love_novel

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ชะตา..คลั่ง 170%

คำค้น : ชะตา..คลั่ง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 69.8k

ความคิดเห็น : 52

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2558 15:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชะตา..คลั่ง 170%
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

37

 

: ชะตา..คลั่ง :

 

 

 

          ภายในผับย่านใจกลางกรุง ดูเหมือนผับที่พบได้ทั่วไปแต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วมีโถงห้องใต้ดินขนาดใหญ่อยู่ แถมชั้นบนสุดยังเป็นคาสิโนขนาดกลางและห้องชุดสำหรับแขก VIP

 

 

 

          และขณะนี้ผมมายืนอยู่ตรงโถงใต้ดินที่กล่าวถึงเมื่อครู่ ผมกวาดสายตามองรอบๆอย่างอดที่จะระแวงไม่ได้ ภายในนี้มันก็เหมือนผับชั้นดีทั่วไป ผมและโซดานั่งดื่มเหล้าเงียบๆท่ามกลางเสียงเพลงแดนซ์หนักหน่วง บนโซฟารับแขกมุมห้องโถง

 

 

 

          และที่ผมคิดว่ามันน่าระแวง..ก็เพราะผู้คนที่อยู่ ณ ที่นี่ ไม่มีใครดูปกติเลยน่ะสิ!

 

 

 

          ผมเหลือบสายตาไปมองชายหนุ่มผมสกิลเฮดที่นั่งกระดกแก้วเหล้าเข้าปากเงียบๆ ในขณะที่อีกมือก็ใช้ผ้าเช็ดมีดยาวที่สะท้อนแสงวาววับ แล้วเบนสายตามองกลุ่มคนอีกโต๊ะที่กำลังนัวเนียกับผู้หญิงอย่างเมามันโดยไม่สนใจสายตารอบข้าง ความจริงก็ไม่มีใครมองพวกเขานอกจากผมหรอก

 

 

 

          แหล่งมั่วสุมชั้นดีเลยเถอะ...

 

 

 

          "มึง..กูไปเต้นนะ!" โซดามันบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาของเพื่อนผมมันวาววับพลางจ้องมองไปที่ผู้หญิงร่างบางที่แดนซ์อยู่กลางห้องโถง

 

 

 

          "อยู่นี่ก่อนเถอะ รอคิมก่อนดีกว่า"

 

 

 

           ผมรู้ว่าโซดามันเอาตัวรอดจากแหล่งอโคจรได้..แต่ไม่ใช่สถานที่ๆมีคนในโลกมืดพุ่งพล่านแบบนี้แน่!

 

 

 

          "เออๆ รอมันก่อนก็ได้" ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกที่โซดาเห็นดีเห็นงาม

 

 

 

          อา..ดูเหมือนผมจะลืมพี่แสบนะ! พอเขาพาผมมานั่ง พี่รหัสตัวดีก็ออกไปแดนซ์ซะแล้ว และแดนซ์ในสภาพอ่อยผู้ล่าแบบนั้น พี่แกจะอยู่รอดปลอดภัยเปล่าว่ะ!

 

 

 

          พรึ่บ!

 

 

 

          ผมลุกขึ้นแล้วกวาดสายตามองหาพี่แสบ แต่ผู้คนมีเยอะเกินไปผมเลยไม่สามารถเห็นพี่แสบได้เลย

 

 

 

          เวรแล้ว..ถ้าพี่แสบโดนลากเข้าห้องไปผมตายแน่...

 

 

 

          ถึงพี่แสบมีสร้อยมังกรเพลิงก็จริงอยู่ แต่ไม่มีใครเห็นพี่เพลิงกัลป์มาด้วย ผู้คนในโลกมืดไว้ใจได้ซะที่ไหน ถ้าพวกมันกระหายขึ้นมาแม้แต่สร้อยมังกรเพลิงก็หยุดไม่อยู่หรอก!

