นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

คืนแหวน(อัพครบ)

ชื่อตอน : คืนแหวน(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.พ. 2562 07:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
คืนแหวน(อัพครบ)
แบบอักษร

​วันต่อมา

​เช้านี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเพลงพิมพ์ เธอตื่นแต่เช้ามาใส่บาตรหน้าบ้าน พร้อมมารดาและลูกสาวตัวน้อย คิดว่าเฮียโจคงลืมไปแล้วว่า วันนี้สำคัญยังไงไงกับเธอ แต่หญิงสาวก็ไม่ได้หวังอะไรแล้ว เพราะเวลาผ่านไปนานเหลือเกิน แต่เธอกับลูกต้องดำเนินชีวิตต่อไป

เธอไม่ใช่วัยรุ่นที่ต้องหวังอะไรลมๆแล้งๆ คิดว่าคนเราต้องยืนหยัดด้วยลำแข้งตัวเอง แค่มีลูกสาวตัวน้อยก็เป็นของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว สำหรับเธอเพราะมันมีค่าเหนือสิ่งอื่นใด

ทางด้านปลัดธนาถือกล่องแหวน พลิกกลับไปกลับมา เขาคงหมดโอกาสแล้วที่จะมอบแหวนวงนี้  ให้กับพิมพ์ซึ่งเธอคือผู้หญิงคนเดียว ที่เขาหมายปอง และแหวนราคาก็หลายหมื่นบาทไม่น่าอาย ที่จะให้เธอแต่คงไม่มีโอกาสแล้ว ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหนก็ตาม

ควรจะขายคืนที่ร้านไปซะ เพราะเขาคงไม่สามารถมอบให้ใครได้อีก ชายหนุ่มหยิบนามบัตรเจ้าของร้านขึ้นมาดู ยังไงเสียก็มองไม่เห็นทางว่าใครจะเหมาะกับแหวนนี้แล้ว

"ธนา...แล้วลูกจะไม่คิดอีกหน่อยหรือลูก หรือไม่ลูกก็เอาไปขายคืน แล้วซื้ออย่างอื่นให้น้องก็ได้"

​"ไม่หรอกฮะ เจ้าของเขากลับมาแล้วผมคงไม่กล้า ที่จะไปเจอหน้าพิมพ์อีกแล้ว และแหวนนี่ผมตั้งใจจะให้พิมพ์คนเดียวเท่านั้น คนอื่นคงไม่มีสิทธิ์ เขาคนนั้นมาก่อนแล้วผมก็เข้าใจครับ"

​"อย่าเสียใจไปเลยน่า เพราะที่ผ่านมาพ่อก็รู้ว่าหนูพิมพ์เขาเห็นเราเป็นแค่พี่ชาย เขาเก็บเนื้อเก็บตัวมีแต่เราเท่านั้น ที่ไปหาเขาร้อยวันพันปีพ่อไม่เคยเห็นหนูพิมพ์ จะย่างกรายมาบ้านเราเลย จะขายคืนก็ขายเถอะลูก แต่ต้องติดต่อเจ้าของร้าน นี่มันยังเช้าอยู่เลย ร้านเขายังไม่เปิดหรอก แต่มันก็ต้องไปถึงร้านเขาเลยไม่ใช่หรือ กรุงเทพฯนะไม่ใช่เชียงใหม่ เชียงราย"

"นั่นสิ..เอ..หรือว่าลูกจะลองคนคนอื่นดูล่ะ"

"แม่..ผู้หญิงจะมาเป็นเมียนะครับ ไม่ใช่ควงอวดชาวบ้านเท่านั้น และต้องไม่ใช่แม่พุทจีบนั่นด้วยวุ่นวายจริงๆ"

"ใช่ฮะแม่ ถ้าพี่ธนาเลือยัยผีปอบมาเป็นเมีย แทนจะหนีออกจากบ้าน ไปอยู่ที่สวนส้มเลยฮะ"

"วุ้ยย..เจ้าลูกคนนี้ พูดดังทำไมเดี๋ยวเจ้าตัวเขามาได้ยินเข้าหรอก เรื่องคู่ครองให้พี่เขาเลือกเอง พ่อกับแม่ได้แต่แนะนำ แม่ไม่บังคับหรอกจ่ะ"

"ดีครับแม่ ฟอดดด แทนนี่รักแม่ที่สุดเลย เค้าอยากมีแฟนแบบแม่เลย พ่อกำนันว่าดีมั้ยครับ?"

