นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

โยนหินถามทาง (อัพครบ)

ชื่อตอน : โยนหินถามทาง (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 59

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2562 08:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
โยนหินถามทาง (อัพครบ)
แบบอักษร

​2สัปดาห์ต่อมา

​งานแต่งงานระหว่างเพลงพิมพ์ กับโจนาธานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย เจ้าบ่าวเจ้าสาวถูกจัดแต่งชุดแบบทางเหนือ เจ้าบ่าวยิ้มแก้มแทบปริเพราะเขาไม่นึกว่า แม่ของลูกสาวเธอจะสวยน่ารักขนาดนี้ ทั้งๆที่มีลูกแล้ว เธอยังสวยงามสะพรั่งทำเอาสามีออกอาการหวงขึ้นมา

ทุกอย่างถูกจัดขึ้นมาอย่างเรียบง่าย กำนันปันกับกานดา และครอบครัวถือเป็นพ่อแม่งาน คิดว่างานจะแค่ธรรมดา แขกเหรื่อที่มาล้วนเป็นคนสำคัญ เป็นเพื่อนของพ่อแม่ และเพื่อนสมัยเรียนมัธยมของพิมพ์ ต่างก็ได้ดีมีงานทำยกเว้นพุทจีบ ที่เอาแต่เที่ยวเตร็ดเตร่ให้พ่อแม่ระอา

ช่วงเช้าเป็นพิธีสู่ขอ และสวมแหวนเพลงพิมพ์ไม่สนใจด้วยซ้ำว่ากี่กะรัต เพราะดูทุกอย่างจะเวอร์วังกว่าที่เธอบอกกับเฮียโจเอาไว้ ก่อนหน้าที่เขาจะกลับบ้านไป ทั้งสินสอดก็ไม่น้อยสมน้ำสมเนื้อของเจ้าสาว เพราะมารดาของเจ้าบ่าวบอกว่า ขอหลานชายให้เร็วๆด้วย คุณย่าอยากมีหลานอีกคน และทั้งคู่ได้จดทะเบียนสมรสกัน โดยปลัดธนาได้เชิญนายอำเภอ มาเป็นพยานรักคู่บ่าวสาว 

และทั้งคู่ก็เป็นสามีภรรยากัน โดยถูกต้องตามกฎหมาย งานเลี้ยงมีขึ้นหลังจากพิธีขันหมาก มีเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงมา บางคนที่มาเพราะอยากเห็นหน้าเจ้าบ่าว และที่ดูถูกเขาเอาไว้เยอะ ตอนนี้คงจะถอนคำพูดได้แล้ว และในตอนหนึ่งโจนาธานประกาศว่า เขารักภรรยามากที่ผ่านมา เขาไม่ได้ตามเธอมาทันที

เนื่องจากว่าเข้าใจผิดกัน และเมียเขาเป็นคนค่อนข้างใจร้อน จะรอสามีก่อนก็ไม่ได้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างลงเอยด้วยดี เจ้าบ่าวกล่าวขอบคุณแขกที่มาในงาน และสัญญาว่าจะมาเป็นเขยบ้านนี้และอยู่ที่นี่ตลอดไป อยากสร้างครอบครัวที่มีพ่อแม่ลูก กับความสุขที่ไม่ฟุ้งเฟ้อ และไม่ลืมจะมีลูกหัวปีท้ายปีอย่างที่ทุกท่านอวยพรแน่นอน

เสียงปรบมือดังรัวๆ ทำเอาเจ้าสาวเขินอายไม่น้อย ที่เฮียโจกล้าประกาสต่อหน้าแขกเหรื่อว่าจมีลูกหัวปีท้ายปี ก่อนจะพูดไม่ถามเมียสักคำว่าเออ-ออด้วยหรือเปล่า เขาคิดเองคนเดียวทั้งนั้น

"พูดแล้วต้องทำให้ได้นะ ถ้าทำไม่ได้เขาเรียกว่าขี้โม้"ป๋าคินกระซิบบอกกหลานชาย เพราะในบรรดาลูกเพื่อน มีโจนาธานคนเดียวที่แต่งงานปุ๊บมีลูกทันที รู้สึกล้ำหน้าคนอื่นไปแล้ว

