`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 11 : Chance (P.I)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 945

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2558 21:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 11 : Chance (P.I)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 11

Chance

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1446346907-member.jpg

 

“ไอ...” ร่างบางยิ้มร่าโบกมือทักทายชายหนุ่มที่เพิ่งลงมาจากปอร์เช่เพื่อรับเขากลับบ้าน ช่วงนี้ไอดูโทรมๆ แล้วก็ไม่ค่อยร่าเริงเลย ถึงจะยิ้มแล้วก็พูดคุยกับเขาปกติ...แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนมีกำแพงกั้นอยู่ระหว่างเขากับไอนะ...

“คุณฮิคาริ สวัสดีครับ” ฮารุกิที่เดินมาส่งไทน์ถึงที่หน้าคณะโค้งให้ฮิคาริอย่างนอบน้อมเช่นเคย ฮิคาริยิ้มบางๆ ให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตรทำให้ไทน์ต้องมองคนทั้งสองสลับไปสลับมาอย่างมึนงง ทำไมทีกับรุ่นพี่ ไอไม่เห็นจะดูโกรธจนจะพ่นไฟได้เหมือนคราวที่เจอเพ่ยเลย หรือว่าไอยังไม่รู้นะว่าคนที่โทรมาคืนนั้นคือ...รุ่นพี่...แต่เสียงแบบนี้ก็ไม่น่าจะมีใครจำไม่ได้

“คุณฮิคาริครับ ผมต้องขอโทษด้วย เรื่องไทน์...ผม...ไม่ทราบจริงๆ ว่าคุณสองคน...” ฮารุกิรีบพูดสิ่งที่เขาต้องการบอกฮิคาริอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าวันนี้อีกฝ่ายดูไม่มีอารมณ์จะสุงสิงกับใครและกำลังจะเดินกลับขึ้นรถอยู่แล้ว สิ้นคำพูดของหนุ่มผมทองทำให้ร่างสูงต้องหยุดก้าวขาเรียวของตัวเองทันที รอยยิ้มไร้ความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรหรอกครับ...ถ้ามันเป็นสิ่งที่ทายต้องการ ผมก็ยินดี” ชายหนุ่มผิวสีหิมะพูดเสียงเรียบแต่ไม่ได้หยาบคายหรือฟังดูเป็นการประชดประชันแต่อย่างใด มือใหญ่โอบไหล่บางของวาเลนไทน์ที่ยังคงสับสนอยู่มาก นี่ไอกับรุ่นพี่พูดเรื่องอะไรกัน?

“ถึงผม...จะไม่มีเจตนาแย่งของใคร แต่ผมต้องขออนุญาต...” ฮารุกิพูดช้าๆ อย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ และไทน์ก็เข้าใจความหมายของมันอย่างดีไม่ต่างจากฮิคาริ นี่รุ่นพี่ฮารุกิกำลังขออนุญาตไอ...ที่เป็นคนรักคนปัจจุบัน เพื่อจะจีบเขาต่อ...แบบนั้นใช่มั้ย? ทันทีที่ได้ข้อสรุปกับตัวเองร่างบางจึงหันขวับไปมองชายหนุ่มข้างกายทันที ถ้าเป็นปกติล่ะก็ไอต้องโกรธมากแน่ๆ ที่มีใครมาทำเหมือนจะแย่งของๆตัวเองไปแบบนี้ แต่วันนี้...น่าแปลก ดวงตาสีดำขลับกลับนิ่งสนิท ใบหน้าก็ยังคงเรียบเฉยแถมยังฉาบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนอยู่เล็กน้อย

“กรุณาอย่าล่วงเกินไทน์...ถ้ายังไม่ได้ยินคำว่ารักจากปากหมอนี่แล้วกันนะครับ” ฮิคาริพูดอีกครั้งก่อนจะโค้งให้ฮารุกิเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหมดเรื่องคุยกับเขาแล้ว ไทน์ยังคงยืนนิ่งสบตากับชายหนุ่มผมทองที่ยืนส่งยิ้มให้เขา ไม่เข้าใจเลย...ไอเป็นอะไรไปนะ นี่ไอ...อยากให้เขากลายเป็นของผู้ชายคนอื่นจริงๆ เหรอ? นี่เหรอรักของไอ ไหนบอกว่ารักเขาที่สุด ทำไมถึงผลักไสไล่ส่งเขาแบบนี้ล่ะ?

ร่างบางเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับเหมือนเช่นทุกวัน ในสมองมีข้อมูลหนาแน่นจนเขารู้สึกเหมือนกะโหลกกำลังจะร้าว ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลย...ทำไม ไอไม่รักเขาแล้วเหรอ? จะปล่อยเขาไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ? ทำไม??

