นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

ชื่อตอน : ง้อ(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2562 12:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ง้อ(อัพครบ)
แบบอักษร

​สัปดาห์ต่อมา

​โจนาธานตั้งหน้าตั้งตาง้อเมีย เทียวไล้เทียวขื่อพิมพ์มากว่าสัปดาห์แล้ว โดยได้แรงสนับสนุนจากว่าที่แม่ยาย กับลูกสาวตัวน้อยน้องเดียร์เข้ากันได้ดีกับป่ะป๋า เขาพยายามเป็นพันธมิตรที่ดีกับแม่ยาย กับเจ้าตัวเล็ก นับว่าเข้าถูกทางและไม่สนเรื่องอื่น แค่เมียหายโกรธ เขาก็จะยอมทำตามเงื่อนไขเธอทุกอย่าง

ตื่นเช้าอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน มาช่วยเธอที่ร้านกาแฟทุกวัน ลูกค้าที่มาซื้อกาแฟต่างก็บอกว่าเจ้าของร้าน มีผู้ช่วยรูปหล่อ ส่วนปลัดธนาหายหน้าหายตาไป ตั้งแต่วันที่โจนาธานมาที่บ้านนี้ นั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องการ จะมาเป็นมดแดงแฝงช่อมะม่วง และ แอบชอบเมียชาวบ้านอยู่ได้ยังไง

แต่วันๆเขาก็แทบไม่ได้สนทนากับเมีย แต่ก็พอใจที่ได้อยู่ใกล้ๆเธอ ได้กลิ่นกายหอมๆนึกถึงคืนวันครั้งเก่าที่ผ่านมา ความสุขเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วกายแกร่งได้แค่คิดถึง เพราะดูเหมือนว่าจะเป็นไปได้ยาก ถ้าเขาพยายามและตั้งใจจริง เขาคิดว่าไม่นานทุกอย่างคงไปได้สวย ก็ได้แต่หวังคงสมใจสักวันตราบใดที่เขา ยังสามารถเข้านอกออกใน บ้านนี้ได้คงไม่เกินความพยายามแน่

"ปะป๋าต้องง้อแม่จ๋ายังไงนะ แม่จ๋าถึงจะยอมฟังปะป๋า ลูกบอกหน่อยสิปะป๋าเหนื่อยแล้วนะ"

"ปะป๋าต้องอดทนค่ะ..."

พรรณเพ็ญแอบยิ้ม เมื่อสองพ่อลูกดูเข้ากันได้ดี แต่บุตรสาวเธอนี่สิไม่รู้ว่า จะใจแข็งไปนานแค่ไหน ทั้งๆที่โจนาธานได้เล่าความจริงทุกอย่าง ให้ฟังพร้อมอวดบาดแผลไปทั่วร่างให้ดู คิดว่าเมียจะเห็นใจ แต่เธอก็ยังสงวนท่าทีไม่ยอมพูดคุย แต่ชายหนุ่มก็ตั้งใจจะเดินหน้าง้อเมียต่อไป

"หนูจะช่วยปะป๋ามั้ย?"

"หนูช่วยค่ะ"

"จะช่วยยังไงคะ?"

"หนูก็จะบอกแม่จ๋าว่า หนูสงสารปะป๋าค่ะ"โจนาธานลูบผมลูกสาวอย่าวเอ็นดู ความสุขเล็กๆเริ่มแผ่ซ่านมาสู่หัวใจ แค่นี้อกก็พองโตเกือบจะที่สุดแล้ว

"คุณโจ..แม่ถามตรงๆนะคุณรักพิมพ์จริงมั้ย?"

