marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14: ทางเลือก

ชื่อตอน : ตอนที่ 14: ทางเลือก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2562 09:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14: ทางเลือก
แบบอักษร



image


“พี่ครับเป็นอะไรเปล่าทำหน้าเครียดเชียว”

“เปล่า...เมื่อไหร่จะกลับ” ผมทำหน้าเซ็งตั้งแต่เมื่อวานที่มาเห็นพวกนั้นดูหนังแถมยัยตัวเล็กยังไปกอดแขนไอ้น้องชายตัวดีอีก

“ก็อาทิตย์หน้าไงพี่ยังไม่บอกว่าอยากได้อะไรผมจะกลับได้ไง” นี่กูอยู่ยุคหินหรือไงถึงโทรหาไม่ได้

“โว้ย!!!!! เออรู้ละ!!!” ผมเดินออกมาจากห้องด้วยความโกรธให้ตายสิยิ่งไอ้โฮอยู่นานเท่าไหร่ยัยตัวดียิ่งผลักไสผมมากขึ้นเท่านั้นให้ตายสิ!!! ผมเดินมานอนลงโซฟาที่ห้องนั่งเล่นพรางนึกถึงสิ่งที่อยากได้...

“เอาไงดีว่ะซา....จะเอาไงดี”

ผมนอนคิดจนหัวจะระเบิดแต่ก็นึกอะไรไม่ออกจนจู่ๆผมได้ยินเสียงไขประตูห้องของยัยตัวเล็ก


แอ๊ดดดด

ปัง!


ผมเห็นผู้หญิงร่างเล็กเดินออกมาอย่างอารมณ์ดีต่างจากช่วงที่เธออยู่กับผมลิบลับผมแอบมองเธออยู่ห่างๆอย่างที่ผมชอบทำเสมอ....เธอเดินไปเคาะประตูห้องผมแล้วเจ้าโฮก็มาเปิดเจ้าโฮมองมาทางผมเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาแล้วทั้งสองคนก็จะเดินข้างนอกด้วยกันผมจึงรีบลุกขึ้นเดินไปหาตอนนี้ผมเริ่มเหมือนตัวร้ายในละครละให้ตายสิ

“อ่ะ!! จะไปไหนเหรอมินมิน” ผมเดินไปกอดคอยัยตัวเล็กทันทียัยนั้นหันหน้ามองผมอย่างเสียอารมณ์

“ไม่ใช่เรื่องของนาย” ทุกครั้งที่เธอพูดแบบนี้ผมไม่เคยสนใจนะแต่ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกกแปลๆ

“เราจะไปร้านหนังสือพี่ไปด้วยมั้ยครับพี่เรียนเก่งมากถ้าเป็นพี่ต้องแนะนำพี่มินได้แน่ๆ”

“นี่เธออยากได้หนังสือเหรออยากได้อะไรเดี๋ยวฉันจะหาให้” เธอมองหน้าผมอย่างเสียอารมณ์ให้ตายสิผมพยายามเข้าหาเธอมากเกินไปหรือเปล่านะ

“งั้นนายก็ไปด้วยสิแล้วจะบอก” หือ...ผมหูฟาดหรืไงนะที่ได้ยินเธอพูดแบบนี้

“หมายความว่าเธอให้ฉันไปด้วยงั้นเหรอ”

“ก็ไม่ได้หูหนวกนิ...ไปได้ละจะมายืนพูดอยู่ทำไมแล้วก็นะกรุณาเอาแขนนายออกจากคอฉันด้วย” ผมดึงแขนตัวเองกลับทันทีใจผมตอนนี้มันเริ่มหมดความอดทนไปแล้วนะผมมองหน้าเธอนิ่งด้วยความโกรธ...

“รีบไปเถอะครับ” ไอ้น้องชายผมพูดขึ้นเหมือนบอกให้ผมกับเธอแยกกันตอนนี้เราสองคนจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใครไงละ

“โฮแกไปเถอะ...ไม่ว่าฉันจะทำไงยัยนี้ก็ไม่มีทางมองฉันเป็นคนดีได้หรอกฉันจะออกไปข้างนอกละ” ผมเสียใจเป็นเหมือนกันนะตลอดหลายเดือนที่อยู่ด้วยกันมาผมพยายามทำทุกอย่างให้เธอเห็นว่าผมยอมรับผิดทุกอย่างแล้วแต่วันนี้ผมคงยอมถอยออกมาละเพราะไม่ว่าจะยังไงคนที่เธอชอบก็ไม่ใช่ผมอยู่ดี

“เออ...พี่ซาเดี๊ยวสิ!!! พี่!!!!” ผมเดินออกมาอย่างไม่สนใจทั้งสองคน

“ปล่อยเขาไปเถอะเราไปกันสองคนเถอะนะ” นั้นเป็นเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินเธอคุยกับซา....

