MANCHERLEE

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : New Tow & Old Town #4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.4k

ความคิดเห็น : 86

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2562 19:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
New Tow & Old Town #4
แบบอักษร

New Tow & Old Town #4**

ตอบแชทกลุ่มจบผมกดออกจากแชทกลุ่มทันทีพร้อมเสียงรัวสติ๊กเกอร์ชุดใหญ่ คาดว่าน่าจะเป็นเฮียวิช แต่ผมไม่ได้สนใจจะตอบลับไป แต่เดินไปดูเมืองหลวงที่นอนอยู่อีกห้องไม่รู้จะมีไข้หรือเปล่า ถึงจะให้กินยาดักไว้แล้ว ผมใช้ปรอทวัดไข้ดิจิตอล แบบยิงที่มีติดบ้านไว้แล้ววัดไปที่ร่างเล็กเพื่อวัดอุณหภูมิบนร่างกาย

“อย่าไข้ขึ้นนะไอ้ล่อลวง พ่อมึงเอากูตายแน่” ผมบ่นกับร่างเล็กที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียงเด็ก

“37จุด8 บรรไลละดิกู” ผมอ่านค่าอุณหภูมิผ่านหน้าจอบนเครื่องที่ใช้วัด อีกนิดก็จะ38 แค่นี้ก็บอกได้แล้วไอ้ล่อลวงมีไข้ร้อยเปอร์เซ็น ผมยืนเกาหัวจิตตกกับตัวเอง ก่อนจะเดินไปปิดเครื่องปรับอากาศแล้วเตรียมอุปกรณ์เช็ดตัวมือก็ระวิงหาข้อมูลจากพี่กูไปด้วย ไม่รู้จะเช็ดตัวให้แบบไหน ใจหวั่นๆกลัวไอ้เมืองจะรู้ อยากโทรหามันแล้วบอกให้กลับบ้านสะพรุ่งนี้เลย

                “เชี่ย!! พี่ปลาไง” ผมร้องขึ้นอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้พี่ปลาเป็นหมอก็ต้องรู้ว่าต้องจัดการยังไง ผมกดออกจากการค้นหาข้อมูลแล้วกดเบอร์โทรออกหาพี่ปลาทันที รอสายอยู่สักพักจนได้ยินเสียงหวานๆตอบกลับมา

                “ว่าไงจ๊ะ”

                “พี่ปลา ตัวแสบไม่สบายอะ”

                “ไข้เท่าไหร่” จากเสียงหวานๆเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเสียงดุขึ้นมาทำเอาผมใจแป้วไปเลย

                “37.8ครับ”

                “แฮะ!! โทษทีจ๊ะ พี่ไม่ได้จะเสียงดุใส่เรานะ เอะไอ้น้ำตาลอย่าข่วนมานี่!!” ผมถึงกับถอนหายใจพรือใหญ่ พี่ปลาน่าจะดุไอ้น้ำตาลแมวตัวเล็กน่ารักที่ผมเคยเห็นอยู่สองสามรอบได้

“ว่าแต่น้องรู้สึกตัวหรือหลับอยู่” พี่ปลาเอ่ยถามมาด้วยนำเสียงปกติเหมือนเดิม แต่ตามมาด้วยเสียงที่ดังกุกกักจากปลายสาย เหมือนของตกล่นและเสียงร้องของไอ้น้ำตาลที่ดังลอกเข้ามาในสาย

                “หลับอยู่ครับ”

                “ก่อนหน้าเราให้น้องตากแดดหรือเล่นน้ำนานไปหรือเปล่า..”

ตุบ!!

