นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

เกลียดปลาไหลแต่จะกินน้ำแกง (อัพครบ)

ชื่อตอน : เกลียดปลาไหลแต่จะกินน้ำแกง (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2562 18:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
เกลียดปลาไหลแต่จะกินน้ำแกง (อัพครบ)
แบบอักษร

​สัปดาห์ต่อมา

​หลังจากที่โจนาธานกับแอนนิต้ากลับมาที่บ้าน แอนนี่เล่าเรื่องทุกอย่างให้ครอบครัวฟัง คุณย่าทวดอยากเห็นหน้าเหลนตัวน้อยเหลือเกิน แต่ติดปัญหาที่มารดาของเฮียโจ เมื่อได้ยินว่าลูกสะใภ้ เรียกค่าสินสอดแพงลิบลิ่ว เธอบอกว่ากะเอาไปตั้งตัวหรือยังไง ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนั้น

แต่โจนาธานกลับบอกว่า เขาจะหามาตามที่เมียต้องการ และจะไม่รบกวนมารดาแม้แต่บาทเดียว มารดาตำหนิลูกชายว่าหยิ่งจองหอง อวดดียิ่งนับวันก็ยิ่งอวดดี ก่อนเรื่องราวจะบานปลาย แอนนี่เล่าทุกอย่างเพื่ออยากให้มารดาได้เข้าใจ เพราะดูท่าทางแล้ว มารดาก็อยากเห็นหน้าหลานสาวตัวน้อยเหมือนกัน แต่ก็ทำกั๊กท่าแต่บุตรสาวก็รู้ทัน

ส่วนคุณปู่นั้นไม่ต้องพูดถึง เพราะไปกระทบเรื่องราวในอดีตเต็มๆ เมื่อหลายปีที่ผ่านมาวันแรกที่เควินพาเจนิสสามาที่บ้าน มารดาเขาก็เป็นเหมือนสะใภ้ตอนนี้เลย ช่างไม่แตกต่างกันเลยสักนิด อยากได้ลูกเขาแต่ไม่อยากยกขันหมากไปสู่ขอ เข้าตำราเกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลแต่อยากจะกินน้ำแกง

"เงินไม่ได้มากมายอะไร คุณก็คิดมากไปได้ไหนคุณบอกว่า ความสุขของลูกคือความสุขของพ่อแม่ไง เห็นมั้ยตอนนี้ลูกชายคุณยิ้มหน้าบาน ผิดกันกับก่อนที่จะไปเมืองไทย ที่ทำท่าทางเหมือนจะตายให้ได้ แล้วหลงหลานว่างั้นเธอน่ารักขนาดไหนคิดดู ไม่เป็นไรเอาเงินป๋าไปในเมื่อแม่เขาไม่เห็นด้วย เราก็จะกลับไปอยู่ที่เมืองไทยสักพักนะ สี่คนพ่อลูกดีมั้ยนายแพท"ลูกชายคนเล็กเห็นด้วยอย่างมาก แต่ก็กลัวมารดาเสียใจ

"แม่คะหนูไม่ได้เข้าข้างพี่สะใภ้ แต่แม่ต้องคิดดูนะคะ พี่พิมพ์ไม่เคยถามว่าเฮียทำงานอะไร เขารักกันที่ตัวตนของเฮีย เขาขายกาแฟสดไม่ได้งอมืองอเท้า ที่ไม่ทำอย่างอื่นก็เพราะเธอต้องการที่จะ ดูแลยัยหนูอยากอบรมเลี้ยงดู ให้ลูกมีคุณภาพนั่นหลานเรานะคะแม่ แล้วถ้าหนูไปชอบใครสักคน แล้วถ้าพ่อแม่เขารังเกียจหนูล่ะคะ แม่จะทำยังไงลูกก็ขึ้นคานสิคะแม่"

"แอนนี่ลูกก็อยู่ข้างเฮียสินะ?"