"ใช่สวยๆอย่างแม่มีคนเดียว ไม่มีอีกแล้วแกต้องไปหาคนอื่น อย่ายุ่งกับเมียฉันเจ้าแทน"

"แค่นี้ก็หวงด้วย"

"แล้วแกไม่ไปเรียนหรือไง วันนี้เรียนกี่โมง?"

"พี่ธนาลืมหรือไง วันนี้หยุดเขาเรียนวันอังคารพฤหัสฯ ศุกร์ แต่วันศุกร์น่าจะหยุดนะแม่นะ"

"ใช่ให้เขายกคลาส แล้วไปสอนวันเสาร์งั้นสิ"

"อึ้ยย..ไม่เอาสิครับ ขี้เกียจออกจากบ้านวันหยุด"แทนไทยเรียนมหาวิทยาลัยปีที่สอง เมื่อตอนปีหนึ่งอยู่หอพักมหา'ลัย พอปีที่สองเลยกลับมาอยู่บ้าน บางครั้งก็ค้างที่คอนโดฯในตัวเมืองเชียงใหม่ที่พ่อแม่ซื้อไว้

"ว่างๆแกเข้าไปดูห้องแกด้วยนะ ทำความสะอาดบ้าง ไม่ใช่รกเป็นรังหนูแล้วหรือไง?"ธนาเอ่ยถามน้องชาย

"ไม่เลย ทุกอย่างเรียบร้อยไม่เคยเล็ดรอดสายตาครับ ไม่เชื่อถามแม่เค้าดูสิ"ธนาหันตามที่น้องชายบอก กานดาพยักหน้าให้ลูกชายคนโต

​"เรียบร้อยจ่ะ เพราะแม่จ้างคนไปทำ มีลูกชายก็แบบนี้แหละ ไม่ได้เรื่องสักอย่างเลย พี่กำนันทำไมเราไม่มีลูกสาวกับเขาบ้างนะ"

​"น้องก็ต้องให้พี่กำนันมีเมียอีกคนสิจ๊ะ"กำนันปันบอกเมียไป กานดายิ้มให้สามีอย่างเยือกเย็น พาลทำให้กำนันปันเสียวหลังวาบ แม้ว่าจะมีตำแหน่ง แต่เบื้องลึกกลัวเมียที่สุด

"พี่กำนันอยากกินอะไร ก็สั่งลูกไว้เลยนะจ๊ะจะได้กรวดน้ำไปให้ จะสวดกี่คืนก็สั่งไว้นะ"พอได้ยินเสียงภรรยา กำนันปันที่กำลังหัวเราะร่วน เลยต้องหยุด

​"พ่อกำนันๆอยู่มั้ยครับ?"

​"ลุงผาด..มีอะไรหรอครับเข้าบ้านก่อนสิ"

"เอ้า..ปลัดก็อยู่ด้วยรึ ลุงมีเรื่องจะคุยกับพ่อกำนันหน่อย ขอตัวนะ"ลุงผาดวัย60กว่าหอบถุงกระดาษเข้ามาในบ้าน

"ตาผาดมีอะไรก็พูดมาสิ อ้ำอึ้งอยู่ทำไมกันมีอะไรก็ว่ามา?"กำนันปันลุกจากเก้าอี้หวายตัวยาว มายืนเท้าสะเอว มองดูสิ่งของที่ผู้มาเยือนวางไว้ที่โต๊ะไม้

"พ่อกำนันผมนำลาภลอยมาให้ งานนี้เงินดี"

​"ไอ้ผาด..งานดี เงินดีของมึงคือนำเรื่องหายนะมาให้กู เอาคนไม่มีสัญชาติมาเป็นคนไทยออกไปจากบ้านกู อย่ามาเหยียบที่นี่อีกปลัดจับไปมันไปใส่กรงขังได้เลย"

​"นั่นสิลุง แก่จนป่านนี้อย่าเสี่ยงติดตารางเลย อายุปูนนี้แล้วจะไปกินข้าวแดงในคุกหรือ? มันไม่คุ้มหรอกมั้ง อยู่ข้างนอกสบายกว่านะ กลับไปซะผมจะถือว่าลุงไม่ได้มาที่นี่ก็แล้วกันนะ เชิญครับ"

​"ปลัดจะไม่ดูจำนวนเงินก่อนหรือครับ?"

