ไอลดา ลีลาวดี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เผชิญหน้า (170%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2562 15:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เผชิญหน้า (170%)
แบบอักษร

ธนัชหันมองณัฐนรี คนกำลังโกรธกำลังแค้นใครพูดอะไรก็ลุกฮือ ชายหนุ่มรีบเดินลงจากรถวิ่งไปยังประชาสัมพันธ์ โดยมีณัฐนรีเดินตามไปติดๆ หญิงสาวช่วยพูดกับประชาสัมพันธ์ ให้เขาและเธอเดินขึ้นไปหามินตราข้างบน แต่ฝ่ายนั้นไม่ยอม สุดท้ายหญิงสาวก็งัดไม้เด็ด แสร้งทำเป็นโทร.ฟ้องอิทธิกุล ทำให้พนักงานคนดังกล่าวรีบอนุญาตทันที ชั้นและห้องไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป ธนัชเดินไปอย่างหุนหันพลันแล่น โดยที่เขาไม่รู้ว่าด้านหลังนั้นมีณัฐนรีเดินตามถ่ายคลิปวิดีโอเอาไว้

ธนัชเคาะประตูห้องของมินตรา เจ้าของห้องไม่รู้อะไรเธอรีบเช็ดน้ำตาทันที เพราะคิดว่าอิทธิกุลคงกลับมา แต่เมื่อเปิดออกมาเท่านั้นก็รู้สึกตกใจที่เป็นธนัช หญิงสาวผลักประตูจะปิดแต่มีเหรือจะสู้แรงชายได้ เขาออกแรงแค่นิดเดียวก็สามารถนำพาร่างที่สมส่วนเข้าไปด้านในได้สำเร็จ

“แม็กซ์มีอะไร แล้วรู้ห้องของเราได้ยังไง”

“ทำไมล่ะมิ้น! ทำไม! ทำไมมิ้นไม่พูดความจริง!”

“แม็กซ์เป็นอะไร ความจริงอะไร เราลงไปคุยกันด้านล่างเถอะ”

มินตราจะเดินไปที่ประตู แต่ถูกธนัชดึงกลับมาอย่างไว ความโกรธย่อมทำได้ทุกอย่าง ร่างบางถูกทุ่มลงบนโซฟาโดยมีชายหนุ่มขึ้นคร่อมตามมาติดๆ จับมือทั้งสองข้างไว้เหนือศีษะ มินตราส่ายหน้าไปมาผมกระจาย ตระหนกตกใจกับอาการของเพื่อนชาย

“แม็กซ์ปล่อยมิ้นนะ! แม็กซ์บ้าไปแล้ว!”

“ใช่! แม็กซ์บ้า! บ้าเพราะรักมิ้นไงล่ะ แล้วเป็นไงเป็นสุภาพบุรุษมิ้นไม่ชอบ มิ้นชอบซาตานแบบไอ้อิทมันใช่ไหม!”

ธนัชตะคอกทั้งน้ำตา มินตราเองก็ตกใจสุดขีด ธนัชรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เธอสับสนไปหมดแล้ว อิทธิกุลเพิ่งเดินออกจากห้อง หรือว่าเขามาแอบซุ่มดูจะอะไรก็ช่าง แต่ตอนนี้เธอต้องเอาตัวรอดก่อน

“แม็กซ์ปล่อยมิ้นนะ! ปล่อยมิ้นแล้วเราค่อยคุยกัน!”

“ค่อยคุยเหรอ! ค่อยคุยหรือให้มิ้นค่อยๆ หลอกแม็กซ์อีก!”

“ไม่นะแม็กซ์! นี่ไม่ใช่ทางออกที่ดี ปล่อยมิ้นนะแม็กซ์!”

มินตราทั้งอ้อนวอนทั้งขอร้อง แต่ดูเหมือนคนที่กำลังโกรธอยู่จะไม่ฟัง เพราะธนัชรุกด้วยการซุกที่ต้นคอของเธอ มินตราถึงกับกรีดร้อง แต่ห้องของเธอเก็บเสียงภายนอกจึงไม่มีวันได้ยินเด็ดขาด น้ำตาไหลพรากเมื่อรู้ว่าต้องไม่รอดเงื้อมมือของธนัชแน่นอน แต่แล้วเขาก็หยุดและลุกจากร่างบาง มานั่งลงล่างพิงขอบโซฟาแทน มินตรารีบลุกขึ้นกระถดกายหนี

“ทำไมมิ้น! ทำไม!”

