกับพี่เขาแย่เพราะกูเลย กูขอนะ"

ผมทำตาปิ๊งๆใส่มัน ไอ้โซ่กรอกตาไปมาแล้วลุกขึ้นลากพี่ไพ่ออกไปผมเลยหันไปหาบัวกับปาล์ม "พวกมึงกินต่อเลย"

"ไม่ล่ะ กูว่ากูกลับดีกว่าว่ะ บัวกลับก่อนนะคะพี่สิงฆ์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคะ"

"ขอบคุณครับน้องบัว แล้วเรากลับยังไง?"

"บัวกลับกับปาล์มค่ะ"

"อ๋อ โอเคๆ ถึงแล้วไลน์มาหาเมียร์ด้วยนะ"

"ค่า ไปมึง"

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ครับพี่สิงฆ์ กูไปล่ะมึงๆ"

ผมพยักหน้าแล้วลาบัวกับปาล์ม บัวลากปาล์มออกไปหลังพูดบอกพี่สิงฆ์และลาผมเรียบร้อย พวกมันไม่ลาพี่คนอื่นๆเลย ทีนี้ที่โต๊ะก็เหลือแค่ผม พี่สิงฆ์แล้วก็พวกพี่ๆ

"ผมขอเวลานะครับแล้วผมจะกลับไปเชื่อใจพวกพี่เหมือนเดิม"

ผมบอกพวกพี่แล้วเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น เราอยู่กินกันจนสามทุ่มแล้วถึงแยกย้าย พวกพี่ๆให้ของขวัญพี่สิงฆ์แล้วขอโทษผม พี่ฟ้าขอโทษแล้วกอดผมแน่นพร้อมกับบอกว่ารู้สึกผิดจริงๆ ส่วนพี่อิ๊กกับพี่แฮมแค่โยกหัวผมเบาๆแล้วขอโทษ พี่เวย์กับพี่ชามให้ผมคนละสามพัน ผมไม่อยากรับนะ ผมหยิ่งแต่มือมันขยับไปเอง

"ไม่หายง่ายๆหรอกนะครับแค่สามพันน่ะ ความรู้สึกผมไม่ได้ซื้อได้ด้วยเงิน"

พอผมบอกแบบนั้นพี่เวย์ก็ให้ที่เหลือในกระเป๋า พี่ชามเทเหรียญเท่าที่มีพร้อมแบงค์สีเขียวให้ผม

"เจอกันวันจันทร์นะครับ"

ผมรับเงินมาแล้วใส่กระเป๋าตังพี่สิงฆ์ ส่วนเหรียญกำไว้ในมือ พอทุกคนแยกย้ายผมก็เอาเหรียญมาใส่ในช่องเก็บของหน้ารถ รวมๆเกือบเก้าพันเลยนะเนี่ย

"ร้ายนะเราอ่ะ"

พี่สิงฆ์พูดเสียงขำก่อนขับรถกลับหอ

"ผมขอโทษนะที่ทำให้งานพี่กร่อยอ่ะ"

"อย่าคิดมาก คนที่ทำไม่ใช่เราหรอก"

พี่สิงฆ์โยกหัวผมเบาๆแล้วหันกลับไปมองถนนต่อ ตอนกลับมาถึงหอผมเห็นพี่เอกกำลังแบกพี่หมีไปที่หอสอง พอลอบมองพี่สิงฆ์คือพี่มันไม่สนใจพี่หมีเลยอ่ะ ผมไม่ถามนะเพราะถ้าพี่มันอยากบอกมันคงบอกเองแหละ

ผมถอดเสื้อแขนยาวออกก่อนเอามาถือไว้แทนขณะเดินเข้าลิฟต์ ไม่รู้จะใส่ไปทำไม โคตรร้อนเลยอ่ะ

"เป็นสิวกันถ้วนหน้าแน่เลย"

พี่สิงฆ์พูดเสียงขำแล้วมองเงาตัวเองที่สะท้อนในผนังลิฟต์ ผมมองตามแล้วพยักหน้าหงึกๆ

"แต่ผมทำตามพี่นะ ผมไม่ผิด"

"พี่ไม่เคยว่าเราผิดอยู่แล้วครับ"

พี่มันดึงแก้มผมเบาๆแล้วพากันเดินออกจากลิฟต์เมื่อหยุดชั้นสาม พี่สิงฆ์ไขกุญแจห้องเข้าไปแล้วพากันถอดรองเท้าวางบนชั้น เรากลับมาเร็วกว่าที่คิดอ่ะ เอาจริงๆนะถ้าผมได้ทำตามแผน บางทีเราอาจจะสนุกกันอยู่ก็ได้

"ไหนของขวัญพี่ล่ะ?"