"ครับ..ผมยืนยันกี่ครั้งกี่หน ผมก็บอกว่าผมรักพิมพ์ ผมบอกพิมพ์มาตลอดว่าผมรักเธอ"

​"แล้วเรื่องที่ว่าคุณมีคู่หมั้นล่ะ คุณจะอธิบายยังไง ไหนๆเรื่องมันก็ล่วงเลยมาแล้ว อย่าต้องมีเรืองกินแหนงแคลงใจกัน แม่อยากให้มันกระจ่าง ไม่งั้นแม่คงไม่ยอมให้พิมพ์ต้องชอกช้ำใจอีกแน่"

​"มันเรื่องของผู้ใหญ่คุยกันฮะ พ่อแม่เราเป็นเพื่อนกันและเราก็เจอกันตั้งแต่เด็ก จนผมเห็นเธอเป็นน้องสาว มันหยุดยุคคลุมถุงชนแล้วครับ และตอนนี้แม่ผมก็ยอม ไม่บังคับผมอีกแล้วและอีกฝ่ายเธอก็มีแฟนแล้วฮะ ผู้ใหญ่พูดคุยกันเองโดยไม่ถามลูกซักคำ แต่ถึงไม่มีพิมพ์ก็คงไม่ได้ไปคบกับเธอหรอกครับแม่"

"แล้วคุณพร้อมแล้วหรือ ที่จะรับภาะอันใหญ่หลวงอันนี้ ถ้าไม่พร้อมแม่ก็ไม่บังคับ เราอยู่กันได้เราอยู่มาแล้ว แม่ไม่อยากให้ลูกสาวแม่ต้องช้ำใจอีกครั้ง"

​"ครับ..ผมจะขอพิมพ์แต่งงาน เราจะได้อยู่กันพร้อมหน้า พร้อมตาพ่อแม่ลูกซักที ผมไม่สนอะไรทั้งนั้นแหละครับแม่ ขอพิมพ์กับลูกมีความสุข แค่นี้แหละครับที่ผมต้องการ"โจนาธานย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

​"แล้วครอบครัวคุณล่ะ คุณไม่แคร์พวกเขาหรือยังไง คุณจะกลายเป็นลูกอกตัญญูนะ คิดให้ดีก่อนที่จะทำอะไร"

​"ผมคิดมานานแล้วครับ พอแม่กับพ่อรู้เรื่องพิมพ์ ครอบครัวรู้คุณปู่คุณย่าบอกให้ตามหาพิมพ์ให้เจอ จะนานเท่าไหร่ท่านก็จะรอ แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ว่าพิมพ์จะต้องไปจากที่นี่เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมจะย้ายมาอยู่กับพิมพ์ ถ้าเราแต่งงานกันฮะ"

​"แม่เชื่อคุณได้ใช่มั้ย คุณโจ?"

"รอดูการกระทำของผมดีกว่านะครับ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่ได้อยู่นิ่งผมพยายามตามหาพิมพ์ มันเหมือนคว้าน้ำเหลวทุกครั้ง กระทั่งผมให้เพื่อนที่อยู่เมืองไทยสืบ และได้เห็นรูปพิมพ์ที่เธอไปประกวด คุณแม่ที่เลี้ยงลูกคนเดียว ผมเลยตามมาถูกที่ผมชอบความคิด และการแก้ปัญหาของพิมพ์ เธอเก่งครับ เราอยู่ด้วยกันมาเกือบปี พิมพ์ไปทำงานที่ร้านเบเกอรี่หลังเลิกเรียน ทั้งๆที่ผมสามารถเลี้ยงพิมพ์ได้ แต่เธอก็ปฏิเสธผมรักพิมพ์ครับ ให้โอกาสผมเถอะครับแม่"เรื่องราวต่างๆที่ถูกถ่ายทอดออกมา มีคนแอบฟังตั้งแต่ต้นจนจบได้ 

​"จ๊ะเอ๋..."

