True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ชื่อตอน : Your IG

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2562 02:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Your IG
แบบอักษร

Line in > Kimmm

Kimmm > วันนี้มาเรียนรึเปล่า

Jingle bells > ไม่ได้ไปคะ

Kimmm > ยังไม่หายหรอ

Jingle bells > ขาหายดีแล้วคะ แต่ไข้ยังไม่ลด

Kimmm > พักผ่อนซะ กินยาด้วย

Jingle bells > คะ

เมื่อเบลล์อ่านไลน์จากคิมจบ เบลล์รู้สึกหน้าตัวเองร้อนวูบวาบ เอามือเล็กๆสองข้างจับหน้าตัวเอง ใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะรู้สึกเหมือนตัวเองเสียการทรงตัว

“เป็นอะไรของเราเนี่ยะ จะตื่นเต้นทำไม ขาหายเมื่อไหร่ เค้าก็คือคนอื่นแล้ว” เธอพึมพำคนเดียวบนเตียง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เบลล์หันไปมองตามเสียงเคาะที่ประตูห้องของเธอ ก่อนะจะมีคนเปิดมันเข้ามา เบลล์วางโทรศัพท์มือถือไว้ข้างตัว มองดูที่ประตูห้องที่กำลังเปิดออก แม่ของเธอกลับมาจากการทำงานแล้ว เธอเดินตรงมาที่เตียงของเบลล์แล้วหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ สาวน้อย

“คุณแม่ กลับมาแล้วหรอคะ” เธอโผเข้ากอด

“เป็นไงบ้างค่ะลูกสาว ไปเรียนไม่กี่วันก็ป่วยซะแล้ว” เบญเอามือลูบผมเธอเบาๆ

“จริงๆหนูหายแล้วนะคะ แต่คุณพ่อไม่ให้ไป”

“พ่อคงอยากให้หายสนิทก่อน กลัวไปแล้วไข้กลับมาอีกหน่ะสิ”

“คะ คุณแม่หนูหิวแล้ว” เธอกอดแม่แน่นก่อนจะทำสายตาออดอ้อนแม่

“จ้าๆ เดี๋ยวแม่ไปดูในครัวก่อนนะว่าทำเสร็จกันรึยัง หนูไปอาบน้ำอาบท่าแล้วลงไปรอข้างล่างนะ”

“รับทราบคร้า คุณแม่” เบลล์ยิ้มปากกว้าง

เบญญาเดินออกมาจากห้องลูกสาวแล้วเดินเข้าห้องของเธอที่อยู่ไม่ห่างกันมากนัก พอเปิดประตูเข้ามาก็พบว่าสามีของเธอกำลังแต่งตัวเพื่อไปทำงาน เธอยิ้มให้แล้วเดินตรงเข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง

“เป็นอะไรครับคุณผู้หญิง เหนื่อยหรอ”

“สงสารลูกจังค่ะ แกคงใช้ชีวิตลำบากกว่าตอนเรียนโรงเรียนสตรีล้วน”

“ทำไมคุณคิดแบบนั้นหล่ะ ผมว่าลูกจัดการกับตัวเองได้ดีนะ เธอเข้าสังคมได้ คุณน่าจะยินดีกับความพยายามของลูก” บดินทร์หันหน้ามามองภรรยาของเขา

“เห้ออ ความผิดที่เบญเอง ถ้าตอนท้องเบญหยุดทำงาน ไม่รับโครงการผสมฟีโรโมนผีเสื้อสายพันธุ์ที่ไกล้สูญพันธุ์ และไม่เข้าไปยุ่งกับสารเคมีที่ห้องทดลอง ลูกคงไม่ได้รับผลแบบนี้” เบญซุกหน้าเข้าสวมกอดสามีของเธอ

“เบญมันผ่านมานานแล้วนะ ไม่มีใครโทษคุณเลยอะไรที่ทำให้คุณคิดถึงเรื่องนี้อีก”

“เบญกลัวลูกไม่เจอคนที่รักเธอด้วยหัวใจ แต่เป็นแค่การหลงฟีโรโมน”

“คิดมากหน่าที่รัก ลูกต้องมีคนที่รักเธอแน่นอน เธอออกจะน่ารักเหมือนคุณ” บดินทร์เชยคางภรรยาขึ้นเพื่อสบตากับเธอ

“เบญเห็นมือถือยัยเบลล์มีผู้ชายไลน์มา ถามว่าไม่ไปเรียนหรอ”

“เบญฟังผมนะ เราต้องให้แกได้เรียนรู้เราดูแลแกตลอดชีวิตไม่ได้ ถ้าลูกผิดหวังเรานี่แหละคือกำลังใจ ช่วยปลอบโยนแกคุณเข้าใจมั้ย”

“คะ เบญจะเข้มแข็ง คอยดูลูกอยู่ห่างๆให้แกได้ค้นพบคนที่รักแกจากใจจริง” เธอซุกหน้าซบสามีอีกครั้ง

“ผมเชื่อว่าเบลล์ต้องมีคนรักที่ดีแน่นอน คุณอย่าคิดมากเลย ลูกโตแล้วมีแฟนอยู่ในสายตาเรามันเป็นเรื่องที่ดี เราเองก็พบกันตอนคุณปี1นะ ตอนนั้นผมปี3 ฮ่าๆ”

แปะ ! เบญตีแขนสามีเธอเบาๆ

“คุณอะ ล้อเล่นตลอดเลย เบญไม่คุยด้วยแล้ว ลงไปดูอาหารเช้าให้คุณกับลูกดีกว่า”

เบญญาเดินออกจากห้องตรงไปที่ห้องครัว

ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกนั่งทานข้าวกันอย่างมีความสุข ต่างหยอกล้อพูดคุยกันขนทานอาหารเช้าเสร็จ