"ค่ะ..ถ้าแม่ไปเห็นพี่พิมพ์ ไปเห็นคุณป้า ได้ไปสัมผัสชีวิตเรียบง่ายของเขา แล้วแม่จะเห็นค่ะว่าเงินทองมันซื้อไม่ได้ทุกอย่าง อีกหน่อยทุกอย่างก็ตกไปอยู่กับลูกหลานค่ะ จริงมั้ยคะคุณย่า"คุณย่าเห็นด้วย กับที่หลานสาวพูดมา แต่ที่หมวยเล็กเป็นห่วงก็คือธุรกิจของครอบครัว ใครจะสืบทอดโจนาธานคงไม่กลับมาแน่

"แต่เฮียต้องไปอยู่เมืองไทยนะลูก"

"หนูรู้ค่ะ"

"เอ้า..แล้วธุรกิจของเราล่ะ?"

"แม่คะ..เฮียไม่ได้ไปแล้วไปลับนี่คะ ดีซะอีกค่ะเฮียจะได้ดูแลคุณตาคุณยายด้วย แม่ต้องไปเห็นค่ะดอยเชียงดาวสวยมาก คนเราอยู่กับธรรมชาติอายุยืนนะคะ"

"จริงด้วย ยัยหนูพูดถูกย่าให้คะแนนเต็มร้อยเลย ต่อไปเหลนย่าต้องมาเรียนหนังสือที่นี่ใช่มั้ย?"

​"แค่สู่ขอแม่ยังไม่ยอมเลยค่ะคุณย่า หนูล่ะสงสารเฮียจังเลยนะคะ ไม่รู้ป่านนี้ชาวบ้านเขาดูถูกดูแคลนหลานแอนนี่ว่าไงบ้าง อีกหน่อยยัยหนูต้องเข้าโรงเรียน ก็ต้องถูกเพื่อนถาม ว่าทำไมตาเธอถึงเป็นสีน้ำตาล แล้วพ่อเธอล่ะไปไหนเธอไม่มีพ่อหรอ โอ้ยย!หนูสงสารหลานจัง"

​"เจ้..พูดมีเหตุผลนะครับแม่ "

​"เห็นแม่เป็นคนยังไงนะ แม่ไม่ได้พูดสักคำว่านิ่งเฉย ใครจะทำแบบนั้นเล่ารอให้ปรึกษาคุณย่าก่อนสิ พวกเราก็นะพี่ชายเราจ่ายค่าปิดปากมาเท่าไหร่กัน ดูเหมือนเขาจะยืมมือพวกเราให้มาคุยกับแม่นะ"โจนาธานซบหน้ากับไหล่มารดา

​"ไม่มีสักบาทเลยฮะ แม่ก็เห็นแต่ก็ช่างเถอะฮะนั่นมันคือ ความผิดพลาดของผมเองเพราะแม่ ก็อยากให้ผมแต่งงานกับยัยเมเปิลนั่น"

"โจ..อย่ามาประชดแม่นะ"

​"เอาอย่างนี้นะ ย่าออกให้เองค่าสินสอดคนเรา มีความสุขเมื่อมีลูกหลานห้อมล้อม ตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้ ปู่กับย่าเหมือนไม้ใกล้ฝั่ง จะตายวันตายพรุ่งก็อยากให้ ลูกหลานเป็นฝั่งเป็นฝา ย่าจะไปด้วยถ้าแม่เล็กเขาไม่เห็นด้วย ก็ไม่เป็นไรเขารักลูกเพื่อนเขา ยอมรับความจริงเถอะน่าว่าเขามีแฟนแล้ว"คุณย่ารงรองเข้าทางหลานชาย

​"ขอบคุณครับคุณย่า แต่ก็ไม่เป็นไรครับพิมพ์ไม่ใช่คนเห็นแก่เงินหรอกฮะ ที่เธอพูดแบบนั้นเพราะเธอประชดผม แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจแล้วผมจะให้เธอมากกว่าที่เธอขอ คุณย่าจะกรุณาหลานชายมั้ยครับ?"

