ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เด็กหัวโปก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2562 22:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กหัวโปก
แบบอักษร


เด็กหัวโปก

            [แจสเปอร์ TALKS]

            “มึงกล้าหักหน้ากูต่อหน้าคนอื่นเหรอไอ้แจสเปอร์”

            “ไอ้เจไดกูว่าพวกเรากลับกันเหอะว่ะ”

            ไอ้เฟียสทำเสียงอ่อยๆ หลังจากที่มันช่วยพยุงเพื่อนลุกขึ้นมาได้ ตอนนี้นักเที่ยวคนอื่นพากันมายืนมุงดูเหตุการณ์อย่างสนอกสนใจ หลายคนยกโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกภาพเอาไว้

             “กูก็คิดเหมือนกับเฟียส กลับเหอะเจได”

            ไอ้เทพมองผมอย่างขยาดๆ

            “พวกมึงกลัวมันเหรอ ไอ้เชี้ยแทนที่จะช่วยกูเล่นงานมัน”

            ไอ้เจไดหันไปตวาดใส่เพื่อนของมัน

            “เกรี้ยวกราดเหลือเกิน ต่อหน้าหญิงกูเห็นทำเป็นสุภาพบุรุษ แล้วนี่แม่มึงรู้ไหมว่าพวกมึงชอบวางยาแล้วทำระยำกับผู้หญิงน่ะ” ผมหัวเราะเยาะ  

            “มึงไม่ต้องมาเสือกเรื่องของพวกกู เอาตัวมึงให้รอดก่อนเหอะ”

            “กูเอาตัวรอดได้มานานแล้วไอ้เจได ตั้งแต่ที่กูออกจากบ้านหลังนั้น และถ้ามึงยังแบมือขอเงินแม่ใช้อยู่ก็อย่ามาปากดี กลับบ้านไปกินนมนอนไป สัส!”

            ไอ้เจไดโกรธจนตัวสั่น มันกำหมัดแน่นเหมือนตอนพวกเราสองคนยังเด็กที่ผมกับมันมีเรื่องชกต่อยกัน ซึ่งตอนจบก็วนลูปเหมือนเดิมทุกครั้งคือมันโดนผมอัดจนหน้าแหก ร้องไห้โฮไปฟ้องพ่อกับแม่ของมัน แล้วผมก็ถูกพ่อเฆี่ยนจนหลังลายแถมให้อดข้าวเย็นและตัดเงินค่าขนม

            ผมเรียนรู้ตั้งแต่ตอนนั้นว่าโลกใบนี้มันไม่มีความยุติธรรม พ่อไม่เคยถามว่าเราสองคนมีเรื่องขัดแย้งอะไรกัน ทุกครั้งที่ผมทะเลาะกับมันพ่อจะตัดสินว่าผมคือคนผิดเสมอ

            “เอาสิวะไอ้เทพ ไอ้เฟียส มึงสองคนช่วยกูเข้าไปอัดมันพร้อมกัน”

            ไอ้เจไดหันไปหาเพื่อนทั้งสองคน แต่ดูเหมือนจะไม่ใครเล่นด้วยสักคน ไอ้พวกนี้ก็ดีแต่หน้าม่อสีหญิงไปวันๆ พอมีเรื่องมีราวเข้าจริงก็ปอดแหกหัวหดอยู่ในกระดองเป็นเต่า

            “พวกมึงเข้ามาพร้อมกันเลยก็ได้นะโว้ยกูจะได้ไม่เสียเวลา”

            “มีเรื่องอะไรกันครับ”

            จังหวะนั้นเองก็มีการ์ดร่างกำยำกล้ามโตสองคนวิ่งแทรกบรรดาไทยมุงเข้ามา

            “พี่ครับ ไอ้นี่มันเข้ามาหาเรื่องพวกเรา พี่ช่วยลากมันออกไปจัดการให้หน่อยดูสิมันอัดเพื่อนผมด้วย”

            “จริงครับพี่จัดการมันเลย” ทั้งไอ้เทพและไอ้เฟียสรีบฟ้องการ์ดในผับ โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าไอ้สองนี้เป็นคนของผม

            “คุณแจสเปอร์จะให้พวกผมจัดการยังไงครับ”

            การ์ดทั้งสองคนหันมาถามผม

            “ไม่เป็นไร แค่ไอ้เด็กกากสองสามตัวแค่นี้ฉันจัดการเองได้”

            “งั้นก็ตามสบายเลยครับ”

            การ์ดทั้งสองเดินออกไปดูเชิงอยู่ข้างๆ ผม

            “เชี้ยมันพวกเดียวกัน” เสียงได้เทพร้องบอกเพื่อน

            “ไอ้เจไดกลับเหอะ มึงไม่กลับกูไปก่อนนะ”

            คนที่ชื่อเฟียสสะกิดแขนไอ้เจได

            “เออ ฝากไว้ก่อนเถอะมึงไอ้แจสเปอร์ งานนี้กูเอาคืนแน่ ระวังตัวไว้ด้วย”

            ไอ้เจไดชี้หน้าผม ผมเพิ่งจะเห็นว่ามือของมันมีเลือดไหลออกมาซึ่งน่าจะเกิดขึ้นตอนมันล้มแล้วไปโดนแก้วแตกบาดจนเลือดไหล

            “นี่กูต้องกลัวใช่ไหม ห๊ะ”

            ผมเดินย่างสามขุมเข้าไปใกล้ พวกมันทั้งสามก็สามัคคีกันถอยหลังกรูด ก่อนหนึ่งในสามคนจะใส่ตีนหมาวิ่งหนีไปก่อนเพื่อน แล้วคนที่เหลือก็วิ่งตามกันออกไป

            “สนุกกันต่อครับไม่มีอะไรแล้ว”

            ผมหันมายิ้มให้นักเที่ยวในผับคนอื่น


ความคิดเห็น