"น้องอันแล้วเมื่อไหร่น้าจะมีข่าวดีนะ หรือว่ามาดามหวงลูกสาว"เจนิสสาถามหลานสาว ที่เห็นมาตั้งแต่เล็กเพราะพ่อแม่เป็นเพื่อนกันมา

"มาดามไม่เท่าไหร่ค่ะ แต่คุณป๋าสิคะหวงมากจนหนูจะขึ้นคานแล้วค่ะน้าหมวย"อันนาตอบน้าสาว

"ก็เรื่องขี้หวง ต้องยกให้คุณป๋าหนูเลยค่ะ ทั้งหวงเมียหวงลูก"กานพลูพูดลอยๆขึ้นมา แต่ป๋าคินได้ยินอย่างชัดเจน เขาไม่ได้ตอบโต้เพราะมันคือเรื่องจริง

"ลูกป๋าทั้งคนนี่ครับ แล้วก็สวยด้วยต้องพามาแนะนำให้ป๋ารู้จักก่อน ไม่งั้นก็อย่าหวังว่าจะได้คบหาสมาคมกัน คุณยายคุณตายังหวงเลย ไม่เชื่อถามมาดามดู"

"ป๋า..หนูว่าเรื่องจริงไม่ต้องถามค่ะ"

ขณะที่วงสนทนาของผู้ใหญ่ กำลังพูดคุยกัน แต่ตอนนี้คุณย่าก็พยายามอย่างเต็มที่ เพื่อให้หลานสาวตัวน้อยนิดไปอยู่ด้วย น้องเดียร์ก็ยังยืนยันว่าเธอต้องอยู่กับแม่จ๋า และแม่ใหญ่คุณย่าแทบจะหมดหนทางเลยทีเดียว

"แล้วถ้าแม่ใหญ่กับแม่จ๋า แล้วก็ปปะป๋าต้องไปฮันนีมูนกันล่ะ หนูจะไปด้วยมั้ยจ๊ะ?"แอนนี่หวังจะได้คำตอบจากหลานสาว

"แล้วเอาพี่ดุ๊กดิ๊กไปด้วยได้มั้ยคะ?"

"เราไปเครื่องบินนะคะ เขาห้ามนำสัตว์เลี้ยงขึ้นเครื่องบินค่ะ เอาไปไม่ได้เลยหละ เพราะมันจะกลายเป็นเที่ยวบินระทึก เหมือนในหนังค่ะ"

"แล้วเขาจะอยู่กับใครล่ะคะ?"

"ก็ให้คุณอาสองคนเฝ้าไว้ไงคะ?"

"แล้วคุณอาจะรู้มั้ยนะ ว่าพี่ดุ๊กดิ๊กชอบกินอะไร ถ้าคุณอาไม่รู้นะ พอหนูกลับมาหมาก็ผอมเลย"

"หนูก็ต้องบอกสิคะ เผื่อคุณอาทั้งสองจะได้หามาให้ดุ๊กดิ๊กกินไง"แอนนี่พยายามตะล่อม เพื่อให้หลานสาวคล้อยตาม

"หมาชอบกินกล้วยค่ะ"

"ห่ะ!..กินกล้วยหรอคะ?"

"ใช่ค่ะกล้วยในสวนโน้นค่ะ แม่ใหญ่เอามาเยอะๆหนูก็กินด้วย แต่ต้องสุกแล้วนะ เหลืองๆอ่ะ"

"คริคริ..นี่อาเพิ่งเคยได้ยินว่าหมากินกล้วย มันจริงหรอคะ?"