 

 

 

          "มึงจะไปไหน?" คราวนี้โซดามันถามผมแทน

 

 

 

          "ตามพี่แสบอ่ะ เราว่าที่นี่ไม่ปลอดภัย"

 

 

 

          "ยังไงว่ะ กูว่าก็ปกติ"

 

 

 

          ปกติมึงคือการที่แขกถืออาวุธร่อนไปร่อนมาได้แบบนี้อ่ะหรอ! ถ้าพวกมันมีเรื่องกัน แขกในร้านก็ต้องโดนลูกหลงน่ะสิ! ช่างเถอะ ที่นี่มีการ์ดรักษาความปลอดภัยนี่

 

 

 

          "งั้นก็ไปแดนซ์ด้วยตามหาพี่แสบด้วยดีกว่า"

 

 

 

          "อือ ไปเหอะ" ข้ออ้างมึงที่จะแดนซ์ใช่ไหม ตอบ!

 

 

 

          พลัก!

 

 

 

          เดินมาได้ไม่เท่าไหร่ ผมก็ชนเข้ากลับบุคคลปริศนาซะก่อน โซดาที่เดินตามหลังมารับร่างผมได้ทันพอดี

 

 

 

          เกือบไปแล้วไหมล่ะ..อูย เจ็บหน้าผากชะมัด

 

 

 

          "เดินดูทางบ้างสิวะ!" เอาแล้วไง...

 

 

 

          ผมเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้า แสงเพียงน้อยนิดทำให้มองเห็นเพียงแค่รูปหน้าเรียว และผมทรงสกิลเฮด  อีกทั้งยังถือมีดเล่มยาวที่เข้าฝักแล้วในมือ..

 

 

 

          ผู้ชายที่ผมมองในตอนนั้น!

 

 

 

          "ขอโทษ..." ยังไม่ทันที่ผมจะเอ่ยขอโทษจบ ผู้ชายตรงหน้าก็กระชากเสื้อผมให้ใบหน้าเงยขึ้นอยู่ในระดับสายตาของเขา

 

 

 

          หน้าตาดีนะหมอนี่..แต่นิสัยแย่ชิบหาย ไม่ฟังผมพูดจบแล้วยังมาทำร้ายเสื้อตัวโปรดอีก!

 

 

 

          "เฮ้ย..! ปล่อยมือจากเพื่อนกูเลยนะ"

 

 

 

          โซดาตรงเข้ามาผลักมือหมอนี่ออกไป ผมจัดเสื้อให้เข้าที่แล้วมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย

 

         

 

          "มึงอยากมีเรื่องกับกูใช่ไหม!" เขาตรงเข้าไปจะทำร้ายโซดา

 

 

 

          ความวุ่นวายนี้ไม่เป็นจุดเด่นต่อผู่คนเลยสักนิด แขกคนอื่นยังคงเต้นต่อไปเหมือนชินชากับการทะเลาะวิวาท เนี่ยหรอ..ผับใต้ดิน ช่างอันตรายและโสมมจริงๆ

 

 

 

          ผมรับหมัดของชายแปลกหน้าด้วยมือข้างหนึ่งแทนโซดา ไม่ใช่ว่าผมต่อสู้ไม่เป็นหรอกนะ ที่ผ่านมาผมแค่ไม่อยากสู้ แต่มันคิดจะทำร้ายเพื่อนผม..ผมก็จำเป็นต้องสู้

 

 

 

          "แรงเยอะนี่" ผู้ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นอย่างพึงพอใจ

 

 

 

          ผมบีบมือเขาแน่นขึ้นในขณะที่เริ่มอารมณ์เสียนิดๆ เขาใช้มือข้างที่ว่างบิดแขนผมด้วยความรวดเร็ว ด้วยชั้นเชิงที่ต่างกันทำให้ผมเสียเปรียบ..

 

 

 

          และที่ไม่เข้าใจคือ..เขาบิดแขนผมให้หลังชนกับแผ่นอกกว้างของเขาทำไม!

 

 

 

          แมร่ง..กูรู้สึกขนลุกวาบอย่างขยะแขยงขึ้นมาเลย

 

 

 

          โซดาทำท่าจะเข้ามาช่วยผมอีกครั้ง แต่ถูกเพื่อนที่มาใหม่ของผู้ชายคนนี้ล็อกตัวไว้!

 

 

 

          นี่คือเหตุการณ์อันตรายที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้น..แค่เดินชนกันก็เป็นเรื่องแบบนี้ ไม่สิ..บางทีหมอนี่อาจจงใจหาเรื่องผมมากกว่า!

 

 

 

          "ต้องการอะไร.."