“โทษทีนะถ้าเสียงดังพอดีพี่กำลังเก็บของเตรียมขึ้นเครื่องอยู่จ๊ะ เสียงอาจจะดังนะเก่า” พี่ปลาตอบผมมาตอบสายเหมือนสบายๆแต่ผมนี่สิ

                “ผมพาลูกไปสนามบินมา แล้วช่วงกลางวันก็พาไปมหาลัยอีกแต่ตอนเย็นผมเห็นว่าตัวรุมๆเลยใหกินยาที่พี่ปลาเตรียมไว้ให้ไปแล้วเมื่อก่อนนอน ” ผมตอบไปแบบรู้สึกผิด

                “อืมมมม ดีมาก เอาละไม่นอยส์นะจ๊ะ เช็ดตัวให้น้องก่อนเลยเดี๋ยวพี่บอกว่าต้องทำยังไง ไข้ไม่สูงไม่ต้องตกใจเดี๋ยวก็ลง”

                “อ่าครับ” ค่อยโล่งใจหน่อยที่ไม่โดนพี่ปลาดุแต่ผมก็ยังรู้สึกไม่ดี รอบหน้าผมไม่กล้าพาออกไปไหนแน่ อดสงสารไม่ได้ เมืองหลวงไม่เคยมีไข้สักครั้งตามภาษาเด็กแข็งแรง

                “แอะ..” เสียงเล็กร้องแอะขึ้นมาพร้อมดวงตาทั้งสองข้างที่พยายามปรือขึ้นมอง

                “เย็นตัวหรือครับ” ผมเอ่ยพูดเมื่อเมืองหลวงลืมตามองแล้วหลับลงไปอีกครั้งผมชะงักมือที่กำลังเช็ดตัวแล้วก้มไปจุ๊บศรีษะเล็กเบาๆแอบรู้สึกผิดที่พาลูกออกไปตะล่อนแบบนั้น ปากเล็กๆยู่ขึ้นเหมือนรำคาญจากการโดนรบกวน เจ้าตัวเล็กขมวดคิ้วยู่เหมือพ่อมันไม่มีผิดทำให้ผมอดหมั่นไส้ไม่ได้ ก้มลงไปฟัดแก้มเล็กนั้นอีกรอบแล้วเช็ดตัวต่อตามคำแนะนำของพี่ปลา

 โชคดีที่เมืองหลวงไม่งอแงเหมือนที่ผมคิด ส่วนพี่ปลาขอวางสายไปแล้วหลังจากบอกวิธีการดูแลเมืองหลวงให้ผม พี่ปลาแนะนำรออีก20นาทีค่อยมาเช็คใหม่ว่าไข้จะลดหรือเปล่า ถ้าลดก็ไม่ต้องกังวลแต่ถ้าไม่ลดนี่สิ ดีที่ผมป้อนยาให้ลูกกินก่อนนอนแล้วพี่ปลาเลยบอกให้เช็ดตัวแค่อย่างเดียวไม่น่าจะมีอะไรมาก แต่ก็ให้ผมคอยวัดอุณหภูมิอยู่ตลอด เล่นเอาเหนื่อยและกังวลไปพร้อมๆกัน เข้าใจม๊าขึ้นมาทันทีก็วันนี้แหละ

Line!!

ผมมองไปที่มือถือตัวเองที่คว่ำอยู่บนตู้เล็กๆข้างเตียงลูกเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นแล้วเงียบไป ทำให้ผมไม่ได้สนใจมากเพราะอาจจะเป็นพวกโฆษณาจากไลน์ แต่อีกประมาณสิบนาทีต่อมาก็ดังขึ้นมาอีก ผมเลยต้องผละจากลูกมาหยิบมือถือขึ้นดูอย่างสงสัย

Line!!

