นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

บุกรุก(อัพครบ)

ชื่อตอน : บุกรุก(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2562 02:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บุกรุก(อัพครบ)
แบบอักษร

​วันต่อมา

​สายแล้วร้านกาแฟปิดเงียบ คนที่มาเฝ้าแอบดูว่าเมื่อไหร่เจ้าของบ้านจะออกมาสักที หรือว่าวันนี้กาแฟจะหยุดขาย อาจจะเป็นไปได้เพราะวันนี้วันอาทิตย์ เจ้าของร้านคงต้องการพักผ่อน 

"คุณ..มาทำอะไรตรงนี้ มาหาใครหรอ?"

​"แล้วนายล่ะมาหาใคร?"

​"ก็บ้านนี้บ้านแฟนผมนี่ครับ แล้วคุณเกี่ยวอะไรด้วย ถ้าจะมาซื้อกาแฟล่ะก็เขาคงไม่ขายหรอก ถ้าสายแล้วร้านปิดแบบนี้ หรือไม่ก็อาจจะไม่สบาย ดูหน้าตาคุณไม่คุ้นเลยนี่"ปลัดธนามองคูสนทนาอย่างเสียมารยาท เขาไม่ชอบตรงที่คู่สนทนาท่าทางคมเข้ม หน้าตาหล่อเหลาเอาการแถมมีลูกน้องยืนคุมอยู่ ราวกับว่าเป็นบอดี้การ์ดยังไงยังงั้น

​"ผมมาหาพิมพ์ แต่บ้านเงียบหรือเธอไม่อยู่"

​"มีธุระอะไร บอกได้มั้ยผมจะไปบอกเธอให้"

"ไม่ต้องผมจะคุยกับเธอเอง ดูเหมือนคุณจะสนิทกับคนบ้านนี้ดีนะ เข้านอกออกในได้หรือว่าคุณเป็น..."

"ยังหรอก ผมพยายามอยู่พิมพ์ใจแข็งเหลือเกิน"คู่สนทนาค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย ไม่แน่เมียเขาอาจจะรอสามีอยู่ก็ได้

​ปิ้งป่องๆๆ โฮ่งๆๆๆ

​เสียงกริ่งหน้าบ้านดัง พร้อมกับเสียงหมาโกลเด้นเห่าเสียงใหญ่ สักพักเจ้าของบ้านเดินมาเปิดประตู หญิงสาวถึงกับหน้าซี้ดเผือดเมื่อเธอเห็นเขา โจนาธานอยากโผเข้าไปกอดเธอให้สมกับความคิดถึงเหลือเกิน

"เฮียโจ.."

เสียงเธอเบาหวิว ก่อนที่ร่างบางจะโงนเงนชายหนุ่มรีบถลาเข้าหาคนตรงหน้า เขารีบช้อนร่างเธอขึ้นในวงแขน เขารีบอุ้มเธอเดินเข้าบ้านวางร่างไร้สตินั้นที่โซฟาตัวใหญ่ จัดให้เธอนอนเหยียดยาว ปลัดธนาได้แต่ยืนงงแล้วเฮียโจเป็นใครกันนะ หรือว่าเป็นพ่อของหลานสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ

​"พิมพ์..ลูกเป็นอะไร?"

"พิมพ์....ที่รักคุณเป็นอะไรไป คุณน้าครับผมขอผ้าชุบน้ำหน่อยได้มั้ยครับ พิมพ์เป็นลมฮะ"

"แม่จ๋า...อือๆๆๆ ลุงธนาแม่จ๋าเป็นอะไร"เด้กหยิงตัวน้อยตกใจร้องไห้โฮ

"ยัยหนู..."โจนาธานครางชื่อเด็กหญิงตัวน้อย นี่คงเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ชายหนุ่มมั่นใจล้าน%ว่าใช่แน่นอน

"ออกไปให้ห่างพิมพ์ คุณเป็นใครกล้าดียังไงถึงมาแตะต้องพิมพ์"

ธนาถลาเข้ามา แต่โจนาธานผลักเขาออกห่าง แรงหึงหวงคนตรงหน้ามีมากกว่า เขาคว้าผ้าขนหนูจากมือแม่ยาย มาแตะตามแก้มตามซอกคอแม่ของลูก เขาแทบจะขาดใจ อยากถลาไปกอดเมียกอดลูกเหลือเกิน

​"นั่นสิคุณคือใครกัน แล้วมายุ่งอะไรกับลูกสาวฉัน?"พรรณเพ็ญถามเสียงดังฟังชัด

​"คุณน้า..ฟังผมก่อนนะครับ ผมมาตามหาพิมพ์เพราะพิมพ์คือเมียผม เธอเป็นเมียผมแล้วนี่คงเป็น..."

