True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ชื่อตอน : ตลอดทั้งวัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 16k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.พ. 2562 15:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตลอดทั้งวัน
แบบอักษร

ต่อ

อื้มมมมมม

(กลิ่นตัวยัยนี่กำลังทำฉันคลั่ง)

“คุณคิมผมช่วยมั้ยครับ” ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาที่คิม

“ไม่เป็นไรครับผมไหว ยัยนี่ตัวเล็กนิดเดียว” คิมรีบปฏิเสธแล้วเดินต่อ

ชายอีกคนเดินตามมา “เห้ นายเราผลัดอุ้มเธอให้นายอุ้มตั้งแต่ชั้นบนแล้วนิ” เขาทำท่าจะขอรับร่างบางต่อจากคิม

คิมรีบเอียงตัวหันหลบทันที

“ไม่ต้องอ่ะเราอุ้มไหว ใจนะ” เขารีบปฏิเสธออกไปแล้วเดินต่อ

ขณะที่เดินลงมาเรื่อยๆเขาสังเกตเห็นหญิงสาวหลายคนทำหน้าเหวอบ้าง ซุบซิบนินทาบ้าง มองจ้องเขาและเธอตาเขม็งบ้าง และมีผู้ชายหลายคนที่พยายามเดินตามมาด้วย

“เสน่ห์แรงนะเธอหน่ะ” เขาก้มมองเบลล์ในอ้อมแขนที่ยังคงเอาหน้าซุกอกเขาหลับตาปี๋

ตึก ตึก ตึก

“อะ อะไรของ หนะๆนาย” เบลล์ลืมตาขึ้นช้าๆมองหน้าคิม แล้วรีบหลบตาลง

“หึ เปล่าไม่มีไร” เขาสบถเบาๆให้เธอได้ยิน

เมื่อทั้งคู่มาถึงโรงอาหารก็พบว่าหลินและเนยได้จับจองที่ไว้แล้ว คิมเดินตรงไปที่พวกเธอ แล้วค่อยๆหย่อนตัวเบลล์วางลงบนเก้าอี้ตัวยาว

“โอ้ย!” เบลล์ก้มลงจับข้อเท้า หน้าตาแสดงความเจ็บปวด

“เห้ยเธอเป็นไรอะ เจ็บหรอ ไหนขอฉันดูดิ๊” คิมรีบนั่งยองๆลงข้างเบลล์

“เบลล์แกเจ็บหรอ เนยไปเอายาทาให้มั้ย” เนยรีบก้มดูที่ข้อเท้าของเพื่อนสาว

“ไม่ๆ เราไม่เป็นไร พอแตะพื้นแล้วมันแค่จี๊ดขึ้นมา” เธอก้มมองดูคิมที่กำลังแตะข้อเท้าเธออย่างเบามือ

“แม่งทำไมบวมขนาดนี้ว่ะ” เขาพึมพำออกมาเบาๆ

“เออพี่ มันบวมมากเลยอะ” หลินที่กำลังมองดูเช่นกัน

“ยัยแสบเดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วไปห้องพยาบาลกัน ให้อาจารย์พ่นยาลดบวมให้หน่อยดีกว่า” เขาเงยหน้าถามเธอ

“มะ..ไม่ต้องเดี๋ยวเย็นนี้พ่อฉันก็กลับมาแล้ว” เธอรีบปฏิเสธ

“พ่อเบลล์เป็นด๊อกเตอร์อ่ะพี่คิม ไม่ต้องห่วงหรอก” หลินรีบตัดบท

“งั้นเองหรอ เออๆ งั้นก็ได้ตามใจเธอ” เขายันตัวลุกขึ้น แล้วหันหลังเดินไปที่ร้านขายอาหาร

“อิจฉาหว่ะพี่คิมดูเป็นห่วงแกมากเลยยัยเบลล์ ดูดิคนมองทั้งโรงอาหารเลยตอนเข้าก้มลงดูขาแก” เนยกวาดสายตามองรอบๆตัว

“อยากหายไวๆ เค้าจะได้ไปๆสักที” เบลล์ส่ายหน้าไปมา

เนย : “นึกว่าแกจะปลื้มสะอีก” เธอบุ้ยปาก

เวลาไม่นานชายหนุ่มถือจานข้าวมาสองมือ วางที่ด้านหน้าเบลล์หนึ่งจานและตรงข้ามเบลล์อีดหนึ่งจาน แล้วคิมก็อ้อมไปนั่งตรงข้ามกับเบลล์ เนยและหลินลุกออกจากโต๊ะเพื่อไปซื้ออาหารกลางวันของเธอบ้าง

