นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

เรื่องหมูๆ(อัพครบ)

ชื่อตอน : เรื่องหมูๆ(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2562 08:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องหมูๆ(อัพครบ)
แบบอักษร

โรงแรมxxx สองชั่วโมงต่อมา

โจนาธานกำลังหารือกับลูกน้องคนสนิท เรื่องอาหารเย็นบอกเรเชลกับเจอร์รี่ว่า แม่ยายเชิญไปกินมื้อเย็นที่บ้านสองหนุ่มถูกต่อว่า เรื่องเห็นแก่กินสองหนุ่มขอคัดค้านบอกว่าไม่ได้เห็นแก่กิน สองคนบอกว่าต้องตามนายไปทั่วทุกหนแห่ง เพราะเป็นคำสั่งจากพ่อเจ้านายอีกที 

ซึ่งบางครั้ง'เฮียโจ'ของพวกเขาก็คงจะเกิดความรำคาญไม่น้อย เพราะตามไปทุกที่แต่วันนี้เจ้านายของพวกเขา ไล่ให้กลับมาให้รอที่โรงแรมไม่ให้ไปเป็นก้างขวางคอ ทั้งสองคนเลยมานั่งรอนอนรอที่ห้องพัก จนกว่าเจ้านายจะกลับมาดูเหมือนเเฮียจะมีสีหน้ากังวลบ้าง แต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร

​"แล้วมีเรื่องอะไรที่นาย จะต้องกังวลอีกหรอครับ ในเมื่อเมียนายก็ทำท่าว่าจะเป็นพันธมิตรแล้วนี่ครับ ทั้งแม่ยาย ลูกสาวตัวน้อยก็รักปะป๋ายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด"เรเชลเอ่ยถามเพราะสังเกตเจ้านายมีแววครุ่นคิด

"ฉันกลัวว่าจะไม่มีสินสอดไปขอเมียนะสิ"

"ระดับเจ้านายของเราเนี่ยนะครับ/นั่นสิไม่น่ามีปัญหา เรื่องสินสอดมันเรื่องขี้หมาครับ/ใช่เรื่องหมูๆมากนะครับนาย/ใชครับ..อย่าได้กลัวครับ อย่างมากก็แค่50ล้าน"สองหนุ่มยังฟังเป็นเรื่องตลก

"แกสองคนพูดเหมือนฉันเป็นเจ้าของธนาคาร พวกแกจะบ้าหรือไง รู้มั้ยว่าเมียฉันเรียกสินสอดเท่าไหร่ มันไม่ใช่50ล้านอย่างที่พวกแกคิด แต่เธอเรียกมาเป็นเงิน200 ล้าน แหวนเพชร 7 กะรัต ทองอีกสองกิโลกรัม แบบนี้ก็ตายสิวะจะไปหาที่ไหนได้"ทั้งเรเชลกับเจอร์รี่แทบจะขำก้ากออกมา ต่อให้เมียนายเรียกสินสอด ซักพันล้านก็ไม่น่าจะใช่เรื่องใหญ่อะไร

"ดูเหมือนพวกแกจะถือเป็นเรื่องตลกเลยนะ นี่มันความทุกข์ของกูนะเว้ย"

"เจ้านายครับ เงินแค่สองร้อยล้าน ทองแค่สองกิโลฯ แถมแหวนเพชรนายหญิงท่าน มีเต็มตู้นิรภัย คงมากกว่า7กะรัตอีกนะครับนาย"

"จะแต่งงานทั้งที มันก้ต้องหาด้วยลำแข้งสิโว้ย หรือแกไม่เคยกินลำแข้งของฉันล่ะ?"เฮียโจง้างเท้าขึ้นมา ลูกน้องทั้งสองหนีตายแตกกระเจิง

"เฮียครับ..ก็ขอยืมคุณย่าก่อนแล้วค่อยหามาคืนก็ได้นี่ครับ เงินแค่สองร้อยล้านแค่วันเดียวก็หาได้แล้ว ได้มากกว่านั้นอีกนะผมว่า แต่เมียนี่สิครับหาไม่ได้ง่ายนะ ผมถามจริงๆเถอะ นายรักคุณพิมพ์เธอจริงหรือเปล่า?"