 

 

 

          ผมถามด้วยน้ำเสียงแข็งขืนที่พยายามปรับให้เรียบเฉยลง สายตาก็สอดส่องหาทางรอดแต่ไม่มีเลย..ร่างกายเขาแกร่งกว่าผม ชั้นเชิงการต่อสู้ก็มากกว่า บางทีอาจต้องใช้ไม้อ่อน

 

 

 

          "ไปกับกู"

 

 

 

          ผมเลิกคิ้วขึ้นอย่างฉงน ถามว่ากลัวไหม..ก็กลัว แต่เหตุการณ์นี้มีสิ่งที่แปลกประหลาดอยู่หลายจุดเหลือเกิน

 

 

 

          "มึงจะพาเพื่อนกูไปไหน!"

 

 

 

          โซดาโวยวายและพยายามดิ้นให้หลุดจากเพื่อนของชายผมสกิลเฮด การ์ดในผับหายไปไหนกันหมด..นี่มันเหมือนเรื่องที่ถูกจัดฉากขึ้นเลย!

 

 

 

          ฟุบ

 

 

 

          ผ้าเช็ดหน้าถูกโปะลงมาที่จมูกของผม ผมกลั้นหายใจไว้สุดความสามารถแต่ก็เผลอสูดดมยาสลบเข้าไปจนได้!

 

 

 

          สติผมพล่าเลือน เสียงสุดท้ายที่ได้ยินคือ..

 

 

 

          "เพราะนิสัยแบบนี้สินะ เจ้านายถึงใช้มึงเป็นตัว.."

 

 

 

 

 

                (Kim talk)

 

 

 

        'ยกเลิกนัด กูไม่ไปแล้ว' ข้อความจากโซดาทำให้ผมขมวดคิ้ว ผมมองไปทางดินแดนที่นั่งดูบอลชิวๆตรงโซฟาแล้วถอนหายใจเฮือก

 

 

 

          ดีแล้วที่มันยังไม่ได้แต่งตัว อารมณ์โกรธของดินแดนน่ากลัวเกินกว่าที่ผมจะชอบใจนัก

 

 

 

          มันอาจอารมณ์เสียถ้ารู้ว่าไม่ได้ไปหาคนที่มันหมายปองอยู่

 

 

 

          "เพื่อนกูยกเลิกนัดคืนนี้" ผมกล่าวลอยๆ

 

 

 

          ดินแดนหันมามองทางผมนิดๆด้วยใบหน้าเรียบเฉย แล้วสนใจบอลต่อ

 

 

 

          พวกผมกำลังจะแต่งตัวไปผับกันแหละครับ แต่โดนยกเลิกนัดแบบนี้คงต้องกลับหอ

 

 

 

          "กลับเองได้ใช่ไหม" นั่นคือเสียงของดินแดน ผมหันกลับไปมองเขานิดๆแล้วพยักหน้า

 

 

 

          ขี้เกียจพูดกับมันว่ะ พูดแล้วเหนื่อยชิบหาย..

 

 

 

          "เออ"

 

 

 

          ผมยกมือทั้งสองข้างกุมใบหน้าเบาๆ แม้จะทำเป็นไม่รู้สึกอะไร..แต่กูคิดนะ ว่ามึงพากูมาที่นี่ แล้วไม่คิดจะไปส่งหน่อยหรอ

 

 

 

          ก็นะ กูมันแค่เพื่อนนี่..ไม่มีความสำคัญอะไรถึงขนาดจะต้องไปรับส่งกันตลอดเวลา ฮะๆ

 

 

 

          คำพูดเมื่อครู่ยังฝังอยู่ในใจ มันพูดเหมือนรีบไล่ให้ผมไปไกลๆยังไงไม่รู้สิ ทั้งที่ยังไม่ได้เอ่ยปากบอกว่าจะกลับเลยแท้ๆ

 

 

 

          ปัง

 

 

 

          ผมปิดประตูห้อง ความรู้สึกเศร้าพร้อมๆอึดอัดถาโถมเข้ามา รู้สึกได้ถึงน้ำตาที่ไหลลงตามรูปหน้าเรียวหนึ่งหยด แค่หยดเดียวเท่านั้นที่กูจะยอมอ่อนแอ และเตือนใจตัวเองว่าไม่ควรรักมึง

