ไอลดา ลีลาวดี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แตกหัก (35%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2562 16:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แตกหัก (35%)
แบบอักษร

ตอนที่ 5

            เหตุผลของมินตรายังคงก้องอยู่ในหัว ธนัชยืนกอดอกมองไปยังสระน้ำที่ส่วนกลางของตระกูล รออิทธิกุลกลับมาเพื่อเคลียร์ปัญหานี้ เขาไม่ใช่คนเก็บปัญหา เมื่อมันเกิดขึ้นก็ต้องจัดการจะได้ไม่ค้างคาใจ แต่ผลจะออกมาหรือจะเป็นวิธีไหนนั้น ธนัชได้ตระเตรียมไว้แล้ว

            “อิทกลับมาแล้วเหรอลูก น้องมาถามหาตั้งแต่หัวค่ำแน่ะ รู้สึกจะอยู่ที่สระว่ายน้ำนะ คงมีธุระปรึกษาไม่รู้ว่าเรื่องงานหรือเปล่าสีหน้าเคร่งเครียดเชียว แม่ชวนมาทานข้าวด้วยกันก็ไม่มา”

            อิทธิกุลพยักหน้าแล้วเดินไปหาธนัชตามที่มารดาบอก คนที่ยืนอยู่ที่สระก็ได้ยินเสียงรถเขาแล้ว เพียงแต่รอให้คนเป็นพี่เดินมาหาเท่านั้น เรื่องบางเรื่องเขาก็ไม่อยากให้คนในครอบครัวมารับรู้

            “ว่าไงแม็กซ์ มีอะไรหรือเปล่า”

            อิทธิกุลเดินมาด้านหลังแตะไหล่น้องชาย เพียงเท่านั้นจริงๆ คนที่คิดมากอยู่แล้วก็หันมาแล้วปล่อยหมัดใส่รัวๆ ทันที อิทธิกุลได้แต่ปัดป่ายเพราะไม่อยากลงมือรุนแรง เขาผลักร่างของธนัชออกจากตัวได้ง่ายนิดเดียว ด้วยรูปร่างที่ใหญ่กว่าและแข็งแรงกว่า เพราะออกกำลังกายเป็นประจำ

            “เป็นบ้าอะไรของแกวะ!” อิทธิกุลเช็ดเลือดที่มุมปาก พ่นน้ำลายที่รับรสเลือดออกมาด้วย

“บ้าเหรอ! แล้วสิ่งที่คุณทำมันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ!”

            สรรพนามเรียกขานก็เปลี่ยนไป อิทธิกุลยืนเช็ดมุมปาก จ้องมองตากับน้องชายไม่มีหลบเช่นกัน ธนัชจะก้าวเดิมมาหาเพื่อเอาเรื่องอีก แต่คนเป็นพี่ยกมือขึ้นห้าม

            “หยุดอยู่ตรงนั้น! ถ้าแกไม่พูดฉันก็ไม่ปล่อยไปง่ายๆ หรอก เอาสิ! อยากจะรู้เหมือนกันว่าแกกับฉันใครจะตายก่อนกัน ใครจะตายด้วยน้ำมือใคร มีอะไรพูดมา!”

            ธนัชรู้ถึงพลังและความแข็งแรงของพี่ชายดี แต่เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะกลัวอีกแล้ว ชายหนุ่มเดินเข้าหา แต่อิทธิกุลก็ไม่ได้ทำอะไรน้องชายนอกจากผลัดกันปล่อยหมัด หมัดต่อหมัด ต่างคนต่างซวนเซเช็ดเลือดที่ใบหน้าของตัวเอง เพราะงานนี้ไม่มีกรรมการ ไม่มีสปอนเซอร์หรือพี่เลี้ยง

            “ไอ้แม็กซ์! ฉันเป็นพี่แกนะ มีอะไรก็พูดออกมาสิวะ!” เขาตวาดดังลั่น

            “ทำไม! มองเห็นผมเป็นน้องเหรอ! น้องคุณแล้วคุณก็แย่งคนรักของเขาไปอย่างนั้นเหรอ พี่แบบนี้ผมไม่มีเสียดีกว่า!” อิทธิกุลถึงบางอ้อว่าทำไมน้องชายที่ขี้เล่นและร่าเริงถึงได้กลายเป็นหมาบ้าไปได้

“แกรู้”

“ใช่! ผมรู้! แต่อาจจะรู้ช้าไปสักนิด คุณเลยนั่งหัวเราะเยาะผม ทุกครั้งที่ผมหวงแหนมิ้น คุณมันเลว!”

            อิทธิกุลไม่มีข้อแก้ตัว เขาเลว...เขารู้ตัว แต่เรื่องความพอใจมันห้ามกันไม่ได้ เขากับมินตรามีเคมีที่ตรงกัน ตกลงกันและอยู่ด้วยกันโดยพร้อมใจไม่ได้บังคับ เรื่องนี้ไม่ผิดแต่หากจะผิดและเลว ก็คงเพราะเธอเป็นผู้หญิงของน้อง แล้วแต่เขาไม่ยับยั้งชั่งใจ

“ทำไม! เงียบทำไม! พูดออกมาสิวะ!”

“แม็กซ์...ฉันขอโทษ”

“ขอโทษเหรอ! กองไว้ตรงนั้นแหละ เพราะต่อไปนี้คุณไม่ใช่พี่ชายผมอีกต่อไป คุณอิทธิกุล!”

“มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นสักหน่อย แยกแยะหน่อยสิวะ”

            อิทธิกุลหัวเสียที่น้องชายทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูมารดาเขากลัวว่าจะมีผลกับมินตรา ยิ่งชายหนุ่มพูด แต่ดูเหมือนมันจะเป็นการราดน้ำมันลงกองไฟ เพราะธนัชหันกลับมาชกหน้าอิทธิกุลอย่างจัง ทำให้คนที่ไม่ทันได้ระวังตัวซวนเซลงไปนอนกับพื้น

“แยกแยะเหรอ ผมแยกแยะไม่ได้ ผมเจ็บคุณรู้ไหมผมเจ็บ เจ็บตรงนี้!”

            ธนัชชี้ที่หน้าอกด้านซ้าย น้ำตาลูกผู้ชายไหลพรากอีกครั้ง อิทธิกุลลุกขึ้นยืน เขาเดินมาแตะไหล่น้องชาย แต่ธนัชเบี่ยงตัวหนี เขารังเกียจและขยะแขยงเต็มประดา

            “ฉันขอโทษ” เขาย้ำคำเดิมจากใจจริง แต่ธนัชคงมองไม่เห็นความจริงนี้ไปเสียแล้ว

            “ทำไม ช่วยตอบผมที...ทำไม” เสียงถอนหายใจ

            “จะตอบแกยังไงล่ะ แกทนฟังได้เหรอ” เมื่อน้องชายไม่พูดอะไรแสดงว่าเขารับฟังอยู่

            “ผู้หญิงกับผู้ชายมันก็เป็นสิ่งที่ห้ามกันไม่ได้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

            “แต่เขาเป็นคนรักของผม”

“ฉันก็มีความเป็นคนพอ เพราะฉันถามเธอแล้ว แต่เธอตอบว่าเป็นเพื่อนกัน”

            “นั่นเพราะเธอไม่เคยมองว่าผมเป็นคนรักของเธอ เธอมองผมเป็นเพื่อน แต่ผมรักเธอ...และเธอเป็นเพียงคนเดียวที่จะเป็นคนที่ผมรักตลอดไป” อิทธิกุลเข้าใจน้องชาย ธนัชหันมาสบตากับคนเป็นพี่กระตุ้นให้เขาพูดต่อ

“ฉันยื่นขอเสนอให้เขาไป แล้วเขาก็ตอบตกลง”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่”

            “ตั้งแต่เธอมาฝึกงาน” ข้อนี้พวกเขาตอบตรงกัน

            “มิ้นไม่ใช่ผู้หญิงที่เห็นแก่เงินหรือรักความสบาย”

“แต่ฉันก็ไม่ได้บังคับเขานี่ เขารับข้อเสนอทุกอย่างทั้ง รถ คอนโดฯ และเงินเดือน”

            ยิ่งได้ฟังยิ่งเจ็บปวด ธนัชสูดสมหายใจให้ทั่วท้อง เขาไม่อยากมีเรื่องอีก แค่นี้ก็สะบักสะบอมไปตามๆ กัน แต่คำพูดของคนไม่มีหัวใจมันไม่น่าฟัง

“ไม่คิดบ้างเหรอว่าที่เธอรับข้อเสนอเพราะเหตุผลอื่น”

“เหตุผลอื่นเหตุผลอะไร...รักเหรอ”

            แล้วอิทธิกุลก็เผลอหัวเราะออกมายิ่ งทำให้ใจที่บอบบางอยู่แล้วแตกเป็นเสี่ยงๆ เพราะเขามองเรื่องความรักเป็นเรื่องไร้สาระ ธนัชตรงเข้ากระชากคอเสื้อเขาอีกครั้ง

“ถ้าผมบอกว่าใช่ล่ะ”

            “นายดูซี่รี่ย์เกาหลีมากเกินไปหรือเปล่า หรือแกอ่านนิยายไทยที่เจอหน้ากันปุ๊บอีกคนก็รู้สึกดีเลยทันที เรื่องผู้หญิงแกต้องศึกษาอีกเยอะไอ้น้องชาย”

“ผมไม่ใช่น้องชายของคุณอีก!”

            อิทธิกุลเริ่มระอากับพฤติกรรมธนัช จริงอยู่ที่เขาผิด แต่เขาก็ได้สารภาพไปจนหมดเปลือกแล้ว แน่ละ...เขาไม่เคยต้องวิ่งไล่ตามใคร ไม่เคยต้องการความรัก แต่ต้องการแค่ความซื่อสัตย์ และข้อนี้มินตราก็ให้เขาได้เสมอมา

            “วันนี้คุณไม่รู้จักคำว่ารักไม่เป็นไร แต่สักวันหนึ่งหากคุณเกิดรักใครมาจริงๆ สักคน ผมขอแช่งให้เขาหนีคุณไปให้ไกลๆ ให้คุณตามหาเธอไม่เจอ ให้คุณไม่สมหวังกับเธอ!”

            ธนัชผลักร่างของพี่ชายเต็มแรง แต่อิทธิกุลแค่เซสองสามก้าวเท่านั้น เขาหันมองธนัชอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ต่างคนต่างก็ไม่มีคำพูดระหว่างนั้น นางกรองแก้วก็เป็นห่วง เมื่อบุตรชายได้หายออกมานานจึงเดินมาหา

“แม็กซ์! อิท! นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมสภาพแต่ละคนเป็นแบบนี้!”

ความคิดเห็น