"เอ้า..ไอ้นี่รักสิ..ไม่รักจะตามมาทำซากอะไร ยิ่งยัยหนูด้วยแล้วฉันรักสุดหัวใจ พิมพ์เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ฉันรัก"

"แล้วที่ผ่านมาล่ะครับนาย"

​"เราไม่มีอะไรผูกพัน สวมเกราะป้องกันตลอด แต่กับพิมพ์ฉันไม่เคยจะทำแบบนั้น เพราะฉันชอบเขาตั้งแต่ วันที่ฉันแวะไปซื้อเค้กให้แม่  พวกแกก็เห็นนี่ฉันให้แกสองคนไปสืบ กระทั่งได้ที่อยู่เขา ใครจะว่ายังไงก็ช่างเอาเป็นว่า ฉันจะกลับอเมริกาไปหาเงินมาแต่งเมีย"โจนาธานยืนยันเสียงหนักแน่น ลูกน้องทั้งสองมองตากันอย่างเข้าใจ

"แล้วเราสองคนล่ะครับ?"

"แกสองคนอยู่ที่นี่ เพราะฉันจะไปรับแอนนี่ที่บ้านคุณยาย เราสองพี่น้องจะกลับบ้านกัน พวกแกรออยู่ที่นี่ อย่าให้รู้ว่าแกสองคนไม่ได้งาน"

"แต่ว่ามันนานนะครับ แล้วเราต้องเช่าโรงแรมนี้อยู่ จนเขาจะให้เป็นหุ้นส่วนอยู่แล้วนะครับ เพราะเราสองคนนี่ ถือว่าเป็นผู้มีอุปการะคุณของเขาเลยนะครับนาย"

"แกสองคนต้องเป็นหูเป็นตา ให้ฉันเหมือนเดิม อย่าให้ไอ้ปลัดนั่น มันมาป้วนเปี้ยนแถวบ้านแม่ยายฉัน ถ้าแกสองคนทำงานนี้บกพร่องเมื่อไหร่ ฉันจะส่งแกไปอยู่แถวชายแดนเม็กซิโก"ทั้งสองหนุ่ม คงต้องทำหน้าที่ต่อไปเพื่อปกป้องเมียให้เจ้านาย

"ได้ครับ..อย่างน้อยก็มีคุณหนูตัวน้อยนั่นอยู่ด้วย เธอน่ารักมากเจ้านายย่าจะพาเธอไปด้วยนะครับ"

"แกพูดง่ายว่ะ...เมียฉันไม่มีทางให้ไปเด็ดขาด อย่าแม้แต่จะคิด ไปเตรียมตัวเร็วฉันอยากกินลาบหมู ช่วยแสดงฝีมือหน่อยจะได้มั้ยครับคุณเรเชล"

"ด้วยความยินดีครับเจ้านาย" 

"ให้มันได้แบบนี้สิวะ ถึงจะเรียกว่ารักกันจริง"

ทางด้านเพลงพิมพ์ เมื่อเก็บร้านเรียบร้อย วันนี้ลูกค้าเยอะพอสมควร ถึงแม้จะเหนื่อยแต่พอนับเงินแล้วก็ชื่นใจ มันอาจจะไม่ใช่เงินถุงเงินถัง แต่ก็เก็บเล็กผสมน้อย พอจะมีเงินเก็บบ้างไม่มีหนี้ แค่นี้ก็เป็นวิถีขอความพอเพียงแล้ว แถมในสวนยังมีพืชผัก พอจะเก็บมาทำกับข้าวกินได้บ้าง ทั้งดอกแค ทั้งมะละกอ มะเขือ พริก มะนาว แล้วแต่ว่าจะต้องการอะไร

