ไอลดา ลีลาวดี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เผชิญหน้า (135%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2562 16:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เผชิญหน้า (135%)
แบบอักษร

“การที่ผู้หญิงคนหนึ่งเขารักนวลสงวนตัวไว้ตัวก็เป็นสิ่งดี และถือว่าโชคดีสำหรับผู้ชายที่จะเป็นคู่ครองของเธอในอนาคตไม่ใช่เหรอ ผมว่าผู้หญิงแบบนี้หายากนะครับ ส่วนมากจะอ่อยและปล่อยเนื้อปล่อยตัวเสียมากกว่า”

ณัฐนรียกมือขึ้นทาบอก ออกอาการตกใจขั้นรุนแรง นึกสมเพชผู้ชายตรงหน้า ป่านนี้เขาจะงอกยาวทะลุฟ้าหรือยัง ผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียเก็บของอิทธิกุลมายาวนาน คนโง่เท่านั้นที่ไม่รู้และไม่สงสัย หรือเพราะเขาไว้ใจเธอมากเกินไป สายตาของณัฐนรีมองศีรษะหนุ่มรุ่นน้องอย่างไม่ปิดบัง

“คุณกำลังเล่นสงครามประสาทกับผม”

“เปล่าค่ะ นรีกำลังจะถ่ายทำรายการเรื่องจริงผ่านจอ เอ๊ะ หรือผ่านม่านตาดีล่ะ”

“อะไรของคุณอีก”

“บางเรื่องนรีก็ไม่อยากอธิบายให้ยืดยาว เพราะมันไม่ใช่นิสัยของนรี ไปค่ะ ไปดูให้เห็นกับตาดีกว่”

“อะไรของคุณ! คุณนรีปล่อยผมนะ!”

“ก็ไปดูกุลสตรีของคุณยังไงล่ะ เธอจะยังอ่อนหวานใสซื่อน่ารักเหมือนเดิมหรือเปล่า ไปดูกันไง”

“นี่คุณกำลังใส่ร้ายมิ้น!”

“เปล่า แค่คุณไปดูกับฉัน ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็ถือว่าคุณได้กำไรความฉลาดกลับคืนมา แต่ถ้าไม่ก็เท่าทุนไม่ได้มีอะไรเสียหายไม่ใช่เหรอคะ นักธุรกิจเขาไม่ลงทุนกันเหรอ ในเมื่อก็เห็นอยู่ชัดๆ แล้วว่าไม่มีอะไรเสียหายหรือขาดทุน”

“ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับมิ้น คุณต้องขอโทษเธอ!” ณัฐนรียักไหล่ไม่แคร์ วางธนบัตรลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นเดิน

กระเป๋าใบน้อยถูกวางลงบนเก้าอี้ พร้อมกับเสียงระบายลมหายใจยาว มินตราปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตบนร่างระหงก่อนจะเเช่มันลงในกะละมังใบเล็ก หญิงสาวสวมใส่เพียงเสื้อกล้ามสีขาว กับสวมกระโปรงทำงานตัวเดิม ยืนมองตัวเองในกระจกอย่างสมเพชและเวทนาตัวเอง ก่อนจะหยิบกะละมังใบเล็กวางบนเคาท์เตอร์ข้างอ่างล้างหน้า แล้วบรรจงขยี้เสื้อเชิ้ตเปื้อนกาแฟเบาๆ เธออดไม่ได้ที่จะเงยใบหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง พลันหยาดน้ำตาก็ไหลรินเป็นทาง ดวงตาคู่หม่นก้มมองร่องรอยบวมแดงบนหลังมือตัวเอง ยิ่งขยี้ยิ่งคิด ยิ่งคิดก็ยิ่งจำ... จำสายตาดูแคลนคู่นั้นที่ลดทอนศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงในกายเธอ จนมันย่อยยับเป็นเศษธุลี

ใบหน้าเปื้อนเปรอะเลอะน้ำตาก้มมองเสื้อในกำมือ หญิงสาวบรรจงซักมันโดยไม่รู้สักนิด ว่ามีใครอีกคนยืนอยู่ด้านหลัง อิทธิกุลมีกุญแจอีกชุดหนึ่ง เมื่อชายหนุ่มเข้ามาแล้วไม่เห็นเธออยู่ในห้องโถง ก็คิดว่าเธอคงกำลังอาบน้ำจึงเดินตามเข้ามา เขารู้สึกคล้ายหัวใจกระตุกวูบไหว ยามเห็นหยาดธารน้ำไหลรินเลอะแก้มนวล นี่คือครั้งแรกที่เขาเห็นเธอร้องไห้ เขายังเคยคิดด้วยซ้ำว่าผู้หญิงคนนี้มีความรู้สึกบ้างไหม แต่วันนี้เขารู้แล้วว่าผู้หญิงก็เหมือนกันทุกคน เพียงแต่บางคนเลือกที่จะไม่แสดงออกมา อิทธิกุลอยากจะเข้าไปกอดปลอบประโลมตั้งแต่ที่รู้เรื่อง แต่เธอไม่ได้แสดงความอ่อนแอออกมาเลย บางครั้งเขาก็อยากให้เธออ่อนแอบ้างร้องไห้บ้าง เขาจะได้ปลอบเธออย่างไม่เคอะเขิน ผู้หญิงอ่อนแอไม่น่ารัก คำนี้เขาคงตัดมันออกไปจากความคิดเสียที

“อุ๊ย! ท่านประธาน!”

