True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ไม่อยากมีวันสุดท้าย

ชื่อตอน : ไม่อยากมีวันสุดท้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2562 06:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่อยากมีวันสุดท้าย
แบบอักษร

มหาวิทยาลัยนานาชาติ ACM

รถของเบลล์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่มหาวิทยาลัยตรงที่เดิม แต่ที่แปลกไปคือเธอไม่เห็นกลุ่มคนที่ยืนเบียดเสียดกันเหมือนเช่นเคย แต่เธอกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลย

“จบแล้วสินะ” เบลล์พูดกับตัวเองเบาๆ

“คุณหนูครับวันนี้ลุงต้องไปรับของที่นายท่านอาจจะมารับช้าหน่อยนะครับ”

“ได้คะลุง เดี๋ยวตอนเย็นเบลล์นั่งรอแถวๆนี้นะคะ”

เบลล์เปิดประตูรถลงมายืนกวาดสายตาอีกครั้ง ก่อนจะปิดประตูรถแล้วหันไปโบกมือลาให้ลุงพล ไม่นานรถของเธอก็เคลื่อนตัวออกไปจากรั้วมหาวิทยาลัย

เบลล์เดินไปที่อาคารเรียนของเธออย่างช้าๆ เพราะยังรู้สึกขัดๆที่ข้อเท้านิดหน่อย

มีร่างสูงเดินออกจากใต้อาคาร เขากำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ

“สวัสดีครับน้อง จำพี่ได้รึเปล่า ไม่เจอหลายวันไม่สบายหรอครับ” หนุ่มหล่อใส่แว่นทักทายเธอ

“คะ ไม่สบายคะเลยหยุดไป2วัน”

“พี่ชื่อโจนะ เรียนจิตวิทยาปี4 ยินดีที่ได้รู้จักน้อง...เอ่อ”

“เบลล์คะหนูชื่อเบลล์”

“ป่ะพี่ช่วยพยุงมั้ยเห็นเดินขัดๆ” เขายื่นมาจะจับแขนเธอ

“ม มะ..ไม่เป็นไรคะหนูเดินได้ปกติแล้ว ขอบคุณนะคะ” เบลล์เอียงตัวเล็กน้อยเพื่อหลบเขา

พรึ่บ!!

ว้ายยย!!!

มีแขนแกร่งดึงกระชากแขนเบลล์จนตัวเธอเซเข้ามาชิดตัวเขา เบลล์รีบหันหลังไปมองเจ้าของแขนที่กระชากตัวเธอ

“ยัยนี่ผมดูแลเอง หน้าที่ผมคุณไม่ต้อง” คิมมองหน้าโจด้วยนัยน์ตาจ้องเขม็ง

“นายทำเธอเจ็บนะกระชากแบบนั้น” โจตำหนิการกระทำของคิมด้วยใบหน้านิ่งๆ

“ผมเรียนตึกเดียวกับเธอไปส่งเธอสะดวกกว่า” โจยังคงออกความเห็นเสียงเรียบ

“ผมไม่รีบ ผมดูแลเธอได้ คุณไปเถอะ” คิมยังคงจ้องตาของอีกฝ่ายอย่างดุดัน

“ยัยแสบวันนี้มาเช้าจังนะเกือบมารับไปไม่ทัน” คิมก้มหน้าลงมาพูดกับคนในอ้อมแขนเขา

ตึก ตึก ตึก

(อะไรกันเนี่ยะ นายยังมาอีกทำไม แล้วทำไมทำแบบนี้) เบลล์มองหน้าคิมในใจก็พลางคิด

“นะนายมาทำไม ฉันหายแล้วหมดสัญญาของเราแล้ว” เบลล์เมินหน้าหนี

(คิดถึงกลิ่นหอมละมุนของยัยนี่จัง ชักอยากกอดไม่ปล่อยตัวเลย) คิมคิดในใจจนเผลอยิ้มบางๆ

“คิด ถะ..เอ่อ ก็มาดูให้แน่ใจก่อนไงว่าเธอหายดีแล้ว วันนี้ถึงจะบอกได้ว่าฉันหมดหน้าที่รึยัง” เขาตอบโดยยังคงรั้งแขนเธอไว้

(อ่าา ทำยังไงถึงจะได้เธอมาอยู่ใกล้ๆ) โจคิดในใจ แต่ตาก็ยังคงมองทั้งคู่สนทนากันอยู่