​"พิมพ์..แม่ได้รู้เรื่อง ที่ลูกคุยเรื่องสินสอด กับคุณโจแล้ว แม่ไม่สบายใจเลยลูก ทำไมต้องไปแกล้งเขาขนาดนั้นด้วย ถ้าเขาหาไม่ได้ลูกจะทำยังไงบอกหน่อย"

​"แม่ขา..เขาทำไม่ได้หรอกค่ะ เพราะพิมพ์รู้ไงคะว่าเฮียโจทำไม่ได้ พิมพ์เลยอยากแกล้งให้หนัก ช่างเถอะค่ะแม่ เขาจะกลับมาหรือจะไปแล้วไปลับ ก็แล้วแต่เขา แค่เราสามคนก็พอแล้ว พิมพ์ต้องอยู่เพื่อลูกค่ะ จริงมั้ยคะลูกหมู"

"จริงค่ะ..หนูก็มีพี่หน่อมแน้มอยู่ด้วย แล้วก็เบนจี้ที่ผมยาวๆ ถักเปียได้ด้วยค่ะ"เด็กหญิงตัวน้อยดึงผมตุ๊กตามาถักเปีย บางครั้งก็เปลี่ยนทรง เป็นหนังยางมารวบบ้าง เล่นคนเดียวก็ได้ไม่งอแงสักนิด

"แล้วลูกหิวข้าวหรือยังจ๊ะ?"

"ไม่ค่ะ..หนูจะรอปะป๋ามา ปะป๋าบอกว่าจะซื้อหนมมาให้ด้วยค่ะ แม่จ๋าว่าปะป๋าจะอยู่กับเรามั้ยคะ"

"แล้วเขาบอกลูกว่ายังไงบ้างจ๊ะ?"

"อืม..ปะป๋าบอกว่าจะซื้อรถให้แม่จ๋า เอาไปซื้อกับข้าวที่ตลาดค่ะ"เพลงพิมพ์หันไปมองลูกสาวตัวน้อย นี่คนเจ้าเล่ห์พูดอะไรกับลูกเธออีกนะ คิดจะเอาของมาล่อ ให้เธอใจอ่อนงั้นหรือมันจะมากไปแล้ว

"ปะป๋าบอกลูกหรอจ๊ะ?"

"ค่ะ.."

"โอ้ยย..ไม่นะแม่มีรถคุณตาแล้ว คันใหญ่ด้วยเราไปไหนกันได้สบายมาก แล้วยังรถเครื่องคันเล็กของแม่ใหญ่อีก แม่จ๋าพาลูกไปตลาดยังได้เลยนะ"

"ให้หนูนั่งข้างหน้าใช่มั้ยคะ?"

"ใช่จ่ะเด็กน้อย ต้องนั่งข้างหน้าแม่เลย นั่งข้างหลังไม่ได้หรอก เดี๋ยวลูกตกลงไปแม่คงตายเลยล่ะ"

"แม่จ๋ารักหนูหรอคะ?"

พิมพ์ดึงร่างลูกสาวมากอด หอมแก้มฟอดใหญ่ ยิ่งนับวันลูกน้อยก็ยิ่งพูดเก่ง ช่างจดช่างจำและยังจำคำพูด ที่ผู้ใหญ่พูดเอาไว้ และเรื่องคำสัญญาต่างๆอย่าได้พูดเข้าหู น้องเดียร์จะจำแม่นมาก แล้วก็จะทวงสัญญาอยู่แบบนั้น

"เป็นแม่ก็ต้องรักลูกสิจ๊ะ แล้วก็รักเจ้าลูกหมูคนนี้ที่สุดเลย ฟอดดด แล้วหนูล่ะรักแม่จ๋ามั้ยคะ?"