มินตราสะดุ้งสุดตัว เมื่อมองในกระจกแล้วเห็นว่าใครอยู่ด้านหลัง มือน้อยๆ รีบเช็ดหน้าตัวเอง ทั้งที่ยังเปื้อนผงซักฟอก เพียงเพราะไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตา อิทธิกุลรีบดึงมือหญิงสาวออก ก่อนจะเกลี่ยปลายนิ้วบรรจงเช็ดน้ำตาให้เธอเสียเอง แล้วลูบไล้แผ่วเบาบริเวณหลังมือที่ยังคงเป็นรอยบวมแดง

“เจ็บไหม” มินตราส่ายศีรษะ แต่เขาก็รู้ว่าเธอกำลังโกหก

“เธอโกหกไม่เก่งหรอกมินตรา” เขาบรรจงลูบมันเบาๆ

“ฉันขอโทษที่ดูแลและปกป้องเธอไมได้” คนฟังถึงกับอึ้งไป ไม่คิดว่าวันนี้ชายหนุ่มจะมีคำพูดหวานๆ

“ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนยังไง แล้วคุณนรีเขาเป็นคนยังไง”

แล้วมันจะเป็นอย่างไร ในเมื่อเขาก็เลือกผู้หญิงคนนั้นอยู่ดี มินตราแย้งอยู่ภายในใจ เธอรู้ตัวว่าไม่น่ารักและจิตใจคับแคบ แต่ความรู้สึกนึกคิดมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ เธอรักเขาและไม่อยากให้ชายหนุ่มต้องมาปวดหัวกับเรื่องเล็กน้อยยิบย่อย จึงเลือกที่จะเงียบเสียเอง

“ฉันขอโทษแทนเขาด้วยนะมินตรา”

มินตราพยักหน้าแล้วเบือนใบหน้าไปทางอื่นเพื่อจะซักผ้าต่อ อิทธิกุลรู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร เขาจึงสวมกอดหญิงสาวไว้จากด้านหลังแทน และซบใบหน้าลงบนต้นคอ ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดซอกคอระหง

“เธอคงโกรธฉัน แล้วหาว่าฉันลำเอียง”

“เปล่าค่ะท่านประธาน เรื่องแค่นี้เล็กน้อยมากมิ้นชินแล้วค่ะ ท่านประธานสบายใจได้ มิ้นแกร่งกว่าที่คิดนะคะ”

เธอพยายามพูดให้ติดตลก และนี่คือความเปลี่ยนแปลงจริงๆ มินตราไม่เคยพยายามมีอารมณ์ขัน เหมือนคนมีเรื่องราวให้คิดอยู่ตลอดเวลา

“ฉันขอโทษ”

เขาพูดได้เท่านั้นแล้วกอดรอบเอวเธอแน่นขึ้น มินตราพยามแกะมือเขาออก แล้วหันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม อันที่จริงเธอรู้สึกอึดอัด และคิดว่าลูกน้อยก็คงรู้สึกเช่นกัน

“หิวไหมคะ เดี๋ยวมิ้นไปทำอะไรให้ทาน”

“ไม่หิวข้าว แต่ฉันหิวเธอน่ะ”

“มินตรารู้สึกตระหนกและประหม่าขึ้นมาทันที”

“มะ...ไม่ได้ค่ะ มิ้น...มิ้นอยากพัก”

“ทำไมล่ะ!” นี่คือครั้งแรกในรอบสามปีที่เธอปฏิเสธเขา

“ทำไม! หรือเพราะไอ้แม็กซ์ ถึงกับทำเป็นสะดีดสะดิ้งกับฉันเลยเหรอ ได้กับมันแล้วหรือไง!”

อิทธิกุลตะคอกถาม มินตราหลับตาปี๋ด้วยความกลัว เธอน้ำตาคลอ คนอื่นดูถูกเธอไม่รู้สึกอะไรเท่ากับคนที่เธอรักดูถูกเธอ ดูถูกความรักที่เธอมอบให้เขาเพียงคนเดียว มินตราไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ยออกจากปาก แต่ถึงจะพูดออกไปเขาก็ไม่ได้ยินอยู่ดี เพราะอิทธิกุลโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเดินออกจากห้อง

ณัฐนรีหันไปมองหนุ่มน้อยข้างกาย เขาน้ำตาคลอ ลูกผู้ชายใครบอกว่าร้องไห้ไม่เป็น ธนัชยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา แล้วกำลังจะเปิดประตูลงไปหาคนที่กำลังจะเดินขึ้นรถ แต่ณัฐนรีห้ามไว้ด้วยสายตา

“คนที่เธอควรจะไปหาคือมินตราไม่ใช่พี่อิท”

“มันรู้ว่าผมรักมิ้น มันยังทำกับผมได้”

ณัฐนรีไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่คนที่เธออยากให้เข้าไปจัดการคือมินตรามากกว่า

“คุณมันไก่อ่อนเกินไปหรือเปล่าผู้หญิงเลยไม่ชอบ ดูอย่างพี่อิทสิผู้หญิงวิ่งตามกันเป็นแถว อยากให้เธอสนใจก็ลองทำแบบที่พี่อิทเขาทำสิ บางทีผู้หญิงของคุณอาจจะชอบแบบโหดๆ ดิบๆ ก็ได้”

ความคิดเห็น