marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 13: ดูหนัง

ชื่อตอน : ตอนที่ 13: ดูหนัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2562 21:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13: ดูหนัง
แบบอักษร




image


ก๊อกๆ ก๊อกๆ


“หือ...ใครนะ” ฉันเดินไปที่ประตูด้วยความงัวเงียให้ตายสิเมื่อคืนนี้นอนดึกเพราะคิดเรื่องที่อึนโฮมาจนนอนไม่หลับ

“พี่มินมินครับผมอึนโฮเองเปิดประตูให้หน่อยสิครับ” เสียงที่สดใสนั่นทำให้ฉันสะดุ้งตื่นจากความง่วงทันที

“เออ...แป๊บนะคือพี่แปรงฟันอยู่”

“ครับผมจะรอนะ” ฉันรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำก่อนจะจัดแจงตัวเองให้เรียบร้อยและไม่ลืมแปรงฟันแล้ววิ่งมาที่ประตูใจเต้นแรงสุดๆไปเลยตอนนี้....


แอ๊ดดดดด


“เอออึนโฮมีอะไรกับพี่หรือเปล่า” ฉันเปิดประตูออกไปเจอเด็กน้อยน่ารักที่ยืนส่งยิ้มมาให้พร้อมกับชามข้าวต้ม

“นี่ครับ...พี่ซาเขาฝากมาให้พี่ซาเขาตั้งใจตื่นมาทำอาหารแต่เช้าเลยแต่เขาฝากผมขึ้นมาเพราะเขารีบออกไปทำงานนะครับ” ฉันรู้สึกผิดหวังนิดหน่อยที่เขาไม่ได้ตั้งใจทำมาให้แต่ช่างเถอะยังไงเขาก็เอามาให้

“ขอบใจนะ”

“ไม่เป็นไรครับ” ฉันรับข้าวต้มมาจากเขาแต่เขายังคงยืนมองหน้าฉันอยู่

“เออ...มีอะไรกับพี่อีกหรือเปล่า”

“พี่จะเข้าไปกินในห้องเหรอครับออกมากินด้วยกันข้างนอกดีไหมพอดีผมก็ขึ้นมากินในนี้นะข้างล่างเสียงพี่แม็กกับพี่แอลดังมาก”

“งั้นก็ได้จ๊ะ”

“เดี๋ยวผมถือให้นะพี่เดินไปเลย” เขารับชามข้าวต้มจากฉันแล้วเดินตามหลังฉันมาห้องนั่งเล่นทันที

เราสองคนนั่งกินข้าวด้วยกันในบรรยากาศที่เงียบมากกกกกกกเขาเอาแต่จ้องหน้าฉันจนฉันทำอะไรไม่ถูก

“อึนโฮจ้องหน้าพี่ทำไมค่ะ”

“พอดีพี่หน้าคล้ายกับพี่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมรู้จักครับ” เขาตอบมาอย่างไร้เดียงสาให้ตายสิเด็กน้อยไม่รู้หรือไงว่านั่นพี่เอง

“เหรอเธอเป็นคนยังไงละ” ฉันแกล้งถามเขาไปเพราะอยากรู้เขาคิดอะไรกับฉันหรือเปล่าให้ตายสิหวังอะไรลมๆนะเรา

“จะว่าไงดีละเธอเป็นคนที่น่าสงสารนะครับเพราะเธอถูกพี่ซาแกล้งเอ๊ะ! อย่าบอกพี่ซานะว่าผมพูดเรื่องนี้เพราะพี่ซาเขาตามหาพี่คนนั้นมาตลอดสองปี” เด็กน้อยทำเป็นรู้สึกผิดที่พูดเรื่องพี่ชายออกมาแต่เขาตามหาฉันทำไมนะ

“พี่ไม่บอกหรอกจ๊ะแต่เล่าให้พี่ฟังได้ไหมว่าเธอเป็นคนยังไงแล้วทำไมพี่ของโฮถึงตามหาเธอ”