"รักค่ะ หนูรักแม่จ๋า กับแม่ใหญ่ที่สุดเลยแล้วก็พี่ดุ๊กดิ๊ก ที่เห่าโฮ่งๆๆเวลาคนมา แล้วเขาก็เล่นกับหนูด้วยค่ะ"

"แต่แม่จ๋าไม่อยากให้ลูกไปอยู่ใกล้ดุ๊กดิ๊กนะ เผื่อว่า เขาอารมณ์ไม่ดีเดี๋ยวเขางับมือลูกนะจ๊ะ เข้าใจที่แม่บอกมั้ยลูก?"

"เข้าใจค่ะ เฮ้อ...หนูนอนตรงนี้นะ หนูเมื่อยแล้วค่ะ"เด็กน้อยนอยแผ่หลาลงที่พื้น

"นอนเล่นๆได้ ห้ามนอนจริงๆนะเดี๋ยวค่อยหลับ เพราะต้องกินข้าวอาบน้ำก่อนค่ะ"

"ค่ะคุณแม่..."หนูน้อยทำหน้าล้อเลียนผู้เป็นแม่ จนเธอหมั่นเขี้ยว เลยหยิกแก้มไปทีหนึ่ง

​โฮ่งๆๆๆๆ โฮ่งๆ

​"แม่จ๋า..พี่ดุ๊กดิ๊กเห่าค่ะ ใครมาน้ะ หนูต้องไปดูค่ะ"

"แม่เองจ่ะ ถ้ามาวุ่นวายบ้านเราแม่จะหวดด้วยไม้นี่เลย เอาให้ตายเลยนะ"

"ไม่ใช่ใครค่ะ แต่เป็นปะป๋าหนูเองค่ะ เอาอะไรมาคะเยอะๆเลยค่ะ"

"ก็เอากับข้าวมาส่งแม่จ๋ากับลูกสาวปะป๋าไง โอ้ยย..คิดถึงลูกจัง มาหอมฟอดใหญ่เลยฟอดด"

​"นั่นมันอะไรกัน คุณโจ"

​"กับข้าวมื้อเย็น ที่ผมบอกแม่ไว้ไงครับ"โจนาธานบอกแม่ยาย ในขณะที่ลูกน้องหิ้วข้าวของเข้าบ้านมา

​"หวัดดีครับคุณป๋า คุณหนู คุณพิมพ์นี่กับข้าวมื้อเย็นครับ เอาเข้าครัวเลยนะฮะ"

​"นี่มันอะไรกันคะ หอบหิ้วของมายังกับว่าจะทำบุญ เลี้ยงคนทั้งหมู่บ้านอย่างนั้นแหละค่ะแม่"

​"ใช่ เฮียอยากเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้าน แต่ไม่ใช่ตอนนี้ วันนี้สองคนนั้นจะทำกับข้าวให้เรากิน โดยที่เมียกับแม่ไม่ต้องเหนื่อยเลย มานั่งรอสวยๆเป็นคุณนายเถอะครับแม่ ไม่ต้องยุ่งกับเขาสองคนนี้เขาทำอาหารอร่อยครับ"

​"เฮีย..เรามีเรื่องต้องคุยกัน"เพลงพิมพ์ลากแขนโจนาธานออกมา อีกมุมหนึ่งของบ้าน

​"อะไรของเมีย ก็เฮียตกลงกับแม่แล้วนี่นา ว่าจะมากินข้าวเย็นด้วย ทำไมล่ะไม่ดีหรอก็อยากอยู่กับเมีย กับลูกนี่นาพิมพ์บ้านนี้มีกันสามคน ยัยหนูกับแม่ยายไฟเขียวแล้ว เหลือเมียจ๋าคนเดียว ที่ทำตัวเป็นจรเข้ขวางคลอง หรือจะให้เฮียต้องฉุดเมียตัวเอง ไปให้ไกลมีลูกตัวน้อยแล้วค่อยกลับมาอีกครั้งครับคนดี"เขายื่นหน้ามาชิด จนเธอต้องผลักอกเขาออก

​"คิดอะไรที่มันสร้างสรรค์หน่อยนะเฮีย แล้วถามพิมพ์หรือยังว่าพิมพ์โอเคมั้ย?"

