matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กับดักที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.9k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2558 23:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 4
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักที่

- 4 -

 

          วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก  นักศึกษานัองใหม่ป้ายแดงเดินกันให้เต็มมหาวิทยาลัยไปหมด หนึ่งในนั้นก็มีเลิฟรวมอยู่ด้วยเขามามหาลัยตั้งแต่เช้าก่อนเวลานัดเกือบ 2 ชม. ไม่ใช่ว่าตื่นเต้นที่ได้เป็นนักศึกษาอะไรหรอก แต่วันนี้เขามีภารกิจที่ต้องทำ

 

เลิฟเดินมุ่งหน้ามาที่คณะวิศวะและนั่งลงตรงโต๊ะมาหินอ่อนหน้าคณะ ตาก็มองตรงไปที่ถนนหน้าคณะเขม็ง ยกแขนขึ้นมาดูนาฬิกาตอนนี้พึ่งจะ8โมงนิดๆ

 

ความจริงรุ่นพี่นัดรวมเด็กปี1 ตอน 10 โมง แต่เลิฟมาแต่เช้าเองเพราะตั้งใจจะดักตีหัวคน ใช่เขาจะดักตีหัวไอ้ปอ ไอ้เสาไฟฟ้า จำเหตุการณ์ในผับคืนนั้นได้มั้ยคับ คืนที่มัน...นั้นแหละไม่อยากพูดถึง ขนาดผ่านไปจะ 2 เดือนแล้วยังเจ็บใจไม่หาย

 

วันปฐมนิเทศเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเห็นมันแว่บๆตั้งใจจะชกให้ซักหมัดแต่ก็คลาดกัน เพราะนักศึกษาเยอะโคตร พอตอนแยกแต่ละคณะมันก็ไม่รู้หายหัวไปไหน เลยต้องเก็บสะสมความโกรธเตรียมมาระเบิดวันนี้ เพราะวันนี้รับน้องวันแรกถ้ามันไม่มามันได้ซ่อมชัวร์ ยังไงมันก็ต้องมาเลยเป็นเหตุให้เลิฟมาดักรอปอแต่เช้าขนาดนี้

 

"โทดนะครับ เด็กปีหนึ่งรึป่าว" เสียงทุ้มที่ดังจากข้างทำให้เลิฟสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเอี้ยวตัวหันไปมองข้างหลังของเลิฟมีผู้ชายร่างสูงโปร่ง ผิวขาว(ขาวกว่าผมอีกครับ) หน้าหล่อใสสไตล์เกาหลีกำลังส่งยิ้มที่เห็นเขี้ยวข้างเดียวให้กับเขา คือนี่มันเทวดาชัดๆ ออร่าที่ส่องวิ้งๆออกมาทำให้เลิฟต้องหลบสายตา ไม่ใช่อะไรนะครับมันอิจฉาอ่ะ

 

"เฮ้" ชายหนุ่มส่งเสียงเรียกยกมือโบกผ่านหน้าเลิฟไปมา เพราะเห็นเลิฟนั่งทำหน้าเอ๋อไม่ตอบคำถาม

 

"ห๊ะ..อะไรนะ" เลิฟถามกลับหลังจากตั้งสติได้แล้ว

 

"เด็กปีหนึ่งรึป่าว" หนุ่มหน้าใสถามซ้ำก่อนจะค่อยๆทรุดตัวนั่งลงข้างๆเลิฟ

 

"อ่า...ครับ"

 

"พี่อยู่ปีสอง ชื่อโชนยินดีที่ได้รู้จักนะครับแล้ว...."