“อ่อหึ วันจันทร์นี้ก็คงหมดสัญญาแล้วสินะ งั้นวันจันทร์พี่มารอรับเราตรงนี้นะเบลล์” โจพูดด้วยใบหน้าคิ้วและปากยกยิ้มให้คิม

“ไม่เป็นไรคะหนูเดินเองได้แล้ว” เบลล์ตอบโจ

“เราอยู่คณะเดียวกันเดินขึ้นไปด้วยกันไม่เห็นจะแปลกนี่ครับ” โจยังคงตื้อเธอ

“ผมว่าตอนนี้คุณถอยไปดีกว่า ผมจะพายัยนี่ขึ้นไปส่งที่ห้องเรียน” คิมทำหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาเปลี่ยนจากจับแขนมาโอบเอวทำท่าพยุงเธอเดินผ่านโจไป

“หึ หนีได้แค่วันนี้นะน้องเบลล์ของพี่”โจสบถออกมาเบาๆ

ทางด้านคิมที่ยังคงพยุงเบลล์ค่อยๆเดินเข้ามาในอาคาร

“หว่านเสน่ห์แต่เช้าเลยนะยัยแสบ”

“อะ..อะไรของนาย หนูลงรถมาเขาก็เดินมาหาแล้ว และเขาก็แต่อาสาช่วยเท่านั้นเอง”

“ไม่ทันคนจริงๆนะเธอเนี่ยะยัยบ๊อง”

“วันนี้นายเป็นอะไร ว่าฉันตลอดเลย”

“ปะเปล่านี่ ก็เธอน่ารักจะตายแต่กลับซื่อบื้อมาก”

(เห้ย!! กูพูดอะไรออกไปว่ะเนี่ยะ)

“ห๊ะ อะไรของนายเดี๋ยวด่าเดี๋ยวชม”

ตึก ตึก ตึก

(เขาชมว่าเราน่ารักหรอ สติกระเจิงอีกแล้ว)

“นาย ฉันเดินเองได้แล้ว เชื่อฉันสิ นายไม่ต้องรับผิดชอบอะไรแล้ว วันนี้วันสุดท้ายเถอะนะที่นายจะมาทำแบบนี้” เธอเงยหน้ามองเขาด้วยใจสั่นไหว

“เธอไม่ชอบให้ฉันดูแลขนาดนั้นเลยหรอ อึดอัดหรอ” คิมทำหน้าเศร้าลง

“ไม่ใช่ๆ แต่นายต้องมาเสียเวลาดูแลฉันทำไมถ้าฉันหายแล้ว”

“เอาเป็นว่าฉันเต็มใจละกัน เธอก็ช่วยรับไว้หน่อยเถอะ” เขายิ้มบางๆให้เธอ

ตึก ตึก ตึก

(นายทำฉันคุมสติไม่ได้เลยรู้มั้ย เห้อ)

คิมยังคงประคองเบลล์เดินขึ้นบันไดมาเรื่อยๆจนถึงห้องเรียนของเธอ ตอนนี้ยังเช้าอยู่มากคนยังไม่ค่อยมาถึงกัน เขาประคองเธอไปนั่งยังที่ของเธอ แต่ยังคงยืนจ้องมองเธออยู่อย่างนั้น ในขณะที่เบลล์ต้องหลบสายตาเขาทันที

(อื้มมม เธอหอมละมุนไปทั้งตัวเลยยัยแสบ ถ้าเธอหายแล้วฉันจะหาเหตุผลอะไรมาเจอเธอได้อีก)

“เบลล์” เขาเรียกเธอให้หันมา

“คะ?” เธอเงยหน้ามองเขา

“ต่อไปนี้เรียกเราว่าคิมนะ เราชื่อคิม ไม่ชอบที่เธอเรียกเราแต่นายๆๆ เราก็จะเรียกเธอว่าเบลล์”

“ดะดะได้คะ พี่คิม” เธอตอบรับเสียงสั่น

“ถ้าเบลล์หายดีแล้วพี่จะยังมากินข้าวด้วยหรือมารับไปกินข้าวที่คณะพี่บ้างได้รึเปล่า”