​"เอ้า..แล้วเมียไม่โอเคหรอ? ว้า..เสียใจจังคนแค่อยากมากินข้าวกับลูก กับเมีย ในชีวิตนี้ทุกข์ทรมานมาแสนสาหัสแล้ว เกิดพรุ่งนี้เราอาจไม่ได้เจอกันอีกเฮียก็แค่..อื้ม"ฝามือเล็กยกปิดปากเขาไว้ทันทีก่อนที่เขาจะพูดจบ โจนาธานรวบร่างบางเข้ามาสวมกอดอย่างโหยหา

"เฮีย!"

"ที่รัก..ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เวลาที่ผ่านมาไม่ใช่แค่พิมพ์ที่เป็นทุกข์ เฮียก็ด้วย ขอเวลาที่เหลืออยู่ ให้เฮียเถอะนะ เฮียอยากใช้ชีวิตที่เหลื่อ เพื่อเมีย เพื่อลูกของเรา เฮียคิเถึงพิมพ์มาตลอด ไม่มีคืนไหนที่นอนหลับสนิท ในใจคิดแต่ว่าต้องตามหาพิมพ์กับลูกให้เจอ"ร่างน้อยปล่อยให้เขากอดไว้ ไม่ได้ขัดขืนสักนิด ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปถึงหัวใจดวงน้อย

"เฮียไม่ต้องมาให้ความหวังพิมพ์อีกนะ"

"เวลาเท่านั้น ที่จะบอกพิมพ์ว่าเฮียทำได้ จุ๊ฟ เฺฮียเป็นลูกผู้ชายพอ ที่จะรับผิดชอบคำพูดตัวเอง แม้ว่าเฮียจะมาเกือบสายไป แต่เฮียก็มาแล้วเราจะสร้างครอบครัวให้อบอุ่น มีพ่อแม่ลูกมีน้องให้ยัยหนูอีกสัก2-3คนนะคนดี..อุ้ยยย..เจ็บนะโดนแผลเก่าหรือเปล่านะ"กำปั้นเล็กทุบเข้าที่อกแกร่งอย่างเขินอาย

​"พูดบ้าอะไร..ไม่มีหรอกลูกเลิกอะไรกัน"

​"ฟอดดด คิดถึงเมียเจียนขาดใจ เฮียจะบอกว่าพรุ่งนี้เฮียจะกลับอเมริกาแล้ว"เธอขืนตัวออกจากวงแขาเขา แต่ชายหนุ่มไม่ยอม เขายังกอดเธอไว้แนบแน่น นี่แหละเมียเขาไม่เคยฟังอะไรเลย

"ปล่อยได้แล้ว..มากอดทำไม?"

"ฟังก่อนสิ เฮียจะยกขันหมากมาสู่ขอพิมพ์ ทุกอย่างที่พิมพ์บอก เฮียจะทำ ลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้นคอยเฮียนะ อ้อ!..ไอ้สองคนนั้นจะอยู่ที่นี่ พวกมันจะคอยดูว่านายปลัดนั่น จะมาขายขยมจีบใส่เมียเฮียมั้ย ถ้ามันยังไม่เลิกบอกเลยว่ามีตาย เฮียไม่ยอมแน่"

"ดีแต่ใช้กำลัง"

"ก็เฮียหึงนี่นา เมียทั้งคนนะครับเรื่องอะไรให้คนอื่น มาคอยแทะเล็มล่ะ แค่มองตามันก็รู้ว่ามันรักเมียเฮียเอ..หรือว่าเราจะไปพร้อมกันสามคนพ่อแม่ลูก เฮียว่าเข้าท่านะเพราะแม่กับคุณย่าคงอยากกอดหลานนะ"