พอเดินออกมาจากห้องผมก็ไปที่ห้องนอนของไอ้แม็กทันที


ก๊อกๆ ก๊อกๆ


“แม็กเปิดประตูหน่อย”

‘อื้อๆๆๆอ๊าาาา’ เสียงครวญครางลอดออกมาจากประตูทำให้ผมรู้ทันที่ว่ามันทำอะไร

ปังๆๆ!!

“เปิดประตูโว้ย!!!!!!” ผมยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิมผมหันไปทางห้องของตัวเองก็ไม่เห็นสองคนนั้นออกมาเหอะ!!! ไม่สนใจก็ไม่สนใจโว้ย!!!!

“เออๆ!!! มาแล้ว!!! ไอ้เวร” ไอ้แม็กเดินมาเปิดประตูด้วยท่าทีหงุดหงิดผมเดินเข้าไปอย่างไม่สนใจอะไรก็เจอไอ้แอลกำลังขย้ำยัยเด็กที่ชื่อมีจาอย่างเมามัน

“ซีดส์....อ๊าาา...มาทำไมว่ะซา”

“เออมาทำไม”

“มาหาหน่อยจะตายหรือไงแล้วนี่ยัยเด็กนี่ถึง18แล้วเหรอถึงเอาขึ้นมา”

“ถึงแล้วเมื่อวาน...วันนี้เลยจัดให้ชอบมาอ่อยดีหนัก” ผมมองที่ไอ้แอลทำอย่างไม่สนใจผมส่วนยัยเด็กนั่นก็มองหน้าผมอย่างเชื้อเชิญ

“กูแจมด้วยหน่อยสิอดทนมานานหลายเดือนสุดท้ายก็เหมือนหมา!!!!” ผมเดินเข้าไปที่เตียงก่อนจะรูดซิปกางเกงออกแล้วดึงเจ้าลูกชายผมออกมา

“อมให้หน่อย” ยัยมีจีมองผมเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาแล้วจับลูกผมค่อยๆลูบวนที่หัวแล้วค่อยใช้ลิ้นเปิดหัวลูกผม...

“อื้มมมมม....อ๊าาาาา”

“เฮ้อ!!! ไอ้เวรซามาละเสียบเลยนะมึงเอานี่ทำของฉันด้วย” ไอ้แม็กเดินมายืนข้างๆผมพร้อมกับสั่งให้เธอทำแบบเดียวกันส่วนไอ้แอลก็ซอยใส่ยัยนั้นรั่วๆ...ยิ่งยัยนั้นทำให้ผมจะแตกเท่าไหร่ผมยิ่งคิดถึงยัยบ้านั้นมากขึ้นเท่านั้น!!!!

“ยัยบ้าเอ๊ย!!!!! แม่ง!!!! ไม่สนใจก็ไม่สนใจโว้ย!!!!” ผมจับหัวยัยมีจาไว้ก่อนจะกระแทกเข้าปากอย่างแรงจนน้ำผมพุ่งลงคอเธอไป...

“เป็นอะไรไปซา”

“แม็กเหนื่อยว่ะ...ที่ผ่านมาพยายามทำดีทุกอย่างแต่ไม่เคยเห็นเลยฉันควรถอยออกมาดีกว่า”

“เรื่องมินเหรอ”

“อื้อ”

“ยัยนั้นชอบโฮสินะ”

“ใช่ดูออกเหรอ”

“ก็ประมาณนั้นแต่ไอ้โฮนะ...”

“ช่างเถอะฉันไม่อยากพูดละ...” ผมถอนแกนกายผมจากปากเธอก่อนจะเก็บเข้าที่เดิมแล้วเดินไปนอนดูทีวีพอคุยเรื่องนั้นละผมไม่มีอารมณ์ในหัวผมตอนนี้มันมีแค่เรื่องเธอ....

“คำขอของพ่อสินะรู้ละจะขออะไร”




โชมิน




ตอนนี้ฉันยืนเลือกหนังสือเรียนที่อยากได้อยู่แต่ในหัวกับคิดถึงเรื่องตอนบนห้อง....

“พี่มินอยากได้หัวไหนเหรอครับ” อึนโฮถามขึ้นหลังจากที่เห็นฉันยืนนิ่งอยู่นาน...เพราะเรื่องที่เขาพูดมันทำให้ฉันคาใจมากขนาดนี้

‘ผมพึ่งเคยเห็นสีหน้าผิดหวังของพี่ซาครั้งแรกเลยนะครับ’

‘เหรอ...’

‘ครับมันน่าสนใจจริงๆ’


คำพูดของอึนโฮมันดูเหมือนเขากำลังเล่นสนุกอยู่กับพี่เขาฉันคิดว่าฉันฟังไม่ผิดหรอกนะ

“พี่มิน!! พี่มิน!!!”

“หืออะไรนะ???”

