เสียงโซ่ตรวน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 13

คำค้น : สัตว์ประหลาด มนุษย์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2562 21:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13
แบบอักษร

แผละ

"ใครมัน... จะไปกินลง!"

ผมขมวดคิ้วยุ่งแล้วถอยตัวกลับอย่างหยี๋ๆเมื่อเห็นกองอาหารที่ถูกเคี้ยวจนระเอียดพอเงยหน้าขึ้นไปมองดวงตาสีแดงก่ำนั่นก็พบว่ากำลังโดนจ้องอยู่

"กินลงไป เรื่องมาก"

กูไม่ได้เรื่องมากไหม!? แต่เป็นมึงต่างหากที่เอาอะไรมาให้กูกินเนี่ย!? ผมส่ายหน้าพรื่บๆแต่กลับถูกอีกฝ่ายนั้นใช้กรงเล็บใหญ่ๆดันหลังของผมให้ขยับเข้ามาใกล้ไอ้ของเหลวสีแดงนั่น มัน... วิบวับจนน่าขนลุก ถ้าหากกินเข้าไปแล้วอาจจะตายก็ได้

"นั่น มัน... อะไร?"

ผมมองไปยังกองอ้วกสีแดงนั่นด้วยใบหน้าที่แน่นอนว่ากำลังมองหนอนหรือไม่ก็ปรสิตอะไรสักอย่างที่มันกำลังขยับอยู่ อยากอ้วก...

"หญ้าแสงกับน้ำลายเรา ข้อเท้าของเธอจะหาย"

"... กะ โกหก ถ้ากินเข้าไปจนอ้วน แกก็จะกินฉัน"

หาย... งั้นเหรอ? เท้าที่เส้นประสาทมันโดนตัดเข้าไปจนไร้ความรู้สึกนี่ จะหายไปอย่างนั้นเหรอ? แต่... คำพูดของมังกร มังกรยักข์นี่มัน ไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด!

"ไม่โกหก"

ฟู่

ลมหายใจร้อนๆนั่นถูกพ่นออกมาจนผมสะดุ้ง ดวงตาที่วาววับแดงก่ำจนแทบจะไม่อยากหายใจนั้น ทำเอาไข่ตุ๋นที่อยู่ด้านหลังรีบเลื้อยเข้ามาหา

"ไม่ได้นะ กินไม่ได้อันนี้มันยากำหนัด"

หนวดนุ่มๆนั้นชี้ๆมาที่กองอ้วกสีแดงนั่นจนผมอ้าปากเหวอ

"เจ้านี่ มันโกหก"

"ไรฟ์นั่นแหละโกหก!"

เออ... ใช่ กูว่ายังไงกูก็เชื่อพวกมึงทั้งสองตัวไม่ได้โกหกพอๆกันอะ ผมจ้องมองกองอ้วกนั่นอย่างแหยงๆสลับกับมองมังกรตัวโตกับปลาหมึกนั่นมันทะเลาะกัน

"หนวกหู กินเข้าไป"

คำพูดแรกนั้นพูดใส่ไข่ตุ๋นส่วนทีหลังคือหันมาพูดกับผม ซึ่งผมก็เอาแต่ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ยอมก่อนที่จะคว้าตัวผมจับเอาไว้แน่นแล้วจากนั้นก็เขี่ย... ย้ำเลย ว่าเอาเล็บสีดำนั้นเขี่ยอ้วกนั่นขึ้นมา

"อ้าปาก"

"ไม่! อ่ะ... อึก!"

อี๋ยยย!! น้ำตาจากหางตาถึงกับซึมออกมาเมื่อจู่ๆมันดันยัดกรงเล็บนั่นเข้ามาภายในปากจนผมขย้อนจะอ้วกออกมาเพราะมันดันเข้ามาลึกจนแทบจะสุดคอหอย

"อุ๋ง! ไอ้... ไรฟ์เลว!"

เสียงของไข่ตุ๋นดังขึ้นมาพร้อมทั้งคำด่าที่... น่ารัก เดี๋ยวสิ! ตอนนี้มันใช่เวลามั้ยเนี่ย!

"อื้อ อึก"

"อร่อยมั้ย?"

มึงยังจะกล้าถามอีกนะ! รสชาติแบบนี้มันไม่มีในโลกหรอก!!

"อุก แหวะ..."

ทั้งขมทั้งหวานเค็มด้วย กระดากปากที่สุด! นี่กูจะต้องกินแต่อาหารแบบนี้รึยังไง!?

"ไม่ชอบเหรอ?"

มันถามขึ้นมาเสียงนิ่ง มึง... ยังจะกล้าถามกูอีกเหรอ!? ผมมองมันตาขวางไม่ชอบใจที่ถูกถามแบบนั้นแต่มันกลับแยกเขี้ยวใส่จนผมสะดุ้งวูบ

"อะ... ร่อย"

น้ำตาจะไหลอยู่แล้ว นี่กูต้องทนอยู่กับมันอีกนานแค่ไหนกัน?