​"ย่านะมีทั้งกรุณา มุทิตา อุเบกขา ย่าอนุมัติ จะเอาแหวนกี่กะรัตก็ว่ามา ทุ่มไม่อั้นเพราะหลานสะใภ้คนโต ย่าไฟเขียวยาวเลย"โจนาธานแอบปลื้มปริ่ม แต่ถึงคุณย่าไม่ช่วยตัวเขาเองก็พอมีเงินอยู่บ้าง ถ้าเป็นเรื่องเมียกับลูกเขายอมทุ่มสุดตัว แต่ทอง2กิโลกรัม คุณยายน่าจะมีพอ

​"เรานะทำผิดต่อเขานะ ป๋าทุ่มเท่าไหร่เท่ากันอย่างที่น้องว่า ป๋าไม่ยอมให้หลานของป๋ามีปมด้อยแน่ๆ พ่อเขายังอยู่จะให้หลานเป็นกำพร้า ดูจะไม่งามเท่าไหร่"

"ครับ..เพราะผมทิ้งพิมพ์ เธออุ้มท้อง3เดือนกลับบ้าน แล้วยังบอกลูกว่าปะป๋าไปสวรรค์แล้วครับคุณย่า"คุณย่าหัวเราะหึหึ

"ใช่..แกเกือบได้ไปสวรรค์จริงๆตาโจ ถ้าไม่ฟื้นขึ้นมาย่าก็คิดว่าไปสวรรค์ อย่างที่ยัยหนูพูดว่าแล้วก็อยากเห็นหน้าเหลือเกินนะ"

"หนูมีคลิปค่ะ คุณย่าดูนะคะแม่ขามาดูนะคะว่าหลานพูดอะไรบ้าง"แอนนี่อวดคลิปที่ถ่ายมาให้ทุกคนได้ดู

"โถแม่คุณของทวด น่ารักจริงๆ"คุณทวดเอ่ยชมขณะดูคลิปที่หลานสาวเปิดให้ดู

"หนูชื่อน้องเดียร์ค่ะ หนูอายุสองขวบครึ่งหนูมีพี่ดุ๊กดิ๊กเห่าโฮ่งๆๆ เป็นเพื่อนเล่น คนนี้เบนจี้ค่ะเป็นตุ๊กตาผมยาวๆ แล้วตัวนี้ปะป๋าให้หนูมา บอกว่าคิดถึงปะป๋าด้วยนะ หมดแล้วค่ะเพื่อนเล่นของหนู อ้าาา อย่างับมือหนูนะ"เจนิสสาน้ำตาปริ่มขอบตา ความน่ารักของเด็กหญิงตัวน้อย ค่อยๆทลายกำแพงลงในบัดดล

"แอนนี่..ทำไมให้หลานถ่ายกับหมาล่ะ ไม่กลัวหมากัดหลานแม่หรือไงกัน เล่นอะไรไม่รู้เรื่องเลย"

"ไม่หรอกค่ะแม่ เจ้าดุ๊กดิ๊กรักน้องแกล้งงับๆแต่ไม่เข้าหรอกค่ะ"

"เขาให้เวลาเท่าไหร่ รีบจองตั๋วเครื่องบินแม่จะไปเชียงใหม่"ทุกคนแทบจะกรี้ดลั่นบ้าน แต่ก็ได้แต่มองตากันปริบๆ เก็บอาการดีใจเอาไว้ ถ้าพิมพ์ได้ยินคำนี้เข้า เธอคงจะดีใจและยินดีเป็นที่สุด

"แม่แอบกั๊กความปลื้มปริ่ม แต่ไม่พ้นสายตาพวกเราหรอกค่ะเฮีย"แอนนี่แอบกระซิบพี่ชาย

​"แม่แน่ใจหรอครับ ว่าพร้อมจะไปเจอลูกสะใภ้?"