“เธอเป็นคนอวบไม่ถึงกับอ้วนมากแต่เธอสวยนะครับหน้าคล้ายๆพี่แถมเธอเป็นคนใจดีที่ค่อยช่วยผมตอนมีคนรังแกและผมก็ช่วยเป็นเพื่อนกับพี่เขาเพราะเขาไม่มีคนคุยด้วยแถมยังถูกคนอื่นทำร้ายตลอดเธอน่าสงสารมากเลยครับผมแอบเห็นเธอร้องไห้คนเดียวตลอดเป็นพี่สาวที่ขี้แยจริงๆจนวันปิดเทอมจู่ๆเธอก็หายตัวไปพี่ชายผมตามหาเธอแทบบ้าเพราะเขารู้สึกผิดกับเธอมาก” เด็กน้อยเล่าเรื่องที่ฉันเจอมาให้ฟังพร้อมกับรอยยิ้มเศร้าๆแต่เดี๋ยวนะเขาเนี่ยนะรู้สึกผิดกับฉันพอเจอกันก็บอกให้รับผิดชอบบ้าบอคอแตกที่ทำให้เขามาอยู่ที่นี่เนี่ยนะเฮอะ!!!

“ไม่จริงหรอกที่คนอย่างหมอนั่นจะรู้สึกผิด” ฉันพูดออกมาพร้อมกับตักข้าวต้มเข้าปากอย่างขุ่นเคือง

“เอ๊ะ! พี่ว่าไงนะครับ” แต่ฉันลืมไปว่าอึนโฮจำฉันไม่ได้แต่เวลาเขามองฉันมันเหมือนเขาจำฉันได้นะ

“อ้อ!! เปล่าๆไม่มีอะไรจ๊ะ”

“ฮึๆ...พี่น่ารักดีนะครับมิน่าละพี่ซาถึงมองแค่พี่”

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นเหรอ”

“เพราะทุกครั้งที่ผมมองพี่ซาสายตาของเขาจะอยู่แค่พี่ตลอดเมื่อวานพี่ไม่รู้สึกเหรอครับ” อ่าาา จะว่าไม่รู้ไม่ชี้ก็ไม่ใช่แต่ตอนนั้นฉันกังวลเรื่องที่โฮจะรู้ว่าฉันเป็นใครเพราะฉันไม่อยากให้เขารู้เหตุผลง่ายๆเลยเขาเห็นฉันจูบกับไอ้บ้านั่นสองครั้งละเฮ้อ!!!!

“เหรอช่างเขาสิ==!”

“ฮ่าๆๆ พี่แปลกดีนะครับผู้หญิงส่วนใหญ่หลงเสน่ห์พี่ซาหมดเลยนะ”

“แต่พี่คงไม่ใช่หนึ่งในนั้น” ถึงบางทีจะเผลอใจเต้นไปบ้างก็เถอะ

“ฮ่าๆๆ ไม่ทำหน้าบูดสิผมขอโทษน๊าาาที่ทำให้พี่อารมณ์เสียกินข้าวเถอะครับ” เด็กน้อยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อนๆจากที่อารมณ์ไม่ดีตอนนี้มีแรงกินข้าวขึ้นมาทันทีให้ตายสิอยากหยิกแก้มชะมัด

“วันนี้พี่ไปไหนหรือเปล่าครับ” จู่ๆเขาก็ถามขึ้นมาแบบนี้หมายความว่าเขาจะชวนฉันไปเที่ยวใช่ไหม!!!!

“เออ...ไม่นะทำไมเหรอ”

“งั้นดูหนังเป็นเพื่อนผมด้วยนะครับผมไม่อยากดูคนเดียว” อร้ายยยยเขาชวนฉันดูหนังด้วยแหละเอาสิถือโอกาศนี้เข้าใกล้เขาดีกว่าอิอิ

“หนังเรื่องอะไรเหรอ”

“ผมไม่รู้ว่าพี่จะชอบมั้ยแต่เป็นหนังแนวที่ผมชอบมากเลยครับ”

‘The little stranger’

ฉันมองรายชื่อหนังบนโทรศัพท์เขาที่ยื่นมาให้ฉันดู....

