facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2562 00:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7
แบบอักษร

ปากดีนัก ต้องโดนจัดซะให้เข็ด

บทที่ 7



งัวเงียตื่นขึ้นมาในรุ่งเช้าอย่างเช่นทุกวัน แพขนตาหนากะพริบถี่เมื่อรู้สึกถึงความแตกต่างที่ไม่เหมือนทุกเช้า ทิวไม้ตั้งสติก่อนสตาร์ทและนึกได้ว่าเมื่อวานเขาหิ้วกระเป๋าเข้าบ้านของธนดล และเมื่อคืนนี้....

ชิบหาย...กูโดนปล้ำอีกแล้ว

ไม่สิ... กูสมยอมเค้า ฮือ ไอ้เหี้ยทิว ขายขี้หน้าเหี้ยๆ


“ตื่นเช้าจังครับทิว”


หลักฐานยังปรากฏชัด ทิวไม้เพิ่งรู้สึกตัวว่าเขานอนตะแคงหันหลังให้ธนดลนอนกอด เนื้อตัวเปล่าเปลือยด้วยกันทั้งคู่อยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาที่มอบความอบอุ่นภายใต้เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ จำได้แล้วว่าเมื่อเสร็จกิจจากกิจกรรมเข้าจังหวะเมื่อค่ำคืนเขาก็คล้อยหลับไปทันทีกระทั่งลุกไปล้างตัวก็ยังไม่ได้ทำ


“พี่แบงค์ปล่อยผม”


พยายามจะดึงท่อนแขนที่โอบกอดไว้ออกแต่เหนียวยิ่งกว่าตีนตุ๊กแกเสียอีก แถมยังเพิ่มแรงกอดรัดมากขึ้นด้วย ธนดลจูบที่ไหล่ของทิวไม้เบาๆ


“ไม่ปล่อย นอนกอดทั้งคืน อยู่ๆจะให้ปล่อยได้ไง”


“ผม เอ่อ ปวดฉี่ ปล่อยนะครับพี่แบงค์”


ใช้ลูกอ้อนเข้าช่วย แล้วก็ได้ผล ธนดลยอมลืมตาขึ้นมาพร้อมกับคลายอ้อมกอดให้ทิวไม้


“นั่นสินะ เมื่อคืนพอทิวมีความสุขแล้วก็หลับหนีพี่ไปเลย พี่จะปลุกให้ไปล้างตัวก็ไม่ยอมตื่น”


แน่ล่ะ ทั้งตัวของทิวไม้มีแต่คราบน้ำลายของเขาเต็มไปหมด บางจุดยังมีสีระเรื่อที่ธนดลทิ้งไว้เป็นหลักฐานอยู่บนเนื้อตัว แต่เมื่อเห็นทิวไม้หลับสนิทธนดลก็ไม่กล้าปลุก เขาได้แต่นอนกอดร่างเปลือยเพื่อให้คลายหนาวทั้งคืน


“พี่พาไปห้องน้ำนะ”


พูดจบธนดลก็ขยับลุกจากเตียง เข้าช้อนแขนอุ้มทิวไม้ขึ้นมา


“พี่แบงค์ จะทำอะไรน่ะ”


หน้าเหวอเมื่อถูกอุ้มจนตัวลอยพ้นเตียงนุ่ม ทิวไม้ได้แต่คล้องคอธนดลไว้เพราะกลัวตก เขาหันไปมองบนเตียงยับย่นที่กลายเป็นสมรภูมิชั่วคราวแล้วแก้มก็พลันแดงก่ำ

โว้ย ทำไมมันไม่เหลือชิ้นดีเลยวะ


“ไม่เป็นไรหรอกครับทิว เดี๋ยวป้าแม่บ้านมาเปลี่ยนให้ คืนนี้ทิวก็นอนสบายเหมือนเดิมนะ”


ธนดลก้าวไปยังห้องน้ำ เขาปล่อยร่างเล็กกว่าลงยืนกับพื้นก่อนจะเปิดน้ำอุ่นชำระล้างร่างกายให้ทิวไม้ ตลอดเวลาเหล่านั้นทิวไม้ได้แต่เก็บไว้เป็นความประทับใจโดยไม่รู้ตัว


“พี่แบงค์ ไม่ต้องทำให้ผมขนาดนี้ก็ได้”


“ทิวอย่าห้ามเลย พี่อยากทำให้นี่นา อยู่เฉยๆเถอะครับ”