​"ไม่ค่ะ..พิมพ์ไม่อยากซมซานกลับมา ให้ชาวบ้านดูถูกดูแคลนอีกแล้ว พิมพ์จะอยู่ที่นี่ถึงเวลาเฮียไม่กลับมา พิมพ์จะถือว่าเฮียตระบัดสัตย์กับพิมพ์ กับลูก ยัยหนูคงเกลียดเฮียไปจนตาย เพราะคำสัญญาของเฮียไม่มีความหมาย เป็นแค่ลมปากถ้าไม่ทำตาม"

​"คอยดูดีกว่า การกระทำมันสำคัญกว่าคำพูด ได้โปรดเชื่อเฮียอีกสักครั้ง รอเฮียนะคนดี"

"ค่ะ..พิมพ์เชื่อเฮียได้ใช่มั้ยคะ?"

"แน่นอนเมียจ๋า..จุ๊ฟอย่าให้ใครมาจูบ ยกเว้นเฮียคนเดียว รู้มั้ยว่ารักและหวงแค่ไหน?"

หญิงสาวเขินหนักเมื่อเขา ประทับจูบลงมาที่กลีบปากอิ่มเนิ่นนาน กว่าจะผละออกเขาอยากให้เธอมั่นใจ ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย เมื่อเขากลับมาอีกครั้ง

"เห็นมั้ยวาสองคนนี้เขามีฝีมือ ผมว่าเราเปิดร้านอาหารดีมั้ยฮะ?"เจอร์รี่กับเรเชลสบตากัน พอเจ้านายเอ่ยคำนี้ออกมา จากบอดี้การ์ดจะมาเป็นกุ๊กก็ไม่เลวเลยนะ

​"ดูเขาคล่องจังเลยนะ แล้วมีอะไรบ้างล่ะพ่อคุณ?"

​"วันนี้มีไข่ตุ๋นของคุณหนูครับ แล้วก็ลาบหมู ต้มยำกระดูกหมู แล้วก็นี่ครับปลาทูทอด น้ำพริกปลาทู แล้วก็ผักสด ถ้าจะให้ดีต้องเป็นน้ำพริกกะปินะ/ใช่ครับ แต่มันมื้อเย็นแล้ว กลิ่นมันจะติดปากไม่ดีสำหรับเจ้านาย และทุกคนครับ"

"ขอแม่พรรณชิมก่อน ว่าผ่านหรือไม่ผ่าน"

"เชิญครับคุณป้า"ทั้งคนรอลุ้น เมื่อแม่ยายของเจ้านายตักกับข้าวใส่ปาก กว่าจะครบทุกอย่าง ถ้าบอกว่าไม่ได้เรื่อง คงอับอายไปทั้งบางเพราะคุยไว้เยอะ

"เข้าท่าทั้งหมดเลย แล้วคุณชิมหรือยังลาบหมูอาจจะไม่ใช่ อย่างรสชาติที่คุณเคยกินนะ เพราะเครื่องปรุงเป็นแบบทางเหนือ แล้วถ้าคุณแกล้มกับผักไผ่นี่ แต่คนอีสานจะเรียกผักแพรว รสชาติจะเข้ากันได้ ถ้าพ่อนองพิมพ์ยังอยูนะ คงชอบรสชาติแบบนี้👏👏👏ให้เลยพ่อคุณ"

"ขอบคุณครับ..เชิญฮะเดี๋ยวอาหารจะเซ็งซะก่อนครับ"เจอร์รี่ยิ้มไม่หุบ ก่อนจะเชื้อเชิญทุกคนทานข้าว

"ยัยหนูมานั่งตักปะป๋าดีกว่าครับ เดี๋ยวมือลูกจะเลอะนะ"

"ค่ะ..ปะป๋าจะป้อนหนูหรอคะ หนูจะกินข้าวเหนียวค่ะ"

"ไอ้หยา..ลูกชอบกินข้าวเหนียวหรือครับเนี่ย?"

"ค่ะ.."