“หนังสยองขวัญงั้นเหรอ” เด็กน้อยมองหน้าฉันพรางขมวดคิ้ว

“พี่ไม่ชอบงั้นเหรอ”

“อ้อ!! เปล่าดูได้นะแต่อีกสักประมาณตอนเที่ยงได้ม่ะคือพี่ขอทำงานแป๊บก่อน” ไม่ใช่หรอกจะไปอาบน้ำแต่งตัวดีๆต่างหากละ

“ได้ครับงั้นหลังกินข้าวเที่ยงละกันเนอะผมจะชวนพวกพี่ๆมาดูด้วย” แหมะ!!! ไม่ได้ดูสองคนหรอกเหรอให้ตายสิ

“จ้าาา...งั้นกินข้าวกันเถอะเนอะ” เอาเถอะยังไงวันนี้คงไม่มีไอ้บ้ามาป่วนหรอก

“ครับ...วันนี้คงสนุกแน่ ^.^”




2:20PM




กว่าทุกคนจะขึ้นมาห้องฉันครบก็นานๆจนตอนนี้บ่ายสองแก่ๆละให้ตายสิ

“เอาละมาครบละนะมา!!! พร้อมแล้วเปิดเลย!!!!” นี่พวกนั้นคิดว่าจะไปออกรบหรือไงถึงทำโอเวอร์แบบนี้

ไม่นานหนังก็สายขึ้นบนหน้าจอทีวีขนาดใหญ่หนังได้บอกเล่าเรื่องราวของนายแพทย์วัยกลางคนคนหนึ่งที่ต้องกลับไปคฤหาสน์ที่เคยมีอดีตฝังใจ เพื่อไปรักษาอาการแปลกประหลาดให้กับสมาชิกในบ้าน และต้องไปผูกพันธ์รวมถึงรับรู้เรื่องราวของคนในครอบครัวที่อาศัยอยู่ที่คฤหาสน์หลังนั้น....นี่อันนี้ฉันอ่านดูตรงรายละเอียดเฉยๆนะแต่มันดูน่ากลัวมากกกก

“ทำไมเรื่องมันวังเวงแบบนี้ว่ะ” แอลฟ่าที่แทบจะนั่งกอดแม็กม่าพูดขึ้นด้วยท่าทางกลัวสุดขีด

“งืออออึนโฮมาใกล้ๆพี่หน่อยกลัว” โซหันมากอดแขนโฮจนฉันก็อยากทำแบบนั้นบ้าง

หนังดำเนินไปเรื่อยๆความผวากเพิ่มขึ้นจนตอนนี้ฉันเริ่มนั่งไม่ติดที่ละ


คลืดดดดดด เพล้ง!!!!!

“อร้ายยย!!!!” ฉันโผล่เข้ากอดแขนโฮอย่างไม่สนใจที่จะอายละแต่จู่ๆไม่รู้เหมือนมีอะไรสักอย่างมาแยกตัวเราสองคนออกจากกัน

“ฮึบ!! ถอยไปโฮพี่จะนั่งตรงนี้” จู่ๆไอ้บ้านี่โผล่มาจากไหนไม่รู้มาแยกเราสองคนออกจากกันไอ้บ้า!!! ไอ้เลวววววววว!!!!

“พี่มาตอนไหนครับเนี่ยนึกว่าติดงานสะอีก”

“พึ่งมาเนี่ยแหละแกเป็นคนส่งข้อความมาบอกเองว่าจะดูหนังฉันถึงรีบมา” จะไปไหนก็ไปสะไอ้บ้า!!! แต่ไม่ทันจะด่าอะไรหมอนั่นฉันก็ต้องโผล่เข้าไปกอดแขนเขาอีกครั้ง

“กลัวมากเหรอ...มาเดี๋ยวกอดให้หายกลัว”

“ไม่ต้อง!!!” ฉันผลักตัวเองออกแต่จู่ๆอีเด็กผีเวรนั่นก็โผล่มาอีกฉันจึงโผล่เข้ากอดไอ้บ้านี่เต็มๆเขาลูบหัวฉันเบาๆ

“โอ๊ะๆ...ไม่กลัวนะเดี๋ยวฉันจะปกป้องเธอเอง” ปกป้องกะผีนะสิไอ้บ้าาาาาาาาาา




ตอนนี้แทบจะไม่เห็นพระเอกแต่ความเดือดจะเพิ่มขึ้นเรื่อยไม่ใช่เรื่องเดือดนะอารมณ์พระเอกนะจะเดือดฮ่าๆ

ความคิดเห็น