LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ชื่อตอน : โคตรรัก💖 # 27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2562 06:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรรัก💖 # 27
แบบอักษร

โคตรรัก💖  # 27

หลังจากผมเช็คจนมั่นใจเเล้วว่าไอ้เอ็มมันไม่ได้เเอบเก็บบุหรี่เอาไว้ที่ไหนอีก   ผมกับมันก็ได้ฤกษ์พากันเดินออกจากโรงเเรม เพื่อที่จะไปเดินตลาดนัดที่อยู่ใกล้ๆนี้กันเเล้ว


“ไม่ได้เเอบไว้ที่ไหนเเล้วใช่ไหม”เเต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามมันออกไปอีกครั้ง


ไม่ได้หรอกครับ จะเป็นเมียมันต้องรู้ทันมัน...ไอ้หมานี้มันร้ายนักล่ะ-^-!


“มึงนี้ก็ย้ำคิดย้ำทำเหมือนกันนะ ค้นทุกที่เเล้วไม่ใช่?”ไอ้เอ็มมันหันมามองหน้าผมก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

“ก็มึงมันชอบทำตัวเป็นหมาเจ้าเล่ห์อยู่นั้น!!”


ผมเลยต้องหันไปถลึงตาใส่มันอย่างคาดโทษ ไอ้เอ็มมันเลยยกมือมาผลักหัวของผมหนึ่งที เเต่พอผมจะหันไปโวยใส่ เเมร่งก็ใช้เเขนของมันมากอดคอของผมเอาไว้ เเถมยังจับหน้าของผมให้กลับไปมองทางตามเดิม…


เฮ้อ...หรือผมจะกดดันมันเกินไปว่ะ...เเต่ที่ทำก็เพราะห่วงมึงนะเว้ย!


...ไม่เเน่ใจว่าเพราะมัวเเต่เสียเวลาไปกับการจับผิดไอ้ห่าเอ็มจนเรามาตอนใกล้ๆ ตลาดนัดจะเลิกเเล้วหรือเปล่า คนถึงได้น้อยขนาดนี้ ทั้งๆที่ปกติคนจะเยอะมากจนเเทบจะเดินไม่ขยับไปไหนอยู่เเล้ว...เเต่เเบบนี้ก็ดี...เดินสบายดี^^


“เอ็มกินนั้นกัน”ผมชี้มือไปทางร้านขาย'บาบีคิว'ก่อนจะใช้มือข้างนึงยกขึ้นไปโอบที่เอวของมัน เเล้วพากันเดินมาหยุดที่หน้าร้านขายบาบีคิวร้านนั้น

“กูเอาไก่”มันก้มลงมาหาผม ก่อนจะใช้มือข้างที่ยังกอดคอผมอยู่นั้นชี้ไปที่เตาที่เเม่ค้ากำลังปิ้งบาบีคิวอยู่

“....งั้นเอาไก่ 2 ไม้ หมู 2 ไม้ครับ”ผมเลยเป็นฝ่ายหันไปสั่งกับเเม่ค้าเเทน

“ได้จ้า สักครู่นะจ๊ะ”เเม่ค้าคนนั้นเงยหน้ามายิ้มให้ผมนิดๆก่อนจะก้มลงไปจัดการบาบีคิวตามที่ผมสั่งไป…


พอเห็นเเบบนั้นไอ้เอ็มมันเลยดึงให้ผมขยับออกมาจากหน้าร้านของเขานิดหน่อย โดยย้ายมายืนกันข้างๆร้านเเทน เเต่ถึงเเบบนั้นทั้งผมทั้งมันก็ยังไม่มีใครปล่อยมืออกจากกันเลย ผมยังคงจับเอวของมันอยู่เเละเเน่นอนว่าไอ้เอ็มมันก็ยังใช้วงเเขนของมันโอบรอบคอของผมเอาไว้เช่นกัน…เเต่ในขณะที่ผมกำลังยืนรอบาบีคิวอยู่นั้นเอง ก็มีน้องๆผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่กำลังนั่งกินก๋วยเตี๋ยวกันอยู่ที่ร้านใกล้ๆนี้หันมามองพวกผม เเต่มันไม่ได้เเค่นั้นหรอกครับ เเค่ถูกมองไม่ได้ทำให้ผมต้องสนใจหรอก เเต่เพราะ…


‘เเก! ดูนั้นดิ..น่าร๊ากกก’

‘อ๊ายย! มีโอบมีกอดด้วยอะเเก...ถ่ายรูปเก็บไว้เเต่งฟิคดีไหมว่ะ’

‘อย่าเสียงดังดิ! เดี๋ยวพวกพี่เขาได้ยิน’


ผมละอยากจะหันไปตอบพวกน้องๆนักเรียนพวกนั้นเสียเหลือเกินว่าผมนะได้ยินตั้งเเต่ประโยคเเรกของพวกเขาเเล้ว - -


‘เเกดูดิ  คนหนึ่งก็โคตรหล่อโคตรเเบด...อีกคนก็โคตรน่ารักดูเอาเเต่ใจ...'