"ค่ะ..หนูจะพาไปดูค่ะ แม่ใหญ่ก็เอากล้วยมาวางไว้แบบนี้ค่ะ"น้องเดียร์จูงมือคุณย่า กับคุณอาสาวเข้ามาที่ในครัว แล้วภาพที่เห็นก็คือกล้วยน้ำว้าสุก เป็นเครือวางอยู่ที่มุมห้องครัว

"หนูจ๋า..ไปอยู่กับย่าเถอะนะ ซัก5วัน หรือ 10วันก็ยังดี ที่โน่นมีของเล่นเยอะแยะ จะมีให้หนูเล่นตลอดเลย คุณอาก็จะพาหนูว่ายน้ำด้วย"คุณย่ากล่อมหลานสาวตัวน้อย

"หนูต้องอยู่กับแม่จ๋าค่ะ"คุณย่าทำหน้าเศร้า คงไม่เป็นผลแล้ว ไม่ว่าจะพูดอะไรหนูน้อยก็ไม่สนแล้ว

​"แม่คะ..หนูมีวิธีค่ะ"

"ยังมีหรอลูก แม่ทำทุกอย่างแล้วนะ"

"ค่ะทุกอย่างที่แม่ว่า มันยังไม่หมดค่ะหนูมีเด็ดกว่านั้นอีก เห็นมั้ยคะว่าหลานน่ารักแค่ไหน ถ้าคุณทวดเห็นนะคะ หนูว่าคุณทวดต้องกักตัวน้องเดียร์เอาไว้แน่ๆ แม่คงอดกอดหลานแน่หนูคอนเฟิร์ม"

"แม่ต้องบอกให้หนูพิมพ์มีน้องให้ยัยหนู ตอนนี้มีหลายคนแม่ก็ยอม เลี้ยงได้แน่ๆ"

"แต่แม่คะ..."

"ทำไมล่ะแม่พูดอะไรผิดหรือแอนนี่?"

"แม่ต้องให้เวลาเฮียกับพี่สะใภ้หน่อยนะคะ เขาเพิ่งมาเจอกันเฮียก็ตื๊อเขาแต่งงาน ไม่รู้ว่าสองคนนี้เขารักกันหรือว่ายังเคืองกันอยู่ค่ะ แม่ใจเย็นๆนะคะ"

"ก็ได้จ่ะแม่จะรอ แต่ยัยหนูนี่สิไม่ยอมไปกับย่าเลย ย่าเหงารู้มั้ยลูก?"

"แม่จ๋าของหนูก็ต้องเหงาค่ะ ถ้าลูกไม่อยู่คุณย่าต้องบอกแม่จ๋าไปด้วยนะคะ"

"เอาจริงนะ ย่าจะกล่อมแม่เรากับแม่ใหญ่ ให้ไปอเมริกา แล้วเราก็จะได้ไปเที่ยวกันดีมั้ยลูก?"หนูน้อยเริ่มเห็นด้วย คุณย่าพอจะมองเห็นทางแล้ว

เมื่องานเลี้ยงดำเนินมาถึงช่วงสุดท้าย ทั้งบ่าวสาวกล่าวขอบคุณแขกที่มาร่วมงาน ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มโจนาธานสงสารภรรยามาก ถึงแม้ว่างานแต่งของทั้งคู่จะไม่วุ่นวายมาก เนื่องจากไม่ได้จัดใหญ่โตอะไร แต่เขาและเธอก็ถ่ายรูปกับคนที่มาในงาน 

ช่วงท้ายแม่ยายยังบอกว่า ให้แม่ครัวตักกับข้าวใส่ถุงแจกชาวบ้านแถวนั้น เพราะยังมีคนที่ไม่มีจะกินถ้าเหลือไว้ ก็คงจะกินไม่หมด สู้แจกๆให้คนเขาได้อิ่มท้องยังจะดีกว่าอีก

ตะวันบ่ายคล้อยอากาสเริ่มเย็น เพื่อนฝูงที่มาจากกรุงเทพฯต่างก็ร่ำลาจะกลับบ้าน รวมทั้งกานพลูกับแดเนียลจะขอกลับวันนี้ ให้สัญญากับหลานสาวตัวน้อยว่า จะเจอกันที่อเมริกาเร็วๆนี้และทุกคน ยังหวังว่าคนที่จะได้แต่งงานเป็นคนต่อไปคืออันนา ลูกสาวของป๋าคินกับเฮนน่า

"รอให้คุณป๋าอนุมัติให้หนูมีแฟนก่อนเถอะค่ะ"