​"อุ้ยยย...ลูกจ๋าแม่ตกใจนะ"

​"ก็แม่จ๋าแอบฟังปะป๋าคุยกับแม่ใหญ่นี่คะ"

"เจ้าตัวแสบมานี่เลย เดี๋ยวนี้กล้าพูดแบบนี้กับแม่หรอ ฟอดดด นี่แน่ะ ฟอดดด"สองแม่ลูกกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันไปมา เสียงหัวเราะคิกคักดังไปถึงหลังบ้าน โจนาธานรู้สึกมีความสุข ที่เห็นเมียกับลูกหัวเราะ เพราะสถานการณ์ตรึงเครียดมาหลายวันแล้ว คงถึงเวลาต้องผ่อนคลายลงบ้าง

"ปะป๋าช่วยหนูด้วย แม่จ๋าแกล้งหนูค่ะ อ้ากก"

"พิมพ์..เฮียอยากคุยด้วย อย่าเอาแต่มุนตึงสิเฮียก็พูดหมดแล้วนี่นา แล้วเฮียต้องทำไพิมพ์ถึงจะยอมคุยกับเฮียบ้าง สักนิดก็ยังดี ลูกจ๋าปะป๋าเหนื่อยจัง"

"หนูก็เหนื่อยค่ะ ปะป๋าหนูอยากกินโอวันจิลภูเขาไฟ ป่ะป๋าทำเป็นมั้ยคะ?"

"เป็นสิคะปะป๋าเคยเห็นแม่จ๋าทำ งั้นปะป๋าจะทำให้ลูกกินเองนะ แต่จะอร่อยเหมือนแม่จ๋าของลูกทำหรือเปล่านะ"

"ต้องอร่อยแน่ค่ะ"

"ฟอดดด ลูกใครนะน่ารักจริงแค่นี้ปะป๋าก็มีความสุขแล้ว แต่ถ้าแม่จ๋าของลูกหันมาคุยกับปะป๋าบ้าง ลูกจะเป็นเด็กที่โชคดีที่สุดในโลก เพราาะมีทั้งพ่อและแม่ไง"

"จริงด้วยค่ะ  แต่ว่าแม่งอนนะคะ ปะป๋าต้องไปง้อค่ะ"เด็กน้อยพูดตามประสาเด็ก แต่โจนาธานรู้สึกมีเความสุขขึ้นมาบ้าง  ที่ลูกสาวตัวน้อยให้ความหวัง แม้ต้องใช้เวลานานแค่ไหนเขาก็จะรอ

"อร่อยมั้ยครับ โอ้ว...หวานจังแต่ว่าปะป๋า ยังไม่ได้รางวัลอะไรเลยนะ"

"จุ๊ฟๆๆ"

"ขอบคุณครับ ฟอดดด ปะป๋าว่าเราไปนั่งที่เก้าอี้ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวมันหยดนะครับ"

"ค่ะ.."

พรรณะพ็ญสะกิดให้บุตรสาวดู สองพ่อลูกดูมีความสุขเหลือเกิน พิมพ์น้ำตาคลอเธอก็อยากจะให้อภัยเขา แต่มันเร็วไปคนแบบนี้ต้องแกล้งให้เข็ด

​"พิมพ์...ลูกอย่าทิฐินักเลย แม่ว่ามันไม่ได้อะไรมีอะไรต้องคุยกัน สงสารลูกเถอะนะพิมพ์"

​"แม่...ทีเขาล่ะคะปล่อยให้พิมพ์ต้องทนทุกข์ แค่นี้มันน้อยไปค่ะ พิมพ์จะดูสิว่าเขาจะทำได้อีกนานแค่ไหน เดี๋ยวเขาก็เบื่อค่ะ พอถึงตอนนั้นลูกแม่ก็ต้องชอกช้ำเป็นครั้งที่สอง"

"แต่แม่มองคนไม่ผิด ถ้าเขาจะเป็นเลวอย่างที่ลูกพูด ป่านนี้เขาก็คงจะมีเมียใหม่ไปแล้ว และพิมพ์เองก็คงจะแต่งงานกับธนา แต่นี่พิมพ์ก็ไม่รับไมตรีจากธนา คิดให้ดีนะพิมพ์แม่อยากให้หลานแม่ มีพร้อมพ่อแม่ลูกสักที"