"ลุงผาด..ออกจากบ้านผม ก่อนที่ลุงจะไม่ได้ออกไป แต่จะไปติดคุกแทน"ชายแก่เลยต้องเดินออกไปอย่างเจียมตัว

​"พ่อ..เมื่อไหร่คนแบบนี้ ถึงจะหมดไปจากประเทศซักทีนะ สงสัยต้องกวาดล้างให้หมดแล้วมั้ง"ปลัดธนาเอือมระอาพวกขายความเป็นคน เพื่อแลกกับเงิน้พียงไม่กี่บาท

​"อีกสองวันพ่อจะเรียกผู้ใหญ่บ้าน มาประชุมเพื่อทำความเข้าใจ กับเรื่องนี้ปลัดต้องช่วยจับตาดู คนในหมู่บ้านเรารู้สึกว่าจะชอบทำเรื่องผิดกฎหมายเหลือเกิน"

​"ยิ่งนับวันยิ่งน่ากลัวนะพ่อ คนเราหากินง่ายๆแบบนี้ยอมขายศักดิ์ศรี เพื่อเงินน้อยนิดอีกหน่อยก็คงไม่มีแผ่นดินอยู่แน่ๆ"แทนไทยเอ่ยขึ้นมาหลังจาก นายผาดเดินออกจากบ้านไป บิดากับพี่ชายใจซื่อมือสะอาด ไม่เคยทุจริตต่อหน้าที่

"แม่ว่าคงไม่ใช่ลุงผาดหรอกพ่อ ยังมีคนอื่นอีกเราจะทำยังไง เพื่อให้คนบ้านเราตาสว่างสักที"

​"เราต้องให้ความรู้กับเขานะแม่ ยังมีอีกต้องปรับทัศนคติกันใหม่ เพื่อให้เขารู้มากขึ้นแล้วเขาก็จะเข้าใจ เราเป็นผู้นำต้องทำให้เขาเข้าใจ"กำนันพยายามแบ่งปันความรู้ ให้ชาวบ้านทำมาหากิน ในทางสุจริตน่าจะดีกว่าการทำแบบเมื่อครู่

ช่วงบ่ายของวัน

​ปลัดธนาโทรฯหาเจ้าของร้านแหวน ที่เขาซื้อมาเมื่อเดือนก่อน คิดดีแล้วก่อนจะโทรฯแม้ว่าจะต้องขายขาดทุนก็ตาม ถ้าแหวนวงนี้ไม่ได้มอบให้พิมพ์เขาก็ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม

"รับสิคุณ หรือว่าพอรู้ว่าลูกค้าจะคืนแหวน เลยไม่รับสายซะงั้น เฮ้อ!พอเช้าจะโทรฯพ่อก็บอกว่ายังไม่เปิดร้าน แล้วบ่ายล่ะหรือว่าปิดร้านหนีไปแล้ว"

[หวัดดีค่ะ..ใช่แอนนี่ต้าพูดนั่นใครหรอคะ]

"คุณ..ผมจะพูดเรื่องแหวน"

[คือ..ฉันกำลังจะขึ้นเครื่องบินอีกชั่วโมงหนึ่งค่อยโทรฯมานะคะบาย]ปลายสายวางไปแล้ว เลยไม่รู้เรื่องกันพอดี

ปังๆๆ

"ป้า..ทุบประตูแทบพัง ถ้าข้าวของหลวงเสียหายนะ ป้าช้อยมีความผิดนะครับ"ป้าช้อยวางถาดอาหารมื้อกลางวัน ไว้ก่อนจะหันมายิ้มให้ปลัดธนา

