ฮาเนียร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 เสน่หาอาทร

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 เสน่หาอาทร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2558 20:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 เสน่หาอาทร
แบบอักษร

ตอนที่ 8

เสน่หาอาทร

           เช้าวันรุ่ง นางน้อยยังคงถูกมัดตรึงไว้ เหงื่อไหลโทรมกายเพราะจับไข้อย่างหนัก ที่หลังมีแต่รอยหวาย เมื่อนั้นท่านเจ้าคุณหลวง ภาสกร เพื่อนสนิทมิตรสหายของนัคเรศก็มาที่เรือนตามคำเชิญของคุณพิยดาเห็นนางน้อยถูกมัดก็อดเวทนาไม่ได้

คุณหลวงอุตส่าห์มาตามคำเชิญของอิฉัน ขอบพระคุณยิ่งนักพิยดากล่าวพลางเอาน้ำใส่มะลิให้คุณหลวงภาสกรดื่ม

ไม่เป็นไรหรอก คุณหญิงเชิญมาวันนี้คงมีเรื่องร้อนใจเป็นแน่

อิฉันจะไม่อ้อมค้อม อิฉันอยากให้คุณหลวงถ่วงเวลาให้พี่เรศกลับจากราชการให้ช้าที่สุด

ทำไมรึ?’

อิฉันมีเรื่องต้องจัดการบนเรือนแลไม่อยากให้คุณพี่เรศมายุ่งเกี่ยว

เรื่องอะไรกัน บอกฉันได้หรือไม่

อิฉันต้องกราบขอโทษจริงๆ แต่อิฉันคงบอกคุณหลวงไม่ได้ ได้โปรดช่วยฉันเถิด

ก็ได้ แล้วทาสที่ถูกมัดอยู่นั่นมันทำผิดอะไรรึ ถึงได้เฆี่ยนขนาดนั้น

อ๋อ นางน้อยหรือเจ้าคะ อย่าไปใส่ใจเลยเจ้าค่ะ แค่เรื่องขโมยของ อิฉันจะส่งตัวให้ทางการแล้วในเที่ยงวันนี้

ฉันขอซื้อทาสคนนี้ได้หรือไม่ อย่าส่งให้ทางการเลยภาสกรขอซื้อนางน้อยทำให้พิยดานิ่งไปชั่วขณะ

ถ้าคุณหลวงอยากได้ อิฉันจะยกให้เจ้าค่ะ ไม่ต้องซื้อหรอกเพียงแต่คุณหลวงอย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับอิฉันก็แล้วกัน

ฉันไม่ลืมหรอก ฉันขอตัวก่อนนะทั้งคู่กล่าวลากัน โดยคุณหลวงภาสกรให้คนติดตามหรือ นายจ้อยประคองนางน้อยขึ้นรถม้าทั้งๆที่หญิงสาวยังไม่ได้สติ

คุณหลวงจะให้มันนั่งกับคุณหลวงหรือขอรับ

เอ้า แล้วเอ็งจะให้คนเจ็บนั่งบนหลังม้ารึ?’ ภาสกรถามยอกย้อนทำให้นายจ้อยหัวเราะแห้งๆ ภาสกรโอบนางน้อยไว้ในอ้อมแขน ให้ศีรษะหญิงสาวซบลงบนแผ่นอกกว้างๆของตนเอง เขารู้สึกชอบพอนางน้อยอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อภาสกรกลับมาถึงเรียนก็ให้คนไปตามหมอมาดูอาการแลจัดหาหยูกยาให้

ไอ่จ้อย เอ็งเอาจดหมายที่ข้าเขียนให้คนไปส่งให้คุณนัคเรศที่หัวเมือง

ได้ขอรับ เอ่อ แล้วคุณหลวงจะให้นางน้อยมันนอนในห้องคุณหลวงหรือขอรับ

ทำไม เอ็งมีปัญหารึ?’