"พิมพ์จะคิดดูค่ะ"

"แม่จะพายัยหนูนอนกลางวันแล้ว คุยกันนะลูก"พิมพ์รับปากมารดา แต่เธอไม่แน่ใจว่าจะทำได้หรือเปล่า

​"พิมพ์จ๋า..เฮียต้องทำไงพิมพ์ถึงจะให้อภัยเฮีย เมียเอาแต่มึนตึงแบบนี้ เมื่อก่อนพิมพ์น่ารักมากแต่ตอนนี้ พิมพ์เหมือนไม่ใช่พิมพ์คนเดิม"

​"ค่ะ..ก็พิมพ์คนเดิมได้ตายไปแล้วไงคะ เพราะเธอโง่งี่เง่าที่ไปหลงรัก คนที่ไม่มีแม้ความหวังให้เลยแม้แต่น้อย เลยต้องเจ็บปวดทุกทรมานเจียนตาย"

"แต่เฮียก็พูดหมดแล้วนี่นา หรือว่าพิมพ์รักไอ้ปลัดนั่น อ้อ..คงจะใช่สินะหรือว่าเป็นเมียมันแล้ว"

​"มันจะมากไปแล้วนะเฮียโจ เฮียดูถูกพิมพ์ขนาดนั้น ก็ไปให้พ้นหน้าพิมพ์ อย่ามาให้พิมพ์เห็นหน้าอีก ปากก็บอกว่ารักแต่จิตใจกลับดูถูกพิมพ์"

​"พะ-พิมพ์..เฮียขอโทษที่รัก ก็เฮียหึงนี่ มันมาบ้านนี้ทุกวัน หอบข้าวของมาให้ลูกเฮีย ทำอย่างกับว่ายัยหนูเป็นลูกตัวเอง พิมพ์บอกมาเถอะจะให้เฮียทำยังไง เฮียพร้อมจะทำเพื่อเมียและลูกของเรานะ"

​"ได้..เฮียทำได้ทุกอย่างแน่นะ"

​"ครับ..บอกมาเลย แต่อย่าบอกว่าให้เฮียไปตาย เพราะเฮียตายทั้งเป็นมาแล้ว มันโคตรทรมานเลยจริง"เขาขยับมานั่งข้างๆเธอ เพลงพิมพ์ขยับออกห่าง แม้ในใจจะโหยหาเขาสักปานใด แต่ลึกๆแล้วเขาทำให้เธอเจ็บปวด กับการที่เขาหายไปจากชีวิตเธอ ไม่มีแม้คำร่ำลา

​"เฮียต้องแต่งงานกับพิมพ์ ยกขันหมากมาสู่ขอพิมพ์ พร้อมกับสินสอดสองร้อยล้าน ทองอีกสองกิโลกรัม แหวนเพชรอีก7กะรัตเข้าใจมั้ย?"ชายหนุ่มนิ่งเงียบ เพลงพิมพ์คิดอยู่ว่าเขาทำไม่ได้แน่

​"พิมพ์...เมียจ๋าเงินตั้งสองร้อยล้านิสงสัยเฮียต้องไปปล้นธนาคารแน่ๆ ผัวจะกลายเป็นโจรนะครับ"

​"ทำไม่ได้ก็ไม่ต้องทำค่ะ..ทุกอย่างจบ"

​"ได้ภายในหนึ่งเดือน เฮียจะยกขันหมากมาสู่ขอพิมพ์ เตรียมตัวเอาไว้ครับเมียจ๋า เมียพูดคำไหนคำนั้น ฟอดดด"เขากดจมูกหอมแก้มนวลของเธออย่างรวดเร็ว หญิงสาวแก้มแดงปลั่งความเจ้าเล่ห์ยังหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน

​"เฮีย..บ้าหรือไงเล่า"

​"ก็คิดถึงเมียนี่นา"