พอเข้ามาในส่วนของห้องนอนแล้วผมทิ้งตัวลงบนเตียง พี่มันก็เข้ามาถามก่อนนั่งลงบเตียงผม ผมลุกขึ้นนั่งแล้วมองพี่สิงฆ์ ตอนนี้พี่มันสวมแค่เสื้อยืดสีขาวธรรมดาๆกับกางเกงขาสั้นประมาณเข่าสีน้ำตาลส่วนชุดเสี่ยยังอยู่ในรถอยู่เลย

"ถ้าพี่ไม่ชอบล่ะ ผมไม่ได้ซื้อของแพงๆมาอ่ะ"

"ต่อให้เราให้พี่แค่กระดาษทิชชู่พี่ก็ชอบล่ะ"

"เวอร์โคตรรรร"

พี่มันหัวเราะแล้วรอผมเอาของขวัญให้ ผมล้วงของบางอย่างที่ซุกอยู่ใต้หมอนขึ้นมาแล้วหยิบออกมาจากซอง มันเป็นสร้อยเชือกสีดำ เส้นไม่ถึงห้าสิบบาทอ่ะ อิอิ นอกจากสร้อยก็มีจี้ตัวเอ็ม โดนน้ำบ่อยๆมันก็ลอกก็ดำแล้ว ผมปลดมันออกก่อนขยับเข้าไปสวมให้พี่มัน

"มันเป็นสร้อยถูกๆที่ผมซื้อมาเมื่อเช้าตอนเราไปเดินตลาด ที่ผมบอกพี่ว่าจะไปเข้าห้องน้ำอ่ะแต่จริงๆแอบไปซื้อมาแล้วผมก็ซื้อสร้องแบบเดียวกับพี่แต่จี้เป็นตัวเอสมา"

ผมนั่งลงตามเดิมเมื่อสวมเสร็จก่อนหยิบสร้อยตัวเอสมาสวมบ้าง "ตอนอาบน้ำอ่ะถอดออกบ้างนะ เดี๋ยวมันลอก 555555555555555" ผมหัวเราะแล้วถูกพี่สิงฆ์บีบจมูก

"ขอบคุณนะครับ พี่ชอบมากเลย"

"อ้อ แล้วก็..."

ผมลุกไปหยิบสมุดเดธโน๊ตออกมาก่อนกลับมานั่งตามเดิม ผมเปิดเอาสัญญาทาสที่พี่มันให้ออกมาวางตรงหน้า

"ผมจะใช้สัญญาทาสนะ"

"เอาสิ ว่ามาเลย"

พี่สิงฆ์ขยับนั่งขัดสมาธิแล้วมองหน้าผม ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนสบตาพี่สิงฆ์

"ก่อนวันสอบมิดเทอมหนึ่งวัน"

"..."

"พี่สิงฆ์ต้องสอนผมในเรื่องของเซ็กส์"

"ห หะ..."

"ผมอนุญาตให้พี่ใส่ได้แค่นิ้วแล้วผมจะใช้มือช่วยพี่ด้วย นับตั้งแต่วันนี้จนกว่าจะไฟนอลเลย"

"เราไม่ต้องใช้มันแบบนี้ก็ได้ครับ อย่าใช้มันเพื่อเอาใจพี่เลยนะ"

"ผมไม่ได้เอาใจพี่แต่นี่คือของขวัญจากผมและคำสั่งจากเจ้านาย"

ผมตัดสินใจที่จะให้พี่มันทำได้มากกว่าทุกครั้งและผมจะช่วยพี่มันด้วย ผมไม่อยากเห็นแก่ตัวให้พี่มันทำให้ฝ่ายดายนี่ครับ ผมอ่ะอยากทำให้พี่มันบ้าง ถ้าเป็นแฟนกันก็ต้องช่วยกันจนถึงฝั่งใช่มั้ยล่ะ? ผมก็จะทำแบบนั้นนั่นแหละ