“ไหนลูกสาวพ่อหายดีรึยัง ไหนเดินให้คุณหมอดูหน่อยสิ”

“หายแล้วค่ะคุณหมอ ยังขัดๆนิดหน่อย แต่ไม่เจ็บไม่ปวดแล้ว” เบลล์ลุกจากเก้าอี้ เดินไปกอดพ่อเธอที่นั่งอยู่จากด้านหลัง

“ดีมากคนไข้ แต่กินยาลดไข้อีกสักเม็ดนะ”

“รับทราบคะคุณหมอ”

“ฮ่าๆ เลิกล้อเล่นกันได้แล้วสองพ่อลูก คุณก็ไปทำงานได้แล้วคะ สายแล้วนะคะ”

“เบลล์หนูกินยาแล้วพักผ่อนนะลูก แม่จะขอขึ้นไปงีบสักหน่อย”

ทุกคนต่างแยกย้ายทำหน้าที่ของตัวเอง จนเวลาผ่านไปจนเย็นเบลล์ตื่นจากการนอน เดินลงมาจากห้องของเธอก็พบว่าแม่ของเธอกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องนั่งเล่น เธอไม่อยากเข้าไปกวนสมาธิท่านเลยเดินเลยไปนั่งที่โซฟากลางห้องอย่างเงียบๆ

Line in > กลุ่มสามสาวสายจิต

Jingle bells > อาจารย์สั่งรายงานมั้ย

LinlaLin > ไม่มีรายงานเลย

Noo_Ny > เนยบันทึกเสียงการสอนที่สำคัญๆไว้ให้แล้วนะ เดี๋ยวจะส่งให้ไปฟังเอาเองนะ

Jingle bells > ขอบใจมากจ้าาาา

LinlaLin > หายยัง พรุ่งนี้มารึเปล่า

Jingle bells > ไปจ้า หายดีแล้ว

Noo_Ny > พรุ่งนี้เจอกัน

“เบลล์ๆ” แม่ของเธอเรียกหา

“คะคุณแม่ มะรืนนี้แม่มีงานเช้า ลูกช่วยเอาของไปส่งให้อาปริมที่ร้านแกให้หน่อย แล้วลูกจะเดินเที่ยวห้างต่อก็ได้”

“ได้คะ แล้วของอยู่ไหนคะ ทำไมไม่ให้หนูไปส่งให้พรุ่งนี้เย็นเลย”

“คุณพ่อจะเอามาพรุ่งนี้เย็นจ้ะ ร้านยาอาปริมสั่งตัวยานำเข้าไว้ ของมาถึงพรุ่งนี้ มะรืนแม่กับพ่อมีประชุม หนูช่วยจัดการทีนะลูก”

“คะแม่สบายมาก เรื่องแค่นี้หนูช่วยได้คะ”

วันนี้ทั้งวันสาวน้อยได้แต่นั่งๆนอนๆ จนเธอรู้สึกเบื่อ เธออยากให้ผ่านวันนี้ไปไวๆเหลือเกิน

image

Jingle bells > อยากวาปไปพรุ่งนี้เลย เบื่อการไม่มีอะไรทำ เบื่อการนอน

Butter~fly >หายก็ดีแล้ว ยัยขี้บ่น

Maxza > น่ารักอีกล่ะ

Kimmm > เจอกัน

“เย้ย! ตานี่มาติดตามIGเราตั้งแต่เมื่อไหร่นิ แล้วหาเจอได้ไง หรือว่าหลินกับเนยให้วาป” เธอพึมพำคนเดียว

“โอ้ยแล้วคำว่า เจอกันคืออะไรของนาย หายแล้วนะไม่ต้องมาดูแลกันแล้วอึดอัด” เธอยังคนบ่นคนเดียวพึมพำ

“เบลล์มีอะไรรึเปล่าลูก”

“ปะ เปล่าคะคุณแม่ เบลล์อ่านอะไรเล่นอะคะ”

แล้วเบลล์ก็แอบเข้าไปส่องIGของคิมบ้าง

image

“ตาขี้เก๊กเอาแต่ใจ”

“โหมีรูปโดนแอบถ่ายแล้วแทคไว้เยอะเชียว แฟนคลับเพียบ ฉันจะโดนตามฆ่ามั้ยเนี่ย ผู้ติดตามหลายหมื่นเชียว”

image

Kimmm > ไม่เข้าใจตัวเอง #สับสน

เติ้ลหล่อ > คิดนานคิดเยอะ หมาคาบไปแดก

So Art > โง่ !

Nannalak > หล่อจังเลยพี่คิม

Kimmm > @So Art ไอเลว

Stop > ลองดูเผื่อใช่

Fonjaaa > คนนี้จองงงงคร่าาา รักคิมมากกก

Kimmm > เสียเวลา กูว่าไม่ใช่

So Art > งั้นกูขอ

Yoyoo > อย่าแย่งหนู หนูรักทุกคน

Kimmm > ไม่จบใช่ม๊ะ @So Art

“นี่โพสไม่กี่ชั่วโมงนี้เองนิ คนคอมเมนท์เยอะเชียว ยอมรับว่านายหล่อจริงๆ แต่โคตรเอาแต่ใจ” เธอพึมพำคนเดียวเบาๆตลอดที่ดูIGของเขา

เบลล์เลื่อนดูIGของเขาไปเรื่อยๆด้วยความตื่นเต้น โดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าผู้เป็แม่แอบมองเธออยู่ตลอด ด้วยรอยยิ้มบางๆ

“ขอให้พบคนดีๆนะลูกสาวแม่” เบญพึมพัมเบาๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น