2 ข้อความจาก Mueang-** kea

Mueang- kea**

: ถึงแล้ว

เวลา19:50

Mueang- kea**

: ลงมาดื่ม

เวลา20:00

ผมอ่านข้อความที่ไอ้เมืองพิมพ์มาแล้วขำลั่น แม่งทำจริงแถมพิมพ์มาแบบทื่อๆ ผมกะแกล้งมันเล่นเพราะมั่นใจว่ามันไม่ทำถึงจะขู่ไปแบบนั้นก็ตาม

“มึงนี่ก็น่ารักนะไอ้เมือง” ผมพูดยิ้มๆคนเดียวแล้วพิมพ์ตอบมันไป

อโยธยา พุฒิธิศาลดำรง

: อือ...ดื่มกับ ใครบ้าง

อ่านเวลา20:01

ผมส่งข้อความไปมันขึ้นอ่านทันทีแต่ไม่ตอบกลับมาจนผมต้องพิมพ์ไปอีกรอบ

อโยธยา พุฒิธิศาลดำรง

: ใครบ้าง?????

อ่านเวลา20:02

Mueang- kea**

**:**หลายคน

เวลา20:02

อโยธยา พุฒิธิศาลดำรง

: เมืองมึงไม่ได้กวนตีนกูอยู่ใช่มั้ย

อ่านเวลา20:02

Mueang- kea**

**:**เกลียดชื่อไลน์มึง

เวลา20:03

ผมมองข้อความที่มันพิมพ์มาแล้วแบะปากด้วยความหมั่นไส้ ผมก็ใช้ชื่อนี้มาตลอดปะ มีแต่มันนั้นแหละที่ไม่ค่อยทักไลน์เลยไม่ได้เห็น มันคงไม่คุ้นละมั๊งที่ผมใช้ชื่อไลน์แบบนั้น

“กูเปลี่ยนก็ได้วะ”

เมียพี่เมืองคราบ

**:**เกลียดมั้ยชื่อนี้  

(สติ๊กเกอร์ชี้ข้างบนหน้าทะเล้น)

อ่านเวลา20:03

Mueang- kea**

:.........

เวลา20:04

เหอะ โด่ เกลียดไม่จริงนี้หว่า

เมียพี่เมืองคราบ

**:**กูก็เกลียดชื่อไลน์มึงเหมือนกัน

อ่านเวลา20:04

Mueang- kea**

**:**เรื่องของมึง

เวลา20:05

“สัส!!”

เมียพี่เมืองคราบ

**:**พิมพ์มางี้บล๊อกไลน์กูไปเถอะ

อ่านเวลา20:06

ผมพิมพ์ไลน์คุยกับไอ้เมืองสักพัก แต่ส่วนมากโดนมันกวนตีนจนหัวร้อนอยู่หลายรอบเลยต้องเบรคแล้วหันกลับไปวัดไข้เมืองหวลงต่อ ผลออกมาผมอยากร้องเฮให้ลั่นห้องไข้ลงมาที่37แล้ว โทรถามพี่ปลาแกก็บอกปกติไม่มีไข้แล้ว ผมดีใจแบบงงๆ แต่ก็ยังคอยเช็คอุณหภูมิตลอดกลัวไข้กลับ

ส่วนไอ้เมืองผมจำได้ว่าแค่แกล้งให้มันรายงานทุก10นาทีแต่ไงกลายมาเป็นพิมพ์ไลน์คุยกันตลอดจนเกือบห้าทุ่มมันถึงได้หายไป ชักกลัวมันจะเมาจนผมต้องกดโทรหา

“โทรมาทำไม” เสียงไอ้เมืองตอบผมกลับมาหลังจากมันกดรับสาย เสียงรอบๆมันเงียบน่าจะอยู่ในห้องทำงาน

“ก็เห็นเงียบไป”

“เคลียร์เอกสาร” มันตอบผมกลับมาสั้นๆแล้วก็เงียบไป ผมเตรียมจะกดวางสายแต่เห็นเวลาที่โทรออกยังเดินอยู่บนหน้าจอ ผมรออีกสักพักเดี๋ยวมันคงกดวางเหมือนทุกครั้ง แต่ดันผิดคาด