'อ๊าย! นี้มันฉากพระนายในนิยายหรือเปล่าวะเนี่ย’


..พระนายในนิยายเหรอ?


..ไม่ใช่หรอก...ถ้าเป็นนิยายมันคงมีวันจบ เเต่ความรักของผมกับมันไม่จบลงง่ายๆเเน่^^


‘บ้าเเล้ว...เมื่อกี้พี่เขาหันมายิ้มให้เราเปล่าว่ะ!!’


“40 บาทจ้า”ผมละความสนใจออกมาจากบทสนทนาของเด็กๆพวกนั้นเเล้วหันไปรับเอาถุงใส่บาบีคีวจากเเม่ค้ามาถือเอาไว้ ส่วนเรื่องจ่ายเงินปล่อยให้เป็นหน้าที่ของไอ้เอ็มมันไป

“...นี่ครับ”ซึ่งไอ้เอ็มมันก็รู้หน้าที่ของมันดี


เเล้วผมกับมันก็พากันเดินออกมาจากตรงนั้น เลยไม่รู้ว่าพวกผมนั้นยังเป็นประเด็นให้น้องๆพวกนั้นพูดถึงอยู่หรือเปล่า…


เราเดินมาตามซอยภายในตลาดนัดที่ถูกจัดเป็นล็อคๆ เเถมยังมีการตกเเต่งร้านไปในเเนวเดียวกันจนมันดูสวยกว่าตลาดนัดธรรมดาๆ ผมมองบรรยากาศรอบๆอย่างพอใจ ตอนที่มาคราวก่อนพวกเราไม่ได้เเวะมาเที่ยวที่นี้กันเพราะตอนนั้นคนจากค่ายพวกเราก็เยอะเเละคนที่นี้ก็เยอะด้วย  เเต่คราวนี้มากับเอ็มเเค่สองคนถือว่าคุ้มมาก…


“หมูก็อร่อยนะ ลองไหม”ผมหันไปถามมันพร้อมๆกับยื่นบาบีคิวที่เป็นหมูส่งไปให้มัน

“เเล้วไม่กินหรือไง”

“กินเเล้ว...อันนี้สั่งมาเผื่อมึง”ผมพูดออกไปเเบบนั้นเพราะตั้งใจสั่งมาเผื่อมันจริงๆ เเละพอเห็นผมพูดเเบบนั้นเอ็มมันถึงยอมอ้าปากงับไม้บาบีคิวไปกินเเต่โดยดี


พวกเราเดินต่อกันสักพักจนมาเจอร้านอาหารซีฟู้ดที่เขาขายกันเป็นถังซึ่งผมตั้งใจจะชวนเอ็มมันกินในตอนเเรก เเต่เพาะคนที่นั่งกันอยู่เต็มร้านไม่มีโต๊ะไหนว่างสำหรับพวกผมเลย ผมถึงต้องถอดใจ


ทั้งๆที่คนเดินตลาดนัดไม่ค่อยจะมีเเล้ว เเต่คนนั่งกินที่ร้านนี้กลับเยอะมากเเสดงว่าต้องอร่อยมากเเน่ๆ


...เสียดายอะ 😣


“อะไร?? ทำหน้าเป็นตูดอีกเเล้ว?”เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูอ่อนโยนเเปลกๆของไอ้คนตัวสูงที่ยังคงกอดคอผมเหมือนเดิมถามขึ้นมา

“อยากกินอะ”ผมเงยหน้าขึ้นไปตอบมัน เเล้วยู่ปากไปทางร้านขายอาหารซีฟู้ดร้านนั้น

“ก็กิน กูห้ามที่ไหน”

“เเต่คนมันเยอะ ถ้ารอก็คงดึก”

“โรงเเรมก็อยู่เเค่นี้ ดึกเเล้วจะเป็นอะไร”

“....ไปกินอย่างอื่นกัน”


ผมพามันเดินออกมาจากหน้าร้านซีฟู้ดนั้น ก่อนที่สุดท้ายจะตัดสินใจมานั่งกินสเต็กกันตรงร้านริมฟุตบาทเเทน….เฮ่อ ชีวิตผม มาทะเลทั้งทีได้มานั่งกินสเต็กเนี่ยนะ


“เลิกหน้ามุ่ยได้เเล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้พาไปกินที่ร้านเลยเอ้า”

“กินที่ร้านก็เเพงดิ”

“จะเท่าไรกันเชียว”

“กูอยากกินเยอะๆ”อุตส่าห์กินบาบีคิวลองท้องไปนิดเดียว ถ้ารู้ว่าคนจะเยอะนะ เหมาบาบีคิวกลับไปกินที่โรงเเรมก็หมดเรื่องเเล้ว-*-

“ก็กินไปสิ กูมีปัญญาจ่าย”

“...เดี๋ยวนี้ใช้เงินเก่งจังนะ”ถึงมันจะใช้เลี้ยงผมก็เถอะ เเต่เมื่อก่อนเเมร่งไม่ใช้เเบบนี้ป่ะว่ะ  เเค่ตอนนั้นผมจะซื้อครีมทาหน้าเเมร่งยังจะเเดกหัวเลย เเล้วดูตอนนี้….ใช้คนเดียวกันไหม สารภาพมาเลยไอ้หมาเอ็ม!!