เปล่าขอรับจ้อยแอบยิ้มด้วยรุ้ว่าคุณหลวงสนใจนางน้อยเป็นแน่ หลังจากจ้อยออกไปแล้วชายหนุ่มนั่งลงบนเตียง เอื้อมมือไปลูบหัวคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู

หายเร็วๆนะพูดจบ ภาสกรก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้นางน้อยได้พักผ่อน

 

ตกบ่าย จดหมายภาสกรไปถึงนัคเรศเขียนไว้ว่า

ถึงเพื่อนรัก นัคเรศ ฉันมีงานบางอย่างอยากให้ช่วย ถ้าไม่เป็นการรบกวน เมื่อกลับจากราชการหลวงแล้วมาที่เรือนข้าเถิด

นัคเรศเห็นดังนั้นก็มิได้เอะใจอะไร จึงให้คนตอบตกลงไป ชายหนุ่มยังคงโหยหาคิดถึงนางแก้วอยู่ทุกเพลาโดยที่ไม่รู้เลยว่านางแก้วหนีไปเสียแล้ว

ทางด้านนางแก้ว พายเรือจากกระนครมาถึงอยุธยากรุงเก่า กระท่อมแถบชายป่ามีหญิงสาวตั้งท้องโตประมาณแปดเดือนเดินอุ้มท้องลงมารับนายปั้นผู้เป็นสามี

ไอ่ปั้น นี่เอ็งพาใครมาวะ!’

เพื่อนน้องฉัน เขาหนีร้อนมาพึ่งเย็นช่วยเขาหน่อยเถิดแก้วยกมือไหว้

สวัสดีจ่ะ ฉันอยากจะขอพึ่งใบบุญขอที่อยู่อาศัยจนกว่าจะคลอดลูก เมตตาฉันเถิดนะแม่นะ

เออๆ เข้ามาก่อนเถิดนี่ก็บ่ายแล้ว แดดร้อนนักนางแก้วเดินตามเข้าไปในกระท่อมที่เล้กเหมือนรักหนู แต่สะอาดสะอ้าน

แล้วเอ็งเป็นใครมาจากไหนวะ

ฉันเป็นทาสบนเรือนท่านเจ้าคุณไชยสมานจ่ะ

นี่เอ็งอย่าบอกนะว่า...เอ็งท้องลูกเขามา

ไม่ใช่จ่ะคือ...คือ...ฉันท้องกับลุกชายเขา คุณนัคเรศจ่ะ

จริงรึ! พ่อหนุ่มที่รูปงามที่สุดในพระนครนั่นนะรึ แล้วเอ็งจะหนีมาทำไมวะ

คุณพิยดาน้องสาวคุณนัคเรศเขาไม่ชอบฉันจ่ะ เขาจะฆ่าลูกฉัน!’

ตายแล้ว! เป็นถึงลูกขุนน้ำขุนนางทำไมใจดำอำหิตเช่นนี้วะ แล้วคุณท่านเรศๆอะไรของเอ็งเขาไม่ว่ารึที่เอ็งหอบลูกเขาหนีมาแบบนี้

เขาไม่รู้หรอกจ่ะ ไม่มีใครรู้นอกจากคุณพิยดากับนางน้อย

เฮ้อ เอ็งจะอยู่ที่นี่ข้าก็ไม่ว่าหรอก แต่เรามันคนจนจะมานั่งกินนอนกินก็ไม่ได้ เอ็งรู้ใช่มั้ย

ฉันจะช่วยทำงานทุกอย่างเลยจ่ะแก้วตอบ

ก็ดี แล้วพอเอ็งคลอดลูกจะทำไงต่อไปล่ะ

ทีแรกฉันคิดว่าพอคลอดลูกจะพาไปอยู่ที่ลำปาง ไปขออาศัยป้าที่นั่นแก้วพูดด้วยความกังวลใจ เพราะป้าเธอก็ไม่ค่อยชอบเธอเป็นทุนแลมีลูกติดมาอีก เธอคงต้องเก็บอัฐให้ได้และสร้างตัว แทนที่จะไปเป็นพาระของคนอื่น