“เมือง” ผมลองเรียกดูเมื่อเห็นว่าสายที่โทรออกไม่มีทีท่าว่าจะถูกอีกฝ่ายตัดสาย หรือมันจะมือไม่ว่าง

“อืม” เสียงจากปลายสายตอบกลับมาพร้อมกับเสียงปิดแฟ้มที่ดังเข้ามาในสาย

“ทำอะไรอยู่หรอ” ผมถามมันไปแอบเกาแก้มตัวเองแบบอายๆ แม่งถามเหมือนโทรจีบกันใหม่ๆสะงั้น พอมานึกดูผมไม่เคยมีโมเม้นแบบนั้นกับมันเลยนี่หว่า คุยสายกันเต็มที่ไม่เกิน3นาทีไม่ผมก็มันที่กดวางก่อน  แต่ถ้ามาคุยอะไรงุงงิงเรื่อยเปลือยคงไม่มี ถ้าไม่รวมเรื่องที่ไอ้เมืองชอบให้ผมเซ็กโฟนให้ก็ถือว่าน้อยมาก

 มีตอนที่มันต้องไปต่างประเทศ เป็นอาทิตย์ ช่วงแรกๆมันโทรไลน์มาหาก็เซ็กโฟนปกติแต่หลังๆ นี้ขอให้เปิดกล้องสุดท้ายเป็นไอ้เมืองเองที่บินกลับด่วนทุกที จนพ่อมันเลิกให้ไปคุยกับลูกค้าแบบถาวรทุกวันนี้พ่อมันก็ยังไม่รู้สาเหตุของการกลับแบบกระทันหัน ไอ้เมืองเองก็ทำมึนเป็นว่าคิดถึงลูก เหอะ!!

“ได้ยินหรือเปล่า”

“ห๊ะ!!” ผมร้องถามมันงงๆ ที่อยู่ๆมันก็ถามขึ้นมา

“กำลังจะกลับบ้านไง” ปลายสายเงียบไปสักพักแล้วตอบกลับมา

“อะเออ ก็ขับกลับดีๆ” เมื่อกี้ผมน่าจะคิดอะไรเพลินเลยไม่ได้ยินว่ามันพูดอะไรบ้างก่อนหน้านี้ ได้ยินอีกทีมันบอกจะกลับบ้าน

“ง่วงก็ไปนอน” ไอ้เมืองตอบกลับมา ผมเดินไปชะโงกมองลูกพร้อมตรวจความเรียบร้อยในห้องอีกครั้งและเปิดอุปกรณ์รับสัญญาณเตือนลูกตื่นก่อนจะเดินเอามือถือแนบหูกลับไปที่ห้องตัวเอง คนปลายสายกำลังทำอะไรสักอย่างน่าจะเป็นเสียงเปิดปิดประตูรถ

“มึงดื่มหรือเปล่า”

“เปล่า”มันตอบกลับมาทันทีที่ผมถามเหมือนรออยู่ก่อนแล้ว ทำเอาผมประหม่าที่จะถาม มันแปลกๆ เขิลๆชอบกล โว๊ะ!!

“เมือง”

“ครับ”  โง้ยยยย!! กูจะแด้ดิ้นตาย ไอ้เมืองโหมดนี้กูไม่ชิน ถึงมันจะขานตอบแค่ ’ครับ’  แต่สาบานเลยน้ำเสียงคือ โอ้ยยยย!! ถอดเสื้อผ้ารอบนเตียงแล้วพี่มึง มึงเมาละมุดแน่เสียงละมุนมาเชียว

“เงียบ ง่วงนอนหรือทำอะไร”

“ปะเปล่า”

“ลูกหลับแล้วหรอ” เสียงปลายสายถามผมกลับมาแบบสบายๆผมไม่อยากทำลายบรรยากาศตอนนี้ทั้งที่ อยากด่ามันไปตามความเคยชินห่ารากแหกตาดูกี่โมงกี่ยามไอ้หลวงมันคงตื่นมันลั้นลาหรอก