ทิวไม้จึงต้องยอมให้ธนดลดูแลเขาจนกระทั่งออกมาแต่งชุดนักศึกษาเรียบร้อย


“พี่แบงค์ มาคุยกันหน่อย”


ธนดลสะดุ้ง หัวใจเต้นตุ๊มๆต่อมๆ เมื่อเห็นทิวไม้ทำหน้าจริงจัง ชายหนุ่มรู้ตัวดีว่าการบุกเข้ามาในห้องที่ทิวไม้อาศัยนอนและกล่อมให้อีกฝ่ายยินยอมด้วยความช่ำชองของเขา อาจไม่ใช่วิธีที่ดีนัก


“ครับทิว”


ความมั่นใจที่เคยมีมาของธนดลแทบจะหมดลงไม่มีเหลือ เขาเคยแต่เป็นฝ่ายที่มีผู้หญิงมาเอาอกเอาใจ แต่ตอนนี้อดีตเสือผู้หญิงกำลังนั่งหงอเมื่อเห็นมาดเข้มของผู้ชายที่สูงแค่ไหล่ของเขา


“รู้ใช่ไหมว่าพี่แบงค์ทำผิด”


“คร้าบ พี่รู้แล้ว ทิวอย่าเคืองพี่เลยนะ”


ทิวไม้ถอนหายใจเมื่อเห็นสีหน้าและแววตาของธนดล


“การที่พี่แบงค์ใช้ความต้องการทางกายมาหลอกล่อให้ผมยอม แต่มันก็เป็นแค่ความสัมพันธ์ทางกายใช่ไหมครับ เราอาจจะมีอะไรกันแต่เรื่องหัวใจมันคนละเรื่อง”


“ถ้าอย่างนั้น ทิวจะให้พี่ทำอะไรเพื่อให้ชนะใจทิวได้บ้าง ทิวบอกมาสิ”


ธนดลดึงมือเรียวเล็กมากุมไว้ เขาอยากชนะใจของทิวไม้


“มันก็ต้องพิสูจน์กันหน่อย ว่าพี่จะทำเพื่อผมได้แค่ไหน ถ้าพี่ทำได้ ผมจะยอมรับพี่”


ดวงตาคมสดใสขึ้นมาทันที ธนดลรีบเอ่ยถามข้อพิสูจน์นั้น


“ทิวจะให้พี่ทำอะไร”


ทิวไม้นิ่งคิด ก่อนจะยิ้มได้เมื่อนึกออกว่าจะให้ธนดลทำอะไรดี






“ไอ้ทิว ไอ้คนใจร้าย มึงทำกับพี่แบงค์ได้โหดมาก”  บัฟเอ่ยปากกับเพื่อนสนิทที่นั่งยิ้มอยู่ใต้ต้นไม้  “กูเห็นพี่แบงค์แม่งจับจอบขุดดินยกร่องมาสามวันแล้ว ไอ้เวรนี่ก็แกล้งเขาแสบชิบหาย”


“นั่นสิ โหดไปว่ะเหี้ยทิว พี่แบงค์เขาลูกคุณหนู ไม่เคยจับจอบจับเสียมขุดดินดายหญ้าอย่างพวกเรา มึงให้เขาขุดดินยกร่องตั้งสิบแปลง ผ่านไปสามวันเพิ่งจะทำได้ครึ่งทาง ป่านนี้มือนุ่มๆแตกหมดแล้วมั้ง”


สมเสร็จผสมโรง เขาส่ายหน้าไม่เห็นด้วยที่เพื่อนทำเช่นนี้ ดูก็รู้ว่าทิวไม้จงใจแกล้งธนดลให้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ


“เขาอยากพิสูจน์เองก็ต้องทำให้ได้สิ ใช่ไหมครับพี่แบงค์”


ธนดลเดินกลับมาจากกลางแปลงดอกไม้ หน้าขาวแดงก่ำเพราะแดดร้อน เหงื่อไหลเป็นทางชุ่มเสื้อผ้าไปหมด แต่เขาก็ยังยิ้มได้


“ไม่เป็นไรหรอกบัฟ สมเสร็จ พี่อยากให้ทิวมั่นใจว่าพี่จริงจังกับทิว พี่จะพยายาม”


บัฟคว้าข้อมือของรุ่นพี่ต่างคณะให้แบออก มองเห็นรอยแตกเป็นแผลของคนที่ไม่เคยจับจอบออกแรงขุดดิน เขาส่งเสียงดังใส่ทิวไม้เผื่อว่าเพื่อนจะสำนึกบ้าง


“ดู มึงดู มือพี่แบงค์แตกหมดแล้ว มึงเห็นหรือเปล่า ไอ้คนอำมหิต”