“กินสิฉันเลี้ยง กินได้ป่ะข้าวผัดอ่ะ ลืมถามก่อนไปซื้อมัวรีบๆ”

“ดะ ได้สิ ขอบคุณนะ” เธอก้มหน้าตอบโดยมองไปที่จานข้าว

คิมและเบลล์จัดการตักกินอาหารในจานอย่างเงียบๆ

ตึก ตึก ตึก

(โอ้ยตายๆยัยเบลล์ จะตื่นเต้นอะไรกับแค่เขามานั่งกินข้าวด้วยว่ะเนี่ยะ สงบสติอารมณ์หน่อย แค่กินข้าว กินข้าว ๆ ๆ สติ สติ) เธอวางช้อนลงเพื่อตั้งสติตัวเองก่อนเพราะตอนนี้เธอแทบกลืนข้าวไม่ลง

“กินเยอะๆสิ อิ่มแล้วหรอ กินแค่นี้ไงถึงผอมขนาดนี้” คิมเงยหน้าขึ้นมาบ่นเบลล์ หลังจากที่เห็นเธอวางช้อนลง

(กลิ่นไอหอมนี้อีกแล้ว ลุกไปนั่งดมข้างๆได้มั้ยเนี่ยะ คนอะไรว่ะกลิ่นตัวโคตรหอมละมุน)

“ยังคะ แต่ขอรอเนยกับหลินด้วย”

“อ้อ อืมๆตามใจเธอ”

ไม่นานนักเนยกับหลินก็ถือจานข้าวพร้อมขวดน้ำเปล่ามานั่งที่โต๊ะ ทั้งสี่คนจัดการกินอาหารกันโดยไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก เพราะโดนสายตาคนรอบๆแอบมองเป็นระยะๆ หญิงสาวหลายคนมองแบบไม่ค่อยพอใจในสิ่งที่เห็นแต่ผิดกับชายหนุ่มรอบๆ ที่มองเบลล์ด้วยสายตาหยาดเยิ้มเหมือนต้องมนต์

เมื่อทั้งสี่คนทานข้าวเสร็จ คิมรีบเดินเข้ามาอุ้มเบลล์ หญิงสาวไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด เพราะคิดว่าห้ามไปเขาเองก็คงไม่ฟังเธอ ก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย และพยายามคุมสติตัวเองให้นิ่ง

คิมอุ้มเบลล์มาจนทั้งบันไดช่วงชั้นพักชั้นที่2ของอาคาร ชายหนุ่มที่เคยเดินชนหลินและเธอเดินสวนทางมาพอดี

“เอ้าน้องเป็นอะไรอ่ะ เมื่อวานยังดีๆอยู่เลย” ชายหนุ่มหล่อในคราบแว่นตาทันสมัยทักเธอขึ้นแล้วเดินตรงมาหาเบลล์ที่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของคิม

“ยัยเบลล์มันขาแพลงอ้ะพี่ พี่คิมเลยอุ้มมาส่งห้องเรียน” เนยแทรกตอบแทนเพื่อนสาว เพราะรู้ว่าเบลล์ไม่ค่อยชอบพูดอะไรมาก

“มาๆผมช่วยอุ้มต่อน้องมันเป็นน้องรหัสเพื่อนผม ผมช่วยดูแลให้ คุณกลับคณะของคุณไปเถอะจะได้เวลาเข้าเรียนภาคบ่ายแล้ว” หนุ่มแว่นพูดพลางพยายามเอามือสอดแทนที่แขนของคิม

เบลล์ : “มะไม่....” เบลล์กำลังจะพูดห้าม

“ปล่อย!ไม่ต้อง!! ขอบใจนะผมทำเองได้” คิมตะคอกปฏิเสธใส่ก่อนจะกระชับกอดตัวเบลล์จนแนบร่างแกร่งเขาและเอียงตัวหลบก้าวขาเดินขึ้นต่อทันที ปล่อยให้หนุ่มแว่นยืนขบกรามเบาๆ

“แฟนหรอ?” หนุ่มแว่นหน้าหล่อหันมาถามหลินที่กำลังตกใจกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่

“ปะเปล่าพี่ ไม่ใช่ พี่คิมเขาเป็นคนขับรถเฉี่ยวเบลล์จนบาดเจ็บ เขาเลยจะรับผิดชอบดูแลจนกว่าจะหายอ่ะ” หลินตอบหนุ่มแว่นก่อนจะกระชากข้อมือเนยให้เดินขึ้นบันไดต่อตามคิมและเบลล์