"ถ้าเราเป็นแฟนกัน มันก็ต้องช่วยกันทั้งสองฝ่ายไม่ใช่หรอครับ?แล้วมันก็เป็นเรื่องปกติสำหรับคู่รักด้วย ถ้าผมจะเสร็จพี่ก็ต้องเสร็จด้วยอ่ะ"

"ขอบคุณนะครับ"

ผมพยักหน้าแล้วพับสัญญาพี่มันเก็บเข้าสมุดก่อนเป็นฝ่ายเข้ากอดพี่มัน ทุกๆครั้งพี่สิงฆ์จะเป็นฝ่ายดึงผมไปกอดก่อนเสมอแต่ครั้งนี้อ่ะผมจะกอดพี่มันก่อนบ้าง

"รักพี่นะเว้ยพี่สิงฆ์"

ผมผละออกแล้วกดจูบพี่มันก่อนขยับขึ้นไปนั่งคร่อมตัก สองแขนแกร่งสอดกอดเอวผมแน่น แค่กับพี่มันนี่แหละที่ผมจะยอมดูเป็นผู้หญิง จะทำทุกอย่างเพื่อให้พี่มันพอใจถึงแม้ต้องทำเรื่องน่าอายอย่างการเริ่มก่อนก็ตาม พี่สิงฆ์จูบกลับแลพรุกหนักมากกขึ้นเรื่อยๆ ฝ่ามือหนาลูบไล้ทั่วแผ่นหลังผมแล้วค่อยๆเอนตัวลงนอนบนเตียง

ตุบ...

ทันทีที่แผ่นหลังผมสัมผัสกับเตียงพี่มันก็บุกเข้าหาหนัก ทั้งมือทั้งสะโพกพี่มันรุกเข้าหาผมเรื่อยๆ เอาจริงๆ ถ้าพี่มันจะละเมิดสัญญาผมก็ไม่ห้ามหรอก ในเมื่อผมให้ใจไปแล้วกับแค่ร่างกายทำไมจะให้ไม่ได้

เพียงแต่พี่สิงฆ์มันจะทำตามสัญญาของผมมากเท่านั้นเอง กางเกงยีนถูกถอดออกอย่างลำบากเพราะปากของเราไม่ยอมผละออกจากกัน

แต่พอกางเกงยีนส์หลุดออกจากตัวผม ผมก็รู้เลยอ่ะว่าแคตน้อยกำลังตื่นเต้น ผมหอบหนักมากและต้องการพี่มันมากๆด้วย พี่สิงฆ์ก็คงไม่ต่างกันหรอก พี่สิงฆ์ถอดเสื้อผมและถอดเสื้อพี่มันออกก่อนก้มลงมาหมายจูบต่อแต่ผมเบี่ยงหลบแล้วประคองหน้าพี่มัน

"พี่สิงฆ์..."

"ครับ?"

โอ๊ยย เสียงต่ำไปอีก TT เซ็กซี่ฉิบหายเลย ผมเม้มปากก่อนมองหน้าพี่มัน

"จะใส่ก็ได้นะ..."

"..."

"เพราะผมเองก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน"

ปากผมถูกปิดด้วยปากพี่มันทันทีก่อนงูสิง(ฆ์)จะไถกับแคตน้อยผม ยิ่งพี่มันทำแบบนี้ผมยิ่งต้องการมากยิ่งขึ้น สิบเก้าปีที่มีชีวิตมานี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้สัมผัสกับความต้องการที่อยากมีเซ็กส์จริงๆ ความกลัวที่เคยมีมันหายไปหมดเลย

"ขอบคุณนะครับที่ยอม"

"อือ..."

"แต่พี่อยากทำตามสัญญา แค่ที่เราให้มันก็มากเกินกว่าจะเป็นของขวัญได้แล้ว แค่นี้พี่ทนได้ครับ"

ผมพยักหน้าแล้วรั้งคอพี่มันลงมาจูบอีกครั้ง ผมหงุดหงิดอ่ะ...ปลุกกูขนาดนี้แล้วจะมาบอกรอสัญญาทำไม! สัญญาอยู่ไหนวะ กูจะฉีกแดกเอง!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}