“ไอ...ทำไมล่ะครับ?” ในที่สุดไทน์ก็ไม่สามารถเก็บคำถามที่อัดอั้นอยู่ในใจได้อีกต่อไป ร่างบางกัดริมฝีปากอย่างอึดอัดระหว่างที่สายตาจับจ้องอยู่บนตักของตัวเอง มือบางกำแน่นสั่นเทาเล็กน้อยเพราะกลัวเหลือเกิน...คำตอบของไอจะเป็นแบบไหน เขาคงรับไม่ได้เลยถ้าไอบอกว่าไม่รักเขาอีกต่อไปแล้ว ไม่ต้องการคนๆนี้อีกแล้ว

“หืม?” คำตอบของอีกฝ่ายทำเอาไทน์ถึงกับต้องหันขวับไปมองอย่างโกรธเคือง เอาอีกแล้ว ไอทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องแบบนี้อีกแล้ว

“ไออยากให้ผมรักกับเขามากเหรอ? ทำไมอ่ะครับ? ไอไม่รักผมแล้วเหรอ? ทำไมไอไม่ห้ามผมไม่ให้ยุ่งกับเขา? ทำไม ผมไม่เข้าใจไอเลย ไอเลิกทำเป็นไม่รู้สึกอะไรสักทีได้มั้ยครับ!!??” ร่างบางที่พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้ได้มากที่สุด สุดท้ายแล้วก็บันดาลโทสะออกมาจนได้ มือบางจับที่ไหล่หนาของอีกฝ่ายก่อนเขย่ามันอย่างรุนแรงด้วยความโกรธ เขารู้ว่าไอไม่ชอบเลยเวลาเขาทำกิริยาแบบนี้แต่เขาเองก็เกลียดสิ่งที่ไอกำลังทำอยู่เหมือนกัน!!

“หยุดตะโกนใส่ชั้น” ฮิคาริหลับตาลงพร้อมกับเหยียบเบรกปอร์เช่อย่างนิ่มนวล คิ้วดกขมวดเข้าหากันเป็นปมพร้อมกับเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ อยู่ตรงขมับจากการที่ไทน์ขึ้นเสียงใส่เขา เด็กน้อยคนนี้ไม่เคยเข้าใจความหวังดีของเขา ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของเขาเลย

“ไอบอกผมมาสิ ว่าไอไม่รักผม ไม่ต้องการผมแล้ว ผมจะได้ไปคบกับเขา ไอจะได้ไม่ต้องทนอยู่กับคนที่...ไอไม่ได้รักไงครับ!!” ไทน์ยังคงไม่ทำตามที่อีกฝ่ายสั่ง เสียงหวานยังคงตวาดแหวใส่อีกฝ่ายอย่างโกรธเกรี้ยวแล้วก็สิ้นสุดลงด้วยน้ำตาอีกเหมือนเคย ฮิคาริยิ้มออกมาอย่างเจ็บปวดเพราะทุกถ้อยคำจากปากไทน์ถึงจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตามแต่มันก็เชือดเฉือนหัวใจเขาจนขาดสะบั้นไม่มีชิ้นดี

“ชั้นเหรอ? ชั้นเหรอไม่รักนาย...ไม่ต้องการนาย...ชั้นใช่มั้ยทาย?...ชั้นใช่มั้ยที่ไม่รักนายหืม?” ฮิคาริพูดเบาๆ ก่อนต้องหันไปมองนอกกระจกเพราะตอนนี้หยาดหยดแห่งความอ่อนแอกำลังกล่าวทักทายดวงตาของเขา

“ชั้นอยากเห็นนายมีความสุข...ชั้นบอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ชั้นให้นายเลือกความสุขของนายเอง ชั้นผิดเหรอทาย? บอกชั้นซิที่ชั้นรักนายมากขนาดนี้ชั้นผิดมากใช่มั้ย??” ร่างสูงพูดต่อโดยไม่สนใจจะปาดน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาไม่หยุดออกจากใบหน้า ดวงตาสีนิลจับจ้องใบหน้าหล่อหวานของไทน์ที่เต็มไปด้วยความโกรธ...มือใหญ่กำแน่นอยู่ที่พวงมาลัยรถยนต์เพราะไม่อยากจะสัมผัสตัวไทน์...กลัวทำไทน์เจ็บ กลัวตัวเองจะทำร้ายไทน์เหมือนวันนั้นอีก