 

 

 

          ผมเดินลงไปข้างล่างด้วยใบหน้าที่กลับมาเรียบเฉยดังเดิม ความรักนี่มันน่ากลัวจริงๆ เมื่อไรนะที่ผมจะหมดรัก..เพื่อนสมัยเด็ก

 

 

 

          ถ้ารักผู้หญิงดีๆสักคนแทนเขาได้ คงเป็นเรื่องดีไม่น้อย

 

 

 

          ผมขึ้นแท็กซี่แล้วนั่งไปแบบเงียบๆ นี่มันก็สี่ทุ่มแล้ว โซดาคงนอนหลับอยู่ล่ะมั้ง ผมรู้สึกว่าวันนี้ผมเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

 

 

 

          ผมลงจากแท็กซี่พลางยื่นเงินให้ สายตาผมหยุดลงตรงหอพักที่อยู่ด้านตรงข้ามของถนน ในจังหวะที่ข้ามถนนมาได้แค่เล็กน้อยเสียงรถยนต์ก็แว่วเข้ามาในโสตประสาท

 

 

 

          ปัง!!

 

 

 

          เพราะมัวแต่เหม่อ..ร่างของผมถึงลอยละลิ่วไปตกอยู่ข้างถนนแบบนี้ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนแทบกลบสติให้มลายสิ้นไป ผมชาทั้งร่างทั้งแต่หัวจรดเท้า

 

         

 

          อา..ทำไมเมื่อกี้ไม่เห็นมีรถเลย ผมถูกรถชนงั้นหรอ ลำคอมันแห้งผาดพอๆกับความปวดร้าวทั้งกายและใจ

 

 

 

          ง่วงจนอยากหลับจากความทรมานนี้ให้พ้นๆ

 

 

 

 

 

                   (Bensin talk)

 

 

 

        ผมอยู่บนเตียงของใครสักคน แขนคล้องด้วยกุญแจมือพอๆกับขาที่ถูกล่ามโซ่ รูปแบบของห้องช่างดูคุ้นตามากเหลือเกิน คล้ายกับห้องชุดของเพลิงนิลแต่ผมมั่นใจว่าไม่ใช่..

 

 

 

          ผมพึ่งตื่นมาได้ไม่กี่วินาทีที่แล้ว พอจะผุดลุกขึ้นก้รู้สึกได้ถึงเครื่องพัพธนาการที่บอกไปนั่นแหละ

 

 

 

          เวรชิบ..ไอ้หัวสกิลเฮดจับผมมาไว้ในห้องนอนใครว่ะ!

 

 

 

          "ไง..น้ำมัน" เชี่ยยยยยยยย!

 

 

 

        ผมเบิกตากว้างให้กับร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างเตียง ทำไมกูไม่สังเกตมันให้เร็วกว่านี้ว่ะ!

 

 

 

          ดินแดนมองมาทางผมพลางยิ้มที่มุมปากราวกับพึงพอใจในท่าทางแบบนี้ ผมรีบตีสีหน้าเรียบเฉยกลบความกลัว

 

 

 

          อย่าให้มันได้ใจเกินกว่านี้เลยเถอะ

 

 

 

          "ต้องการอะไร" ผมมองฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก

 

 

 

          แต่นั่นกลับไม่อาจหยุดยั้งดินแดนที่เขยิบตัวเข้าหาและคร่อมร่างผมไว้กับเตียงนอนได้เลย!

 

 

 

          ร่างผมเริ่มสั่น บรรยากาศเก่าๆเริ่มหวนคืน..แม้จะทำเป็นเข้มแข็งแค่ไหน ผมรู้ดีว่าเรื่องนี้มันต้องจบไม่สวยแน่..

 

 

 

          กว่าเพลิงนิลจะกลับก็ตอนเช้า โซดาก็เป็นตายร้ายดียังไงไม่รู้ พี่แสบก็หายตัวไป คงมีแต่ผมที่สามารถช่วยตัวเองได้ในตอนนี้

 

 

 

          "คุณจับตัวผมมาทำไม"

 

 

 

          ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเจ้านายของไอ้หัวสกิลเฮดคงจะเป็นเขา!

