True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ลูกเพื่อนรัก

ชื่อตอน : ลูกเพื่อนรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2562 12:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลูกเพื่อนรัก
แบบอักษร

ต่อ

“ดูแลเธอครับ”

“ห๊ะ!! นี่คุณหมอกำลังล้อผมเล่นอยู่รึเปล่าครับ”

“คุณคิม ดนัย ผมคิดว่าผมพูดชัดเจนนะครับ”

“ผมยังไม่รู้จักลูกสาวคุณหมอด้วยซ้ำจะดูแลเธอได้ยังไงครับ” คิมทำหน้าสงสัย

“เอาเป็นว่าถ้าคุณรับปากช่วยดูแลลูกสาวผม ผมจะช่วยเรื่องความรักของคุณล่ะกัน”

“คุณหมอครับ...ผมรักเบลล์คนเดียวนะครับ ผมไม่สามารถตอบรับความหวังดีของคุณหมอได้หรอกนะครับ”

“เอาเป็นว่าผมขอไม่ฟังคำปฏิเสธของคุณวันนี้นะครับ ผมขอรอฟังอีกครั้งพรุ่งนี้ละกัน”

“แต่ว่า....ผม”

“วันนี้ผมรบกวนคุณมานานพอสมควรแล้ว พักผ่อนนะครับ” บดินทร์รีบตัดบทคำพูดคิม

คุณหมอบดินทร์กดโฟนเรียกพยาบาลให้เข้ามาย้ายคนไข้ขึ้นไปพักฟื้นที่ห้องพิเศษ แล้วท่านก็เดินออกไปโดยไม่ได้ฟังคำทัดทานใดๆของคิม

คิมถูกนำตัวมาพักฟื้นที่ชั้นสูงสุดของโรงพยาบาล ซึ่งเป็นห้องvipที่ดีที่สุด เขารู้สึกว่าตัวเองคงจะข่มตาให้หลับตอนนี้คงเป็นเรื่องยาก เพราะคำพูดของคุณหมอบดินทร์กำลังรบกวนจิตใจเขาอยู่ตลอด

“เห้ออออ!!ถ้าเราช่วยลูกสาวเขา แล้วเขาจะช่วยเราเรื่องเบลล์ยังไงว่ะ แล้วช่วยลูกสาวเขานี่ต้องช่วยยังไงว่ะ แต่่คุณหมอก็ดูจริงจังมาก ไม่น่าจะใช่เรื่องล้อเล่นหรอก โอ้ย!คิดไม่ออก.......ฉันคิดถึงเธอจังยัยตัวเล็ก”

——————————————————-

เช้าวันรุ่งขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เบลล์ตื่นรึยังลูก?”

“คะ ตื่นแล้วคะคุณแม่ คุณแม่มีอะไรหรอคะวันนี้วันหยุดมาปลุกหนูแต่เช้าเชียว”

“คุณพ่อมีอะไรจะให้ลูกช่วยหน่อย แกนั่งรอหนูอยู่ข้างล่างนะ”

“คะ เดี๋ยวเบลล์ลงไปนะคะ ขอไปปิดทีวีก่อน”

“จ้ะ รีบตามลงมานะคุณพ่อต้องรีบไปโรงพยาบาล”

สาวน้อยรีบลงไปหาผู้เป็นพ่อที่กำลังคอยเธออยู่ที่ห้องรับแขก

“คุณพ่อขา คุณพ่อมีอะไรให้เบลล์ช่วยหรอค่ะ”

“มานั่งข้างๆพ่อสิลูก ไม่ได้เจอกันหลายวันหนูดูผอมไปนะลูก”

เบลล์เดินอ้อมโซฟาไปอีกฝั่ง แล้วหย่อนตัวลงนั่งข้างๆพ่อของเธอ

“เรียนหนักนิดหน่อยค่ะ ว่าแต่คุณพ่อมีอะไรให้หนูช่วยหรอคะ”

“วันหยุดนี้พ่อจะรบกวนหนูไปเฝ้าไข้ลูกชายเพื่อนพ่อที่โรงพยาบาลหน่อย”

“ทำไมไม่จ้างพยาบาลพิเศษล่ะคะ หนูทำอะไรไม่ค่อยเป็นนะคะ”

“เอ่อ อ่า...พอดีเขาเป็นโรคซึมเศร้า แต่ช่วยเหลือตัวเองได้นะ เขาแค่ต้องการคนที่จะไปพูดคุยด้วยเป็นเพื่อนเท่านั้นแหละลูก”