เอาแบบนี้ละกัน ที่เนี่ยก็แทบจะอยู่ในป่าในเขาไม่มีใครผ่านไปผ่านมาเอ็งคลอดลูกแล้วจะอยู่กับข้าต่อไปก็ได้ เดี๋ยวให้ไอ้ปั้นมันต่อเติมกระท่อมให้ทีหลังแก้วได้ยินดังนั้นก็รีบกราบขอบคุณทันที ทีนี้เธอกับลูกอาจได้อยู่อย่างสงบแล้วก็เป็นได้

ที่เรือนของท่านเจ้าคุณภาสกร นางน้อยฟื้นตัวจากไข้ในช่วงเย็นวัน ค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นอาการปวดจากแผลก็ทุเลาลงมาก คงเพราะได้ยาฝรั่งราคาแพง แต่หญิงสาวยังคงไม่รู้ตัวว่าถูกซื้อมาอยู่อีกเรือนหนึ่ง นางน้อยค่อยๆลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆด้วยตาที่พร่ามัว

ที่ไหน...ทันใดนั้นเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น

ฟื้นแล้วรึนางน้อยหันไปมองต้นเสียง เห็นชายหนุ่มเดินเข้ามานั่งข้างเธอรีบขยับตัวถอยห่าง

ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันชื่อภาสกรเป็นคุณหลวงของเรือนนี้ฉันซื้อหล่อนมาจากคุณพิยดาแล้ว

คะ??’ นางน้อยยังคงมึนงงและตกใจ แต่ก็พอจะจับใจความได้จึงพนมมือกราบคุณหลวง

เป็นบุญของอิน้อยจริงๆเจ้าค่ะ

ไม่เป็นไรหรอก แล้วเหตุใดจึงไปขโมยของคุณพิดาเธอเล่า

อิฉันไม่ได้ขโมยนะเจ้าคะแล้วหญิงสาวก็เล่าความจริงทั้งหมดให้ภาสกรฟัง

เจ้าเรศเคเล่าว่าคุณพิยดาเธอเอาแต่ใจนักแต่ไม่คิดว่าจะร้ายกาจถึงเพียงนี้ มิน่าเล่าถึงให้ฉันถ่วงเวลาไม่ให้นัคเรศกลับเรือน ถ้าเป็นเช่นนั้น เรื่องที่ทาสหนีคงไปถึงหลวงเรียบร้อยแล้ว

แล้วจะทำอย่างไรดีเจ้าคะน้อยถามด้วยความเป็นห่วง

อย่ากังวลไป พรุ่งนี้พอเจ้าเรศมาข้าจะคุยกับเขาเองเจ้าพักผ่อนเถอะ

ขอบพระคุณหลวงเจ้าค่ะทั้งคู่เริ่มมีความรู้สึกที่ดีต่อกันแปลกๆ ทั้งๆที่เพิ่งจะพบหน้ากันแท้ๆ ภาสกรปล่อยให้นางน้อยพักผ่อนและพาตัวเองไปพักในห้องรับแขกเฝ้าฝันถึงใบหน้าของคนตัวเล็ก ความเวทนาสงสารเริ่มแปลเปลี่ยนเป็นความรู้สึกอื่นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน บางอย่างในตัวเขามันเรียกร้องหาแต่คนตัวเล็ก แต่เขาต้องจัดการปัญหาในวันพรุ่งเสียให้เรียบร้อย

 

 สายๆของวันต่อมา นัคเรศเดินทางมาถึงเรือนภาสกร แลเข้าไปนั่งพักบนเรือนก็ได้พูดคุยเล็กน้อยเกี่ยวกับสุขภาพและความเป็นอยู่ก่อนจะเข้าเรื่อง