"แหม..คุณปลัดล่ะก็ป้าเคาะเบาๆเองนะคะ เชิญค่ะอาหารตามสั่ง มาส่งถึงที่เหมือนเดิมกะเพราหมูสับไข่แฝด ไม่เผ็ดมาพร้อน้ำซุปร้อนๆ ทำงาน จนไม่มีเวลากินข้าวเลยนะคะ"

"ก็อำเภอนี้เพื่อประชาชนไงล่ะป้า ขอบคุณครับเดี๋ยวถ้าเสร็จแล้ว จะให้เด็กเอาจานไปส่งนะครับ"

"ค่ะ..ท่านปลัด"ป้าช้อยเดินจากห้องทำงานไปแล้ว อย่างที่ป้าแกบอกทำงานจนลืมเวลากินข้าว เงินเดือนคงเป็นแสน เพราะทุมเทเวลาให้งานขนาดนี้

"แก้ว..เอาจานไปคืนป้าช้อยที แล้วนี่เงินค่าข้าวเมื่อกี้มีอะไรหรอ ดูทุกคนเครียดจัง"

"ก็เขาทำบัตรประชาชนหายค่ะ เราบอกว่าให้ไปแจ้งความก่อน แล้วค่อยมาใหม่เขาก็โวยวายใหญ่เลย"

"คนเราก็จะเอาสะดวกตัวเอง ที่ต้องให้แจ้งความก็เพื่อเป็นหลักฐาน เผื่อว่ามิจฉาชีพจะเอาบัตรเขาไปทำมิดีมิร้าย อย่างน้อยก็แจ้งความไว้เป็นหลักฐาน จะได้ไม่ต้องตกเป็นเหยื่อของคนพวกนั้น ไปเถอะ ขอบใจนะ"

"ค่ะคุณปลัด จะรับอะไรอีกมั้ยคะ?"

"ไม่ดีกว่าเดี๋ยวฉันจัดการเอง"

"ค่ะ.."แก้วเคยเป็นเด็กในร้านป้าช้อย ท่ทางห้าวๆ แต่พูดคะขาเธอมาทำงานที่อำเภอนี้ เป็นลูกจ้างชั่วคราวแต่ทำงานได้ดี มีเงินเดือนกินพอเลี้ยงแม่เลี้ยงน้อง

ปลัดธนานั่งอ่านตำราไปพรางๆ เนื่องจากเคลียร์งานจนเสร็จ ตอนนี้กำลังเรียนดร.สาขารัฐศาสตร์การเมืองการปกครอง เพราะอนาคตเขาคงไม่หยุดอยู่แค่ปลัดอำเภอ ยังต้องก้าวไปอีกไกลในอนาคต

ครึ้ดๆๆ

​"ธนาพูดครับ"

[คุณธนา..ก่อนหน้านี้คุณโทรฯมา มีเรื่องอะไรคะ?]

"ครับ..ที่ผมเคยซื้อแหวนที่ร้านคุณ แต่ตอนนี้ผมอยากขายคืนฮะ"

[ตอนนี้คงไม่สะดวกค่ะ เพราะฉันไม่ได้อยู่ที่ร้าน แต่คุณไปคืนได้ค่ะ มีคนอยู่ร้านนะ]

"แล้ว..เห็นบอกว่าคุณ กำลังจะขึ้นเครื่องบิน คุณไปเที่ยวที่ไหนหรอครับ"

[ตอนนี้ฉันอยู่เชียงใหม่ค่ะ ฉันจะไปหาพี่ชายที่ฝางรอเขามารับค่ะ]

​"มาที่ฝางหรอครับ"

​[ค่ะดูคุณตื่นเต้นจังนะคะ]

"ครับ..เพราะผมอยู่ที่ฝาง อยากจะคืนแหวนให้คุณกับมือเลย"

[จะสะดวกหรอคะ เพราะเงินสดในมือไม่มีเลย อ้อ! พี่ชายฉันมาแล้วล่ะค่ะ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะฉันไม่รู้ว่าจากสนามบินเชียงใหม่ ไปฝางระยะทางเท่าไหร่]