ความสุขจางหายไปอีกครั้งเมื่อเพื่อนๆ จะต้องจากกันแต่ในใจ ยังคงคิดถึงกันเสมอไม่เคยเปลี่ยน เวลาล่วงเลยจนลูกโตเป็นหนุ่มเป็นสาว แต่ความเป็นมิตร ยังคงอยู่เสมอป๋าคินเปิดบริษัทเป็นโรงงานประกอบรถยต์ มีบุตรสาวกับบุตรชายคอยช่วยเหลือ กิจการของครอบครัวซึ่งบางครั้ง การเรียนก็ไม่ได้หมายความ ว่าจะได้ประกอบอาชีพที่ตัวเองถนัด

"โอ้ยยย..ลูกสาวอยู่ไหนนะ ปะป๋าเหนื่่อยมากๆเลยครับ ใครรู้ว่าเป็นลูกสาวก็นวดให้บ้างเถอะครับผม"

"ปะป๋าต้องนวดให้แม่จ๋าค่ะ เพราะแม่จ๋าก็เหนื่อยเหมือนกันนะ"

"โอ้ว..ลูกรักแม่จ๋าคนเดียวหรอ ไม่รักปะป๋าแล้วหรอ?"

"รักค่ะ แต่หนูรักแม่จ๋ามากว่า จริงมั้ยคะฟอดดด แม่สวยจังทำผมก็สวย แต่ว่าผมจะแข็งแล้วค่ะ"น้องเดียร์ยังนัวเนียอยู่ข้างๆแม่ คุณพ่อวัยหนุ่มกำลังคิดว่าคืนนี้จะเข้าห้องหอพร้อมกัน สามคนพ่อแม่ลูกหรือเปล่านะ

"มาชื่นใจปะป๋าหน่อยครับลูก"

"ฟอดดด พอนะคะ"

"เอ้า..ทำไมหอมน้อยจังครับ แล้วอีกข้างหนึ่งก็ขาดทุนสิครับลูก"

"ไม่เอาค่ะหนูเหม็นเหงื่อปะป๋าอ่ะ"พอได้ยินลูกสาวพูดแบบนั้น โจนาธานเลยไม่มั่นใจเลยแต่ก็ควรอยู่หรอก เพราะชุดนี้ตั้งแต่เช้าแล้ว

"ที่รัก..พี่สูจน์หน่อยลูกว่าเหม็น ต้องเมียพิสูจน์เฮียถึงจะมั่นใจ"

"พิมพ์เชื่อลูกค่ะ จริงมั้ยคะลูกหมู?"

"จริงค่ะ..อย่าหอมแม่หนูนะ ต้องไปอาบน้ำก่อนค่ะ อ้าาา..ไม่ให้หอมๆๆๆ"น้องเดียร์ทั้งผลักทั้งดัน แต่คนหน้ามึนก็ยังหอมทั้งลูกทั้งเมีย 

"ฟอดดดด ฟอดดด ไม่ทันแล้วลูกจ๋า ปะป่าหอมแล้ว หอมลูกด้วย ฟอดด ลูกใครนะน่ารักที่สุด รู้มั้ยว่าปะป่าคิดถึงลูก แล้วก็คิดถึงแม่จ๋าที่สุดเลยนะ"

"หนูแอบเห็นแม่จ๋าร้องไห้ด้วยค่ะ"หนูน้อยแอบกระซิบข้างหูผู้เป็นพ่อ ชายหนุ่มตาโตหันไปมอง คุณแม่เลยไม่รู้ว่าสองพ่อลูกซุบซิบอะไรกัน

​"แม่จ๋าแอบร้องไห้เพราะคิดถึงปะป๋าไง จริงมั้ยครับที่รักฟอดดด ต่อไปนี้เฮียสัญญาว่าเราจะอยู่ที่นี่ตลอดไป แต่เราก็ต้องหมั่นไปดูแลกิจการของพ่อกับแม่ด้วยนะ เราคงจะไปบ้างป๋ากับแม่จะได้ไม่คิดว่าเราทอดทิ้งท่าน แล้วถ้าเฮียจะบอกว่าเราจะไปฮันนีมูนที่ฝรั่งเศส พิมพ์จะว่ายังไงพาแม่ไปด้วย"เพลงพิมพ์เงยหน้าขึ้นมองสามี