เอ็งมีงานอะไรรึ

เปล่าหรอก ที่ฉันเรียกมาเพราะคุณพิยดาเธอขอร้องคำพูดนั้นทำให้นัคเรศทำหน้างง จากนั้นนัคเรศก็เล่าเรื่องราวที่ไปหาคุณพิยดาที่เรือนแลเจอนางน้อยถูกเฆี่ยนจึงถามความได้มาตามนี้ นัคเรศเบิกตากว้าง ในใจเหมือนสุมกองไฟไว้ทั้งอก เขาไม่รีรอลุกพรวดพราดออกไปจากเรือนภาสกรอย่างรวดเร็ว ทางภาสกรก็ถึงกับถอนหายใจแลเข้าไปบอกข่าวให้คนตัวเล็กรู้

ข้าว่านัคเรศคงมีใจให้เพื่อนของหล่อนเป็นแน่ หล่อนอย่ากังกลใจไปเลยภาสกรกล่าวปลอบขวัญ คนตัวเล็กพนมมือกราบอีกครั้ง แต่มือใหญ่ๆของชายหนุ่มก็ประคองมืออันเรียวงามนั้นไว้

ขอบพระคุณเจ้าค่ะ คุณหลวงไม่ต้องสุภาพกับฉันขนาดนี้ก็ได้เจ้าค่ะ อิฉันเป็นแค่ทาส...

ภาสกรไม่สนใจเอามือหนาเชยคางคนตัวเล็กขึ้นพลางหยอกเย้า

ใครว่าล่ะพูดจบ ภาสกรก็ค่อยๆโน้มตัวลงจูบคนตัวเล็กซึ่งนางน้อยสุดจะเขินอายแต่ก็มิต่อต้านด้วยมีใจให้ตั้งแต่แรกพบ

ร่างภาสกรค่อยๆกดทับลงบนร่างอันบอบบางของหญิงสาว ใบหน้าอันเรียวงามของชายหนุ่มซุกไซ้ไปตามซอกคออันขาวเนียน มือข้างหนึ่งลูบไล้เนินอกและปลดเปลื้องผ้าของหญิงสาวออกอย่างง่ายดาย น้อยหน้าแดงและหลับตาแน่นด้วยความเขินอาย ชายหนุ่มกระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา

ช่างงามนักยิ่งทำให้หญิงสาวหน้าแดงไปใหญ่ และพยายามขยับร่างกายให้เบาที่สุดเพราะรู้ว่าน้อยยังไม่หายดี แต่ว่าตั้งแต่ที่เขาเห็นหน้าหญิงสาว ความหื่นกระหายของเขาก็ถูกปลุกขึ้นหลังจากถูกปิดผนึกมานานนับยี่สิบปีอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน ลมหายใจที่ทั้งหอบและถี่ยิ่งปลุกอารมณ์ให้ชายหนุ่ม เหงื่อที่ไหลโซมกายทำให้เห็นผิวเป็นมันวาวชวนเร่าร้อนยิ่งขึ้นไปอีก เขาไม่สามารถกดมันไว้ได้อีกต่อไป ค่อยค่อยๆประสานเป็นหนึ่งเดียวกับหญิงสาวอย่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆเร่งจังหวะให้คนตัวเล็กที่อยู่ใต้ร่างจิกทึ้งที่นอนด้วยความเจ็บปวดแต่กลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

นับจากวันนี้ไป เธอคือเมียของฉัน!’

 

 

>>จบไปแล้วนะคะตอน 8 คือนักเขียนก็อัพให้รัวๆละน้า พยายามเขียนให้ยาวที่สุด ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะค้า มาดูกันว่าตอนหน้านัคเรศจะทำอย่างไรกะแก้วแล้วพิยดาจะเป็นยังไง รักน้าจุ๊บๆ<<

ความคิดเห็น