True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ชื่อตอน : ตรวจอาการ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2562 13:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตรวจอาการ
แบบอักษร

เมื่อคุณหมอบดินทร์และบุตรสาวเดินทางมาถึงโรงพยาบาลของเขา ทั้งคู่เดินตรงที่ห้องผู้อำนวยการ ซึ่งเป็นห้องของคุณหมอบดินทร์ ซึ่งเบลล์เองก็คุ้นเคยเพราะมาเที่ยวเล่นที่นี่ตั้งแต่เด็กๆ

“เบลล์ พ่อจะขอบอกรายละเอียดในการดูแลคนไข้พิเศษคนนี้ให้ลูกฟังคร่าวๆก่อนนะ อะนี่ประวัติการรักษาเมื่อคืนที่เขาเข้ามาด้วยอาการปวดท้องเฉียบพลัน”

คุณหมอบดินทร์ส่งแฟ้มเอกสารที่มีลำดับขั้นตอนการตรวจของเขาให้ลูกสาวดู

เบลล์เปิดดูไล่อ่านข้อมูลที่พ่อเธอเป็นผู้เขียนด้วยลายมือท่านเอง

“คะ หลักๆคือเครียดลงกระเพาะที่น่าเป็นห่วงคือมันเรื้อรัง เกิดจากการรับสารอาหารไม่เพียงพอ”

“อื้มใช่ลูก สมกับเป็นลูกสาวหมอจริงๆ”

“คุณพ่ออะ ก็เบลล์ได้อ่านรายงานพวกนี้ตั้งแต่เด็กๆนี่คะ หนูถึงอยากเป็นหมอเหมือนกัน แต่อยากดูแลเด็กๆที่มีปัญหามากกว่า เผื่อสักวันเจอคนที่มีปัญหาแบบหนูแล้วเค้าคุมตัวเองไม่ได้ หนูถึงเรียนจิตวิทยาไงคะ”

“ลูกอ่านแล้วคิดว่าจะดูแลเขายังไง ไหนบอกพ่อสิว่าที่คุณหมอคนเก่ง”

“ก็..อย่างแรกก็คงต้องกระตุ้นให้เขาทานข้าวเยอะๆก่อน แล้วก็ชวนพูดคุยให้เลิกคิดมาก เพื่อน้ำย่อยจะได้ไม่ออกมาทำลายกระเพาะเพิ่มอีก”

“เก่งๆ ลูกสาวใครเนี่ยะ ฮ่าๆ”

“ก็มีคุณหมอใหญ่เป็นติวเตอร์นิคะ” เธอยิ้มกว้าง

“ลูกเองก็ต้องทานข้าวเยอะๆ ผอมเกินไปแล้ว ทานกันไปคุยกันไป แล้วใช้จิตวิทยาที่ลูกมีบำบัดเขา”

“คะคุณพ่อ หนูจะพยายามนะคะ”

“แล้วลูกเองตัดใจจากคนๆนั้นได้รึยัง”

“รักแรกนะคะคุณพ่อ หนูขอเวลาหน่อย แล้วหนูจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมคะหนูสัญญา แต่หนูยังตั้งใจเรียนอยู่นะคะ คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วง”

“พ่อไม่เคยห่วงเรื่องการเรียนหนูเลย หนูเก่งอยู่แล้วลูกพ่อ”

“ก็หนูลูกศาสตราจารย์บดินทร์กับนักวิทยาศาสตร์หญิงเบญญานะคะ ต้องเก่งอยู่แล้ว”

“รักแรกของหนูก็ไม่ต้องตัดใจหรอกนะ ลองพยายามใหม่ดูดีกว่ามั้ย”

“คุณพ่อ....พี่เค้าไม่ได้ชอบหนู เค้าแค่หลงฟีโรโมนเท่านั้นเอง พอห่างกันก็เป็นคนอื่นไปแล้วนะคะ”

“หนูแน่ใจได้ยังไงว่าเค้าไม่ได้รักหนูที่ตัวตนของหนูและที่ใจหนู”

“เค้าไม่เคยบอกหนูหรอกคะ แต่เค้าก็ไม่ได้ใส่ใจหนูแล้วนิคะ ผ่านมาหลายเดือนหนูไม่เคยได้คุยกับเค้าเลย นอกจากบังเอิญเจอตามที่ต่างๆบ้างบางครั้ง”

“บังเอิญเจอตามที่ต่างๆหรอ”

“คะ บางครั้งจะแอบเห็นเค้า บางทีก็จอดรถอยู่ บางทีก็ยืนอยู่ห่างๆไกลๆ”

“หึ ซื่อบื้อจริงๆนะเรานิ ฮ่าๆ”

“คะ?” เธอมองพ่อของเธอหัวเราะอย่างสบายใจ แต่เธอไม่เข้าใจในเสียงหัวเราะนี้

“ไปเถอะลูกไกล้จะได้เวลานัดตรวจแล้ว ขึ้นไปหาเขาพร้อมพ่อเลยละกัน”

“ไปคะคุณพ่อ” เบลล์ลุกขึ้นพร้อมหยิบกระเป๋าที่มีของใช้ของเธอเดินตามคุณพ่อไป

———————————————————

ห้องพักฟื้นพิเศษ

“เบลล์รอพ่อตรวจเขาหน้าห้องแปปนึงนะ เดี๋ยวพ่อเรียกหนูค่อยตามพ่อเข้าไป”

“คะ คุณพ่อ” เธอนั่งลงตรงเก้าอี้รับลองหน้าห้องผู้ป่วย พลางหยิบโทรศัพท์มือถือมาเล่น