 

 

"เลิฟครับ"

 

“น่ารักทั้งคนทั้งชื่อ"

 

“ห๊ะ?” เลิฟถามกลับเพราะได้ยินไม่ถนัด อะไรน่ารักๆนะ

 

“อ้อป่าวครับ ว่าแต่น้องเลิฟทำไมรีบมาแต่เช้าละครับนัด 10 โมงนิ” โชนยิ้มหวานส่งให้และถามกลบเกลื่อน เลิฟเองก็ไมได้ใส่ใจอะไรเพราะก็ได้ยินไม่ถนัด

 

“พอดีหอพักผมอยู่แถวนี้อ่ะครับเลยรีบมา” เลิฟตอบเลี่ยงๆ ขืนบอกว่ามาดักรอตีคนได้ตกใจกันตาย

 

หลังจากนั้นโชนก็ชวนเลิฟคุยจนเลิฟลืมไปเลยว่ามีเป้าหมายอะไร พี่โชนเป็นคนสุภาพและตลกคุยสนุกกว่าที่คิดเยอะ แถมได้รู้ด้วยว่าพี่โชนเรียนวิศวะสาขาเดียวกับเขา ถ้าได้ไปเป็นน้องรหัสพี่เขาก็ดี ดูท่าทางพี่โชนจะฉลาดน่าจะช่วยเขาเรื่องเรียนได้  ไม่ได้จะหวังผลประโยชน์อะไรเลยนะ

 

ไม่รู้ว่าเลิฟนั่งคุยกับโชนไปนานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีนักศึกษาคนอื่นๆก็เริ่มทยอยมากันแล้ว เลิฟยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูตอนนี้ 9 โมงกว่าเข้าไปแล้ว นี้เขาคุยกับพี่โชนนานขนาดนี้เลยหรอเนี้ย ตอนนั้นเองก็มีผู้ชายที่รูปร่างพอๆกับพี่โชนเดินเข้ามา

 

“ไอ้ห่าโชนอู้งานนะมึง แล้วนี่ใครวะ” ผู้ชายที่เข้ามาใหม่ทักทายโชนอย่างสนิทสนม ก่อนจะหันมามองหน้าเลิฟอย่างสงสัย

 

“ว่าที่รุ่นน้องคณะเรา น้องเลิฟครับนี่เพื่อนพี่ชื่อไอ้นัท” โชนตอบคำถามเพื่อนพร้อมกับแนะนำเพื่อนให้เลิฟรู้จัก

 

“สวัสดีครับพี่นัท” เลิฟยกมือไหว้ทักทายกลับ

 

“ยินดีที่ได้รู้จักครับน้องเลิฟ” นัทตอบกลับมองเลิฟด้วยแววตาแปลกๆ แต่ก่อนที่เลิฟจะนึกสงสัยอะไรมากไปกว่านี้ เลิฟก็หันไปเห็นเพื่อนกำลังเดินเข้ามาที่คณะซะก่อน

 

“เพื่อนผมมาพอดีไปก่อนนะครับพี่โชน พี่นัท” เลิฟพูดขอตัวแล้วค้อมหัวให้นิดๆ

 

“แล้วเจอกันนะครับน้องเลิฟ” โชนบอกพร้อมส่งรอยยิ้มละมุนให้ เลิฟเองก็ส่งยิ้มกลับก่อนจะหันหลังวิ่งไปหาเพื่อน

 

นัทมองเพื่อนตัวเองที่ยืนมองตามหลังเลิฟแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างสงสัย ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อพอจะเดาอะไรออก

 

“สนใจหรอมึง” นัทถามขึ้นลอยๆ

 

“แล้วมึงคิดว่างัย” โชนไม่ตอบแต่ถามกลับแทน นัทเองก็ยักไหล่ขึ้นก่อนจะกอดคอโชนแล้วลากกลับไปเตรียมตัวกับกลุ่มเพื่อนคนอื่นๆที่รออยู่

...

...

 

ตอนนี้นักศึกษาปีหนึ่งทุกคนมานั่งรวมกันที่สนามหญ้าหน้าคณะ สายตาเลิฟก็สอดส่องมองหาร่างสูงของปอไปด้วย เพราะมัวแต่คุยกับโชนเพลินเลยไม่ได้สังเกตุคนที่มาเท่าไหร่ แต่ไม่ว่ามองหายังไงก็หาไม่เจอ

 

หรือว่ามันจะไม่มา เลิฟคิดในใจคิ้วขมวดกันเป็นปม หงุดหงิดใจพิลึก

 

