ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP 04 ปล่อย Loading…75%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2562 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 04 ปล่อย Loading…75%
แบบอักษร

image

image

EP 04

ปล่อย Loading…75%


Disuke’s Part :


“คุณไดสึเกะครับ”


แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ก้าวเท้าขึ้นไปบนรถก็เหมือนว่ายูสึจะนึกอะไรดีๆ ออก เขาถึงได้วิ่งกระหืดกระหอบตามผมลงมาทั้งที่มือขวาของเขายังคงกุมต้นคออยู่ตลอดเวลาเหมือนจะปวดคออยู่มาก


“มีอะไร” ผมถามแล้วมองเขาเพื่อรอคอยคำตอบที่คิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์


“กุญแจรถของผมหายไปครับ” ยูสึบอกด้วยสีหน้าไม่สู้ดี และคำบอกเล่าของเขาก็ทำให้ผมกำหมัดแน่นอย่างนึกโมโห สายตากวาดมองไปที่รถของยูสึที่ปกติแล้วมันจะจอดอยู่ที่โรงรถฝั่งทิศเหนือของตัวบ้าน แล้วก็พบว่ามันหายไปด้วยเหมือนกัน


ผมหันกลับไปมองไซโตะอีกครั้งซึ่งเขาก็กำลังโทรศัพท์เพื่อกระจายคำสั่งให้ออกตามหารถของยูสึทันทีโดยไม่ต้องรอให้ผมออกคำสั่ง


ปัง!


ผมก้าวเท้าเข้ามานั่งในรถด้วยอารมณ์หงุดหงิด เธอร้ายกว่าที่ผมคิด ถ้าทุกอย่างเป็นแบบที่ผมกำลังสงสัยนั่นคือเธอใจเย็นถึงขนาดรออยู่ในรถแล้วอาศัยจังหวะที่คนของผมขับรถออกไปตามหาเธอ ขับรถของยูสึปะปนไปกับรถคนของผม ไหนจะเรื่องรอยเท้าที่สวนหลังบ้าน ที่เธอคงตั้งใจทำให้คนของผมหลงประเด็น หรืออาจเป็นแผนการที่นำไปสู่คำสั่งที่ผมสั่งให้คนของผมขับรถออกไปตามหาเธอด้านนอกเพราะคิดว่าเธอหนีออกไปแล้ว ทั้งที่แท้จริงแล้วตอนนั้นเธอคงยังอยู่ในรถ และรอโอกาสที่จะได้ออกไปต่างหาก


 Rrrr~


“ว่าไง” ไซโตะกรอกเสียงลงโทรศัพท์ที่เขาเพิ่งกดรับสาย ก่อนที่ผมจะเห็นว่าเขากดวางสายทั้งที่ไม่ได้พูดอะไรต่อ


“พบรถของยูสึแล้วครับ”


รายงานจบไซโตะก็เร่งความเร็วของรถให้พุ่งทะยานไปข้างหน้าโดยไม่ต้องรอให้ผมสั่งอีกเหมือนเคย


หัวใจของผมเต้นเร็วและแรงด้วยความโมโห ใจหนึ่งก็เริ่มกลัวว่าตัวเองจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ถ้าหากว่าได้เจอเธออีกครั้ง แต่อีกใจก็กำลังภาวนาขอให้ได้เจอเธอจริงๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป


เอี๊ยดดด~


ไซโตะแตะเบรกเมื่อพาผมมาถึงที่หมาย ซึ่งทันทีที่ตัวรถจอดสนิท คนของผมที่ยืนอยู่ด้านนอกเพราะจอดรถอยู่บริเวณนี้ก็รีบเดินเข้ามาเปิดประตูให้ผมทันที


“ยังไม่พบตัวคุณนามิครับคุณไดสึเกะ”


นี่พวกมันต้องเห็นว่าผมถือปืนขึ้นมาจ่อที่หัวใครสักคนรึยังไงถึงจะกระตือรือร้นกันมากกว่านี้!


“ถ้ายังไม่เจอตัวนามิในยี่สิบนาที ฉันจะเป่าสมองพวกนายทิ้งเรียงตัว” ผมเค้นเสียงพูดก่อนจะเดินตรงไปที่รถของยูสึแล้วกระชากประตูรถให้เปิดออก ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเธอคงไม่อยู่ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าผมจะเดินมาเปิดให้อารมณ์เสียกว่าเดิมทำไม


ปัง!