"อ้อ..เงินทุกบาทต้องหามาด้วยความสุจริต ถ้ารู้ว่าเป็นเงินสกปรก เฮียจะต้องตายด้วยน้ำมือของพิมพ์ คราวนี้ได้ตายจริงๆแน่ ยิ่งกว่าอุบัติเหตุคราวที่แล้วอีก เข้าใจมั้ยคะ?"เธอเดินหนีเขาออกมานอกบ้าน เพราะมีลูกค้ามาซื้อกาแฟ

"ครับเมียจ๋า..โคตรโหดเลยเมียกู คิดว่าผัวเป็นเศรษฐีหรือไงวะ?"โจนาธานได้แต่บ่นอยู่คนเดียว'ถ้าเฮียทำได้คราวนี้ขอลูกชายนะเมียจ๋า' ชายหนุ่มกระหยิ่มยิ้มย่อง เพราะเขารักเธออและจะทำตามที่เธอบอก แต่เงินสองร้อยล้านมันไม่น้อยเลย หรือว่าเมียพูดผิด

​"คุณโจ..ว่าไงบ้างสำเร็จมั้ย?"

​"ครับแม่..พิมพ์ให้ยกขันหมากมาสู่ขอพิมพ์ ภายในหนึ่งเดือนครับแม่ เงิน200ล้าน แหวนเพชร7กะรัตแล้วก็ทองอีก2กิโลกรัมครับคุณแม่"

​"อะไรนะ ทำไมมันมากมายขนาดนั้นล่ะ คุณโจแม่จะไปคุยกับพิมพ์ แม่ต้องคุยพิมพ์คงพูดเล่น แล้วเงินมากมายขนาดนั้นจะไปหาที่ไหนกัน ไม่ได้แม่จะไม่ยอมให้พิมพ์ทำแบบนั้นเด็ดขาด แม่ไม่เคยคิดที่จะขายลูกสาวกินนะ"

​"ไม่ครับ ผมรักพิมพ์ผมจะทำทุกอย่างเพื่อพิมพ์ เพื่อลูก คุณแม่อย่าห่วงเลยนะครับ"

"คุณโจ..เงินมากมายขนาดนั้น ไม่ใช่สองร้อยนะแต่นั่นมันสองล้าน ไหนจะทองไหนจะแหวนอีกล่ะ คุณโจแม่ว่า..."

​"ไม่ครับ..ผมรักพิมพ์ ผมมีสติเต็มร้อยไม่ได้บ้าไม่ได้เมา  เวลาที่ผ่านมาผมผิดที่ปล่อยให้พิมพ์ ต่อสู้กับคำคน ต่อสู้กับสภาพท้องไม่มีพ่อ ผมจะชดเชยทุกอย่างให้พิมพ์เอง เงินไม่มีค่าเท่าเมียกับลูกผมหรอกครับ ผมจะพยายามฮะตราบใดที่ผมยังมีชีวิตอยู่ แม่ไม่ต้องห่วงนะฮะแล้วผมจะกลับมา ตามเวลาที่พิมพ์กำหนด แม่อย่าห่วงนะครับ และแม่ผมคงอยากเห็นหน้าหลาน แม่คงอยากกอดหลาน ผมจะทำทุกอย่างเพื่อเมียกับลูกผมครับ"

โจนาธานยืนยันหนักแน่น แต่ว่าที่แม่ยาย รู้สึกเหมือนภูเขาทั้งลูกหล่นทับอยู่ที่อก การที่โจนาธานตามหาลูกเมียจนเจอ กลายเป็นเรื่องที่ยุ่งยากสำหรับเขาแล้วหรือ นางรู้สึกว่าบุตรสาวทำเกินไปหรือเปล่า ที่ไปแกล้งเรียกสินสอดเขามากขนาดนั้น