"ต้องถามแม่ก่อนค่ะ อย่าไปไกลนักเลยนะคะแค่นิวยอร์กก็พอ พาแม่ไปด้วยพายัยหนูไปหาคุณทวดทั้งสอง แล้วน้องแพทก็ไม่ได้มาด้วย พิมพ์อยากให้น้องเฮียได้เจอหลานค่ะ"

"อีกหน่อยเราก็ต้องมีเจ้าตัวเล็กอีกนะ อาจจะ2-3-4 คนแม่กับคุณย่าจะได้ไม่เหงา พิมพ์สงสัยมั้ยว่าแม่กับคุณป้าทั้งสองคนสนิทกันมากแค่ไหน ป้ากานนั่นและคือแม่ของเมเปิ้ล ที่เขาจะจับเฮียกับลูกสาวเขาหมั้นกัน แต่ยัยเมย์ไม่ยอมเฮียก็ไม่ยอมเหมือนกัน เพราะเฮียมีเมียแล้วเอียเถียงหัวชนฝา ผู้ใหญ่เลยต้องยอม"

"ก็เฮียเล่าแล้วนี่คะ"

"ก็อยากให้เมียรู้อีกครั้งครับ"

"หิวมั้ยคะ?"

"หิว...แต่หิวอย่างอื่นนะ"

"บ้าหรือไงเล่า..ลูกอยู่นะคะ"

"งั้นเอียจะเสกให้ลูกสาวหายไปชั่วข้ามคืน ต้องมีการแย่งหลานกันระหว่างยัยแอนนี่กับแม่ คอยดูนะว่าใครจะชนะ"

"ก็คุณแม่เฮียสิคะ"

"อะไรนะ?"

"คุณแม่ของเฮียไงคะ"

"ที่รัก..ไม่มีคุณแม่ของเฮีย หรือแม่ของพิมพ์ต่อไปนี้ นั้นคือแม่ของเราจริงอยู่ตอนแรกแม่อาจจะคิดไม่เหมือนเรา แต่ตอนนี้เอียต้องขอบคุณลูกสาวของเรา ที่ทำให้ทุกอย่างดีขึ้นกว่าเดิมเฮียบอกตรงๆ" 

"อะไรคะ?"

"ตอนแรกแม่คิดว่าพิมพ์หวังรวยที่เรียกสินสอดเยอะขนาดนั้น แต่คุณย่าพูดคำเดียวและเฮียก็ย้ำว่า เมียเฮียมีคนเดียวเพราะฉะนั้นเอียจะทำทุกอย่างเพื่อเมียครับ"

"อุ้ยย..ดูเป็นสามีที่น่ารักนะคะ พิมพ์จะถือว่าเฮียพูดจริงนะ"

"ครับแน่อน ลูกจ๋า..เอ้า เจ้าตัวแสบหลับง่ายจัง เฮียว่าอยู่ทำไมลูกเงียบไป"

โจนาธานคุกเข่าลงข้างเตียง จัดให้ลูกสาวนอนอย่างสบายๆ เขาลูบไล้เส้นผมอ่อนนุ่มของลูกสาวแผ่วเบา อยากจะขอบคุณทุกอย่างที่อยู่รอบๆตัวเขา ทั้งพ่อแม่พี่น้อง และที่สำคัญผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขาตอนนี้ 

เธอช่างเป็นแม่ที่มีความอดทนสูงเหลือเกิน เลี้ยงลูกสาวจนเติบใหญ่โดยไม่ได้ตีโพยตีพายว่า ถูกสามีทอดทิ้งถึงแม้ว่าเธอจะพุดเขาก็ยอมรับ ว่าตัวเองเป็นคนเลวที่สุด แต่อยากเป็นคนเลวที่เธอรัก 

"เฮียไปอาบน้ำเถอะค่ะ..อื้ม"ชายหนุ่มเอื้อมมือไปปิดไฟข้างประตู ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากหนาเข้ากับกลีบปากได้รูปของเมียรัก เขาอดใจไม่ไหวอยากเชยชมเรือนร่างเย้ายวนนี้ ที่ห่างหายมานานความคิดถึงถูกอดกลั้นมานาน