โจนาธานป้อนข้าวลูกสาว รับรองว่าถ้าใครได้เห็นต้องชมว่าเขาเป็นคุณพ่อที่น่ารัก พรรณเพ็ญสะกิดบุตรสาวให้ดู การกระทำที่โจนาธานทำไม่ได้บ่งบอกว่าเสแสร้ง หรือแกล้งทำ นางอายุวัยกลางคนแล้ว ย่อมรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ได้แต่หวังว่าทุกอย่างจะลงเอยด้วยดี

"ผมอยากให้น้องสาว มาเจอกับหลานก่อนครับ แอนนี่อยู่ที่กรุงเทพฯพรุ่งนี้เธอจะมาที่นี่ราวๆบ่าย สองคนนี้จะไปรับเธอที่สนามบิน แอนนี่คือน้องสาวผมครับ เรามีกันสามคนพี่น้อง คนเล็กเป็นผู้ชายกำลังเรียนม.ปลายครับ"

"แล้วคุณโจทำงานอะไรหรือ ขอโทษที่แม่ต้องถาม เพราะแม่ก็อยากจะรู้ว่าคุณมีอาชีพที่สุจริตมั้ย แม่ไม่อยากจะคบค้าสมาคม กับพวกค้าของผิดกฎหมาย หรือไม่ก็เป็นพวกมาเฟีย แล้วแม่ก็สงสัยอยู่ว่าทำไมสองคนนี้ต้องติดตาม แล้วก็เรียกคุณว่าเฮียหรือเจ้านาย คุณเป็นคนดีใช่มั้ยคุณโจ?"

"แค็กๆ..แม่พูดแบบนี้เล่นเอาผมสำลักเลย ผมไม่ยุ่งเรื่อง การค้าของผิดกฎหมายหรอกครับแม่ และที่สองคนนี้ต้องตามผมไปทุกที่ เพราะว่าพ่อแม่เป็นห่วงกลัวว่าอาการบาดเจ็บ ที่อยู่ภายในจะยังไม่หายดีครับ และที่เขาเรียกเฮียก็เพราะผมเป็นลูกชายคนโตครับ แม่ไม่ต้องห่วงนะครับผมประกอบอาชีพ ที่สุจริตไม่ใช่มาเฟีย ไม่เคยเบียดเบียนใคร คุณย่าเป็นเจ้าของธุรกิจเล็กๆ เดี๋ยวกลับมาคราวนี้ คุณแม่จะได้เห็นทุกคนพร้อมหน้าฮะ"

"ช่างเถอะ..แค่แม่รู้ว่าไม่ทำธุรกิจผิดกฎหมาย แม่ก็พอใจแล้ว เพราะแม่ว่ามันเป็นเงินร้อน ไม่มีความสุขกับการใช้ชีวิตหรอก ลูกเมียจะพลอยลำบากไปด้วย จริงมั้ยพวกคุณ?"

"ครับคุณป้า ไม่ต้องห่วงนะครับ เราไม่ใช่พวกทวงนี้นอกระบบครับ เห็นหน้าตาแบบนี้แต่จริงๆแล้วอบอุ่นนะฮะ จริงมั้ยครับคุณหนู"เรเชลหันมาถามน้องเดียร์

​"แม่จ๋าบอกว่า เวลาทานข้าวห้ามพูดคุยค่ะ"

​"อุ้ยย..อารู้สึกผิดเลย/ใช่ไม่ต้องพูดกินเข้าไป"

"ครับผม.."

อาหารมื้อค่ำเป็นมื้อแรกที่อร่อยที่สุด ตั้งแต่โจนาธานกับลูกน้องทั้งสอง มาปักหลักอยู่ที่นี่แค่ได้อยู่ใกล้เมีย ใกล้ลูก บอกเลยว่ามันช่างชุ่มชื่นหัวใจเป็นที่สุด เขาไม่ถือว่าเป็นความผิดพลาด เพราะตั้งใจตั้งแต่เริ่มคบกับเพลงพิมพ์ แต่ยังไม่ทันจะได้รู้อะไร ดันมาเกิดเรื่องเลวร้ายซะก่อน เลยทำให้เมียเข้าใจผิดไปใหญ่ 