เขามองไปที่เด็กหญิงตัวน้อยที่เอาแต่ร้องไห้ และร่างที่นอนอยู่ที่โซฟาก็ยันกายลุกขึ้นมา เธอผลักเขาแทบกระเด็นไม่น่าเชื่อว่าหญิงสาวจะมีเรี่ยวแรงเยอะขนาดนี้

​"ไม่นะ..ออกไปจากบ้านฉัน คุณไม่มีสิทธิ์พี่ธนาลากเขาออกไปค่ะ"พิมพ์ตะโกนเสียงดัง

​"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน นายนั่นและควรไปในเมื่อผัวเขากลับมาแล้ว หน้าที่ของนายก็หมดลง ยัยหนูป่ะป๋าอยู่นี่ ป่ะป๋ายังไม่ตายครับ"

"แม่พายัยหนูเข้าไปข้างในก่อนค่ะ"

"จ่ะๆไปลูก"

"ไม่..หนูจะหาแม่จ๋า..อือๆๆ งื้อๆๆๆ"พรรณเพ็ญอุ้มหลานสาวเข้าไปด้านใน ปลัดธนาเข่าอ่อนทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ ตัวจริงของเธอคงกลับมาหาแล้วสินะ

​"คุณออกไปซะ เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกเรื่องระหว่างเรามันจบไปแล้ว มันจบแล้วทำไมคุณไม่อยู่ในที่ของคุณ มาสร้างความยุ่งยากให้ฉันทำไม ออกไปนะออกไป ๆๆ ออกไปให้หมด"

​"ไม่นะพิมพ์..เฮียว่าเราต้องคุยกันก่อน เฮียอธิบายได้นะ"

​"ไม่..."

หญิงสาวเสียงกร้าว โจนาธานค่อยถอยออกมา เขาจะต้องทำยังไง เมียถึงจะฟังเหตุผลแล้วเป็นแบบนี้เมื่อไหร่จะได้อธิบายซักที 

​"พิมพ์..ฟังเฮียก่อนได้มั้ย หลังจากนั้นถ้าพิมพ์ไล่เฮียๆก็จะไป แล้วจะไม่มาให้พิมพ์เห็นหน้าอีกเลย"หญิงสาวส่ายหัว เธอไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น เขาทอดทิ้งเธอให้เธออุ้มท้องกลับมาเมืองไทย ทำเหมือนเธอไม่ใช่คน ไม่ควรที่จะให้อภัย

​"ไม่ค่ะ..ฉันไม่ฟังคุณมาทางไหนไปทางนั้นเลย เชิญค่ะ"

"พิมพ์.."

"เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว ที่ผ่านมาฉันเจ็บมากพอแล้วค่ะ"

"แต่ว่าเฮีย.."

"กลับไปให้หมดเลยทั้งสองคน ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก ออกไปได้แล้วพี่ธนาด้วยเชิญค่ะ"

​"พิมพ์.."

"ทั้งสองคนกลับไปก่อนเถอะนะ วันนี้ลูกสาวแม่ยังไม่ต้องการที่จะฟังอะไรทั้งนั้น รอให้พิมพ์เย็นลงกว่านี้หน่อยนะ คุณโจ ธนาด้วยพิมพ์ไม่ค่อยสบาย วันนี้ก็เลยคิดว่าจะหยุดขอโทษนะที่ฉันต้องเสียมารยาท เชิญค่ะ"สองหนุ่มต้องถอยออกมา ตอนนี้ไม่รู้ว่าความรู้สึกเป็นแบบไหน แทบจะบรรยายไม่ถูกเลย

หลังจากโจนาธานกลับไปแล้ว น้องเดียร์สลึมสลือทำท่าจะหลับ แม่ใหญ่ต้องลูบหลังตบก้นให้นอนกลางวัน ในปากยังคาบขวดนมขนาด8ออนซ์อยู่ เธอบอกว่าขอกินแค่ในบ้าน เพราะกินนอกบ้านอายคนเขา

​"พิมพ์..แม่รู้ว่าลูกสับสน ลูกเป็นคนที่รับฟังความคิดเห็นคนอื่นเสมอ แม่อยากให้ลูกฟังเฮียเขาชี้แจง ให้เขาได้พูดก่อนมันไม่เสียเกียรติเรานักหรอกลูก บางครั้งเขาต้องมีเหตุผล เขาขอพูดให้เขาพูดเถอะนะ หลังจากนั้นก็อย่างที่เขาบอก ถ้าเขาพูดแล้วพิมพ์จะติดสินใจยังไง มันแล้วแต่พิมพ์เลย แม่จะไม่ขัดลูกอีก"

​"แต่แม่คะ..."