ฟุ่บ

ตัวของผมถูกวางลงกับพื้นตรงส่วนที่เป็นที่นอน ตรงรูข้างๆที่ไม่ห่างจากตรงนี้โดนจุดด้วยลมหายใจของอีกฝ่ายจนก่อเกิดเป็นกองไฟขึ้นมา กลุ่มคริสตัลนั้นกระโหมลุกขึ้นเป็นไฟ ทำให้รู้สึกว่ามีความอบอุ่นขึ้นมามาก ถึงแม้ว่าเกล็ดของไรฟ์มันจะอุ่นแต่ก็อุ่นไม่พอ ตัวผมที่ต้องเปลือยอยู่ตลอดทั้งวันมันก็ยังคงหนาวแม้ว่าจะโดนกอดก็ตาม

"เป็นอะไร?"

ไรฟ์ถามขึ้นมาเสียงแผ่วเบา ลมหายใจร้อนๆค่อยๆรดลงมาที่ตรงแก้มก่อนที่มันจะค่อยๆยื่นลิ้นออกมาเลียไปตามแก้มของผมช้าๆจากนั้นก็มาหยุดอยู่ตรงที่ปาก ผมเบือนหน้าหนีจากมันแต่ทว่าลิ้นนั่นกลับพยายามจะสอดเข้ามาข้างใน ผมเหลือบไปมองเจ้าปลาหมึกแบ๊วนั่น มันกำลังใช้หนวดปิดหน้าของตัวเองอย่างอายๆตัวแดงก่ำเขินอายซะจนผมยังคิดไม่ถึง ได้ข่าวว่ามึงก็ทำ!

"มะ อย่า..."

"ไม่งั้นจะกินนะ"

กึก!

มันขู่ผม!! ร่างกายที่ต่อยๆมันอยู่ดีๆกลับกลายเป็นว่าหยุดซะงักไปเพราะความกลัว มันสามารถกลืนผมเข้าไปทั้งตัวได้เลยนะแบบไม่ต้องเคี้ยวเลยด้วยซ้ำไป

แผล่บ

"ไม่ ชอบเหรอ?"

พอลิ้นนั้นถอนออก เจ้าไรฟ์ก็ถามขึ้นมาอย่างมึนๆจนผมแปลกใจ อะไร... จำเป็นที่จะต้องถามด้วยเหรอ? ครั้งแรกที่พามาที่นี่ก็ไม่ได้ถามอยู่แล้วนี่! แกบังคับให้มีเซ็กส์เลยไม่ใช่รึไง!? ผมไม่ตอบแต่กลับเอาแต่จ้องตามันทั้งๆที่กลัวก่อนที่ตรงขมับจะปวดตุบๆเมื่อมันพูดคำคำหนึ่งออกมา

"ชอบสินะ"

ชอบพ่อมึงสิ!




หมับ!

"อ๊ะ อย่าาา"

ครืดดด

โอ๊ยยย...! ผมทุบกำปั้นลงกับพื้นหญ้าที่ปากถ้ำอย่างแรงจนเกิดเสียงปักๆขณะที่ดวงตาแป๋วแหววของไอ้ปลาหมึกไข่ตุ๋นนั่นมันกำลังจ้องมาอย่าง... พึงพอใจ เออใช่! พอใจมึงแล้วสิ! ก็มึงไม่อยากให้กูออกไปนี่ มึงไม่ได้อยากจะให้กูหนีไปไหน! ทั้งๆที่มึงกำลังเป็นพระรองให้กับไอ้มังกรบ้าเนี่ย! ผมหงุดหงิดใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนขณะที่ตัวทั้งตัวโดนลากผ่านหญ้าตรงพื้นให้เข้าไปภายในถ้ำ นี่ขนาดกูสบโอกาสตอนที่มันหลับคลานออกมาแต่มันก็ดันรู้ตัวอีกซะได้ ใช่แล้ว... อีก ยังไงละ นี่มันรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้ที่ตัวเองนั้นพยายามที่จะหนีและก็โดนลากกลับมาเหมือนเดิมโดยที่มีไอ้ปลาหมึกโง่นี่เป็นนกสองหัวให้! ไอ้หมึกแบ๊วโง่!

ตุบ ตุบ!

กำปั้นที่ฟาดลงกับพื้นด้วยความคับแค้นใจนั้นดังขึ้นมา ถึงจะดิ้นก็ดิ้นไม่หลุด ถึงจะหนีก็ดันเดินไม่ได้นอกจากคลาน! นี่กูจะต้องอยู่นี่อีกนานแค่ไหนกัน!?

"หนีอีกแล้วนะ"

ผมบุ้ยหน้าอย่างหงุดหงิด สายตาก็เอาแต่จ้องไปยังทางออกของถ้ำพร้อมทั้งถอนหายใจออกมาเบาๆ สงสัยจะต้องคิดแผนหนีให้ดีแล้ว

"นี่ไรฟ์..."

"..."

"อยากกลับบ้าน"

ถ้าหากพูดออกไปตรงๆแบบนี้จะเป็น... ยังไงนะ

"ไม่ให้กลับ"

ันั่นไงกูว่าละ... พวกมึง พิศวาทอะไรกูเนี่ย!?





………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………… ทาสต่อเลี้ยวววววว บะบายย ฝันดีงับบบบ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น