​"ถ้าอย่างนั้น เย็นนี้มาทานข้าวที่นี่นะ พาลูกน้องสองคนนั้นมาด้วย กินกันหลายคนอร่อยดีบ้านนี้ มีกันอยู่สามคนอาจจะคับแคบสักนิดหนึ่ง แต่แม่ว่าคับที่นั้นอยู่ได้ ไม่เหมือนคับใจอาจจะอยู่ยากไปนิดหนึ่ง"

​"ไม่เป็นไรฮะ ผมจะทำตัวลีบๆเพื่อจะอยู่ให้ได้ ไม่มีปัญหาหรอกครับ ขอแค่มีพิมพ์กับลูกก็พอครับ เรื่องอื่นมันเล็กน้อยมากสำหรับผม ถ้างั้นเย็นนี้ขอให้ผมกับลูกน้อง ได้แสดงฝีมือหน่อยนะครับ ผมรู้ว่าพิมพ์ชอบอะไร"

"เอาอย่างนั้นหรือพ่อคุณ?"

"ครับเดี๋ยวผมจะมาใหม่ฮะ ยัยหนู..นั่นลูกร้องไห้หรอครับ"เด็กหญิงตัวน้อยเดินออกมา จากห้องนอนพร้อมตุ๊กตาตัวเล็กในมือ น้ำตาไหลเป็นทาง โจนาธานถลาเข้าไปกอดลูกไว้ในอ้อมแขน ชายหนุ่มอุ้มลูกสาวตัวน้อย เดินออกมาหน้าบ้าน

"แม่จ๋า..อือๆหนูร้องไห้ หนูไม่เห็นแม่จ๋าอ่ะ"

"โอ๋ๆๆไม่ร้องแล้วนะคะ เช็ดน้ำตาก่อนนะเด็กดีของแม่ เฮีย!มองอะไรไม่เคยเห็นคนหรือไง?"

"เคยเห็น แต่ไม่เคยเห็นใครจะสวยเท่าเมียเฮียเลย จะเก็บร้านหรือยังเดี๋ยวเฮียช่วยเก็บ"

​"ยังค่ะ..ลูกจ๋ามานั่งนี่มาโอ้ยย..ตัวหนักนะเนี่ย ฟอดด คิดถึงจังนอนน้ำลายไหลใช่มั้ย แม่จ๋าได้กลิ่นนะ"

"งั้นหนูให้ปะป๋าพาไปล้างหน้านะคะ"

"ต้องถามก่อนค่ะ ปะป๋าจะพาไปหรอคะบางทีเขาอาจจะรีบกลับก็ได้นะ เพราะมีคนรออยู่ก็ได้นะ"

​"พิมพ์..เฮียไม่ขำนะ ลูกจ๋าไปครับปะป๋าอุ้มลูกไปเอง แม่จ๋าของหนูชอบพูดประชด ประชันจริงแบบนี้ต้องลงโทษดีมั้ยลูก?"

​"ปะป๋าต้องเอาก้านมะยมตีก้นแม่จ๋ามั้ยคะ?"

"ไม่ครับ ปะป๋าต้องทำโทษอย่างอื่น ที่ดีกว่านี้ลูกว่าดีมั้ย?"

หญิงสาวหน้าร้อนผ่าว เมื่อคนเจ้าเล่ห์หลิ่วตาให้ มันจะไม่มีวันนั้นแน่ ตราบใดที่เขาไม่ยกขันหมากมาสู่ขอเธอ และที่เรียกร้องเอาสินสอดขนาดนั้น เพราะคิดว่าเขาทำไม่ได้แน่นอน เงินขนาดนั้นมันมากมายเหลือเกิน นอกจากเศรษฐีเท่านั้นที่จะมีเงินมาก หาทั้งชาติจะได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย แค่ความจริงใจถ้ากลับมาได้ตามเวลาก็พอแล้ว กลัวจะไปแล้วไปลับมากกว่า








​โอ้ว..น้องพิมพ์เฮียจะมีสินสอดขนาดนั้นมั้ยนะ 🙋🙋🙋

ความคิดเห็น