ทางด้านรุ่นพี่เองก็แนะนำตัวกับรุ่นน้องกันไป และถ้าจำไม่ผิดเลิฟเห็นพวกเพื่อนๆของปออยู่ในกลุ่มรุ่นพี่ด้วย พี่โชนเองก็อยู่ในนั้นส่งยิ้มมาให้เลิฟนิดๆ

 

ระหว่างที่รุ่นพี่กำลังอธิบายกฏกติกาให้รุ่นน้องฟังอยู่นั้น ก็มีเสียงพูดดังขึ้นมาจากท้ายแถว เสียงที่เลิฟรู้คุ้นหูดีถึงจะได้ยินไม่กี่ครั้ง เสียงของคนที่เลิฟอุตส่าห์ตื่นแต่เช้ามานั่งรอ เสียงไอ้ยักษ์ เสียงไอ้ปอ!!!

 

“ขอโทษที่มาสายครับ” เสียงทุ้มห้าวเอ่ยขึ้นไม่ดังมากแต่ได้ยินกันทั่วถึง ทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่ต้องหันหลังกลับมามอง

 

สิ่งที่เลิฟเห็นถึงกับทำให้เขาอ้าปากค้างเขาเห็นไอ้ปอ ใช่ ไอ้ปอไม่ผิดแน่ๆแต่เป็นในสภาพต่างจากที่เคยเห็นโดยสิ้นเชิง เขาเห็นผู้ชายร่างสูงแต่งชุดนักศึกษาเรียบร้อย ที่บอกได้เลยว่าเรียบร้อยเกิน กางเกงสแล็คถูกระเบียบ เสื้อเชิ้ตนักศึกษาแขนยาวที่ติดกระดุมครบทุกเม็ดไม่เว้นคอ เนคไทด์ที่ผูกแน่นแทบจะรัดคอตาย ทรงผมที่จัดทรงหวีเรียบแปล้ติดหัว ไหนจะแว่นตาทรงคุณลุงหนาเป็นนิ้วที่อยู่บนหน้านั่นอีก  ไอ้ปอมันกินยาไม่เขย่าขวดรึงัยเนี้ย

 

ไม่ใช่แค่เลิฟเองที่ตะลึง เพื่อนของปอเองที่ยืนอยู่หน้าแถวนักศึกษารุ่นน้องเห็นสภาพปอก็ยังอ้าปากค้าง ไอ้ปอมันนึกเฮี้ยนอะไรถึงแต่งตัวเป็นเด็กเนิร์ดแบบนั้นวะครับ ถึงมันจะไม่ได้ขี้เหร่อะไรเพราะยังไงพื้นฐานเพื่อนของพวกเขามันหนังหน้าดี แต่มาสภาพแบบนี้ถึงเป็นแบรดพิตแมร่งก็หล่อลดลง 50 เปอร์เซนต์วะครับ

 

ปอเห็นปฏืกิริยาของทุกคนที่มองมาถึงกับกรอกตาขึ้นฟ้าอย่างเซ็งๆ ตกใจอะไรกันหนักหนาไม่เคยเห็นเด็กเรียนหรอวะ ปอไม่สนใจสายตาคนรอบข้างแต่เดินตรงมานั่งที่แถวกับนักศึกษาคนอื่นๆ

 

“เดี๋ยวครับน้องอย่าพึ่งนั่ง” เสียงของใครซักคนที่หน้าแถวส่งเสียงเรียกปอที่กำลังจะทรุดตัวลงนั่งไว้

 

“เดินออกมาหน้าแถวด้วยครับ” เป็นโชนเองที่เรียกปอไว้  ปอเองก็เดินออกไปข้างหน้าอย่างว่าง่าย

 

“ทำไมน้องมาสายครับรู้มั้ยว่าพวกพี่นัดกี่โมง” โชนถามเสียงเข้ม ปอสบตาโชนนิงๆแต่ไม่ได้ตอบอะไรมีแต่ความเงียบที่ส่งออกมา เล่นเอากิงที่ยืนใกล้ปอสุดถึงกับเสียวสันหลัง

 