​"เมื่อก่อนคุณป๋าพาแม่มาที่นี่ คุณย่าก็ไม่เห็นด้วย เพราะกลัวว่าแม่จะมาหลอกคุณป๋า วันนั้นแม่กับคุณย่าเกือบทะเลาะกัน ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม่ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณย่าพูด แม่จะยอมให้เหตุการณ์แบบนั้น เกิดขึ้นกับใครอีกสะใภ้จะเป็นใครก็ช่าง ขอให้เธอรักลูกแม่จริงก็พอ แต่ทำไมเธอไม่แต่งงานใหม่ ในเมื่อลูกไม่เคยติดต่อเธอเลย?"

​"เพราะพิมพ์รอผมไงครับ ถ้าเธอไม่รักผมไม่รักลูก ป่านนี้พิมพ์คงทำแท้งไปแล้ว เพราะมีปลัดอำเภอรูปหล่อนั่น มานั่งเฝ้าอยู่ทุกวันผมเกือบจะต่อยให้แล้ว แต่ไม่แน่นะครับเขาอาจจะมาเป็นคนนครอบครัวเรา ไม่ช้าก็เร็วครับ"

"เฮีย../อะไรนะ?/อย่าบอกนะว่าเจ้จะมีแฟน?"

​"ไม่ใช่ซะหน่อย เราเพิ่งเคยเจอกันเองนะ เมื่อตอนที่เขาไปซื้อแหวนที่ร้านค่ะ"

​"ซื้อแหวน/ซื้อแหวนที่ร้าน..ซื้อให้ใคร?"

​"แม่คะ..คือเรื่องมันยาวค่ะ ไว้หนูจะเล่าให้ฟังนะคะ ขอลำดับเหตุการ์ก่อนค่ะ เฮ้อ..เหนื่อยจังขอไปงีบหน่อยนะคะ เดินทางมาหลายชั่วโมง ทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย เดี๋ยวถ้าตื่นขึ้นมาหนูจะไปว่ายน้ำค่ะ ห้ามใครรบกวนด้วย ซียูตอนอาหารค่ำค่ะ"แอนนี่เดินห่างไปแล้ว

"ได้ยินแล้วใช่มั้ย ห้ามใครรบกวนนะคะ เฮียจะไปอยู่เมืองไทยจริงดิ..แม่แล้วหนูล่ะ?"

"อย่ามาตุ๊ดหน่อยเลยน่า"

"เฮีย..มีหลานชายให้พวกเราด้วยสิเอาไว้ตั้งทีมฟุตบอลกัน จะได้มีเพื่อนซ้อม"

"กว่าลูกเฮียจะโต นายก็แก่พอดีสิ..แม่จ๋า ลูกขอรถยนต์สักคันนะแม่ เอาไว้ส่งลูกไปโรงเรียนหรือจะขายคันนี้ เอาไว้ก็ไม่ได้ใช้แล้ว"

"อย่านะเฮียขอแพทเถอะ เอาไว้ขับไปต้อนเข้ามหาลัย"

"อย่านะแพท แม่ไม่อยากเสียลูกอีกคนนะ"

"แม่..ยังไม่ใช่ตอนนี้ซะหน่อย แพทรอสอบเข้ามหา'ลัยได้ก่อน"

​"ถึงตอนนั้นปู่จะซื้อให้เองน่า จะเอาแบบไหนว่ามาเลย แต่ต้องเข้ามหา'ลัยอันดับต้นๆของนิวยอร์กนะ"

​"โหยยย...อดเลย"

"เอาน่าพยายามหน่อย สู้เว้ยไอ้เสือขอตัวนะครับ อยากอาบน้ำเต็มทนแล้ว แม่อย่าคิดมากอาทิตย์หน้าเราจะไปเมืองไทยกัน ถ้าทุกอย่างพร้อมบอกเลยว่าตอนนี้คิดถึงลูกสุดๆ"

"เหอะ..คิดถึงเมียล่ะไม่ว่า ลูกนะลูกเชื้อมันไม่ทิ้งแถว เหมือนพ่อมันไม่มีผิด"เควินหันมาตามเสียงเมื่อถูกภรนยาพูดกระทบกระเทียบ