“นอนแล้ว”  

“.........”  ปลายสายเงียบไปสักพักก่อนจะตอบประโยคที่ผมอยากจะย้อนกลับไปด่ามันเลย

“แปลก ไม่ด่า” ผมนี้อ้าปากค้าง ที่ถามผมเมื่อกี้คือมันรู้อยู่แล้วว่าผมต้องด่ามัน แต่ผมดันไม่ด่า หรือมันจะลองของผมเนี่ย ผมผ่อนลมหายใจแล้วถามประโยคอื่นมันไป

“แล้วมึงกินข้าวหรือยัง” เอาดิกูจะให้มึงแปลกใจเข้าไปอีก

 “ยัง”ปลายสายตอบกลับมาผมว่ามันคงขมวดคิ้วยุ่งเหมือนเมืองหลวงตอนสงสัยอะไรแน่ๆ แค่คิดก็นะ พ่อลูกแม่งเหมือนกันฉิบหาย

“อยากกินอะไรมั้ย” ผมถามมันไป อยากจะรอฟังคำตอบมันว่าจะมาแบบไหน ไม่ทำกูเขิลก็ของขึ้นมีอยู่สองอย่าง

“อยาก..” ไอ้เมืองตอบผมมาทันทีแต่น้ำเสียงนี้ผสมหื่นมาเต็ม

ผมมองแรงใส่มือถือหลังจากที่มันพูดจบ เชื่อมั้ยถ้าพูดต่อมันจะไปถึงเซ็กโฟนแน่

“เมียครับ” ขนลุกพรึบเลยกู เรียกเมียครับแบบนี้อยากถามกลับเลย

“จะกินข้าวหรือกินกู” อ่าถามไปจนได้ปากไวเหมือนใจคิดเสมอ

“ใจอยากกินคนคุยแต่รู้ว่าวันนี้เหนื่อยขอนอนกอดก็พออิ่มเหมือนกัน”

“....”ผมไม่พูดว่าบ้ากลับไปเหมือนสาวๆที่ชอบทำตอนเขิล เพราะกูกำลังกัดผ้าห่มอยู่ไงงง  ฟัคคคคค!!! สัสเมืองไปโดนตัวไหนมาแน่

“มะมึง...” เอาจริงผมพูดไม่ออก เขิลฉิบหายแล้วมันมุงมิ่งเกินไป

“เขิลหรือไง”เสียงเข้มทุ่มๆเอ่ยมาตามสาย อารมณ์ดีไปอีกนะห่านจิก

 “เขิลไร” ผมตอบมันไปนิ่งๆ ไอ้หอกหมุนตัวออกไงวะผมเผลอหมุนตัวไปตอนไหนเนี๊ยะตัวกลมเป็นดักแด้แล้วกู

“เก่า”

“ห่าออกไงวะ”

“เมีย”

“อะเชี่ย!!”

ตุบ!!

“โอ้ย!! สัดเอ้ยจนได้” ผมสถบด่าอย่างหัวเสียขยับตัวจนตกเตียงจนได้  ผมขยับเอื้อมมือไปคว้ามือถือที่ว่างอยู่บนเตียง เห็นเวลายังเดินอยู่เลยยกขึ้นมาแนบหูเหมือนเดิม

“อือ”

“มึงนี่นะ” ไอ้เมืองพูดมาตามสายก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงมันถอนหายใจ ขำๆ

“อะไรอะ”

“หยอดนิดหยอดหน่อยเขิลเป็นน้ำแข็งละลายเชียว ให้กูเดาเขิลเป็นเกลียวบิดม้วนจนตกเตียง”

“เชี่ย!!เมือง” กูว่าแล้วไงแกล้งกูตลอด

“หยอดมากๆระวังเอดยศนะมึง” ผมตอบมันกลับแบบเคืองๆ ไม่ได้เขิลธรรมดาเมื่อกี้ตัวกูม้วนเป็นโรตีสายไหมเลยห่านจิก