อย่านะมึงไอ้โหดอย่ามีเรื่องตั้งแต่วันแรกนะมึง กิงโอดครวญในใจ

 

“ว่าไงครับน้องพี่ถามให้ตอบไม่ใช่ให้เงียบ” โชนยังคงถามปอเสียงเข้มเขารู้สึกไม่ชอบหน้าไอ้เด็กเนิร์ดขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล

 

ปอเองก็รู้สึกหงุดหงิดโชนไม่น้อย แม่งคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ มาแหกปากถามกูอยู่ได้  ปอกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบ้างอย่าง แต่กิงที่อยู่ใกล้ปอสุดเอื้อมมือมาปิดปากปอไว้ทัน

 

“อย่ามีเรื่องนะไอ้โหดกูขอ” กิงกระซิบบอกปอเสียงเบา ปอเลยเลือกที่จะเงียบต่อ กิงเห็นท่าทีเพื่อนก็โล่งอกก่อนจะหันหน้าไปทางโชน

 

“นี่เพื่อนกูเองที่เคยบอกไว้ถือว่ากูขอละกันปล่อยๆไปได้ป่ะวะ” กิงพูดขอกับโชนอย่างใจเย็น จริงๆแล้วกลุ่มของกิงกับโชนไม่ค่อยจะถูกกันเท่าไหร่ แต่ก็ไม่เคยมีเรื่องจริงๆจังกันซักที เต็มทีก็ตึงๆใส่กันแบบนี้สาเหตุก็ไม่ชอบหน้ากันแค่นั้น แต่ดูแล้วจะได้ตีกันเน็วๆนี้เพราะไอ้โหดข้างหลังเนี้ยและ

 

“เพื่อนมึงแล้งไงวะแม่งมาสายยังไงก็ต้องลงโทษปล่อยมันไปแล้วมึงจะบอกน้องคนอื่นว่าไง” โชนเองก็เถียงไปแบบไม่ยอมแพ้ เขาไม่ชอบหน้าไอ้เนิร์ดนี้อยู่แล้วยิ่งบอกว่าเป็นเพื่อนไอ้กิงเขายิ่งไม่ชอบ

 

“น้องครับนี้จะเที่ยงแล้วแยกย้ายกันไปหาอะไรกินแล้วมาเจอกันที่เดิมบ่าโมงนะครับ” ฝุ่นเห็นท่าไม่ดีเลยตัดสินใจตะโกนบอกเลิกแถวกับน้องๆ เพราะตอนแรกกิงเหมือนจะคลียร์ได้แต่ตอนนี้เหมือนจะมีเรื่องเองซะแล้ว

 

เด็กปีหนึ่งหลายคนที่นั่งอยู่ถึงจะงงๆกับคำสั่ง แต่ก็ยอมลุกไปกินข้าวตามคำสั่งโดยดี แม้แต่เลิฟเองที่อยากรู้ใจจะขาดว่าพวกรุ่นพี่เขาจะทำอะไรกับไอ้ปอยังต้องจำใจเดินตามทุกคนออกไป ไม่ใช่ว่าห่วงหรอกนะครับ กะว่าจะไปช่วยซ้ำ

 

เมื่อเด็กปีหนึ่งลุกออกไปหมดแล้ว คราวนี้ต่างฝ่ายต่างยืนประจันหน้ากัน จำนวนคนพอๆกันหลายคนที่เดินผ่านถึงกับสะดุ้ง ลองมาเห็นเด็กวิศวะตัวควายๆเถื่อนๆเป็นสิบหันหน้าเข้าหากัน แถมพร้อมจะตีกันดูสิ ไม่ตกใจให้มันรู้ไป

 

แต่ยังไม่ทันที่จะได้มีเรื่องอะไรกัน รุ่นพี่ปีสามที่ไม่รู้ใครคาบข่าวไปบอกก็เดินตรงเข้ามายืนตรงกลางระหว่างสองกลุ่มเพื่อห้ามทัพ

 