"เอ้าคุณ..ไหนมาลงที่ผมล่ะครับ คุณเมียที่รัก นั่นครอบครัวเขา จากกันมาก็ย่อมคิดถึงกันเป็นธรรมดา นี่เรามีหลานแล้วยังนั้นหรือ? ไอ้แดนฉันชนะแกแล้วงานนี้"

"ต่อไปอย่าได้พูดเลยนะเรื่องแบบนี้ น้องเมย์กับโจโตมาด้วยกัน เขาเหมือนเพื่อนกันมากกว่า ฉันไม่น่าบังคับลูกเลย"หมวยเล็กรำพันกับสามี

"ใช่สิคุณ มันหมดยุคไปแล้วนะเรื่องที่จะให้ลูก ทำตามใจพ่อแม่ คุณเป็นพูดเองว่าจะไม่บังคับลูก แต่ก็ช่างเถอะ ตอนนี้เราเตรียมตัวไปรับขวัญยัยหนูดีกว่า เสียงพูดเขานี่แหละทำให้อยากเห็นหน้า"

อำเภอฝางประเทศไทย

​หลังอาหารมื้อค่ำ ทั้งเรเชลกับเจอร์รี่แวะเวียนมาช่วยเปิดร้านกาแฟ มาช่วยเก็บร้านว่างๆก็ถางหญ้าในสวน สองหนุ่มยังแอบคุยกันว่า ถ้าเจ้านายจะเปิดร้านเค้กให้เมีย ตรงนี้ก็นับว่าเหมาะอาจจะเป็นแลนด์มาร์คเลยก็ว่าได้ เพราะมีแหล่งท่องเที่ยว  ถ้าเป็นช่วงไฮซีซั่นคงจะทำเงินไม่น้อยทีเดียว

"คุณอา..จะทำอะไรคะ?"

"จะอาบน้ำให้ดุ๊กดิ๊กครับ เพราะพรุ่งนี้คุณหมอจะมาฉีดวัคซีนให้ เดี๋ยวคุณหมอจะเหม็นสาบเอา"

"เหม็นสาบหรอคะ?"

"ครับ..เพราะเจ้าดิ๊กไม่ได้อาบน้ำไง มันเลยเหม็นสาบครับ"

"เอาแชมพูสระให้ด้วยนะคะ แก้เห็บด้วย"

"ครับ..คุณหนูเข้าบ้านเถอะครับยุงมาแล้วนะ เดี๋ยวเป็นไข้เลือดออกครับ"

"ค่ะ..บายๆ"

"เฮ้อ..ป่านนี้เจ้านายคงโดนซักจนขาวแล้วมั้ง"

"มันแน่นอนอยู่แล้วแกเอ้ย เชื่อเถอะอีกไม่เกินสามวันหรอก เจ้านายต้องโผล่ที่นี่แน่นอนใครก็ต้องยอมเจ้านายเรา"

​ครึ้ดๆๆๆๆ

​"เห็นมั้ย..ตายยากพูดปุ๊บโทรฯมาปั๊บเหมือนสั่งได้เลย...ครับนาย"

[ทำอะไรกันวะ รับช้าจริงๆแล้วเมียกับลูกฉันล่ะ สบายดีมั้ย?]

"ครับนายสบายมาก เราสองคนกำลังอาบน้ำให้ดุ๊กดิ๊กครับ ตอนนี้คุณหนูกับนายหญิงเมียนายน่าจะเข้าห้องนอนไปแล้วครับ"

[แล้ววันนี้ขายของหรือเปล่า?]

"ขายครับคุณพิมพ์เธอไม่อยู่นิ่งหรอกครับ"

[อยากคุยกับเมีย แต่เธอปิดมือถือแกเอามือถือไปให้เมียฉันเดี๋ยวนี้ ได้ยินหรือเปล่าอย่าช้า]

"ครับนาย..ทำเป็นขึ้นเสียงแน่จริงมาเลยสิครับเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี..."

