True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ตั้งใจรับผิดชอบ

ชื่อตอน : ตั้งใจรับผิดชอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.พ. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตั้งใจรับผิดชอบ
แบบอักษร

ณ มหาวิทยาลัยนานาชาติ ACM

เช้าวันใหม่อากาศสดใส สาวน้อยกำลังเดินออกมาจากบ้านโดยมีผ้าสีน้ำตาลอ่อนพันที่ข้อเท้า เธอเดินมาพร้อมกับสาวใช้ในชุดผ้ากันเปื้อนที่กำลังพยายามเดินประคับประคองเธอมาส่งเพื่อขึ้นรถไปมหาวิทยาลัย

“คุณหนูหยุดเรียนสักวันเถอะนะคะ เดินเหินก็ลำบาก จะกินข้าวกินปลายังไงคะเนี่ยะ”

“หยุดตั้งแต่สัปดาห์แรกคงไม่ดีมั้งคะพี่จูน เดี๋ยวเรียนตามเพื่อนไม่ทัน อาจารย์จะเริ่มสั่งรายงานด้วยคะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ หนูมีเพื่อนๆคอยช่วย หนูไปน๊า”

“งั้นก็ตามใจคุณหนูนะคะ ถ้าไม่ไหวโทรมาบอกลุงพรหรือยายใจเลยนะคะ จะได้รีบไปรับ”

“คะพี่จูน ฝากดูแลบ้านด้วยนะคะ ตอนเย็นเจอกันคะ” เธอจับขอบประตูรถและค่อยๆหย่อนตัวลงไปที่เบาะหลัง

รถของเธอขับเคลื่อนออกจากบ้านอย่างช้าๆจนมาถึงมหาวิทยาลัย ลุงพลคนขับรถพยายามหาที่จอดที่ใกล้ที่สุดเพื่อให้คุณหนูของเขาไม่ต้องเดินไกล ไม่นานรถก็มาเทียบฟุตบาทข้างหน้าตัวอาคารฝั่งบันไดทางขึ้น

“คนเค้ามุงอะไรกันทางนั้นหรอครับคุณหนู” ลุงพลเอ่ยถามเบลล์ที่ยังคงนั่งอยู่เบาะหลัง

“หนูก็ไม่รู้เหมือนกันคะลุง” เธอพยายามมองไปตรงจุดที่มีสาวๆหลายคนกำลังยืนเบียดเสียดกันอยู่

ลุงพลเดินลงมาเปิดประตูรถให้คุณหนูของตน ในขณะที่หลินและเนยเห็นเบลล์พอดี จึงรีบวิ่งเข้ามาช่วยประคองเธอ

“ลุงคะ เดี๋ยวพวกหนูดูแลยัยเบลล์ต่อเองคะ”เนยบอกลุงพลว่าตนอาสารับช่วงต่อเพื่อให้ลุงพลกลับบ้านได้อย่างสบายใจ

“ขอบคุณนะครับผมฝากคุณหนูด้วย ตอนเย็นผมจะมารับกลับ” ลุงพลโค้งตัวเล็กน้อยให้ทั้งสามสาวก่อนจะเดินขึ้นรถและขับออกไป

เมื่อลลุงพลเข้ามานั่งในตัวรถเขากดโทรศัพท์ออกหานายท่านบดินทร์ เพื่อรายงานตามที่ท่านสั่งไว้ก่อนออกไปทำงานเมื่อคืนวาน

“สวัสดีครับนายท่าน ผมมาส่งคุณหนูที่มหาวิทยาลัยเรียบร้อยแล้วครับ.....ครับๆมีเพื่อนผู้หญิงสองคนวิ่งมาช่วยรับคุณหนูขึ้นเรียนครับ”

รถของลุงพลเคลื่อนตัวออกไป ทิ้งให้สาวที่กำลังจัดท่าจัดทางในการประคองกันอยู่จุดเดิม

“เอาไงดีว่ะจับแบบไหนแกถึงจะเดินถนัดเนี่ยะเบลล์” เนยเอ่ยถามพร้อมยกกระชับแขนเพื่อนสาวมาพาดไหล่ตัวเอง

กลุ่มสาวแท้สาวเทียมที่กำลังมุงดูอะไรอยู่สักอย่างเริ่มแยกตัวออกเป็นสองฝั่ง เผยให้เห็นคนตรงกลางวงล้อมที่กำลังดันตัวเองเดินออกมา ชายหนุ่มเดินตรงมาที่สามสาวทันที เขาเดินสาวเท้าค่อนข้างไว จึงผละออกจากกลุ่มคนได้ ไม่นานร่างสูงกำยำ ก็มายืนตะหง่าอยู่หน้าหญิงสาวทั้งสามอย่างงุนงง