"ก็ราวๆ150กว่ากิโลฯ แต่ระยะทางมันค่อนข้างชัน ให้พี่ชายคุณระมัดระวังเรื่อง การขับรถหน่อยก็แล้วกัน มันอันตรายฮะ"

[ขอบคุณค่ะคุณธนา]

"ครับ"

หญิงสาววางหูไปแล้ว โจนาธานมาถึงน้องสาวโผเข้ากอดด้วยความคิดถึง จะว่าไปพี่น้องก็สนิทกันไม่มีความลับต่อกัน ไม่ว่าเรื่องอะไร

"เอากระเป๋าขึ้นรถสิเฮ้ย เราจะได้รีบกลับ มาเร็วเหมือนกันนี่"

"ค่ะ..ชั่วโมงหนึ่ง ดูเฮียจะมีความสุขดีนะคะ ยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมเลย"

"แน่นอนสิ เพราะเฮียเจอลูกกับเมียแล้ว จะเอารูปให้ดูนี่ไง"เฮียโจดูไม่ค่อย

"นี่หลานแอนนี่หรอคะ โหน่ารักจังแม่ต้องอยากกอดแน่ๆ ชักอยากเห็นหน้าแล้วสิคะ"

"ได้เจอแน่ๆอีกไม่เกินสองชั่วโมงเชื่อเฮีย"

"ค่ะ..ถึงแล้วปลุกด้วยนะคะ ง่วงจัง"หญิงสาวเอาเบาะพิงอย่างสบาย แต่ลืมถามว่ารถใครทำไมคันใหญ่ดีแท้

"อย่าแวะเอาของนะเฮ้ย ถ้าพวกแกลืมนะมีเรื่องแน่ๆ"

"ครับนาย เมืองไทยนี่ขับรถยากนะครับ"

"ทำไมมันถึงยาก ต้องหยอดเหรียญก่อนหรือไง?"

"แหม..เจ้านสยเรานี่ก็ฮานะครับ คือหนทางมันชันนะครับ"จะว่าไปมันก็จริงอย่างเรเชลพูด ถึงแม้ระยะทางร้อยกว่ากิโลฯ มันจะไม่ไกลแต่มันคดเคี้ยวแถมยังสูงชันบางช่วง

"อเมริกาก็มีบางช่วง ที่เป็นแบบนี้แกอย่าหลับก็แล้วกัน"โจนาธานกำชับลูกน้อง เพราะเหตุการณ์อันน่าสะพรึงที่ผ่านมา ทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะแตะรถอีกเลย

​2ชั่วโมงต่อมา

​เรเชลพาเจ้านายมาถึงบ้านภรรยา เกือบจะ 6โมงเย็น แอนนี่ตื่นเต้นที่จะได้เจอหลานสาวตัวน้อย เธอเห็นบ้านนี้แล้วดูน่ารัก เป็นบ้านชั้นเดียวแต่ตกแต่งสไตล์โมเดิล แสดงให้เห็นว่าเจ้าของบ้านมีรสนิยมดีพอสมควร

"แม่จ๋าปะป๋ากลับมาแล้วค่ะ มากับใครก็ไม่รู้.."

"คุณอาไงคะ สวัสดีค่ะ คุณป้า นี่คงเป็นคุณพิมพ์ แอนนี่ค่ะเป็นน้องสาวเฮีย หลานจ๋าขอกอดหน่อยค่ะ"หนูน้อยยืนเก้ๆกังๆกระทั่งแม่จ๋าพยักหน้าให้ เด็กหญิงตัวน้อยเลยยอมให้กอด ให้หอม

"มาเหนื่อยๆดื่มน้ำเย็นๆก่อนนะคะคุณ"

"ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้ ถ้าไม่บอกว่ามีลูกแล้วแอนนี่คิว่า น่าจะเพิ่งจบม.ปลายนะคะเนี่ย แต่คืนนี้ขอนอนกอดหลานสาวได้มั้ยคะ ฟอดดด โอ้ว..หนูสวมเสื้อกี่ตัวคะเนี่ย?"

"สองตัวค่ะ.."