"พวกมึงมีเรื่องเหี้ยอะไรกัน" อาร์ตตะโกนถามรุ่นน้องเสียงดัง อาร์ตเป็นรุ่นพี่ทีี่รุ่นน้องที่ทุกคนให้ความเคารพทีีสุด เพราะกิตติศัพท์เรื่องความโหดรู้กันดีทั้งคณะ

 

"เป็นรุ่นพี่กันแล้วเสือกจะมากัดกันไม่อายน้องมันรึไงวะ" อาร์ตถามต่อและมองหน้าทั้งสองฝ่าย แต่ทุกคนเลือกที่จะเงียบแทน อาร์ตเลยถอนหายใจหนักๆก่อนจะไล่ให้แยกย้าย

 

ฝุ่นเลยเป็นฝ่ายลากเพื่อนออกมาทิ้งให้กลุ่มของโชนอยู่ตรงนั้น เขาลากเพื่อนออกมาไกลจนถึงหลังคณะ ที่นี้ค่อนข้างลับตาคนพอสมควร เพราะคณะวิศวะอยู่ท้ายมหาลัยคนไม่ค่อยผ่าน

 

กิงยืนพิงผนังข้างๆปอมือล้วงบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างหงุดหงิดใจ ปอเองก็ยื่นมือไปขอบุหรี่จากกิงมาสูบเหมือนกัน ควันบุหรี่ถูกพ่นออกจากปากเรื่อยๆ

 

"กูแม่งหงุดหงิดไอ้เหี้ยโชนชิบหาย กวนส้นตีน" กิงเอ่ยขึ้นหลังจากอัดนิโคตินเข้าปอดดับความหงุดหงิด

 

"มึงหุบปากเลยไอ้เหี้ยกิง มึงแหละตัวดีทำท่าเข้าไปห้ามเสือกจะมีเรื่องซะเอง" ฝุ่นเอ่ยขึ้นมาบ้าง

 

"แต่กูว่าน่าจะปล่อยไอ้ปอจัดไปซักที" ต้าพูดขึ้นบ้างอย่างนึกสนุก กิงเลยโยนบุหรี่ที่ยังไม่ดับใส่ต้าอย่างหมันไส้

 

"ปากดีไอ้สัส"

 

"โยนมาได้ไอ้เหี้ยกูร้อน"

 

"หึ หึ" ปอหัวเราะในลำคอเบาๆก่อนจะดับบุหร่ในมือทิ้ง

 

"ทำเป็นหัวเราะสาเหตุมันมาจากมึงแหละ" ต้าพูดแขวะเพราะหมันไส้กับท่าทางสบายๆของปอ

 

"กูว่าพวกมึงมีเรื่องกันอยู่แล้วมากกว่ามั้ง" ปอพูดอย่างรู้ทัน

 

"เรื่องของพวกกูอ่ะช่างเหอะ ว่าแต่ทำไมมึงมาสายวะแถมมาสภาพนี้" กิงถามกวาดตามองปอตั้งแต่หัวจรดเท้า สภาพไม่เวิร์กสุดๆ

 

"เรื่องแม่งยาว" ปอตอบเลี่ยงๆเพราะขี้เกียจจะเล่า

 

"ยาวก็เล่ามาไอ้สัสอย่าลีลา" กิงคาดคั้น

 

ปอพ่นลมหายใจออกจมูกอย่างเซ็งๆก่อนจะตัดสินใจเล่าทุกอย่าง เพราะรำคาญสายตาของเพื่อนที่มองกดดัน

 

สาเหตุที่ปอมาเรียนสภาพนี้เพราะความนึกสนุกอยากกวนตีนพ่อของเขา พ่อย้ำนักย้ำหนาว่าให้ทำตัวดีๆแต่งตัวเรียบร้อยมาเรียน เขาเลยประชดด้วยการแต่งตัวเป็นเด็กเนิร์ดกะว่าจะกวนประสาทเต็มที่ แต่เรื่องกับผิดคาดนอกจากกวนประสาทไม่สำเร็จ พ่อเขาดันชอบใจบอกให้แต่งตัวแบบนี้มาเรียนแถมบังคับให้ทำตัวเรียบร้อยสมกับการแต่งตัวห้ามมีเรื่องโดยเด็ดขาด แลกเปลี่ยนกับการที่พ่อจะคืนของทุกอย่างให้ เขาต้องอยู่ในสภาพนี้เทอมนึงเต็มๆ