ก๊อก ก๊อก

คุณหมอบดินทร์เดินเข้ามาในห้องพร้อมแฟ้มประวัติของคิม

“สวัสดีดีครับคุณคิม ดนัย วันนี้อาการเป็นยังบ้างครับ ยังปวดมากอยู่รึเปล่า”

“สวัสดีครับอาจารย์หมอ วันนี้ผมยังรู้สึกแสบท้องอยู่ครับ แต่ไม่ค่อยปวดเท่าไหร่”

“เมื่อเช้าทานข้าวได้เยอะมั้ยครับ”

“เอ่อ ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ครับพอดียังไม่ค่อยหิว”

“คุณต้องทานให้เยอะกว่านี้นะครับให้น้ำย่อยไปย่อยอาหารแทนการย่อยเนื้อกระเพาะ ผมขอวัดไข้และฟังเสียงช่องท้องหน่อย”

คุณหมอบดินทร์ตรวจร่างกายของเขาอย่างระเอียด ตามขั้นตอนปกติ

“โอเคครับ อย่างอื่นก็ปกติดีไม่มีไข้นะครับ แต่ร่างกายยังคงมีอาการอ่อนเพลีย ช่องท้องก็มีเสียงน้ำย่อยทำงานเรื่อยๆ คุณต้องพักผ่อนและทานข้าวเพิ่มขึ้นอีก ที่สำคัญเลิกเคลียดได้จะดีต่อร่างกายคุณมากๆ”

“ครับคุณหมอผมจะพยายามทำทุกอย่างตามคุณหมอสั่งให้ได้ จะได้รีบออกจากโรงพยาบาลไวๆ”

“ถ้าแผลในกระเพาะอาหารและลำไส้ดีขึ้น คุณก็สามารถกลับไปรักษาตัวต่อที่บ้านได้ แต่ถ้าไม่ดีขึ้นโอกาสที่กระเพาะจะทะลุจนเลือกตกในแล้วติดเชื้อก็ได้นะครับ ช่วยทำตามที่ผมสั่งอย่างเคร่งครัดด้วย”

“ครับคุณหมอ ผมคงเครียดเพราะไม่ได้ไปดูเธอวันนี้ตามปกติ มันเหมือนขาดอะไรไป ผมเคยตามเธอทุกวัน มีครั้งนึงเธอไปกับเพื่อนๆของเธอสามคน น่าจะเป็นที่ห้างนะถ้าผมจำไม่ผิด มีผู้ชายสองคนเดินตามพวกเธออยู่นาน ผมสังเกตอยู่นานมากจนมั่นใจว่ามันตามเธอแน่ๆ พอพวกเธอเข้าห้องน้ำ ผมรีบเข้าไปลากคอไอสองคนนั้นไปกระทืบทันที พวกเธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าอันตรายอยู่รอบตัว”

“เธออ่อนต่อโลกนะครับ”

“ใช่ครับเธออ่อนต่อโลกอาจจะเพราะชอบเก็บตัวอยู่แต่บ้าน ผมเห็นเธอไปมหาลัยกลัับบ้าน บ้านไปมหาลัย วนอยู่แค่นั้น ฮ่าๆ พอออกไปทีก็มีเรื่อง คงเพราะหน้าตาเธอน่ารักมากๆ ตัวก็เล็กนิดเดียว”

“เวลาคุณเล่าถึงเธอตาคุณเป็นประกายเชียวนะครับ”

“ฮ่าๆ ขนาดนั้นเลยหรอครับ”

“เดี๋ยวผมมีคนไข้ที่ต้องไปตรวจอีกหลายเคส แล้วก็มีผ่าตัดใหญ่ช่วงค่ำอีก วันนี้คงไม่เข้ามาตรวจคุณอีก แต่ช่วงเย็นจะมีพยาบาลมาวัดไข้นะครับ”

“ครับ” เขามองหน้ายิ้มอ่อนให้คุณหมอบดินทร์ตลอดการพูดคุย

“อ่าแล้วก็พยาบาลพิเศษ ซึ่งเธอเป็นลูกสาวของผมเอง เธอก็จะมาดูแลคุณในช่วงเวลาที่คุณรับการรักษาที่นี่นะครับ มีอะไรก็พูดคุยกันนะครับ”

“เธอมาแล้วหรอครับ”

“ครับออกมาพร้อมผมเมื่อเช้า ตอนนี้รออยู่หน้าห้องคุณนี่แหละ เธอจะมานอนเฝ้าไข้คุณด้วยนะครับ”

“ไม่ต้องนอนเฝ้าก็ได้นะครับ แค่ดูแลระหว่างวันก็พอแล้วครับ ผมเกรงใจคุณหมอ”

“จำที่ผมบอกได้รึเปล่าครับ ว่าผมยังไม่รับคำปฏิเสธของคุณจนกว่าคุณจะได้เจอเธอ แล้วค่อยตอบผมอีกที”

“ครับเอ่อจำได้ครับ...แต่..ผม”

“ผมขออนุญาตพาเธอมาแนะนำนะครับ”

คุณหมอบดินทร์เดินตรงไปที่ประตูห้อง เพื่อเปิดให้คนที่รออยู่หน้าห้องได้เข้ามา

“มาลูก เข้ามาได้แล้วพ่อตรวจร่างกายเขาเสร็จแล้ว ลูกเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนเขา มีอะไรก็คุยกันสะนะ”

เธอเงยหน้ายิ้มแย้มมองผู้เป็นพ่อก่อนที่จะลุกขึ้น



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น