"แม่จ๋า..หนูอยากให้ปะป๋าอยู่ด้วยค่ะ"

"อืม..ปะป๋าต้องกลับไปเตรียมตัว เพราะปะป๋าจะกลับบ้านของเขานี่คะ"ประตูห้องนอนถูกเคาะ ก่อนจะเปิดกว้าง พร้อมกับผู้ที่ก้าวเข้ามา

"พิมพ์..เฮียอยากคุยกับลูก ขอปะป๋ากอดก่อนได้มั้ยครับคนดี"

"ได้ค่ะ..หนูอยากให้ปะป๋าอยู่กับหนูค่ะ"

"งั้นแม่จ๋าจะออกไปรอข้างนอกนะจ๊ะ"

​"แม่จ๋าต้องอยู่ด้วยค่ะ พ่อ แม่ ลูก ไงคะ หนูอยากให้ปะป๋าอยู่กับหนูค่ะ"

น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาแบบไม่คาดคิด เขาคว้าร่างเล็กมากอด จูบศรีษะเล็กของลูกน้อย ก่อนจะดึงร่างบางของเมียเข้ามากอดไว้อีก นี่สินะครอบครัวต้องมีพ่อแม่ลูก อย่างที่น้องเดียร์บอก เขายอมสละทุกอย่างเพื่อจะมาตามหาเธอ และยิ่งมาเจอแบบนี้เลยต้องบอกกับตัวเองว่า ไม่สามารถปล่อยเมียกับลูกน้อย ให้เผชิญกับโลกใบนี้เพียงลำพังแน่

​"พรุ่งนี้คุณอาของลูกจะมาที่นี่ คงต้องรบกวนพิมพ์ เฮียอยากให้แอนนี่มาอยู่กับหลานสักวัน ขอให้เธอค้างที่นี่ได้มั้ย?"โจนาธานเพิ่งตัดสินใจ ว่าควรจะให้แอนนี่มาพบหลาน กับพี่สะใภ้ก่อนอย่างน้อยก็เพื่อจะได้ยืนยัน กับพ่อแม่และคุณปู่คุณย่า ว่าเขาไม่ได้พูดปด

"ค่ะเฮีย.."

"งั้นเรามาถ่ายรูปกันนะ สามคนพ่อแม่ลูก ปะป๋าจะเอารูปนี้ให้คุณปู่คุณย่าดู ว่าหลานสาวน่ารักแค่ไหน แล้วเมียฮียก็สวยด้วย ฟอดด 1-2-ยิ้มครับ"โจนาธานถ่ายรูปเอาไว้หลายรูป และเขาก็มั่นใจว่ามารดาต้องอยากเห็นหน้า หลานสาวตัวน้อยแน่

"เฮีย..เจ้าเล่ห์ที่สุด"

พิมพ์ค้อนเจ้าของวงแขน ที่คอยหาเศษหาเลยอยู่เรื่อย คำพูดหลายคำพรั่งพรูออกมา ลูกสาวตัวน้อยเธอดูน่ารักดี โจนาธานเอ่ยขอบคุณเมียไม่ขาดปาก ที่เลี้ยงเมียดูลูกสาวเขาอย่างดี 

ถ้าเป็นคนอื่น ไม่แน่ป่านนี้เธออาจจะทำแท้งไปแล้ว เพราะอาจจะอับอายที่สามีทอดทิ้ง ให้เธอท้องจนต้องอับอาย แต่เขาคิดแบบเข้าข้างตัวเองว่า เมียเขาคงรักเขาอยู่แต่ตอนนี้คงต้องใช้เวลา อาจจะต้องง้อนานซักหน่อย แต่เขาก็ยินดีจะทำ





มาอัพครบจบตอนแล้วนะคะ ชอบมั้ยๆบอกกันบ้างเด้อ👏👏👏👏

ความคิดเห็น