​"พิมพ์เป็นคนพูดเอง เราต้องใช้เหตุผลในการตัดสินคน แต่เขายังไม่ได้พูดศาลท่านไตร่สวนท่านยังให้นักโทษได้ให้การ แต่เขายังไม่ได้พูดลูกจะพิพากษาเขาแล้วหรือ ว่าเขาเป็นคนเลว คิดให้ดีนะพิมพ์แม่ไม่อยากให้ลูกเสียใจซ้ำสอง แล้วยัยหนูล่ะลูกพ่อลูกเขาพบกันแล้วนะ"

​"พิมพ์เกลียดเขาค่ะแม่..."

"ลูกรักเขาต่างหากล่ะ ไม่งั้นลูกคงไม่มอบกาย มอบใจให้เขา ยิ่งลูกรักยัยหนูเท่าไหร่ นั่นก็หมายถึงพิมพ์รักพ่อของลูกมากเท่านั้น ไม่งั้นพิมพ์คงแต่งงานกับธนาไปแล้ว ที่ลูกไม่แต่งกับธนาเพราะลูกยังรักเขาอยู่ พิมพ์แม่ไม่เคยตำหนิพิมพ์เลยลูก แต่แม่อยากให้ลูกคิด แล้วก็ไตร่ตรองให้ดีก่อนให้เขาได้พูด ให้เขาได้อธิบายนะแม่จะอยู่ด้วย ลูกอย่าหนีถึงจะไปไกลแค่ไหน ก็ไปได้แต่ตัวแต่ลูกก็หนีหัวใจตัวเองไม่พ้นหรอกนะ"หญิงสาวผวาเข้ากอดมารดา น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา สุดจะกลั้นเอาไว้

"หนูโกหกแม่ไม่ได้เลยใช่มั้ยคะ อึก ฮึก อือๆ"

"พิมพ์เป็นลูกแม่ เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก แม้ว่าพิมพ์จะไปต่างประเทศ ลูกบอกว่าลูกมีแฟนแม่ก็ไม่ห้าม เพราะลูกเป็นเด็กดีมาตลอด ตอนนี้ลูกเป็นแม่คนแล้ว คิดให้มากอย่าหุนหันพลันแล่น ให้เฮียเขาได้พูด ให้เขาได้อธิบายลูกเป็นคนมีเหตุผล แม่มองแว็บเดียว แม่ก็รู้แล้วว่าพ่อลูกเขามีความผูกพันกัน ลดทิฐิลงบ้างเถอะนะพิมพ์นึกว่าเห็นแก่แม่"

"ค่ะ..หนูจะพยายามค่ะ"

"ดีจ่ะ..ไปล้างหน้าล้างตาเถอะลูก ที่ผ่านมาลูกทุกข์ระทมมามากพอแล้ว ลูกควรจะผ่านพ้นก้าวข้ามมันไปซะ เพื่อลูกนะพิมพ์หลานแม่เป็นเด็กดีนะ"

"ค่ะแม่..แต่หนู.."

"เอาน่า..ดูท่าทีเขาก่อน เรายังไม่ได้ฟังเขาเลย ให้เขาได้พูดก่อนเถอะ อย่าเพิ่งไปคิดเองเออเอง นะแม่ขอ"

"ค่ะแม่..."