“ผมเรียกพี่ตั้งนานเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

“เปล่าๆว่าแต่โฮมีเรื่องอะไรเหรอ”

“หลังจากที่ซื้อหนังสือเสร็จเราไปทานข้าวกันนะครับ” เอ๊ะ!! ใช่สิตอนนี้ฉันอยู่กับอึนโฮของฉันนี่ฉันจะไปสนใจเรื่องของไอ้บ้านั่นทำไมจิ๊!!!

“นั่นสิเนอะ...งั้นเราไปกันม่ะพี่ได้หนังสือเรียนแล้ว” ฉันหยิบหนังสือที่ฉันต้องการขึ้นมาโชว์ให้เขาดูทันที

“สมกับเป็นพี่จริงๆงั้นเราไปเถอะครับ” เขายืนมือมาจับมือฉันเดินไปจ่ายเงิน...อร้ายยยย!!! ถึงเขาจะเด็กกว่าแต่เขาก็ตัวโตกว่าฉันแล้วนะตอนนี้เราเหมือนแฟนกันที่มาเดทกันมากกว่า...

“ไปกินอะไรดีครับ”

“โฮอยากกินอะไรเดี๋ยวพี่เลี้ยงตอบแทนที่จ่ายค่าหนังสือเมื่อกี้” เขาแย่งฉันจ่ายเงินค่าหนังสือไงละงื้อๆๆน่ารักอ่ะ

“ไม่ครับผมเลี้ยงพี่ดีกว่า...งั้นเราไปกินที่ร้านอาหารร้านนั้นกันเห็นพี่ซาบอกว่าชอบมา” ฉันหันไปมองตามเขาเป็นร้านที่ไอ้บ้านั่นลากฉันมาตลอดแต่อาหารก็อร่อยจริงๆนั้นแหละ....

“ได้จ๊ะ”

“วันนี้พี่น่ารักนะครับผมเดินจับมือพี่ได้ใช่ไหม” จะให้จับทั้งชีวิตเลยยยยยย

“ได้สิ...”

“ขอโทษนะครับพี่มิน” จู่ๆเขาก็พึมพำอะไรออกมาสักอย่างที่ฉันฟังไม่ชัด

“หือ...ว่าไงนะ”

“เปล่าครับไปกันเถอะ”


สองอาทิตย์ต่อมา



นับตั้งแต่วันที่ฉันกับโฮไปซื้อหนังสือด้วยกันเราก็สนิทกันมากขึ้นแต่กับบางคนฉันแทบไม่เจอเลยขนาดไปเรียนด้วยกันเขาก็ไม่พูดไม่คุยกับฉันเหมือนก่อนหน้านี้ปกติตอนเช้าเขาจะทำอาหารไว้ให้ก็ไม่มีแต่ช่างสิ!!! ใครสนกันละขอแค่มีโฮก็พอ

“พี่มินพรุ่งนี้ผมจะกลับแล้ววันนี้เราไปเที่ยวกันม่ะ”

“ไปไหนละ”

“ผมว่าจะชวนพี่ไป dorset waterpark”

“สวนน้ำงั้นเหรอ...ก็ดีนะแต่ไปกันกี่คนนะ” ฉันถามขึ้นเพราะรู้สึกว่าวันนี้คนอื่นจะไม่อยู่บรรยากาศของพวกเราก็ค่อนข้างที่จะกร่อยลงฉันเห็นพวกเขาชอบทำหน้าอึดอัดใจตลอดแต่คนที่ร่าเริงกับมีแค่โฮคนเดียว...

“เราสองคนครับ ^.^”

“งั้นเหรอ...ถ้างั้นไปเตรียมตัวกันเถอะอีก 20 นาทีเรามาเจอกันนะ”

“คร้าบบบบบ” ฉันกำลังจะเดินหันหลังกลับห้องแต่จู่ๆโฮก็ดึงแขนฉันกลับไปประชิดตัวเขา

“อย่านานนะครับ” เขากอดฉันจนฉันต้องเงยหน้ามองเขาแล้วโฮค่อยๆเคลื่อนริมฝีปากมาใกล้ๆจนริมฝีปากของเราสัมผัสกัน...แต่แทนที่จะดีใจฉันกับนึกถึงจูบของใครบางคนจนเผลอผลักโฮออก...

“เออ...คือ...”

“ไม่เป็นไรครับผมรู้ว่าทำไมพี่ไปเตรียมตัวเถอะครับแล้วเจอกันอีก20นาทีนะครับ” ฉันยืนอำอึ้งไม่รู้จะพูดไงในหัวมันขาวไปหมดตอนนี้ฉันรู้สึกยังไงก็ไม่รู้

“อื้อ..เดี๋ยวเจอกัน” ฉันเดินกลับไปที่ห้องด้วยความรู้สึกที่แปลกๆ

“ความรู้สึกนี้มันอะไรกันฉันผลักเขาออกทำไม....”




ตอนนี้ไรท์สงสารซานะถึงซาจะร้ายแต่นางปรับตัวจริงๆเสียใจแทนTT^TT


ความคิดเห็น