"ถูกต้อง..สำเนาถูกต้องเลยค่ะ พี่ชายของแอนนี่ตาถึงนะคะ คืนนี้แอนนี่จะส่งรูปไปให้แม่กับคุณย่าดูค่ะ แล้วบ้านน่าอยู่จังขออามาอยู่ด้วยได้มั้ยคะ?"

"ได้ค่ะ..หนูจะได้มีเพื่อนค่ะ"

"แล้วหนูชื่ออะไรคะ?"

"หนูชื่อว่าน้องเดียร์ค่ะ หรือนาเดียร์ค่ะ"

"อะไรนะคะนาเนียร์หรอ?"

"อึ้ยย..ไม่ใช่ค่ะนาเดียร์ค่ะ"

"อ๋อ..น้องเดียร์ แปลว่าที่รักของคุณแม่ใช่มั้ยคะ?"

"ใช่ค่ะ"

บทสนทนาของคุณอาสาวกับหลาน เหมือนกับว่ารู้จักกันมานานมาก แอนนี่สังเกตพี่ชายยิ้มไม่หุบแต่พี่สะใภ้สิ ดูเหมือนจะยังงอนอยู่ถ้าเดาไม่ผิด

"หนูหิวมั้ยจ๊ะ ทานข้าวก่อนค่อยอาบน้ำ นี่ก็ได้เวลาอาหารแล้วหละ หนูทานได้มั้ยจ๊ะเป็นอาหารพื้นบ้าน วันนี้ป้าแกงส้มดอกแคใส่ไข่ปลา แล้วก็มีไข่เจียว มีปลาทอดจ่ะ"หญิงสาวผู้มาเยือนยกมือไหว้อย่างนอบน้อม คงได้รับการอบรมมาดีดูกิริยามารยาทก็ใช้ได้

"หนูทานได้หมดค่ะ แม่หนูทำกับข้าวเก่งมากเลยนะคะ คุณยายก็ทำกับข้าวเก่งค่ะ งั้นเราไปทานข้าวกันดีกว่านะคะ"

​ครึ้ด ครึ้ดๆๆ

​"ขอรับโทรศัพท์ก่อนนะคะ..ค่ะแอนนี่พูดค่ะ"

[ไม่ทราบว่าคุณอยู่ที่ฝางหรือยังครับ]

"ค่ะเรากำลังจะทานข้าว คุณอยู่ที่ฝางเหมือนกันหรอคะ แต่คงไม่อยู่ใกล้กันหรอกนะว่ามั้ย?"

[คุณบอกพิกัดมาเถอะครับ ที่นี่ผมรู้จักหมดเพราะว่า ผม..เอ่อเป็นคนท้องที่นะคุณ]

"อืม..จะบอกว่ายังไงดีนะ ตรงนี้เรียกอะไรคะพี่สะใภ้แอนนี่ไม่รู้ค่ะ อ่อ..ค่ะ อยู่ร้านกาแฟเพลงพิมพ์ค่ะ คุณรู้จักมั้ยคะ?"

​[อะไรนะครับ คุณอยู่บ้านพิมพ์งั้นหรอครับคุณแอนนี่]

​"ค่ะ..คุณธนา จะตื่นเต้นทำไมคะ ดูคุณพูดเหมืินว่าคุณรู้จักพี่สะใภ้ฉันแน่ะค่ะ คุณๆเอ้าวางสายไปแล้ว อะไรของเขานะ?"ปลายสายเดินเป็นหนูติดจั่น ธนารีบคว้ารถเครื่อง ต้องไปก่อนที่แอนนี่จะบอกกับพิมพ์ว่าเขาไปซื้อแหวน เพื่อมาให้พิมพ์ถ้าไปไม่ทันต้องมีเรื่องกับโจนาธานแน่

​"คุณมาเร็วจัง..มีอะไรหรอ?"