“ได้สิคะ คนรู้จักกันทำไมจะไม่ได้” เธอยิ้มให้เขา

“นั่นสินะแค่คนรู้จัก” เขาหน้าหงอย

“คะ?” เบลล์เอียงหน้าสงสัย

“อย่าบล็อกไลน์พี่นะ พี่ขอ”

“ได้คะ หนูไม่บล็อกก็ได้”

(โอ้ยไม่มีอะไรจะคุยแต่ยังไม่อยากกลับ)

“พรุ่งนี้วันหยุดจะทำอะไรหรอ”เขาพยามหาเรื่องคุยกับเธอเพื่อกำจัดความเงียบ

“หนูต้องเอาของที่คุณพ่อไปส่งให้คุณอาที่ห้างcxcช่วงสายๆอะคะ”

“หรอ อืมๆ” เขายิ้มกว้างออกมา

“ไปกับใครหรอ”

“ไปเองคนเดียวคะ พรุ่งนี้คุณพ่อคุณแม่มีประชุมแต่เช้า ลุงพลต้องไปส่งท่านทั้งสองคนที่ชลบุรี”

“พี่ไปรับได้มั้ย อยากไปเดินเที่ยวห้างพอดี เอ่อ จะซื้อของขวัญให้แม่อ่ะจะถึงวันเกิดแม่แล้ว”

“จะดีหรอคะ รบกวนพี่เปล่าๆ”

“ดีสิ ไปช่วยพี่เลือกของให้แม่ด้วยของผู้หญิงๆพี่เลือกไม่ค่อยเป็น นะๆช่วยพี่หน่อย”

“กะ ก็ได้คะ”

“พรุ่งนี้ให้พี่ไปรับกี่โมงดีครับ”

“ต้องไปตอนห้างเปิดเลยคะ เพราะคุณอาต้องจัดของลงร้านอะคะ ประมาณ9โมงเช้า”

“ได้เลยครับ ส่งโลเคชั่นที่บ้านเข้ามาในไลน์พี่หน่อยนะ”

“คะ ได้คะ”

“พี่ไปเรียนก่อนนะ เจอกันตอนพักเที่ยง”

ชายหนุ่มเดินยิ้มแป้นแก้มแทบปริออกไป เขารู้สึกดีใจที่เรื่องของเขาและเธอไม่ได้จบแค่วันนี้

พักกลางวันชายหนุ่มรีบขึ้นมารับหญิงสาวเหมือนปกติทานข้าวด้วยกันสี่คนและไปส่งเธอขึ้นห้องเรียนแล้วเขาก็กลับไปเรียน

“โอ้ย เช้าถึงเย็นถึงคร่า อิจฉาๆ” เนยพูดลอยๆออกมา

“ดูแลดีมากๆบริการประทับใจ” หลินเสริม

เบลล์ : “อะไรของพวกเธอ เขาก็ทำตามปกติ”

เนย : “ปกติหรอจ้ะ พรุ่งนี้นัดกันนอกรอบไปเดินห้างอีก”

เบลล์ : “พี่คิมแค่อาสาเพราะเราต้องเอาของไปส่ง ส่วนพี่คิมเค้าก็จะไปห้างเลือกซื้อของขวัญให้แม่ของเขาพอดี” เบลล์พยายามอธิบาย

หลิน : “จ้าๆ แค่บังเอิญไปด้วยกัน”

เนย : “เขาปิ๊งแกแน่เลยเบลล์”

เบลล์ : “บ้าหรอเนย เพิ่งเจอกันไม่นาน”

หลิน : “แกไม่เชื่อเรื่องเนื้อคู่หรอ”

เนย : “ใช่ถ้าเป็นเนื้อคู่นะระยะเวลาไม่เกี่ยวหรอก มันจะสปาร์คกันง่าย”

เบลล์ : “เนื้อคู่หรอ ไม่หรอกมั้ง”

เบลล์นึกถึงคำแม่หมอโรมันที่บอกว่าเธอจะเนื้อคู่ที่จะช่วยเธอแก้ปัญหาให้เธอได้ในไม่ช้า อยู่ๆเธอก็เขินอายหน้าแดงขึ้นมาทันที

เนย : “เอ้าๆเขินๆหน้าแดงใหญ่เชียว”

หลิน : “ฮ่าๆ เออพูดแค่เรื่องเนื้อคู่แค่นี้เขิน”

เบลล์ : “เธอสองคนอะแกล้งกันอีกแล้วนะ”









แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น