“อย่าต่อว่าทิวเลยบัฟ พี่ตกลงใจว่าจะทำเองแหละ แผลนิดเดียวเองไกลหัวใจ”


ทิวไม้ชักจะหน้าแหย เมื่อเห็นมือของธนดลมีรอยแผลจริงๆอย่างที่บัฟกล่าว ชายหนุ่มที่เคยสำอางกลับต้องมายืนตากแดดขุดดินเพียงเพื่อจะพิสูจน์ความจริงใจให้ประจักษ์ ทิวไม้เริ่มใจอ่อนเสียแล้ว


“ลดให้เหลือเจ็ดแปลงก็ได้ ทำได้ห้าแปลงแล้วไม่ใช่เหรอ”


เสียงชักอ่อยไม่เด็ดขาดเหมือนที่แล้วมา เพื่อนสนิททั้งสองต่างลอบยิ้มให้กันเมื่อจี้จุดอ่อนสำเร็จ สมเสร็จรีบสำทับตามทันที


“ดี ทำตัวให้มีเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขาเสียบ้าง ว่าแต่ตอนนี้เที่ยงแล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่า ไปครับพี่แบงค์ ไปโรงอาหารกันดีกว่า”


ชักชวนกันเดินไปโรงอาหารคณะ บัฟเลี่ยงมาเดินเคียงข้างแล้วกระซิบธนดลเบาๆ


“ใกล้แล้วพี่ ไอ้ทิวมันเริ่มอ่อนระทวยแล้ว  อีกสองแปลงที่เหลือเดียวผมกับไอ้สมเสร็จมาช่วย”


ธนดลยิ้มพลางมองตามหลังทิวไม้


“ให้พี่ทำเองเถอะบัฟ จะได้ทำให้ทิวสบายใจว่าพี่ชอบทิวจริงๆ”


บัฟมองธนดลอย่างนึกทึ่ง


“โห พี่แม่งใจได้ว่ะ ไม่นึกว่าจะทุ่มเทให้เพื่อนผมได้ขนาดนี้ ผมเชียร์สุดใจเลย แต่อย่าลืมเหล้าที่ซอยทองหล่อก็แล้วกัน”


เมื่อถึงโรงอาหารแล้วทั้งหมดจึงนั่งลงบนโต๊ะที่ว่างอยู่


“ทิวกินอะไรดีครับ เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้”


“ผมไปเองก็ได้”


“มึงนั่งเฝ้าโต๊ะไปเหอะ เดี๋ยวพวกกูไปซื้อเอง”


สมเสร็จออกปากสั่งทิวไม้จึงนั่งรอที่โต๊ะ ท่ามกลางเสียงจอแจของนักศึกษายามใกล้เที่ยง


“ทิว”


เจ้าของชื่อหันขวับไปตามเสียงเรียก เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นอลิษายืนหน้าเศร้าอยู่


“ออย”


เยื่อใยก็ยังมีเหลืออยู่บ้าง ทิวไม้มองอลิษาด้วยความเป็นห่วง


“มานั่งก่อนสิออย แล้วทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะ”


อลิษาเดินมานั่งขนาบข้าง หล่อนก้มหน้าคล้ายกำลังสะอึกสะอื้น มือทั้งสองบีบกันอยู่บนตัก


“ออยเสียใจไง ออยยังทำใจไม่ได้เรื่องพี่แบงค์”


เมื่อรู้เหตุผลหัวใจของทิวไม้ก็กระตุกวูบ แปลกที่เขารู้สึกเจ็บแปลบ แต่มันคนละอย่างกับวันที่อลิษาทิ้งเขาไปหาธนดล ในตอนนี้เขากลับเจ็บที่ธนดลมีคนมาหลงรัก


“ออยเห็นข่าวทิวกับพี่แบงค์แล้วนะ ช่วงนี้ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด หวานมากเลยเนอะ ทิวคงมีความสุขจนลืมไปว่าออยกับพี่แบงค์คบกันมาก่อนหน้าทิว แล้วทิวทำให้เราเลิกกัน”


“ออย ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ”


อลิษาพูดราวกับว่าเขาไปแย่งธนดลมาจากหล่อน


“หรือไม่จริงล่ะทิว ออยก็ไม่รู้นะว่าพี่แบงค์มาหลงเสน่ห์ผู้ชายอย่างทิวได้ไง จนกลายเป็นเกย์ที่ชอบเพศเดียวกัน คนพูดกันไปทั่วทิวไม่อายแทนพี่แบงค์เหรอ ออยสงสารพี่แบงค์มากเลย”