“ไงยัยแสบ มาสะสายเชียว เดินไม่ถนัดอะดิ” คิมทักเบลล์ที่ขณะนี้เพื่อนๆของเธอช่วยประคองเอวอยู่

เนยนัยน์ตาตาเบิกกว้างอ้าปากค้าง “เบลล์แกอย่าบอกนะคนที่ขับรถชนแกคือพี่คิม เดือนมหาลัยคนนี้”

“ใช่ครับพี่เอง” คิมตอบแทนเบลล์ที่ยังไม่ทันได้อ้าปากแม้แต่น้อย

ชายหนุ่มย่อตัวยกแขนตวัดอุ้มเบลล์ในท่าเจ้าสาวต่อหน้าเพื่อนๆของเธอและคนที่ยังคงตามเขามาอีกมากมาย

ว้ายยย! เสียงสามสาวร้องพร้อมกัน

ตึก ตึก ตึก ๆ เบลล์ตื่นเต้นจนใจเธอสั่นระรัว

“นะ นายยยย ปล่อยยย ฉันเดินเองได้!!!” เบลล์พยายามขัดขืนดันตัวเองจากอ้อมแขนแกร่งของเขา

“อยู่เฉยๆหน่ายัยตัวแสบ เดี๋ยวก็ตกกันพอดี”

“นายก็ปล่อยฉันลงสิ”เธอหลบตาไม่กล้ามองหน้าเขาเพราะตอนนี้เธอทั้งเขินอายทั้งเพื่อนเธอและกลุ่มคนที่กำลังมุงดูอยู่

“น้องครับน้องเรียนกันอยู่ห้องไหนนำพี่ขึ้นไปที พี่จะเอายัยนี่ไปส่งที่ห้องให้” เขาเอ่ยถามหลินกับเนยที่ตอนนี้ช๊อคหน้าเหวอนิ่งไปแล้ว

หลินหลุดจากการตกใจ ตั้งสติได้ก่อนเนย

“ต ตะตามหลินมาเลยคะ” หลินก้าวเท้าเดินนำเขาไปทางอาคาร แต่ไม่ลืมที่จะกระชากแขนเนยตามเธอไปด้วย

ภาพที่ชายหนุ่มหล่อร่างกำยำกำลังอุ้มหญิงสาวตัวบางเป็นที่ฮือฮา ต่างซุบซิบนินทากันไปตลอดทาง สายตาสาวๆหลายคนแทบอยากจะเดินไปกระชากเบลล์ออกจากอ้อมแขนแกร่งของคิมด้วยความอิจฉา

(หอม หอมจังกลิ่นนี้อีกแล้ว เธอใส่น้ำหอมกลิ่นเดิมมาจริงๆด้วย ถามเธอดีมั้ยนะว่าใช้ยี่ห้ออะไร ไม่เอาดีกว่าเสียมารยาท) คิมคิดไประหว่างการเดินอุ้มเบลล์

ระหว่างทางที่คิมเดินอุ้มเบลล์ผ่านมา ชายหนุ่มหลายคนถึงขั้นเหลียวหันหลังมามองเธอ บางคนเหมือนจะก้าวเท้าตามมา

ตึก ตึก ตึก

(โอ้ยทำไงดีเนี่ยะตื่นเต้นจนคุมตัวเองไม่ได้เลย เพราะอิตาบ้านี่คนเดียว คุมสติไว้เบลล์ สติๆๆๆ) เบลล์คิดในใจคนเดียวจนคิ้วขมวดไม่รู้ตัว

“อะไร? แล้วนี่ทำหน้ายุ่งทำไม ก็ฉันบอกแล้วจะรับผิดชอบดูแลเธอจนเดินได้ปกติไง” เขาก้มคุยกันในอ้อมแขน

“ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้คะ คือ หนู...หนูอายคนมองเต็มเลย” เธอเขินจนหน้าเริ่มแดง

“หึ งั้นเองหรอถึงได้ทำหน้าไม่น่ารักเลย”

“อย่าแกล้งได้มั้ยคะ แค่นี้ก็อายจะแย่แล้ว” เบลล์บุ้ยปาก

“ห้องนี้คะพี่คิม โต๊ะที่สองจากด้านหลังแถวริมหน้าต่าง” หลินยกนิ้วชี้ไปทางโต๊ะเรียนของเบลล์