“อย่างกับรถไฟชนกันแหน่ะแกรรร!” เนยหัวเราะเบาๆ

“เพ้อล่ะเนย ยัยเบลล์มันเจ็บตัวอยู่นะ” หลินส่ายหน้าเบาๆให้กับความคิดเนย

เมื่อถึงห้องเรียนของเบลล์คิมวางเธอลงที่เก้าอี้ประจำของเธอ คิมยกมือยีหัวเบลล์เบาๆ ก่อนจะยกยิ้มกวนๆให้เหมือนเช่นเคย

“หึ เสน่ห์แรงนะเรา เดี๋ยวตอนเลิกเรียนมารับอย่าลงบันไดเองนะ เข้าใจ๋!”

“อะอืมม นายไปเรียนได้ล่ะ” เบลล์ตอบแบบไม่ได้เงยมองหน้าชายหนุ่ม

ตึก ตึก ตึก

(เบลล์ สติ สติๆ ตอนนี้คนในห้องเยอะแกจะสติแตกไม่ได้)

“อ๊ะ!” คิมชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเดินออกจากห้อง

(โอ้ย!!ไอกลิ่นนี่มาอีกแล้ว ไม่อยากไปไหนเลยอ่ะ)

เขาหันหลังกลับไปมองสาวน้อยก็พบว่าเธอกำลังคุยกับเพื่อนของเธอโดยมีผู้ชายซึ่งเป็นเพื่อนร่วมห้องของเธอเดินไปมุงที่โต๊ะเธอสี่ห้าคนจนบังเธอมิด

“ชิส์! เสน่ห์แรงจริงนะ” เขาสบถด้วยสีหน้าไม่พอใจก่อนเดินออกไป

16:05น.

คิมรีบเดินสาวเท้าขึ้นมาบนอาคารคณะจิตวิทยา เพื่อมารับเบลล์เหมือนที่เขาได้สัญญาไว้ เมื่อมาถึงเขารีบมองหาร่างบางตรงที่ประจำของเธอ เขาเห็นเธอกำลังยืนเอามือยันกับโต๊ะเพื่อพยุงร่างกายตัวเองขึ้น อีกมือหนึ่งมีหลินช่วยประคองไว้

คิมรีบสาวเท้าเข้ามาอย่างเร่งรีบจนมาถึงตัวเบลล์ เขาช้อนตัวเธอขึ้นโดยเธอยังไม่ทันตั้งตัว

“อ่ะ!! นาย!!”

“ทำไมดื้อขนาดนี้นะเธออะ บอกให้นั่งรอเฉยๆเดี๋ยวมารับไง” เขาก้มมองหน้าเธอโดยขมวดคิ้วใส่

“พี่คิมใจเย็นๆ ไอเบลล์มันแค่เมื่อยและขามันก็ชาด้วยเลยขอยืนยืดเส้นยืดสายแค่นี้นเอง” เนยรีบแย้งความคิดเขา

“รถมารึยัง” คิมก้มหน้าถามเบลล์ในอ้อมแขนเขา

เบลล์พยักหน้าเบาๆ ชายหนุ่มรีบอุ้มเธอเดินออกจากห้องเรียนเพื่อลงไปส่งเธอขึ้นรถ

“นะนายยยย คะคือว่าส่งแค่ชั้น1พอนะ เดี๋ยวลุงพลเห็นจะฟ้องโทรบอกคุณพ่อ ฉันบอกคุณพ่อแค่ว่าซุ่มซ่ามล้มเอง”

“ทำไมไม่บอกความจริงไป”

“กลัวคุณพ่อเป็นห่วงอ่ะ”

“รึกลัวพ่อเธอมาหักคอฉันหรือแจ้งความจับฉันไปเลย”

“ไม่ๆก็บอกกลัวท่านเป็นห่วงไง ยิ่งถ้าลุงพลมาเห็นนายอุ้มฉันแบบนี้ ฉันอาจจะยิ่งโดนหนัก”

“เออก็ได้ ชั้น1ก็ชั้น1 ที่เหลือให้เพื่อนเธอประคองต่อไปนะอย่าเดินเอง”

“ดะดะได้” เบลล์หลบตาเขาต่อ

เมื่อถึงชั้น1คิมวางเบลล์ลงและให้เพื่อนเธอทั้งสองมาประคองเธอต่อจนเธอขึ้นรถไป คิมแอบมองการกระทำของเธอจนรถเคลื่อนตัวลับตาเขา

“หึ ปกป้องฉันหรอยัยตัวแสบ” เขาแอบยกยิ้มบางๆออกมา









แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น