[งั้นเดือนนี้เงินเดือนมึงไม่เอางั้นสิ ไอ้หอก]

"นะ-นายครับ ผมล้อเล่นนะ ไม่คิดจะลามปามเลยนะครับ"

[เออ..เร็วเข้า]

"ครับๆ..คุณหนู..คุณพิมพ์ครับ นายโทรฯมาขอรับ"

"โทรฯมาดึกเลย..ค่ะเฮียมีอะไรคะ พิมกับลูกจะนอนแล้วค่ะ"

[ที่รัก..คิดถึงเมียใจแทบขาด อยากจะกลับวันนี้พรุ่งนี้เลย แล้วลูกสาวปะป๋าอยู่ไหนเอ่ย]

"นอนกลิ้งอยู่ตรงนี้แหละค่ะ จะคุยมั้ยคะ?"

[ครับผม..ยัยหนู]

"หนูจะโกรธปะป๋าแล้วค่ะ"

[เอ้า..โกรธปะป๋าทำไมครับลูก?]

"ก็ปะป๋าไม่กลับมาหาหนูอ่ะ แม่จ๋าก็จะงอนด้วย"

[ลูกจ๋า..ปะป๋ากำลังให้คุณอาซื้อตั๋วเครื่องบินแล้ว คุณปู่คุณย่าก็จะกลับไปหาลูกด้วยนะ หนูกับแม่จ๋ารอปะป๋าอยู่ที่บ้าน อีกวันสองวัน ปะป๋าก็จะนั่งเครื่องบินไปหาลูกแล้ว ฝากหอมแก้มแม่จ๋าสองทีนะครับ]

"ค่ะ..หนูจะหอมให้ค่ะ หนูคิดถึงปะป๋าค่ะ"

[ปะป๋าก็คิดถึงลูกครับ งั้นแค่นี้ก่อนนะครับปะป๋ารักลูกกับแม่ของลูกมากๆเลย บายครับ]มือถือถูกกดวางไปแล้ว

"ค่ะ...แม่จ๋าคิดถึงปะป๋ามั้ยคะ?"

"ไม่บอกค่ะ ได้เวลานอนแล้ว เจ้าเด็กช่างพูดขอมือถือคุณอานะ เดี๋ยวแม่จ๋าจะเอาไปคืน นี่ปะป๋าเขาโทรฯมาเบอร์แม่จ๋า แต่แม่ไม่ได้รับเพราะเปิดสั่นไว้ น่าเสียนะเนอะ"

"ก็ต้องให้มีเสียงค่ะ"

"แต่ตอนนี้เราจะต้องนอนแล้วนะ พรุ่งนี้ค่อยเปิดเสียงไว้นะคะ"

"ค่ะ.."พิมพ์จัดให้ลูกสาวตัวน้อยนอน ก่อนจะห่มผ้านวมผืนหนาให้ กลางคืนอากาศจะเย็นบางคืนถึง14องศา 

"หนาวหรอเจ้าหมูอ้วน?"สองแม่ลูกกอดกันกลม เพลงยังคิดไม่ออกเลยว่า ถ้าต้องมีบุคคลที่สามมาอยู่ในห้องนี้ด้วย เธอต้องทำยังไงเพราะ เธอกับลูกน้อยอยู่กันมาจนชินแล้ว บางครั้งมารดาก็เข้ามานอนด้วย แต่ต่อไปนี้คงต้องมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

"หนูขอกอดแม่จ๋าด้วย หนูใส่เสื้อตั้ง3ตัวเลยค่ะ หนาวๆๆ"

"เปิดพัดลมมั้ย?"

"ไม่ค่ะ.."

"จ่ะ..ปวดฉี่ต้องบอกนะ ห้ามลูกฉี่รดที่นอนเด็ดขาดรู้มั้ยคะ เพราะที่นอนก็จะมีกลิ่นฉี่ของหนู นอนไม่หลับแน่ๆค่ะ"

"หนูรู้ค่ะ..ไม่ฉี่รดที่นอนหรอก หนูหอมแก้มก่อนสองที ฟอดดด ฟอดดด"

"ทำไมต้องสองทีคะ ปกติก็จะหอมทีเดียวนี่นา"

"ปะป๋าบอกค่ะ ว่าขอหอมสองที"

"แล้ว..ทำไมต้องเชื่อปะป๋าล่ะคะ?"