“กูจะนอนแล้วนะ...” ผมบอกมันไปก่อนจะนึกอีกประโยคขึ้นมาได้หากมันคิดจะหยอดกวนตีนผมมาอีก

“ ถ้ามึงจะพูดว่านอนฝันดีฝันถึงผัวด้วย กูจะสั่งการ์ดล๊อกประตูรั้ว ไม่เชื่อมึงลองดู”  เสียงไอ้เมืองขำมาตามสาย จนผมต้องด่ามันไป ตอนแรกผมว่าจะวางแต่ไปๆมาๆกลายเป็นว่าคุยกับมันไปเรื่อยสะงั้นพอจะวางก็มีเรื่องให้คุยต่อจนไอ้เมืองโผล่ขึ้นมาบนห้องด้วยสีหน้ายิ้มล้อๆ

“วางก่อนมั้ย” มันชูมือถือที่ค้างสายอยู่กับผมขึ้นแล้วมองมายิ้มๆ

“ก็วางสิ จะนอนแล้ว” ผมตอบมันไปแล้วถอดสมอลทอร์คออกจากหู

“ก็เห็นบอกจะวางจะนอนตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว” มันยังจะล้อผมต่อทั้งที่มันตั้งหากหยอดผมจนไม่ได้วาง

“มึงก็ไปอาบน้ำได้แล้ว” ผมไล่มันเมื่อเห็นไอ้เมืองยืนยิ้มอยู่กับที่

“เปลี่ยนจากมึงเป็น พี่หรือเฮียแบบเมื่อก่อนได้มั้ย ฟังแล้วน่ารักดี” มันเดินมากระซิบข้างๆหูก่อนจะเดินแยกออกไปเข้าห้องน้ำ ผมได้กลิ่นเหล้าจากมัน แน่นอนมันต้องเมา ผมคิดแบบนั้นแล้วรู้สึกว่าใจกลับมาเต้นเป็นปกติ

“ใช่มันเมา” ผมให้กำลังใจตัวเอง จากบอกว่าจะนอนแต่ผมนี้สิตาค้างสุดๆ เสือกมีหยอดก่อนไปอาบน้ำ มันน่าวิ่งเข้าไปอาบด้วยมั้ยเล่า

“ไอ้เชี่ยเมือง!!”

ผมตะโกนด่าไปลั่นตอนแรกก็ว่าจะเปลี่ยนคำเรียกมันเป็นเฮียอยู่แล้วเชียว แต่มาได้ยินมันครางซี๊ดเรียกชื่อผมตอนช่วยตัวเองในห้องน้ำอยู่นั้นแหละ ไอ้ผัวเลว มีกูให้เอาเสือกไปใช้มือ หงุดหงิดโว้ยยยยย!! มาเอากูนี่!!

“สบายตัวสิมึง” ผมแขวะมันเมื่อร่างสูงโผล่ออกมาจากห้องน้ำ ด้วยผ้าเช็ดตัวผืนหนาที่พันอย่างลวกๆออกมา ผมต้องนอนฟังมันครางชื่อตัวเองอยู่เกือบชั่วโมง เจ็บใจแม่งล๊อกประตูด้วยไง มันเลิกคิ้วเข้มมองผมเหมือนไม่เข้าใจ ที่ผมแขวะมันไป ดูความกวนตีนของมันสะก่อน

“ทำหน้าอะไรของมึง” ไอ้เมืองถามผมก่อนขยับมานั่งอยู่บนเตียงข้างๆผม

“โล่งมั้ย”

“โล่งดี”มันตอบมายิ้มๆ

“ถ้าคิดว่ามือมึงดีกว่าของกูก็ใช้กันไปให้พอ” ผมพูดแล้วขยับตัวหนีมือปลาหมึกของมันที่พยายามจะคว้าตัวผมไว้