"ที่รัก..คืนนี้เฮียขอนะ"เสียงกระเส่าของเขากระซิบอยู่ข้างหูของเธอ

"ไปอาบน้ำค่ะ"

"ครับ..เมียผมโคตรดุเลย อุ้ยย..เจ็บนะเนี่ย"

"ก็พูดไม่เพราะนี่คะ เดี๋ยวลูกก็จำเอาไปพูดหรอกค่ะ" 

"ครับเมียจ๋า..ฟอดดด หอมจัง"เขากดจมูกลงที่ซอกคอของหญิงสาว ก่อนจะผละออกอย่างเสียดาย บอกกับตัวเองว่าต้องอดเปรี้ยว ไว้กินหวานจะดีกว่าแน่นอน

​"แอนนี่..ป๋าว่าปลัดเขาก็เป็นดีนะ เห็นว่ากำลังเรียนดร.อยู่ อย่าบอกนะว่าอนาคตจะลงสู่สนามเลือกตั้ง"เควินเอ่ยถามบุตรสาว

​"คุณป๋าว่าเขาเป็นยังไงคะ แล้วแม่ได้คุยกับเขาหรือเปล่า?"สองสามีภรรยาสบตากัน ถ้าสองคนจะคบกันคงไม่ได้ห้าม แต่คนอยู่ห่างไกลกันคงมีปัญหาแน่ๆ

"แอนนี่ไม่ได้เห็นแก่ตัวนะคะ ถ้าคุณปลัดเขาชอบแอนนี่จริง เขาต้องตามแอนนี่ไปอยู่นิวยอร์กค่ะ เพราะเราเป็นผู้หญิงนี่คะ หนูไม่อยากจากพ่อแม่ไปไหนค่ะ คิดถึงค่ะแต่ก็ไม่แน่หรอกนะคะ หนูจะคุยกับพี่พิมพ์ดู เผื่อว่าเธอจะเปลี่ยนใจย้ายไปอยู่กับเรา หนูคงคิดถึงเจ้าเด็กน้อยนี้แน่ค่ะ"

"อย่าว่าแต่ลูกเลย แม่เรานะเขาโยนหินถามทางไปแล้ว ตะล่อมยังไงหลานก็ยืนกระต่ายขาเดียว ไม่ไปหรอกค่ะหนูคิดถึงแม่จ๋า แล้วพี่ดุ๊กดิ๊กอีกล่ะหนูไม่อยู่ แล้วใครจะดู"เควินยิ่งพูดภรรยาก็ยิ่งอิจฉาแม่ใหญ่

"อย่าเพิ่งหมดหวังกันเลยนะคะ เรื่องนี้ไว้ให้แมคไกเวอร์แอนนี่จัดการเองค่ะ รับรองว่าเจ๋ง"

"อย่าโม้หน่อยน่า ทำให้ได้ซะก่อนเถอะ"

"มันแน่อยู่แล้วค่ะแม่ เฮ้อ!..ตอนแรกก็ดีใจไปเปราะหนึ่ง เมื่อเฮียตกลงกับพี่สะใภ้ได้เขายอมแต่งงานด้วย ก็โอเคแล้วจริงมั้ยคะ?"

"แต่ตอนนี้เรื่องน้องเดียร์ เรื่องใหญ่เลยใช่มั้ยลูก พอจะมีวิธีมั้ยคะคุณแมคไกเวอร์?"

"มากเลยล่ะค่ะแม่ แต่หนูจะพยายามค่ะอยากให้คุณปู่คุณย่า ได้เห็นหลานค่ะแม่เมื่อก่อน คุณย่าเป็นยังไงคะแม่?"