"ก็แม่ใหญ่บอกว่า..หนูๆจำไม่ได้อ่ะ หนูความจำนิดหน่อย เพราะหนูเป็นเด็ก"

"ใช่เป็นเด็กอ้วนด้วย ใช่หรือเปล่านะ? เขาเรียกว่าความจำสั้นค่ะ ใช่มั้ยเจ้าหมูอ้วน"

"ไม่อ้วนค่ะ..แม่จ๋าก็อ้วน"

"แม่ไม่อ้วนเลย ดูแขนสิเล็กนิดเดียวเอง เท่าเนี่ยะจะอ้วนไดยังไงล่ะ?"

"แม่จ๋าต้องกินข้าวเยอะๆค่ะ แล้วก็กินแบบหนู แล้วก็ต้องกินผัก ที่ได้ประโยชน์ ที่เป็นสีส้มๆอร่อยดี"

"เขาเรียกแครอทค่ะ"

"ค่ะนอนนะจ๊ะลูกสาว จุ๊ฟๆฝันดีค่ะ"

เด็กหญิงตัวน้อยหลับตาลงอย่างว่าง่าย แต่เพลงพิมพ์ซะอีกที่นอนไม่หลับ เกือบเดือนแล้วที่เธอหลับไม่ค่อยสนิท เพราะเฝ้าแต่ครุ่นคิดเรื่องอดีตสามี ที่กลับมาขอแต่งงานกับเธอ 

ย้อนกลับไปเมื่อสองสามวันก่อน ที่มารดาพูดเรื่องเขาขึ้นมา เหตุผลที่เธอไม่แต่งงานใหม่ เพราะเธอยังรักเขาอยู่ เหตุผลที่รักลูกสาวสุดหัวใจเพราะ ยังรักคิดถึงเขาเช่นกัน

แต่เธอกลับบอกว่า คนที่เป็นแม่ทุกคนก็ต้องรักลูก ไม่มีเหตุผลใดที่เธอจะต้องไปทำแท้ง เพราะทุกอย่างเธอตั้งใจอยากจะมีลูกกับเขา ตอนนั้นไม่ได้สนด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร ขอให้เขารักเธอก็พอ และอยู่มาวันหนึ่ง 

เธอได้รับโทรศพท์จากมารดา ว่าบิดาเสียชีวิตแล้ว เป็นช่วงที่เรียนจบแล้วไม่มีอะไรติดค้าง เธอรีบเดินทางกลับบ้านทันที ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองกำลังท้องเพราะรอบเดือนไม่มา และกอปรกับเธอรู้ว่าเฮียโจกำลังจะหมั้นกับผู้หญิงอีกคน เธอเลยไม่ต้องคิดมาก

เธอตัดสินใจเดินทางกลับบ้าน กลับมาทันสวดอภิธรรมศพพ่อคืนสุดท้ายก่อนจะเผา ในวันรุ่งขึ้นหลังเสร็จสิ้นงานศพ เธอบอกกับมารดาว่าเธอท้อง คนที่โผเข้ากอดเธอคือมารดา สองคนแม่ลูกกอดกันร้องไห้ เพลงพิมพ์ไม่คิดว่าตัวเองพลาดพลั้ง แต่เธอตั้งใจและจะเลี้ยงลูกให้ดี ไม่สนคำพูดของใครทั้งนั้น

"แม่ว่าลูกนอนไม่หลับใช่มั้ย?"

"ค่ะแม่..พระจันทร์สวยนะคะ แล้วแม่ล่ะคะนอนไม่หลับ เหมือนพิมพ์หรือเปล่าคะ?"

"ใช่..แม่คิดโน่นนี่"

"ติดถึงพ่อ?"