 

ปอเองก็รับปากไปงั้นๆไม่ได้คิดจะทำตามอะไร เพราะยังงัยเขาก็ย้ายมาอยู่คอนโดพ่อไม่เห็นหรอก แต่เขาคิดผิดเพราะเมื่อเช้าตอนจะออกมาเรียนพ่อเขาดันโทรมาบอกให้กลับไปแต่งตัวใหม่ ไม่งั้นจะยกเลิกข้อตกลงทั้งหมด

 

เขาเองก็ไม่ได้สนใจเดินมาลานจอดรถสักพักพ่อก็ส่งรูปเขาที่กำลังเปิดประตูรถมาให้ มีข้้อความแถมมาด้วยว่าให้เลือกดีๆ ปอเลยจำใจกลับขึ้นห้องไปแต่งตัวใหม่อย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งๆที่โคตรจะหงุดหงิดและไม่อยากทำ แต่ก็ต้องยอมถ้าพ่อจะส่งคนมาตามดูขนาดนี้นะ รอบนี้พ่อคงจะอยากดัดนิสัยเขาจริงๆ

 

หลังจากที่ทุกคนได้ฟังเรื่องราวจากปากปอทัั้งหมด ก็ปล่อยก๊ากกันออกมาอย่างไม่มีกั๊ก ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี แต่น่าจะหนักไปทางสมน้ำหน้ามากกว่า

 

"สมน้ำหน้าไอ้ห่าอยากกวนตีนดีนัก" กิงว่าทั้งๆที่ยังหัวเราะ

 

"พอๆอย่าทำหน้าโหดใส่พวกกูไปแดกข้าวเหอะ" ฝุ่นพูดตัดบทยกมือกอดคอปอลากออกไปหาอะไรกิน

...

...

 

หลังจากที่กลุ่มของปอเดินออกไปแล้วร่างของคนๆนึงก็ค่อยๆเดินออกมาจากที่ซ่อน เลิฟไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังเขามาเข้าห้องน้ำแต่ว่าหลงทาง แล้วบังเอิญเห็นกลุ่มปอกะว่าจะเดินมาเอาเรื่อง แต่ดันมาได้ยินเรื่องที่ปอเล่าพอดี เลิฟระบายยิ้มออกมาเต็มใบหน้า แววตาสั่นระริกอย่างนึกสนุก เขารู้วิธีเอาคืนไอ้ยักษ์แล้วล่ะ มึงโดนแน่ไอ้ปอ!!



2 Be Con...

 

+++++++++++++++++++++++++++++++

คุยกันสักนิดนะจ๊ะ

ขอโทษนะที่หายไปหลายวันพอดีว่าติดธุระนะยูว์~~

ตอนนี้มาสั้นๆเบาๆพอให้หายคิดถึง(ใครคิดถึง)

เปิดตัวโชนอย่างสวยงาม(หราา) โชนเป็นใคร มาทำอะไร น่าจะเดาออกเนาะ

 

ทุกอย่างมันต้องมีตัวกระตุ้น วะฮ่าๆๆๆ

ข่าวสารทุกอย่างคนเขียนอัพเดทในเพจนะจ๊ะ

เพราะฉะนั้นไปไลค์เพจซะ ล้อเล่น!!!!

ไม่ต้องไลค์หรอกเอาที่สะดวกคนอ่าน

ถ้าอย่างรู้ข่าวสารอะไรก็กดไปดูที่หน้าแรกของนิยายเอานะ

เพราะคนเขียนเองลงเพจเฟซบุ๊คไว้อยู่มันเห็นเหมือนกัน

รักคนอ่านนะจุ๊บๆ

อ้อ!!! นิยายอัพวันเว้นวันน๊าาาาา ถ้าไม่ติดธุระอะไรก็ตามนี้

เจอกันอีกทีวันศุกร์ ^^

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}