ทางด้านโจนาธาน เมื่อกลับมาถึงโรงแรมที่พักชายหนุ่มเงียบขรึม จนลูกน้องทั้งสองคนเครียดไปตามๆกัน กลัวใจเจ้านายเหลือเกินไม่รู้คิดอะไรอยู่

​"เรเชล เจอร์รี่ ไปกินเหล้ากัน"

​"นะ-นาย..อย่าเลยนะครับ นายสัญญากับนายหญิงไว้ว่าจะไม่แตะต้องมันอีก ถ้าคุณย่ารู้เข้าท่านจะโกรธเอานะครับ ไม่ให้กินครับนาย จำไม่ได้หรือไงที่นอนไม่รู้เรื่องรู้ภาษา ก็เพราะไอ้น้ำสีอำพันนี่แหละครับ"เรเชลบอกเจ้านายด้วยความเป็นห่วง

"แล้วนายจะบอกนายน้อยว่ายังไงครับ ท่านโทรฯมาหลายครั้ง ผมก็แค่ตอบปัดว่ายังต้องใช้เวลาถามจริงๆเถอะครับ นายรักคุณพิมพ์เธอมากมั้ยครับ?"โจนาธานหันมาจ้องลูกน้อง ที่กล้าถามคำนี้กับเขา

"รักมาก พิมพ์เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ฉันรัก แล้วยิ่งรู้ว่าเธอท้องฉันก็ยิ่งรัก ถ้าวันนั้นไม่เกิดอุบัติเหตุซะก่อนฉัน คงได้รับรู้เรื่องลูก"

"ขอโทษครับนาย อย่าหาว่าผมปากหมาเลยนะครับ นายมั่นใจมั้ยครับว่าคุณพิมพ์ท้องกับนาย"

"แกยิ่งกว่าปากหมาอีกว่ะ ฉันมั่นใจล้าน% เพราะฉันคือผู้ชายคนแรกของพิมพ์ ยัยหนูต้องเป็นลูกฉัน แกคำนวณไม่เป็นหรือไง เด็กตัวน้อยนั่นอายุใกล้เคียงกับที่ฉัน กับพิมพ์ไม่พบกันฉันคิดว่าพิมพ์ต้องไม่ทรยศฉันแน่นอน แม่ฉันมีหลานแล้ว"

"แล้วนายจะบอกแม่นายหรือยังครับ"

​"ยัง..ฉันจะตั้งหน้าตั้งตาง้อเมีย จนกว่าเขาจะใจอ่อน จากนั้นฉันก็จะขอเขาแต่งงาน พิมพ์คงอยากจะอยู่ที่นี่ ฉันอยากจะทำความฝันของพิมพ์ให้เป็นจริงสักที"

​"อะไรหรอครับนาย?"

"พิมพ์อยากมีร้านเบเกอรี่ เขาอยากขายกาแฟฉันก็จะสร้างทุกอย่างให้พิมพ์"

"แล้วนายจะไม่กลับนิวยอร์กหรอครับ นายหญิงคงอยากเห็นหน้าหลานนะครับ"เรเชลถามย้ำอีกครั้ง

"เรเชล เจอร์รี่ แกไม่เคยมีลูกที่น่ารัก แกไม่เคยมีเมีย พิมพ์เป็นคนดีขนาดฉันบอกเธอว่าจะพาเธอไปพบคุณปู่คุณย่า พาไปเจอพ่อแม่พี่น้องของฉัน พิมพ์ยังไม่ยอมไปเพราะเธอบอกว่า เธอต่ำต้อยเกินไป ฉันรักเขาแกจะหาว่าฮันเพ้อเจ้อ แต่ฉันจะต้องเมียให้สำเร็จ และพวกแกก็ยังไม่ต้องพูดอะไร ถ้าคุณย่าโทรฯมาอีกก็บอกว่าฉันกำลังพยายามอยู่ ถ้าคุณย่ารู้เรื่องเมียกับลูกฉัน พวกแกโดนกระทืบแน่"

"อู้ยย..ไม่กล้าหรอกครับ"

"ดี...งั้นก็อยูเฉยๆทุกอย่าฉันจัดการเอง เข้าใจยัง?"

"ครับนาย/ครับเจ้านาย"

โจนาธานต้องเดินหน้าง้อเมียต่อไป เพราะเรื่องนี้เขาเป็นสร้างมันขึ้นมา เขาจะต้องเป็นสะสางเรื่องราวทั้งหมดด้วยตัวเอง น้ำหยดลงหิน ทุกวันหินมันยังกร่อน แต่หัวใจอ่อนๆของเมียเขา จะต้องอ่อนเป็นขี้ผึงลนไฟสักวัน เขาไม่ได้เพ้อฝันแต่ทุกอย่าง ต้องลงเอยด้วยดีอย่างแน่นอน...





ขอให้สมหวังนะเฮีย เอาใจช่วยเต็มที่เลยจ้าเฮียโจ ขอให้ง้อเมียสำเร็จนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะบายๆ❤❤❤

ความคิดเห็น