"ต้องให้คุณป๋าเล่าจ่ะ"

"โธ่เอ้ย..ตอนนี้คุณย่าเปลี่ยนไปเยอะตั้งแต่ป๋าแต่งงานกับแม่ ก่อนหน้านั้นก็เหมือนแมาของลูกนั่นแหละ แต่ตอนนี้คุณย่าท่านเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง เวลาทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปเสมอ"

"หนูเห็นด้วยค่ะ ขอให้พี่พิมพ์ลองมองในมุมหนูบ้างเถอะค่ะ แล้วถ้าหนูจะไปคุยตอนนี้พี่พิมพ์จะว่ายังไงคะ แม่พอจะเดาออกมั้ยคะ?"เจนิสสายอมรับเลยว่า สะใภ้ของเธอดูจะนิ่งขรึม พูดน้อยเดาใจยากเหลือเกิน

​"คุณพ่อ คุณแม่ยังไม่นอนหรอคะ หรือว่าแปลกที่"

​"ใช่จ่ะ..เวลามันไม่เหมือนนี่ลูก แม่ก็เลยนอนไม่หลับ แล้วยัยหนูล่ะหลับไปแล้วหรือไงจ๊ะ?"

"ค่ะ..หลับไปซักสองชัวโมงได้ ตอนนี้ตื่นแล้วเขาคุยกับปะป๋าเรื่องจะไปนิวยอร์ก แต่ห่วงหมาทำท่าจะร้องไห้"อย่าว่าแต่ลูก ตัวเธอเองก็ห่วงเพราะเลี้ยงดุ๊กดิ๊กมา ตั้งแต่มันยังตัวเล็กๆ

"พี่พิมพ์คะ..แอนนี่อยากคุยด้วยค่ะ"

"ได้สิจ๊ะ.."

เมื่อบุตรสาวเอ่ยเรื่องที่จะคุยกับสะใภ้ สองสามีภรรยาเลยต้องขอตัว และอยากใช้เวลานี้คุยกับหลานสาวตัวน้อยสักหน่อย การที่จะได้ใจเด็กไม่ใช่เรื่องง่าย จะเปลี่ยนใจเขาง่ายๆคงไม่มีทางแน่ๆ

​"แอนนี่..ขอเวลาพี่หน่อยนะคือพี่..."

​"พี่พิมพ์คะ แอนนี่รู้เรื่องเก่ายังคงฝังใจพี่พิมพ์อยู่ แต่มันผ่านมาแล้วนะคะและเราก็แก้ไขแล้ว ชีวิตมันต้องเดินไปข้างหน้าไม่ใช่หรอคะ แอนนี่อยากให้หลานได้เรียนหนังสือ อยากให้เขาได้มีอนาคต พี่พิมพ์อย่าเพิ่งมองแอนนี่แบบนั้น ไม่ใช่ว่าอยู่ที่นี่ไม่ดี ต่อไปธุรกิจทุกอย่างก็ต้องเป็นของพวกเรา แอนนี่อยากให้พี่พิิมพ์คิดอีกหน่อยค่ะ"

"ที่แอนนี่พูด มันก็มีเหตุผลนะแต่พี่ต้องคุยกับแม่ เพราะพี่ไม่อาจจะทิ้งแม่ไปได้อีกแล้ว"

"ค่ะ..แอนนี่ไม่เร่งรัดพี่พิมพ์นะคะ เราไปๆมาๆได้ไม่มีปัญหาเรื่องนั้น ขอให้ทุกอย่างดลใจคุณป้าด้วยเถอะค่ะ แอนนี่หวังนะคะเพราะเจ้าตัวแสบรักแม่ใหญ่กับแม่จ๋ามาก แอนนี่ขอบคุณนะคะที่พี่พิมพ์ ให้สิ่งมีค่าที่สุดกับครอบครัวเรา ตอนนี้ทุกคนมองอยู่ที่จุดเดียว"เพลงพิมพ์กลัวเหลือเกิน คือถูกพรากลูกไปจากอก แค่เธอตัดสินใจคนเดียวคงไม่ได้ มารดาคือคนที่เธอแคร์และใส่ใจมากที่สุด

"เอาเป็นว่าพี่จะคุยกับแม่ดูนะ แต่ยังไม่รับปากว่าจะกี่%แต่พี่จะทำให้ดีที่สุดจ่ะ"

"ขอบคุณค่ะพี่พิมพ์ หวังเหลือเกินว่าคุณป้าจะตกลง"

"จ่ะ..พี่จะพยายาม..เอ้า!นั่นลูกหอบตุ๊กตา อย่าบอกนะว่า..."