ทุกคนต่างสงสัย ว่าสองคนนี้ไปรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ โดยเฉพาะเฮียโจงงเป็นไก่ตาแตก เมื่อวันก่อนหวิดทะเลาะเพราะปลัดธนา แอบมาชอบเมียเขาแต่วันนี้ปลัดธนา กลับมารู้จักกับน้องสาวเขาอีกมันยังไงกันแน่ 

"มีอะไรจะบอกเฮียมั้ยแอนนี่"

​"คือผม..ผมชอบน้องสาวคุณครับ คุณโจ"

​"ห่ะ?../อะไรนะ?"สองพี่น้องอุทานพร้อมกัน

​"งงในงง..คืออะไรผมไม่เข้าใจ ช่วยอธิบายหน่อย"โจนาธานถามจี้ติดๆ ปลัดธนาขอคุยกับโจนาธานตามลำพัง ทุกคนเพ่งสายตามองเป็นจุดเดียว กลัวว่าสองคนนั้นจะมีเรื่องกัน พิมพ์บอกสองหนุ่ม ให้จับตามองเจ้านายของเขาไว้ เพราะเฮียโจใจร้อนใช่ย่อย

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ไม่รู้ว่าปลัดกับเฮียโจคุยอะไรกันบ้าง แต่ทั้งสองคนก็จูงมือกันเข้ามาในบ้าน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สร้างความงุนงงสงสัยให้กับคนในบ้านไม่น้อย

"ปลัดกินข้าวด้วยกันนะ วันนี้น้องสาวผมมาด้วย เดี๋ยวกินข้าวก่อนมีอะไรค่อยคุย กินไปคุยไปเดี๋ยวลูกสาวดุอีก แม่จ๋าห้ามคุยเวลาทานข้าว"

"ครับ..จริงหรือเปล่า งั้นลุงจะไม่คุย"ธนาปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"พี่สะใภ้ว่าแปลกมั้ยคะ?"

"นั่นสิ..ปกติเขาจะไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่ มาแล้วค่ะ แกงส้มดอกแคคุณธนาเป็นปลัดก็ไม่บอกนะคะ"

"ครับ..คุณแอนนี่ไม่ได้ถามนี่ครับ"

"ค่ะ..ทานข้าวเถอะค่ะ"บรรยากาศเงียบเชียบ มีเพียงจานช้อนกระทบกันแผ่วเบา มันเงียบผิดปกติ กระทั่งเวลาอาหารผ่านไป ทุกคนอิ่มหนำสำราญ ปลัดธนาคอยตักอาหารให้แอนนี่บ่อยครั้ง เธอกล่าวขอบคุณเขา คงเป็นเพียงมารยาทบนโต๊ะอาหาร เขาคงอยากเป็นสุภาพบุรุษมากกว่า

"เรเชลของเราเอาลงจากรถหมดหรือยัง?"

"เดี๋ยวนะฮะ ขอไปดูก่อนเหมือนจะลืมอะไรเอาไว้ไม่ทราบเหมือนกันฮะ เจอร์รี่ไปดูกัน"

"ไปสิ..."

"แอนนี่ของที่เฮียบอกให้เอามาให้ อยู่ที่ไหน?ไปเอามาเร็วเข้า"แอนนี่เดินไปหยิบของจากกระเป๋า มาถือไว้ในมือ ก่อนจะส่งให้พี่ชาย

"นี่ค่ะเฮีย..."

พรึ้บบบ...อยู่ๆไฟในบ้านก็ดับพรึ้บ เสียงหนูน้อยกรีดร้อง ผวาเข้าซบอกแม่

"ว้าย../งื้อแม่จ๋าหนูกลัว"

"เดี๋ยวไฟก็มาลูก"

แสงไฟจากหน้าบ้านวับๆแวมๆ เป็นแสงเทียน ที่ปักอยู่บนก้อนเค้กขนาดใหญ่ เพลงพิมพ์เกือบจะกลั้นน้ำตาไม่ได้ ก่อนที่เพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ จะดังขึ้นหลายครั้งเฮียโจเโอบไหล่ภรรยา พาเธอเดินมาโต๊ะอาหาร ก่อนที่ไฟฟ้าจะสว่างจ้า

"อธิษฐานก่อนนะคะ พี่สะใภ้อยากได้อะไรบอกเลยค่ะ"เพลงพิมพ์หลับตาก่อนจะเป่าเทียนจนดับหมด พิมพ์ส่งยิ้มน้ำตาคลอเบ้า เธอสวมกอดมารดากับลูกสาวตัวน้อยแนบแน่น พรรณเพ็ญบีบไหล่บุตรสาวเบาๆ

"ร้องเถอะลูก แต่ให้ร้องออกมาเพราะมีความสุขนะ"

"ค่ะแม่.."