ทิวไม้มองผู้หญิงที่เขาเคยหลงรักและทิ้งเขาไป คำพูดประโยคหลังแทงใจดำจนปวดร้าวไปหมด หลายเสียงที่ไม่ชอบเรื่องแบบนี้เคยแซะให้ได้ยินจนทิวไม้เองยังต้องเก็บอารมณ์หลายครั้ง


“ออยพูดแบบนี้ ต้องการอะไรกันแน่”


แต่ใช่ว่าจะไม่รู้นิสัยของอลิษา ทิวไม้มองใบหน้าที่แต่งด้วยเครื่องสำอางอย่างดี หญิงสาวคลี่ยิ้มราวกับสมใจที่จะได้พูดประโยคต่อมา


“ออยอยากดูแลพี่แบงค์น่ะทิว ออยรักเขา ทิวคงทนดูออยเสียใจไม่ได้หรอก ใช่ไหม เพราะทิวเคยบอกว่าทิวรักออยมาก ทิวต้องไม่อยากให้ออยอยู่กับความเจ็บปวดแน่ๆ แล้วก็เป็นผลดีกับพี่แบงค์ด้วย เขาจะได้คบกับคนที่เหมาะสมกับเขาอย่างออยไง”


“ถามฉันสักคำหรือยังว่าอยากได้เธอมาดูแลหรือเปล่า”


พากันสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเข้มดังขึ้น ธนดลหน้าบึ้งเพราะเขาได้ยินความต้องการของอลิษาชัดเจน ชายหนุ่มหันขวับไปมองทิวไม้ที่ยังมีสีหน้าไม่ดีนัก


“พี่แบงค์ แต่ว่าที่ออยพูดก็ถูกนะ”


บัฟกับสมเสร็จตาเหลือก ทั้งคู่รีบวางเสบียงที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะก่อนจะปรี่เข้าไปหาทิวไม้


“ไอ้เหี้ยทิว พูดอะไรแบบนั้นวะ”


ทิวไม้หน้าสลด เขาไม่อยากให้ธนดลเสื่อมเสียชื่อเสียงไปมากกว่านี้ อาจเป็นการดีต่อทุกคนถ้าธนดลจะกลับไปคบกับอลิษา


“ผมไม่อยากให้พี่ถูกคนอื่นมองอย่างดูหมิ่นอีก แล้วพี่จะได้ไม่ต้องมาทนพิสูจน์ตัวเองเพื่อผมอีกไง มือพี่ก็ไม่ต้องเป็นแผล ออยเองก็รักพี่แบงค์มาก ถ้ายังไงผมว่า....”


เสียงเงียบลงทันทีเมื่อเงยหน้าสบตากับธนดล ขอบตาของทิวไม้ร้อนผ่าวเมื่อมองเห็นแววตาแห่งความผิดหวังฉายชัดจากดวงตาคมคู่นั้น


“ก่อนจะยัดเยียดพี่ให้คนอื่น พี่ขอถามทิวว่า ที่พี่ทำทุกอย่างให้ทิว ไม่ได้ทำให้ทิวชอบพี่บ้างเลยใช่ไหม มันไม่มีความหมายอะไรสักนิดเลยใช่ไหม ทิว ตอบพี่มาสิ”


ทิวไม้สะดุ้งเฮือก วินาทีนี้ไม่มีใครช่วยเขาได้ เพราะดูเหมือนบัฟกับสมเสร็จจะเข้าข้างธนดลไปหมดแล้ว


“พี่แบงค์ ...”


“พี่มีหัวใจ มีความคิด ไม่ต้องให้ใครมาชี้นำ และความรู้สึกของพี่ก็ไม่ใช่สิ่งของที่ทิวจะยกมันให้ใครก็ได้ พี่เสียใจที่ทิวมองไม่เห็นคุณค่าของมันเลย ส่วนเธอ...”