ธนัชร้องไห้โฮอย่างไม่อายเธอ มิ้นตราก็ร้องไห้ตาม รู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด เธอเอื้อมมือมาแตะที่แขนของธนัช ค่อยขยับกายเข้ามาใกล้ๆ เมื่อเห็นเขาสงบลง

“มิ้นขอโทษ” แล้วหญิงสาวก็ร้องไห้โฮ สองคนประสานเสียงสะอื้นอย่างไม่มีใครอายใคร

“ตั้งแต่เมื่อไหร่มิ้น” ในเมื่อรู้แล้วก็ต้องรู้ให้ถึงที่สุด ธนัชกลั้นใจอยู่นานกว่าจะถามประโยคนี้

“เมื่อ...เมื่อตอนมิ้นมา...ฝึกงาน”

คนฟังถึงกับทุบกำปั้นลงกับพื้นจนหญิงสาวสะดุ้ง รีบลงมานั่งข้างล่างและห้ามโดยการจับมือไว้ แต่ชายหนุ่มผลักเธอออกไป เขาชกพื้นจนเลือดซิบถึงจะพอใจ ธนัชยกมือขึ้นลูบหน้าเลยไปถึงศีรษะตัวเอง

“สามปีเลยนะมิ้น มิ้นทำได้ยังไง มิ้นปิดบังเราได้ยังไงกัน”

มินตรายังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอเสียใจและอยากจะก้มลงกราบที่ทำให้คนดีๆ เสียความรู้สึก แต่เธอก็กลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้แล้ว หากเขาเข้าใจสักนิดว่าที่ไม่ยอมพูดไม่ยอมเล่า ก็เพราะห่วงความรู้สึกเขากลัวเขาเสียใจ แม้มันจะเป็นความคิดของคนเห็นแก่ตัวก็ตาม

“แม็กซ์...” มินตราเอื้อมมือไปแตะไหล่ ร่างกายแข็งแรงที่สั่นไปทั้งตัว เพราะเขายังคงสะอื้นอยู่

“มิ้นใจร้ายกับเราจัง ถ้ามิ้นชอบผู้ชายเลวๆ มิ้นก็บอกเราได้ เราพร้อมจะเป็นทุกอย่างที่มิ้นต้องการ”

“ไม่นะแม็กซ์ แม็กซ์ไม่ใช่คนเลว”

เพราะถ้าหากเขาเป็นคนเลว ธนัชคงไม่หยุดแล้วมานั่งร้องไห้อยู่อย่างนี้ เขาคงดำเนินเรื่องไปจนถึงจุดหมาย และคนที่ต้องมาร้องไห้จนแทบเป็นสายเลือดคงเป็นเธอแทน มินตราซบใบหน้าลงบนไหล่แข็งแรงนั่น

“ลืมมิ้นนะแม็กซ์ ลืมผู้หญิงเลวๆ คนนี้”

ธนัชส่ายศีรษะไปมา เขารักเธอ...เธอคือรักแรก...รักเดียว เขาเกลียดเธอไม่ลง เพราะหากเขาเกลียดเธอลง คงไม่มานั่งร้องไห้ให้ผู้หญิง ให้เสียเกียรติและศักดิ์ศรีอย่างนี้

“แม็กซ์ไม่ดีหรือยังไงมิ้น แม็กซ์ไม่ดีตรงไหน”

“แม็กซ์ดีกับมิ้น ดีมากๆ แต่มิ้นไม่เหมาะสมกับแม็กซ์”

“แล้วมิ้นเหมาะสมกับมันอย่างนั้นหรือ มิ้นตอบสิ!” 

มินตราเงยหน้าสบสายตากับคนถาม เธอส่ายศีรษะไปมาน้ำตาไหลพราก ยกฝ่ามือน้อยๆ ขึ้นปิดหน้าแล้วร้องไห้อย่างหนัก เขาจะรู้ไหมว่าสภาพนี้เธอก็เหมือนตกนรกทั้งเป็น เธอเจ็บปวดเจียนตาย มันเหมือนเวรกรรมที่ได้ทำไว้กับธนัชมันย้อนกลับมาหาตัวเองเร็วราวกับจรวจ

“มิ้นสกปรกเกินไป มิ้นไม่ได้เหมาะสมกับใครทั้งนั้น แม็กซ์ได้ยินไหม”

“แล้วมิ้นทำทำไม เพื่อความสบายเหรอ” ชายหนุ่มแหงนมองไปยังเพดานห้อง สำรวจไปทั่วบริเวณแล้วแสยะยิ้ม

“ห้องแค่นี้แม็กซ์ก็มีปัญญาซื้อให้มิ้น แค่มิ้นบอก...แค่มิ้นบอกเท่านั้น”

“มิ้นไม่ได้รักสบาย” เธอโพล่งขึ้นมาเพราะทนสมเพชตัวเองต่อไม่ไหว

“ไม่ได้รักความสบายแล้วนี่อะไรล่ะ หรือนี่มิ้นทำงานเก็บเงินซื้อเอาเองอย่างนั้นหรือ”

มินตราไม่มีคำพูดใดๆ ออกจากปาก เพราะทุกอย่างที่ธนัชพูดมานั้นถูกหมด จะผิดก็เรื่องเดียวคือเธอรักผู้ชายคนนั้นไม่ได้รักที่เงินของเขา

“มิ้นรักเขา มิ้นรู้ว่าเป็นได้แค่ไหน แต่มิ้นรักเขาเหมือนที่แม็กซ์รักมิ้น เรื่องของหัวใจมันห้ามกันไม่ได้นะแม็กซ์”

“มิ้นรักผู้ชายเลวๆ อย่างนั้นเหรอ มิ้นรักมันอย่างนั้นเหรอ” สายตาของเขาพร่ามัว เพราะน้ำตายังคงไหลริน

ความคิดเห็น