 

 

 

          ร้ายกาจมาก..แผนของเขามันแกมโกงเกินไปแล้ว เข้าหาผมในช่วงที่มันวุ่นวายแบบนี้..ทั้งๆที่พึ่งส่งข้อความขู่กันไปไม่กี่ชั่วโมง

 

 

 

          ทำให้ผมวางใจว่าเขาจะไม่ลงมือในวันนี้ แต่มันผิดคาด..อย่างมหาศาลเลยล่ะ!

 

 

 

          "คิดถึงมึง.." ลมหายใจร้อนๆของดินแดนเป่ารดข้างใบหู

 

 

 

          ขยะแขยงและขนลุกแบบสุดๆ  ทำไมมันแตกต่างจากตอนที่เป็นเพลิงนิลลิบลับเลยนะ

 

 

 

          ผมมารู้ซึ้งก็วันนี้เลยว่าสัมผัสจากเพลิงนิลกับดินแดนมันแตกต่างกันแค่ไหน!

 

 

 

          "ออกไปนะ!"

 

 

 

          น้ำเสียงผมเริ่มสั่นพอๆกับร่าง แมร่ง..ผมไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว ผมกลัวมันและขยะแขยงมันอย่างถึงที่สุด อย่าให้มันสัมผัสผมไปมากกว่านี้เลย

 

 

 

          ไม่งั้นผมอาจกัดลิ้นตัวเองตายก็เป็นได้

 

         

 

          "หึ..มึงไม่รอดหรอก"

 

 

 

          ริมฝีปากของดินแดนประทับลงที่ข้างแก้มเพราะผมเบนหน้าหนีการจูบของเขาทัน ดินแดนชะงักไปนิด แววตาเขาวาวโรจน์คล้ายขุ่นเคือง

 

 

 

          "จี้มังกรนิล..มึงปล่อยตัวขนาดนี้เลย? กูบอกแล้วไงว่ามึงเป็นของกู!"

 

 

 

          "โอ๊ย!" ผมร้องเสียงหลง เจ็บแปลบที่ใบหูด้านขวา

 

 

 

          จี้มังกรนิลอยู่ในมือของดินแดน เขากระชากมันออกมาจากใบหูของผม!

 

 

 

          สารเลว..เขากล้าดียังไงถึงพรากสิ่งที่เพลิงนิลให้ผมไป

 

 

 

          กลิ่นคาวเลือดจากใบหูเริ่มลอยในอากาศอย่างคละคลุ้ง มันไม่ได้กลิ่นมากก็จริง แต่ความรู้สึกถึงของเหลวที่ไหลลงตามซอกคอ มันทำให้รู้ว่าเลือดผมไหลไม่หยุด

 

 

 

          หูผมไม่ได้แหว่งหรือฉีกขาด..แต่แรงกระชากเมื่อกี่มันทำให้เกิดแผลที่บริเวณใบหูต่างหาก

 

 

 

          "คุณจะไม่มีวันได้อะไรไปจากผม"

 

 

 

          ผมพูดเสียงรอดไรฟัน พลางมองดินแดนด้วยความโกรธอย่างถึงที่สุด ร่างสั่นก็จริงแต่ใจของผมตอนนี้มันหยุดสั่นไปนานแล้ว มันรู้สึกเหมือนถูกควักออกไปพร้อมๆกับจี้มังกรนิล

 

 

 

          เจ็บ..ใจผมเรียกหาทางรอดอย่างถึงที่สุด ดินแดนเหมือนคนบ้าคลั่ง เขาซุกไซ้ซอกคอผมหนักหน่วงในขณะที่ผมกรีดร้องและดิ้นหนีอย่างจนตรอก

 

 

 

          น้ำตาผมไหลพราก โหดร้ายเกินไปแล้ว ทำไมโลกมันโหดร้ายกับผมเหลือเกิน

 

 

 

          ดินแดนเลิกเสื้อผมขึ้น รอยสีกุหลาบที่เพลิงนิลทำไว้เด่นชัดกลางหน้าอก ดินแดนจูบและขบเม้มทับที่รอยนั้นจนห่อเลือด ผมสะอื้นจนตัวโยน น้ำตาไหลพรากและรู้สึกราวกับจะขาดใจตายให้ได้

 

 

 

          ผมมองหาหนทางรอดของตัวเอง แต่มองไปที่ไหนก็ไม่เห็นทางรอดเลย อาวุธอยู่ไกลมือเกินไป ผมพยายามหุบขาไม่ให้ดินแดนแทรกตัวมาตรงกลางแต่เขากลับแหกขาผมออกกว้างแล้วแทรกตัวเข้ามาแทน

 

 

 

          แววตาของดินแดนตอนนี้เหมือนสัตว์ป่า เขาดูบ้าคลั่งและไม่สามารถหยุดสิ่งที่จะกระทำได้แล้ว

 

 

 

          "เป็นของกูคนเดียว.."