“ทำอะไร” ไอ้เมืองถามต่อหลังจากคว้าตัวผมมากอดได้สมใจมัน

“เล่นเกมส์อีกแล้วนะมึง” ดูเสียงมันจะหงุดหงิดขึ้นมาทันตา ผมไม่ได้สนใจเสียงบ่นมัน เพราะภาพในเกมส์ตั้งหากที่ผมสนใจ วันนี้ไอ้ไดไอ้สายเวิ่นเว้อที่ผมพูดถึงมันกำลังพีเคเกมส์กับพี่ในเกมส์ ผมมองวิธีการพีเคที่แปลกใหม่ของมันแบบอึ้งๆ ไม่เคยเห็นมันใช้วิธีการเล่นแบบนี้

“ไอ้เก่า” เสียงไอ้เมืองเรียกผมอยู่ข้างหู

“อือ” ผมขานตอบมันไป แต่ตายังจ้องอยู่ที่จอ มือผมกดส่งไอเท็มซัพพอร์ทส่งไปให้ไอ้ไดแบบรัวๆไม่ได้กลัวเพชรที่มีจะหมดเลยสักนิด

“อืมมม!!” ผมครางรับสัมผัสแปลกๆจากไอ้มือปลาหมึกที่เริ่มหนักมือขึ้นจนต้องกลั้นหายใจเกร็งวูบท้องน้อยไปหมด ผมกำลังแยกสติระหว่างเกมส์ที่ผมเข้าร่วมดูการพีเคที่มีวิธีการต่อสู้แบบแปลกๆ แปลกชนิดที่กล่องข้อความแชทสาธรณะเกมส์ร้อนฉ่าไปด้วยคอมเม้นเป็นร้อยๆข้อความที่เด้งขึ้นจนอ่านแทบไม่ทัน ที่ผ่านๆตารู้สึกจะมีด่าพี่เซียทเข้ามาด้วย ทั้งๆที่ผมก็ไม่เห็นจะมียุสเซอร์ไหนที่เป็นพี่เซียทเข้ามาเลย ส่วนไอ้คนที่ด่า เหมือนจะเป็นเพื่อนๆพี่เซียทเลยวะ

“เมีย” เสียงไอ้เมืองยังคงวอแวผมอยู่ข้างๆหู

“อ๊ะ!! อือ” ผมว่าผมยังไหวกับการคลอเคลียของไอ้เมืองนะ แต่คอมเม้นในเกมส์นี่ดุเดือนสุดๆจนผมไม่ได้สนใจเกมส์แต่อ่านคอมเม้นแทนเพื่อเก็บข้อมูล ไอ้ห่าไดมันร้ายนะผมว่า อ่านดูจากคอมเม้นแล้ว แม่งๆต้องมีอะไรแน่

“โอ้ยส์!!ซี๊ดดดดด!!” ผมเผลอครางออกไปเมื่อเจอริมฝีปากร้อนๆขบเม้มอยู่ตรงส้นคอ มือหนาลูบวนป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆหัวนม แม่งมีวนมาสกิดให้ผมร้องครางเสียวๆเล่น ทำเอาผมมือไม้อ่อนไปหมด

“ชอบมั้ย” เสียงเข้มกระซิบคลอเคลียชิดอยู่ข้างซอกคอ ทำเอาผมเคลิ้มไปหมดมือกดพิมพ์แทบไม่ถูก ทั้งปากทั้งมือที่มันระรานผมอยู่

 “มึงพิมพ์เชี่ยไรไอ้เก่า!!!”