เบญ : “ไปช่วยคุณพ่อเถอะลูก อย่าถามซักไซ้ท่านเลย แบบนั้นไม่น่ารักนะคะลูก”

“ก็ได้คะ ถ้าเป็นงานคุณพ่อเบลล์ยินดีช่วยคะ งั้นเบลล์ไปเก็บของใช้จำเป็นกับเสื้อผ้าเพื่อไปค้างก่อนนะคะ”

“หนูเก็บเสร็จกับข้าวคงพร้อมทานพอดี ทานข้าวกันก่อนนะพ่อลูกแล้วค่อยไปกัน”

สาวน้อยเดินตรงขึ้นห้องของเธอ และหยิบกระเป๋ามาใส่ของใช้จำเป็นกับเสื้อผ้าเปลี่ยนสำหรับไปค้างสองวัน โดยไม่ได้คิดอะไร เพราะผู้เป็นพ่อบอกเธอว่าเป็นลูกของเพื่อนรักคนสนิท เธอจึงยินดีช่วยท่าน

สามคนพ่อแม่ลูกนั่งทานข้าวกันแลกเปลี่ยนข้อมูลอาการคนไข้คนพิเศษที่เบลล์จะต้องไปดูแล

“เครียดจนกระเพาะแทบขาด แถมดื่มสุราหนักจนลำไส้จะทะลุ โห! คนอะไรไม่รักตัวเองเลยนะคะ”

“เพราะเขารักคนอื่นมากกว่าตัวเองไงจ้ะลูก”

“รักขนาดนี้คนที่ถูกรักช่างเป็นคนที่โชคดีจริงๆนะคะ ที่มีคนรักจริงขนาดนี้”

“คงงั้นแหละจ้ะ” เบญมองตาสามีของเธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอ่อนๆ

เมื่อทานข้าวเสร็จและนั่งพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยไปสักครู่ เบลล์และคุณหมอบดินทร์ก็ออกเดินทางไปยังโรงพยาบาลของเขาโดยวันนี้มีลุงพลคนขับรถคนสนิทเป็นผู้ขับไปส่งสองพ่อลูก

—————————————————-

ขณะที่ตอนนี้ห้องพักผู้ป่วยกำลังวุ่นวายเพราะเพื่อนๆของคิมได้มาเยี่ยม ถุงผลไม้มากมายวางเต็มเคาท์เตอร์ห้องพัก เสียงคุยดังเจื้อยแจ้วจนทะลุประตูออกมา

ต๊อบ : “เป็นไงว่ะไอเสือ ไส้แทบขาดแดกอีกมั้ยละเหล้าอ่ะ”

ไตเติ้ล : “ดีนะเมื่อวานอยู่กับพวกกูพอดี ถ้านอนอยู่คอนโดคนเดียวตายไปแล้วมึงอ่ะ”

คิม : “เออๆกูต้องขอบใจพวกมึงสินะ”

อาท : “ก็แหง๋ดิ๊ มึงต้องขอบใจพวกกูที่ทำให้มึงยังมานั่งเถียงอยู่ได้ถึงตอนนี้”

ต๊อบ : “กูนี่เหยียบมิดไมล์เลยสัส”

คิม : “ขอบใจพวกมึงมากนะที่ดูแลกูตอนที่กูไม่มีใคร”

อาท : “อ่าวไอเชี่ยนี่ดึงดร่ามา ทำซึ้งไอสัส” อาทลุกไปยืนชิดขอบเตียงผู้ป่วยที่มีคิมนั่งอยู่บนนั้นเขาเอื้อมเอามือยีหัวเพื่อนรัก

ไตเติ้ล : “มีกันอยู่แค่นี้ตั้งแต่มอต้นจนตอนนี้ พวกมึงก็เหมือนครึ่งชีวิตกูแล้วนะ”

ต๊อบ : “เดี๋ยวๆมึงจะดึงลงดร่ามม่าทำไม ไอคิมมันยังไม่ตายนะเว้ย ฮ่าๆ”

อาท : “เออไอคิมน้ามึงมาจากภูเก็ตรึยัง”

คิม : “มาตั้งแต่เช้าแล้วมาทำประวัติให้กูใหม่ แล้วก็เครียเรื่องจ้างพยาบาลพิเศษให้แล้วก็บินกลับไปแล้ว”