 

 

 

          "ไม่!"

 

 

 

          ปังๆๆ!! เสียงปืนดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมๆกับบานประตูที่ถูกถีบให้เปิดออก

 

 

 

          "รนหาที่ตาย"

 

 

 

          เสียงเยียบเย็นของร่างที่มาใหม่ทำให้ลมหายใจผมสะดุด น้ำตาที่เหือดแห้งเริ่มกลับมาใหม่ เมื่อผมสบตากับนัยน์ตารันติกาลที่ฉายแววโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุดคู่นั้น! เพลิงนิลเดินเข้ามาประชิดร่างของดินแดนอย่างที่ผมยังตั้งตัวไม่ติด

 

 

 

          แล้วดินแดนจะเหลือหรอ..

 

 

 

          "เพราะกูจะทำให้มึงตายในห้องนี้!"

 

 

 

        ปัง!

 

 

 

        ไม่ต้องมีพิธีรีตอง..เพลิงนิลยกปืนขึ้นยิงดินแดน ลูกกระสุนพุ่งสู่อกทางด้านซ้าย!

 

 

 

          "อึก.." ดินแดนกระตุกตัวเหมือนไม่คาดคิด เขาล้มลงแล้วยิ้มเย็นส่งให้เพลิงนิล ทั้งๆที่เลือดยังไหลไม่หยุด

 

 

 

          เพลิงนิลฆ่าดินแดน!

 

 

 

          ผมเบิกตากว้าง..กับเหตุการณ์สยองตรงหน้า เพราะเพลิงนิลไม่ใช่แค่ยิง..

 

 

 

          "มึงจับตรงไหนของเมียกูไปแล้วบ้าง หืม.."

 

 

 

          ผมแปลกใจที่อาการของดินแดนเหมือนไม่ตายในทันทีทั้งๆที่โดนยิงไปขนาดนั้น เพลิงนิลน่ากลัวมาก เขาน่ากลัวซะจนผมไม่กล้าสบตาด้วย และไม่กล้าเข้าไปยุ่งกับเหตุการณ์นี้

 

 

 

        ริมฝีปากของเพลิงนิลดูกระตุกยิ้มน่าขนลุกตลอดเวลา ดินแดนเพียงแค่พยุงตัวแล้วมองเพลิงนิลนิ่งๆเท่านั้น

 

 

 

          กร่อบ

 

 

 

          "อ๊าก!.." ผมหลับตาแน่นเมื่อเพลิงนิลกระทืบเท้าเข้าไปที่ข้อมือของดินแดนเต็มแรง

 

 

 

          น่ากลัวชิบหาย..ผมไม่เคยเห็นเพลิงนิลในโหมดดาร์กเต็มสตีมขนาดนี้มาก่อน!

 

 

 

          แต่ก็แอบสะใจนิดๆ ก็เมื่อกี่ดินแดนมันตั้งใจจะข่มขืนผม เป็นใคร..ก็สงสารมันไม่ไหวหรอก!

 

         

 

          "จะฆ่าก็ฆ่า.." ดินแดนพูด แล้วที่ยิงไปเมื่อกี้ไม่ใช้การฆ่างั้นหรอ?

 

 

 

          "กูต้องควักลูกตามึงก่อนว่ะ"  เดี๋ยวนะ..เพลิงนิลจะทำอะไร!

 

..................................................................

 

          วันนี้เหนื่อยจริงๆค่ะ พึ่งนั่งปั่นนิยาย เอาล่ะ ตอนต่อไปดินแดนจะโดนควักลูกตาไหมเนี่ย บรื้อ!!

 

<<รักรีดเดอร์

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}