 ไอ้เมืองถามผมก่อนคว้ามือถือจากมือผมไปดู มันทำหน้าตาคิดหนักแล้วยืนกุมขมับอยู่ข้างเตียง ผมมองมันงงๆที่อยู่ๆก็เสียงดังขึ้นมา ทำเอาอารมณ์เคลิ้มๆเมื่อกี้หายไปเลย

“มึงนี่แม่ง” มันโยนมือถือกลับมาให้ผมอีกครั้ง ผมเองก็คว้ารับไว้อย่างไว รับพลาดนี้พังได้เลย แล้วมองจออีกครั้งเห็นว่าการพีเคสิ้นสุดลงไปแล้ว เป็นไอ้ไดที่ชนะไป ผมเลยจะพิมพ์ข้อความไปยินดีกับมัน แต่..เฮ้ย!!

“ไอ้เชี่ย!!” ผมถึงกับร้องลั่นเงยมองหน้าไอ้เมืองที่ยืนมองผมนิ่งๆเหมือนรออยู่แล้ว

“ชอบ อืม  เมืองเอาอีก เอาๆ เสียวเชี่ยๆ” ไอ้เมืองพูดขึ้นมาหน้านิ่งๆเสียงนี่โคตรจะแข็งเลย ผมมองข้อความที่ถูกรีซ้ำๆในแชทที่กำลังโดนแซวอย่างหนัก

“แม่งต้องล้อกูตามเพจแน่” ผมบ่นขึ้นหลังจากออกจากเกมส์แล้วมองหน้าไอ้เมืองที่เท้าเอวมองมาที่ผม

“ความผิดมึงเลย” ผมโบ้ยไปให้มัน ก็มันทำผมเสียวสติสตางค์หายหมด

“กู” ไอ้เมืองถามกลับพร้อมชี้เข้าหาตัวด้วยความงงๆของมัน ผมพยักหน้าแล้วอาสัยความงงของมัน ทำสิ่งที่ค้างให้จบๆ

“เออ มาต่อให้จบ ค้าง” ผมพูดพร้อมกระโดดใส่ร่างมันที่ยืนอยู่น้าเตียงจนหงายหลังลงไปบนที่นอน รีบปิดปากมันด้วยจูบก่อนจะโดนมันด่าเรื่องพิมพ์ข้อความเชี่ยๆนั้นออกไป พรุ่งนี้ค่อยแก้ข่าวแต่ตอนนี้  ปิดปากผัวก่อน


ตอนต่อไป

“พี่ผมเสียวอะ”

“หึ” ไอ้เมืองผละออกจากซอกคอผมแล้วร้องหึในลำคอ ก่อนที่มันจะก้มมากัดปากล่างผมอย่างแรงแล้วดูดจนเกิดเสียงจวบแรงๆไปสองที

“ไม่ต้องนอน” ประโยคสั้นๆที่มันพูดออกมา ทำเอาผมต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอไป

 “ปะปิดไฟก่อนได้มั้ย”  ผมพูดไปเมื่อรู้สึกอายมันขึ้นมาสะงั้น ก็อายแหละวะ ผมอยู่บนตัวมันที่ล้อนจ้อนไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น ผิดกับตัวเองที่ยังอยู่ครบแค่กระดุมถูกปลดไปเกือบหมด อย่าคิดว่าได้กันแล้วต้องด้าน โน้วเหอะผมก็อายเป็นเหมือนกัน 


ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน

Mancherlee

(อ่านนะไม่งั้นคุณจะคุยกับเข้าไม่รู้เรื่อง)

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อเฮียเมืองมันรายงานเมียมันจริงวะ 10นาทีแปะเลยน้าาา ยอมใจเค้าเลย

เรื่องนี้มันก็จะเหมือนผัวเมียที่เเต่งงานกันก่อนแล้วมาจีบกันทีหลัง555 ไม่ละมุลเหมือนคู่ใครแต่จะละลายในแบบเฮียเมือง อะฮิ้ววววว!! ว่าไปนั้น  

ปล. สองตอนยังไม่พ้นจากเตียงเลย สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วไปลุ้นตอนต่อไปกันจะพ้นเตียง หรือระเบียงมั้ย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น