ไตเติ้ล : “ไรว่ะมาเร็วเคลมเร็วมาก”

คิม : “พอดีมีรถสปอร์ตตัวใหม่ลงเรือมาลูกค้าต้องการเทสอะ แกเลยรีบกลับไปดู”

อาท : “จ้างพยาบาลพิเศษแล้วหรองั้นพวกกูก็ไม่ต้องเฝ้าดิ”

คิม : “คุณหมอบดินทร์แกจัดการให้อะ”

ไตเติ้ล : “เออดีแล้วแหละ เออมึงรู้รึเปล่าไอคิม หมอเจ้าของไข้มึงอะเจ้าของโรงพยาบาลนี้เลยนะ แถมพ่วงท้ายด้วยการเป็นศาสตราจารย์ที่ได้รับรางวัลระดับโลกมาก มึงได้เค้าดูแลรับลองหายไวแน่ๆ”

คิม : “เออพอรู้ เมื่อคืนก็นั่งคุยกับกูตั้งนาน”

ต๊อบ : “คุยอะไรกันว่ะ อาการมึงรักษายากหรอ”

คิม : “ก็เรื่องอาการของกู สาเหตุอะไรทำนองนี้แล้วก็......บลาๆ(เล่าอย่างคร่าวๆ)....ประมาณนี้”

แต่คิมไม่ได้เล่าอาการแปลกๆของหญิงสาวให้เพื่อนฟังอย่างละเอียด เขาเลือกที่จะข้ามไปเพราะคุณหมอบดินทร์ท่านขอไว้ และบอกว่าเขาเป็นคนเดียวนอกครอบครัวที่รู้เรื่องนี้

อาท : “แปลกดี แล้วลูกสาวเค้าเป็นโรคอะไรว่ะ ที่มึงบอกโรคบางอย่างที่มึงอาจช่วยเค้าได้ ซึมเศร้าหรอ กูก็ช่วยได้นะ ฮ่าๆ”

ไตเติ้ล : “แล้วจะช่วยเรื่องเบลล์กับมึงยังไง ยิ่งฟังก็ยิ่งงงๆ”

ต๊อบ : “หมอคงไม่ใช่พวกอยากหาแฟนรวยๆไปให้ลูกสาวใช่ป่ะ?”

คิม : “โหไอเชี่ยต๊อบ โรงพยาบาลนี้และสาขาอีกมากมาย ไหนจะที่ต่างประเทศอีกไปๆมาๆจะรวยกว่ากูด้วยม๊ะสัส”

อาท : “เออก็จริงของมึง แล้วทำไมต้องเป็นมึงว่ะ”

คิม : “เค้าอาจจะเป็นโรคเดียวกับกูก็ได้ ประมาณว่าเป็นอย่างเดียวกันจะเข้าใจกันมากกว่า”

ไตเติ้ล : “โรคใจ โรคที่พ่อแม่ก็ช่วยลูกไม่ได้”

คิม : “อืม เหมือนกูที่พวกมึงก็ช่วยไม่ได้”

ก๊อก ก๊อก

พยาบาลหญิงมีอายุหน้าตาท่าทางใจดีเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

“ขอโทษที่รบกวนนะคะ ขออนุญาตคะ พอดีจะเข้ามาแจ้งว่าแีกสักครู่คุณหมอเจ้าของไข้คุณดนัย จะขึ้นมาตรวจคนไข้นะคะ” แล้วเธอก็เดินออกไปหลังพูดจบ

คิม : “ครับ”

ต๊อบ : “งั้นพวกกูไปก่อนดีกว่า เย็นๆจะแวะมาหาอีกทีก่อนกลับบ้าน”

อาท : “เออๆ พวกกูไปก่อนนะไอคิม”

ทั้งสามพากันเดินออกจากห้องพักของคิม

ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนคนป่วย ยกแขนหนุนหัวตัวเอง

“เบลล์วันนี้ไม่ได้ไปแอบดูเธอที่บ้านเลย คงไม่ออกไปซนที่ไหนนะ เดี๋ยวเจอพวกโรคจิตแล้วจะดูแลตัวเองไม่ได้อีก วันหยุดหวังว่าเธอคงอยู่บ้านนะ รอฉันหายป่วยก่อน ขอร้องอย่าเพิ่งออกไปไหน เห้ออ!!”











แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น