ธนดลหันขวับไปมองอลิษาที่ยืนหน้าซีด


“คะ ขาพี่แบงค์”


“ฉันไม่เคยด่าผู้หญิง แต่เธอจะเป็นคนแรก มารยาของเธอนี่แหละที่ทำให้ฉันเกลียด ผู้หญิงอะไรหน้าด้านที่สุด อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะ”


พูดจบธนดลก็สะบัดหน้าหนี เขาก้าวเดินจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้ทิวไม้มองตามด้วยความปวดร้าว เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ความดีของธนดลเข้ามาครอบครองหัวใจของเขาจนหมดสิ้น


“พี่แบงค์ ฟังผมก่อน อย่าเพิ่งไป”


“ทิว ทำไงดีล่ะ พี่แบงค์ไปแล้ว ไปบอกเขาให้กลับมาหาออยสิ”


ทิวไม้สูดลมหายใจเข้าปอด เขากลั้นน้ำตาก่อนจะหันกลับมาหาอลิษาแล้วส่งเสียงดังลั่น


“ไม่ ทิวจะไม่ทำอย่างนั้น ทิวรักพี่แบงค์ ทิวจะไม่ให้ออยมาทำให้เราต้องทะเลาะกันอีก ออยกลับไปได้แล้ว”


“กรี๊ดดดด ไอ้บ้า ไอ้ทิวบ้า ฉันจะแช่งแกทุกวันเลยให้ถูกพี่แบงค์ทิ้ง”


อลิษากระทืบเท้าเดินจากไป ทิวไม้ได้แต่ยืนหน้าสลดอยู่กับบัฟและสมเสร็จ


“ทำไงดี กูทำผิดไปแล้ว”


เขายกหลังมือเช็ดน้ำตาป้อยๆ จนเพื่อนทั้งสองเวทนา บัฟบ่นพึมพำ


“มึงนี่ก็น้า คิดมากไปเอง พี่แบงค์รักมึงจะตาย”


“กูรู้แล้วไง อย่าเพิ่งด่าเยอะกูสำนึกผิดไม่ทันแล้ว ช่วยกูคิดหน่อยว่าจะทำไงให้พี่แบงค์หายโกรธ”


สมเสร็จตบบ่าเพื่อนเบาๆ


“ไปง้อสิวะ บอกไปว่ามึงรู้แล้วว่ามึงก็รักเขา พูดกับเขาดีๆ”


ทิวไม้พยักหน้า หัวใจของเขาว้าวุ่นไปหมด เขาจะต้องง้อให้ธนดลยกโทษให้เขาให้ได้





ลงจากรถแท็กซี่หน้าบ้านของธนดล ทิวไม้เดินเข้าไปในบ้านอย่างกล้าๆกลัวๆ มองเห็นธนพรนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นจึงตรงเข้าไปยกมือไหว้


“พี่แบงค์ล่ะครับ”


“มาถึงก็เดินหน้าบึ้งขึ้นห้องไปแล้ว เกิดอะไรขึ้นเหรอทิว”


ธนพรเอ่ยถาม ทิวไม้จึงเล่าให้ฟัง มารดาของธนดลจึงถอนหายใจออกมา


“ผมผิดไปแล้วครับ ผมรู้แล้วว่ารักพี่แบงค์”


“แม่เองก็ไม่เคยเห็นลูกชายของแม่จริงจังกับใครเท่าทิวเลยนะลูก แม่กับพ่อไม่ได้รังเกียจทิวเลยแม้จะเป็นผู้ชายเหมือนแบงค์ ลูกชายแม่รักใครแม่กับพ่อก็รักด้วย เพราะฉะนั้นทิวอย่าไปสนขี้ปากใครเลย ในเมื่อคนในครอบครัวเข้าใจ”


ทิวไม้น้ำตาไหล เขากราบที่ตักของธนพรด้วยความซาบซึ้ง


“ขอบคุณนะครับที่ไม่รังเกียจผม”


ธนพรลูบผมของทิวไม้เบาๆก่อนจะเอ่ยเสียงสดใส


“อย่ามัวแต่ร้องไห้สิทิว ไปง้อพี่เขาหน่อย เดี๋ยวไอ้แบงค์มันก็หายโกรธ ถ้ามันยังไม่เลิกโกรธทิวแม่จะแพ่นกบาลมันเอง”


ทิวไม้ยิ้มรับ เขาลุกขึ้นเดินไปหน้าห้องของธนดล มือเรียวเคาะประตูห้องพลางเอ่ยเสียงสั่น


“พี่แบงค์ พี่แบงค์ครับ ให้ทิวเข้าไปหาได้ไหม”


ไม่มีเสียงตอบกลับ ทิวไม้ขยับลูกบิดประตูจึงรู้ว่าไม่ได้ล็อก เขาเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปด้านใน


“ทิวขอโทษ ยกโทษให้ทิวได้ไหมครับ”



TBC

ฮือ อีพี่แบงค์ ยกโทษให้น้องทิวเดี๋ยวนี้นะ!!

​อย่าลืมกดไลก์ กดดาวนะคะ 


ความคิดเห็น