"หนูจะขออนุญาตไปนอนห้องคุณย่านะคะ"

"จริงหรอคะ?"

"ค่ะ..ปะป๋าบอกว่าคุณปู่เล่านิทานเก่งกว่าแม่จ๋าอีกค่ะ"นี่คนเจ้าเล่ห์คงออกอุบายสินะ

"งั้นเราไปห้องย่ากันนะ บายแม่จ๋าก่อน"

"หนูหอมแม่จ๋าก่อนค่ะ ฟดดด ฝันดีนะคะ"

"จ่ะลูก..ฟอดด อย่าฉี่รดที่นอนคุณย่านะคะ"

"ค่ะ..หนูจะไม่ฉี่ค่ะ บายค่ะ"ลูกสาวตัวน้อยถูกคุณย่ากล่อมสำเร็จ เพลงพิมพ์ต้องถามสามีตัวดีมากกว่าว่าเขาพูดยังไง น้องเดียร์ถึงยอมตามคุณย่าออกมา

​"เฮีย..พูดอะไรกับลูกคะ ทำไมยัยหนูถึงยอมตามคุณแม่ไปแบบนั้น?"

พิมพ์เอ่ยถามคนหน้ามึน ที่กำลังส่งยิ้มแววตากรุ้มกริ่มให้เธออย่างเจ้าเล่ห์ แถมยังเดินเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง ซบหน้าลงกับซอกคอขาวก่อนจะกดจมูก สูดดมเอาความหอมเข้าปอดแอบไม่เกรงใจเธอเลยสักนิด

"ฟอดดด ที่รักเฮียเปล่านะลูกบอกว่าหนูอยาฟังนิทาน เฮียก็แค่บอกว่าคุณปู่เล่านิทานสนุกมาก อย่าให้ปะป๋าเล่าเลย ไม่สนุกหรอกเฮียอยากเล่าให้เมียฟังมากกว่า นิทานผู้ใหญ่ที่เด็กฟังไม่ได้"

"อย่ามาเจ้าเล่ห์นะ.."

"ไม่นะครับเมียจ๋า นานเหลือเกินที่คิดถึงเมียมาตลอด วันเวลาที่ผ่านมามันมีค่ามากสำหรับเฮีย พิมพ์กับลูกคือสิ่งที่เฮียต้องการ อย่างอื่นไม่มีความหมาย"

"ปากหวานจังนะคะ แล้วตลอดเวลาที่พิมพ์ไม่อยู่ แอบไปมีอะไรกับใครหรือเปล่าคะ ไปตรวจโรคก่อนมั้ยจริงๆแล้วพิมพ์น่าจะให้เฮีย ไปตรวจร่างกายก่อนนะคะ"

"เฮียสาบานเลย ไม่เคยมีอะไรกับใครตั้งแต่พิมพ์จากไปโลกก็สวยด้วยมือเราตลอดเว เพราะเอาเวลาส่วนใหญ่ตามหาเมีย ที่ใจร้ายทิ้งผัวได้ลงคอ"

"ก็ผัวหายไปเฉยๆนี่คะ แล้วตอนนั้นพิมพ์ก็..."

"ที่รัก..ทุกอย่างผ่านไปแล้ว เราก้าวข้ามมันมาแล้ว จ่อไปเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป แต่ว่าตอนนี้ได้เวลาแล้ว"

"อะไรคะ?"

​"ก็ได้เวลาปั๊มลูกชายตัวน้อย ให้พี่เดียร์แล้วนะสิครับเมียจ๋า"

​"อ้ายย...อย่านะ เฮีย อื้ม อุ้บ..."ริมฝีปากนุ่มนิ่มหวานละมุนถูกบดจูบอย่างเร่าร้อน เรียกร้องเอาแต่ใจ ความหื่นกระหายคุโชนขึ้นมา เพราะตอนนี้เครื่องกระสุนพร้อมรบแล้ว...





ตัดไปตอนหน้ามีเลิฟซีนแน่นอนค่ะอดใจรอนะคะ ตอนต่อไปเลยจ้า📌📌📌

ความคิดเห็น