​"ทุกคนผมมีอะไรจะบอก วันนี้วันเกิดเมียผมไม่สนว่ารอบที่เท่าไหร่ และเธออายุเท่าไหร่ เพราะผมไม่เคยสนใจเรื่องนั้น แต่ที่ผมสนใจเธอคือผู้หญิงที่ผม อยากแต่งงานด้วย แต่งงานกับเฮียนะคนดี"

เฮียโจคุกเข่าต่อหน้าภรรยา บรรจงสวมแหวนให้เธอ พร้อมกับมอบกุหลาบช่อใหญ่ให้เขาจูบหนักๆที่มือนุ่มนิ่มนั้น ก่อนจะรั้งเธอเข้ามากอด พิมพ์น้ำตาคลอรู้สึกตื้นตันใจ ที่อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยลืมวันเกิดของเธอ แอนนี่ถ่ายรูปประทับใจ คืนนี้ต้องส่งให้มารดาได้ดูแน่ๆ

​"ทุกท่านครับ ได้โปรดฟังผมสักนิด เมื่อเดือนที่แล้วผมไปซื้อแหวนเพชรมาวงหนึ่ง และอยากจะมอบให้ใครคนหนึ่ง ที่ผมแอบชอบแต่อยู่มาวันหนึ่ง ผมมารู้ที่หลังว่าเธอรอเจ้าของหัวใจอยู่ และเธอก็คิดกับผมแค่พี่ชายเท่านั้น และแหวนวงนี้ผมกะจะเอาไปคืนที่ร้าน และเจ้าของร้านก็มาอยู่ตรงนี้แล้ว ผมเลยอยากจะซื้อวงใหม่เผื่อว่าวันข้างหน้า ผมอาจจะเจอเธอคนนั้น วันที่เธอทนลูกตื๊อผมไม่ไหว แล้วยอมเป็นแฟนผม แล้วผมจะมอบแหวนวงใหม่ให้เธอ นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมขอตามจีบคุณแอนนี่"เสียงปรบมือดังรัวๆ พร้อมกับเสียงเชียร์ ให้ปลัดกล้าๆหน่อย

​"ปลัด..คุณบ้าหรือเปล่า พูดผิดพูดใหม่ได้นะ"

"ไม่หรอก..ผมคิดดีแล้วแอนนี่"

"ค่อยๆคุยกันนะ ตอนนี้เรากินเค้กดีกว่า เฮียว่ามันต้องอร่อยแน่ๆเลย จริงมั้ยครับลูกสาว?"

"จริงค่ะ หนูจะเอาเชอรี่ค่ะ"

"ได้ค่ะ เดี๋ยวอาตักให้นะ"

"ค่ะ.."

เฮียโจโอบไหล่เมียไม่ห่าง ต่อให้มีอุปสรรคมากมายแค่ไหนเขาก็ไม่หวั่น เพราะเขามีความตั้งใจจริง ไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่นแล้วถ้าปลัดธนา จะมาสมัครเป็นน้องเขย เขาก็ไม่กีดกันแน่นอนแต่อยู่ที่ว่าสองคนต้องอยู่ห่างกันนี่สิ มันคืออุปสรรคก่อนโตเลยหละ...



ทุกอย่างจากวิกฤตเปลี่ยนเป็นโอกาส ทำดีที่สุดแล้วพี่ธนา อาจจะเจ็บบ้าง แต่ต้องรุกต่อไปให้เวลาเยียวยาแผลใจ แล้วก็ต้องเผื่อใจไว้บ้างนะเผื่อน้องแอนนี่เธอมีแฟนแล้ว ครบนะคะทุกท่าน คนอ่านหายยยย...📌📌📌📌

ความคิดเห็น