เสียงปืนที่ได้ยินทำให้ผมและทุกคนในที่นี้หันไปมองยังที่มาของเสียง ก่อนที่พวกเราจะวิ่งกรูกันไปที่นั่น


หัวใจของผมกระตุกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม มันเต้นแรงมากอย่างที่เมื่อครู่ตอนที่ผมนั่งมาในรถมันยังไม่เต้นแรงขนาดนี้เลย


“ชิโน” ไซโตะร้องเรียกเมื่อเห็นว่าชิโน หรือก็คือคนของผมเองนอนเจ็บอยู่ที่พื้น สาเหตุก็เพราะเขาถูกยิงที่ขา


“คุณนามิหนีไปทางนั้นครับ” ชิโนรีบบอกพร้อมกับชี้ตรงไปทางซ้ายมือ ไม่รู้ว่าผมควรจะดีใจรึเปล่าที่ทุกอย่างยังไม่ได้เลวร้ายเกินกว่าผมจะรับมือ และเธอเองก็ยังไม่ได้หนีหายไปไหนได้เกินกว่าที่จะทำให้ผมรู้สึกยุ่งยากในการตามหา หรือว่าผมควรจะโกรธเธอมากกว่าเดิมที่กล้ายิงคนของผม!


ผมรีบวิ่งออกมาตามเส้นทางที่ชิโนบอก ถ้าเธอเพิ่งยิงชิโนและหนีไป เธอก็ไม่มีทางไวกว่าผมแน่ หรือถ้าเก่งกาจขนาดนั้นก็รับรองว่าจับตัวได้เมื่อไหร่ แม้แต่คลานผมก็จะไม่ให้โอกาสนั้นกับเธออีก!


“นามิ!” ผมตะโกนเรียกเธอเสียงดังลั่นเมื่อเห็นว่าเธอวิ่งนำหน้าผมอยู่ไม่ไกล ซึ่งในมือของเธอมีปืนของผมอยู่จริงๆ


“หยุดคิดจะหนีแล้วกลับไปกับฉันเดี๋ยวนี้นามิ” ผมพยายามแล้วที่จะพูดกับเธอดีๆ พยายามมากที่จะไม่วู่วาม แม้จะเห็นอยู่เต็มสองตาว่าเธอกำลังยกปืนในมือขึ้นมาชี้หน้าผม


“อย่าฝันไปหน่อยเลย” นามิบอกเสียงสั่น เธอหันหน้ากลับมาหาผม แต่สองเท้ากลับก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ อย่างไม่คิดจะยอมแพ้


“จะกลับดีๆ หรือต้องให้ฉันเดินไปลากเธอกลับมา!”


ปัง!


แล้วเธอก็ยิงผมจริงๆ


“คุณไดสึเกะ”


“ไม่ต้อง” ผมตะโกนบอกเมื่อคนของผมที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างก็พากันตกอกตกใจที่เห็นว่าผมถูกยิง และผมเชื่อว่าเกินครึ่งที่อยู่ตรงนี้กับผมพร้อมจะชักปืนขึ้นมาแล้วเล็งไปที่ผู้หญิงคนนั้นเพียงแค่ผมออกคำสั่ง


“ถ้านายยังไม่เลิกยุ่งกับฉัน ฉันจะฆ่านาย”


“งั้นทำเลย” ผมบอกอย่างท้าทาย ผมรู้ว่าเธอกล้ายิงผมแน่ๆ อย่างน้อยๆ ก็หนึ่งนัดที่ถึงแม้จะเฉียดแต่มันเป็นสัญญาณบอกว่าเธอกล้าพอที่จะยิง แต่ที่ผมมั่นใจว่าเธอไม่กล้าก็คือการฆ่าผม


“ฆ่าฉันก่อนที่ฉันจะถึงตัวเธอนามิ”


ปัง!


แล้วก็เป็นอีกครั้งที่เธอตัดสินใจยิง เพียงแต่ว่าครั้งนี้เธอยิงพลาด กระสุนนัดนั้นไม่ได้ถูกผม ไม่แม้แต่จะเฉียดด้วยซ้ำ ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะว่าเธอตั้งใจยิงพลาดจริงๆ หรือแค่ตั้งใจจะยิงเพื่อขู่ผมเท่านั้น


สายตาของเธอที่มองผมมันสั่นเหมือนคนกำลังหวาดกลัว และสิ่งที่เธอหวาดกลัวก็คือผมคนนี้นี่แหละ!


“ถ้าเธอไม่ฆ่าฉัน ฉันรับรองว่าเธอจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต”


“อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าทำนะไดสึเกะ” นามิตะคอกบอกเสียงดัง แต่ไม่ว่าเธอจะตะโกนยังไงมันก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกว่าผมกลัวเธอเลยสักนิด มิหนำซ้ำมันยังทำให้ผมมั่นใจขึ้นกว่าเดิมด้วยว่าเธอไม่กล้าฆ่าผมแน่นอน


ในขณะที่เธอกำลังแสดงว่าเธอเข้มแข็ง ผมรู้ว่าแท้จริงแล้วเธออ่อนแอสิ้นดี มันคงไม่ต่างกับการที่เธอพยายามบอกว่าตัวเองเกลียดผม ทั้งที่ความรู้สึกของเธอมันไม่เคยทรยศผมเลย


“ยิงฉันสินามิ ฆ่าฉันให้ตาย ก่อนที่เธอจะไม่มีโอกาสนั้นอีก!” ผมยังคงท้าทายผู้หญิงตรงหน้าต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้ เพราะทุกอย่างที่เธอกำลังทำ มันเริ่มมากขึ้นจนผมกลัวว่ามันจะเกินกว่ากำลังที่ผมจะควบคุม


กึก!