“...ไอ” ร่างบางไม่ได้พูดอะไรอีกเพราะหยาดน้ำตามากมายของผู้ชายคนนี้มันทำเอาเขาหายใจไม่ออก ให้เลือก...แปลว่าอะไร ให้เขาเลือกว่าจะรักใครดีระหว่างไอกับรุ่นพี่ฮารุกิ? เขามีสิทธิ์ทำแบบนั้นด้วยเหรอ? ต่อให้มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยก็ตามที่เขาจะเลือกรุ่นพี่...แต่ไอคิดว่าผู้ชายคนนี้ วาเลนไทน์คนนี้จะทำร้ายไอแบบนั้นได้ลงงั้นเหรอ? ไทน์จะทำร้ายผู้ชายที่ไทน์รักสุดหัวใจขนาดนี้ได้ยังไง?

“ไอ...” ไทน์กัดริมฝีปากบางพร้อมกับปล่อยให้น้ำตามากมายระบายความเจ็บปวดในใจออกมา มือบางยื่นไปสัมผัสใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายแต่มือใหญ่ของฮิคาริก็คว้าข้อมือบางเอาไว้ก่อน ร่างสูงจับมือของไทน์ก่อนประทับริมฝีปากลงบนมันเบาๆ อย่างอ่อนโยนพร้อมกับฝากหยดน้ำใสๆ จากดวงตาติดมือไทน์ไปด้วย

“ฮึก...ไอ...อย่าร้องไห้ครับ ไอ...ผม...ผม...” ร่างบางร้องไห้โฮออกมาอย่างปวดร้าว เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้เขาถามคำถามโง่ๆ แบบนั้นออกไป ผู้ชายคนนี้น่ะเหรอที่ไม่รักเขา...ฮิคาริ ไอ คนนี้ใช่มั้ยที่ไม่รักวาเลนไทน์ มันเป็นเขาเองต่างหากที่...ไม่รักไอ ทำร้ายไอมาตลอด...ไม่เคยเข้าใจอะไรเลยสักอย่างเดียว

“นายมีสิทธิ์ทำสิ่งที่นายต้องการ” ฮิคาริพูดแต่ละคำออกมาอย่างยากลำบากเพราะต้องพยายามกลั้นน้ำตาของตัวเองไว้เพราะรู้ว่าไทน์เจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นมัน เขาอยากจะขังไทน์ไว้ในห้องด้วยซ้ำ ไม่ให้ไทน์ออกไปไหน รอเขากลับบ้าน อยู่แต่กับเขาคนเดียว รักเขาคนเดียวและตลอดไป...แต่หนุ่มน้อยคนนี้ไม่ใช่สิ่งของ ไทน์มีชีวิตของตัวเองและมีสิทธิ์เลือกทุกสิ่งทุกอย่างที่ดีที่สุด ก็ถ้าเป็นคนรักที่ดีที่สุดไม่ได้ อย่างน้อยเขาก็ขออยู่ตรงนี้ เป็นพี่ชายแสนดีของไทน์ตลอดไป

I love you” ฮิคาริพูดก่อนจะเหยียบคันเร่งอีกครั้งเพราะการสนทนาด้วยน้ำตาของเขากับไทน์ได้สิ้นสุดลงแล้ว หนุ่มผมเงินซุกหน้าลงกับมือบางของตัวเองตลอดทางตั้งแต่มหาวิทยาลัยถึงบ้าน โดยมีมือใหญ่ของชายหนุ่มข้างกายคอยปลอบประโลมอยู่ไม่ห่าง

“ผมรักไอ ผมรักไอ...ผมไม่อยากรักใครอีกแล้ว” ไทน์พูดทั้งที่ยังไม่ยอมเงยหน้าจากฝ่ามือตัวเอง แต่ฮิคาริก็ได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นชัดเจน ถึงจะไม่ได้ทำให้มั่นใจว่าไทน์จะรักเขาคนเดียวตลอดไปแต่อย่างน้อยคำว่ารักจากปากของไทน์มันก็ทำให้ฮิคาริยิ้มได้แม้จะเพียงแค่ตอนนี้ก็ตาม

“ชั้นรักใครไม่ได้อีกแล้ว” ฮิคาริตอบกลับด้วยคำพูดที่ทำให้ไทน์ร้องไห้ระงมไม่หยุดจนถึงบ้าน ร่างบางกอดคนรักเอาไว้แน่นก่อนจะเปิดประตูลงจากปอร์เช่ไป รู้สึกเหมือนอกข้างซ้ายนี่มันว่างเปล่าเหลือเกิน เขาควรทำยังไง? ควรทำยังไงดี??

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

Writer's Talk

โอยๆ ดราม่าอีกแล้ว 555

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น