“อ้อ เคๆ” คิมเดินเข้าไปในห้องเรียนของสามสาว เพื่อนในห้องหลายคนตกใจแตกตื่น หลายคนที่ตามมารีบจับกลุ่มเบียดตัวกันมุงดูที่ประตู

คิมวางเบลล์ลงกับเก้าอี้ของเธอ แล้วยกยิ้มให้เธอแบบกวนๆ

“ขอบคุณนะคะที่ช่วย แค่วันนี้ก็พอแล้วคะ” เบลล์พูดโดยไม่มองหน้าชายหนุ่ม

“หึ ฉันเป็นคนพูดคำไหนคำนั้นยัยตัวเล็กอย่าคิดมาก อะไรที่เต็มใจทำหรืออยากทำก็ทำและฉันก็จะดูแลเธอจนกว่าจะหาย ที่ทำเนี่ยะไม่ใช่แกล้งแต่ตั้งใจช่วยเธอจริงๆ” คิมบรรยายสรรพคุณด้านลักษณะนิสัยตัวเองให้เบลล์ฟัง

“เอาแต่ใจชะมัด”เบลล์พึมพำ

(โอ้ยไม่อยากไปไหนเลยอะ อยากอยู่กับเธอตรงนี้ หอม กลิ่นนี้มันทำฉันหลงเธอนะยัยตัวเล็ก) เขาจ้องมองดูเธอแล้วคิดตาม

(เมื่อไหร่จะไปสักทีตาบ้า คุมตัวเองไม่ได้เลย ทำไงดี) เบลล์คิดและพยายามแก้เขินด้วยการก้มหน้าก้มตาหยิบของจากกระเป๋า จนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชายหนุ่มได้เดินออกไปแล้ว

เพื่อนผู้ชายหลายคนในห้องเดินมาใกล้ๆโต๊ะเบลล์ บางคนหยุดมอง บางคนถามถึงอาการบาดเจ็บของเธอ บางคนพยายามเข้ามามองดูเธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

(สติ สติ เบลล์ ตอนนี้เธอกำลังปล่อยฟีโรโมนออกมา เร็วๆยายเบลล์ ตั้งสติ) เธอพูดกับตัวเองแล้วหันหน้าออกไปยังนอกหน้าต่าง เพื่อทำให้ตัวเองสงบลง

“กรี๊ดดด ยัยเบลล์ นั่นพี่คิมคนดังของมหาวิทยาลัยเราเลยนะ ทำไมหน้าแกดูไม่ตื่นเต้นเลยอ่ะ” เนยตาเป็นประกายมองหน้าเธอ

“ไม่รู้อ่ะเฉยๆ เราไม่รู้จักเขาด้วยแหละ”เบลล์ตอบเนย

“โหยัยเฉิ่มพี่เค้าออกจะฮ๊อต เป็นเนยนะจะเอามือคล้องคอตอนพี่คิมอุ้มเลยยยย” เธอยิ้มปากกว้างจนเห็นฟันขาว

“ไอเบลล์มันคงเจ็บขาจนไม่มีอารมณ์ปลื้มละมั้ง” หลินพูดขึ้นมา

———————————————————

พักกลางวัน

เสียงคนภายนอกอยู่ๆก็ดังอื้ออึงขึ้นมา

ก่อนที่ตอนนี้ร่างกำยำของหนุ่มหล่อหน้าใสจะมาหยุดที่ห้องเรียนของเบลล์และเพื่อนๆเธอ

“เห้ยยย พี่คิมมาาาา แกรรรรรไอเบลล์!!” เนยหันมาบอกเบลล์

“ป่ะยัยแสบ กินข้าวกัน” คิมพูดจบ เขาก็เดินจ้ำๆเข้ามาในห้องจนถึงตัวเบลล์ แล้วยกตัวเธอขึ้นจากเก้าอี้อุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว

“นายยยย!! วางฉันลง!! ถ้าจะช่วยแค่นายประคองก็พอ” เบลล์ตกใจพูดบอกเจ้าของแขนแกร่งที่ก้าวเดินออกจากห้องโดยไม่ฟังเสียงเธอทัดทานใดๆ

ตึก ตึก ตึก ๆ ๆ ๆ หัวใจเธอเต้นรัว จนเธอต้องหลับตาปี๋หันหน้าเข้าซุกอกแกร่งของเขา เพราะไม่อยากให้เขาเห็นหน้าเธอที่ตอนนี้แดงกล่ำร้อนผ่าว

อื้มมมม

————————- ติดตามตอนต่อไป >>>











แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น