แล้วผมก็ตัดสินใจหยุดเดินทั้งที่อีกเพียงแค่ไม่กี่ก้าวผมก็จะสามารถก้าวถึงตัวเธอได้ แต่เหตุผลที่ผมต้องหยุดก็เพราะว่านี่จะเป็นโอกาสสุดท้ายที่ผมจะหยิบยื่นให้เธอ


“นับถึงสาม เธอไม่ยิง ฉันยิง” ผมบอกพร้อมกับเอื้อมหยิบปืนทางด้านหลังขึ้นมาแล้วเล็งไปที่นามิที่ยังคงยืนอยู่ตรงหน้าของผม และทันทีที่เธอเห็นว่าผมยกปืนขึ้นมา ก็ทำให้ปืนในมือของเธอเล็งมาตรงหน้าของผมอีกครั้งหลังจากที่เมื่อครู่เหมือนว่ามือของเธอจะอ่อนแรงจนทำให้ปืนในมือตกลงไปนิดๆ


“หนึ่ง”


ผมเริ่มนับ และผมบอกตัวเองแล้วว่าถ้าผมนับถึงสามเมื่อไหร่ ผมจะยิงจริงๆ

“สอง”


ปัง!


เอี๊ยดดด~


เสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้ลำตัวของผมกระตุกแรง มันเป็นเพราะผมถูกยิงจริงๆ แต่คนยิงไม่ใช่นามิ


“คุณไดสึเกะครับ”


“ไปเอารถมา” ผมตะโกนสั่งพลางผลักไซโตะออกไปให้พ้นทางเพราะผมต้องการจะมองให้เห็นรถคันนั้นที่เพิ่งจะขับมารับนามิไปต่อหน้าต่อตาผม มือขวาของผมยังคงถือปืนเอาไว้พร้อมกับต้องยกมันขึ้นมาจับที่ต้นแขนด้านซ้ายเพราะมันเป็นจุดที่ผมถูกยิง ไม่รู้ว่าผมโชคดีรึเปล่าที่มันดันเป็นจุดเดียวกับที่นามิยิงผมเมื่อครู่ ซึ่งเหมือนจะเป็นเจตนาของคนยิงที่อยู่ในรถคันนั้น


ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก และผมเองก็ไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่ารถคันนั้นขับมาจากทิศทางไหน


เอี๊ยดดด~


ปัง!


ผมรีบขึ้นรถทันทีที่ไซโตะขับมาจอดตรงหน้า และเขาเองก็ออกรถแล้วขับตามรถคันนั้นไปในทันทีเหมือนกัน


“คุณไดสึเกะครับ”


“ถ้าไม่ได้ตัวนามิ นายเป็นอีกคนที่จะเดือดร้อน” ผมสั่งออกไปพลางบีบแขนซ้ายของตัวเองแน่น ผมรู้ว่าไซโตะจะพูดอะไร แต่วินาทีนี้ต่อให้จุดที่ผมโดนยิงจะเป็นหัวใจ แต่ถ้าผมยังมีลมหายใจอยู่ สิ่งแรกที่ผมจะทำก็ยังเป็นการไปลากตัวนามิกลับมาอยู่ดี


“ไซโตะ”


“ครับคุณไดสึเกะ”


“นายรู้ใช่มั้ยว่าต้องทำยังไง”


“ทราบครับ” ไซโตะย้ำอย่างนั้นก่อนที่เขาจะเร่งความเร็วของรถขึ้นอีกเพื่อตามรถคันข้างหน้าให้ทัน


ปัง!


เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกว่าตัวรถส่ายไปมาเมื่อไซโตะพยายามหักหลบกระสุนที่ถูกยิงมาจากรถคันที่ขับอยู่ข้างหน้า ซึ่งผมเองก็พยายามจะช่วยเขาด้วยการเล็งปืนในมือไปที่รถคันนั้นเพื่อจะยิงโต้ตอบ แต่การต้องจับปืนด้วยมือข้างเดียวเพราะแขนอีกข้างถูกยิงและกำลังเสียเลือดมาก มันไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนที่เคยดูในหนัง ยิ่งเป็นการต้องยิงในขณะที่รถยังคงวิ่งด้วยความเร็วและส่ายไปส่ายมา มิหนำซ้ำคนบนรถยังเป็นคนที่ห้ามเป็นอันตรายผมยิ่งไม่กล้าพอจะเหนี่ยวไก


“ไม่เป็นไรครับคุณไดสึเกะ ถ้าถูกคุณนามิขึ้นมามันจะเป็นเรื่องใหญ่”


“บ้าฉิบ!” ผมสบถด้วยความหงุดหงิดก่อนจะดึงมือกลับเข้ามาในรถ ทำไมผมต้องมากังวลว่ายัยนั่นจะเป็นอะไรทั้งที่เธอยิงผมด้วยวะ

ความคิดเห็น