"ใช่ลูก..พ่อน่าจะได้เห็นหลาน แม่ขอบใจลูกที่พิมพ์มีสติไม่คิดทำอะไรโง่ๆ ในตอนนั้นแม่ว่าตั้งแต่เรามียัยหนู แม่รู้สึกว่าอยากมีชีวิตยืนยาวอยากเห็นเขาเจริญเติบโต เขาทำให้เราไม่เหงาแถมยังหนุน ให้เราองคนแม่ลูกมีความสุขนะ"

"ค่ะ..แล้วต่อไปล่คะแม่ มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างพิมพ์กลัวค่ะแม่ กลัวว่าจะมีคนพรากลูกไปจากอก เมื่อถึงเวลานั้น พิมพ์คงขาดใจตายแน่"เพลงพิมพ์เสียงสั่นจนผู้เป็นมารดารู้สึกได้

​"ไม่หรอกลูกยัยหนูคงไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าหลานแม่ไม่ไป ก็คงไม่มีใครบังคับได้แน่ๆลูกอย่ากังวลไปเลยนะ เฮียโจก็คงไม่ยอมเพราะเขารักลูกเขาขนาดนั้น"

​"ค่ะ..หนูก็ภาวนาให้เป็นแบบนั้นค่ะแม่่"การสนทนาของสองคนแม่ลูก ไม่ได้เป็นความลับแต่อย่างใด เมื่องลูกน้องคนสนิทของเฮียโจ ได้ยินเรื่องที่เพลงพิมพ์สนทนากับมารดาของเธอ ไม่ได้แอบฟังแต่บังเอิญมาได้ยินเข้า

​"เรเชล..ฉันไม่อยากให้คุณหนูเธอไปจากที่นี่เลย แกว่าป่ะส่งสารคุณพิมพ์ และนายเองก็คงไม่ยอม ถ้าแม่นายจะพาคุณหนูไปล่ะ จะทำยังไง?"

​"ฉันเชื่อล้าน% ว่าคุณหนูเธอไม่ไปไหนหรอก ยกเว้นว่าตอนคุณหนูโต มันก็ไม่แน่เธออาจจะอยากไปเรียนต่อต่างประเทศ พอถึงตอนนั้นนายกับคุณพิมพ์ ก็คงมีลูกหลายคนแล้วมั้ง จะมีผู้ชายมั้ยวะ?"

"แกต้องถามนาย ว่าทำลูกผู้ชายเป็นหรือเปล่า หรือว่าทำเป็นแต่ลูกผู้หญิง แต่เด็กผู้หญิงก็น่ารักนะดูคุณหนูสิพูดเป็นต่อยหอยเลย"สองหนุ่มยังเสวนากันไม่เลิก ตั้งแต่เจ้านายกลับไปเขาทั้งสองคน ถูกสั่งให้มาดูแลลูกและเมียของเจ้านาย ซึ่งมันก็คืองานที่เขาสองคนถนัดมาก 

และที่สำคัญเกือบอาทิตย์แล้ว ไม่เห็นปลัดธนามาป้วนเปี้ยนบ้านนี้อีกเลย มีมาบ้างแค่มาซื้อกาแฟแล้วก็ไป ไม่นั่งนานหรือว่าอาจเป็นเพราะสองคนนี้อยู่ หรือว่าปลัดธนามีจุดมุ่งหมายใหม่เล้วไม่มาตามจีบเหมือนก่อนหน้านี้ เรเชลกับเจอร์รี่พยักหน้าพร้อมกัน มันก็จริงแต่สองหนุ่มไม่รู้ว่า ปลัดมีจุดหมายใหม่คือใครกันแน่ อย่าบอกนะว่าคือ 'ปลัดมาชอบน้องสาวนาย โอ้ยยย !ไม่รู้ว่านายจะมาเมื่อไหร่ และจะรับได้มั้ยต้องถามเจ้าตัวเขาดู.....





​มาแล้วค่ะอยากให้เฮียโจกลับมาเร็วๆค่ะ อยากให้น้องเดียร์ ได้เจอปะป๋าค่ะรออ่านต่อหน้านะคะบายๆ📌📌📌📌

ความคิดเห็น