“ก็มีเมียเด็กนี้หว่า ไม่ตามใจเดี๋ยวก็งอนกูอีก”

“....”อ้าา โทษกูเลย- -

“เออน่า มึงมีหน้าที่เเดก มีหน้าที่ใช้ก็ทำไปเดี๋ยวกูหาเอง”เเล้วมันก็ยกมือขึ้นมาลูบหัวของผมเหมือนเอ็นดู

“....อ...เออ”เเต่กูจะช่วยประหยัดให้เเล้วกัน…


เเต่ประหยัดของกูนี่ไม่เกี่ยวกะเงินที่จะให้กูวันเกรดออกนะ….อันนั้นมึงพูดเองว่าจะให้...เเละมึงต้องให้...ไม่งั้น...ไม่งั้นกูข่วนหน้ามึงเเน่!!!


“อิ่มไหม จะเอาอะไรอีกไหม”หลังจากที่เรานั่งกินกันเสร็จ จ่ายเงินเรียบร้อย ไอ้เอ็มมันก็พูดขึ้นมา

“อิ่ม...เเต่อยากกินของหวานอีกหน่อย”ผมพูดตอบมันไปเเบบนั้น. ก่อนจะใช้สายตาอันเเหลมคมของตัวเองกวาดมองไปรอบๆบริเวณ….


ขนมเค้ก?….ไม่ๆ ชิ้นใหญ่ไป อาจกินไม่หมด


โตเกียว?...คนเยอะไป ขี้เกียจรอเเล้ว….


อืออ...เอาอะไรดี??


“กำไลหนังเเท้ๆเลยจ้า ซื้อ 2 อัน สลักชื่อฟรีน่า”


อ่างั้นกำไลหนังเเท้ๆเเล้วกัน….


เว้ย! ไม่ใช่ล่ะ กำไลหนังมันกินไม่ได้ ป้าพูดขึ้นมาตอนผมใช้ความคิดทำไมเนี่ย - -!


“นั้น...ไอศกรีมโคนวาฟเฟิล​!”เเล้วผมก็ได้ในสิ่งที่ผมต้องการ ผมไม่รอช้ารีบดึงไอ้เอ็มตรงมาที่ร้านไอศกรีมทันที ขืนรอช้าคนเยอะขึ้นมาต้องต่อคิวอีก

“....”ไอ้เอ็มมันก็ยอมเดินตามผมมาอย่างไม่ขัดขืน เเต่เมื่อกี้เหมือนเเมร่งดูอะไรอยู่เลยว่ะ?

“เอาด้วยไหม?”

“รอตรงนี้ก่อน”เเละในจังหวะที่ผมหันไปถามมันนั้นเอง ไอ้เอ็มมันก็พูดขึ้นมาพอดี

“ไปไหนอะ??”

“เอานี้เงิน ได้ของเเล้วก็รออยู่เเถวนี้เเหละเดี๋ยวกูมา”มันไม่ได้ตอบผม เเต่พูดสั่งกำชับให้ผมรอมันอยู่เเถวๆนี้เเทน ก่อนที่มันปะปนกับคนอื่นๆที่มาเดินตลาดนัดเหมือนกันกลับไปทางเดิมที่พวกเราพึ่งเดินผ่านมา


เเล้วเมื่อกี้ไม่บอกว่ะ จะได้หยุดซื้อก่อน ดดิต้องเสียเวลาเดินย้อนไปอีก...ถึงในใจผมจะบ่นนิดหน่อยที่มันยอมเดินตามผมมาทั้งๆที่ตัวมันเองก็มีของที่อยากได้ เเต่สุุดท้ายผมก็ทำอะไรไม่ได้เลยต้องยอมยืนรอมันเเบบนี้เพราะสาเหตุทุกอย่างก็มาจากผมนั้นเเหละ…


รู้งี้ น่าจะถามมันก่อนว่าจะเอาอะไร


“ไม่อร่อยหรือไง ดูทำหน้าเข้า”ไม่นานไอ้เอ็มก็เดินกลับมาหาผมพร้อมๆ กับถุงใบเล็กๆในมือของมัน เเล้วดูเเมร่งทักดิ ดีนะเนี่ยที่ผมเดินมายืนรอมันห่างจากร้านขายไอศกรีมพอสมควร ไม่งั้นเเม่ค้าได้เอาโคนปาหน้ามันเเน่-*-

“เปล่า...กู...รู้สึกผิดอยู่”ผมหันไปตอบมันด้วยน้ำเสียงหงอยๆเเบบไม่ต้องเเสร้งทำเลย

“ที่ซื้อนี้มา?”มันยังทำหน้างงเเล้วชี้นิ้วมาที่ไอศกรีมของผมที่ถูกกินไปเเล้วเกินครึ่ง

“ใช่ที่ไหน!...กูรู้ผิดที่ไม่คอยสนใจมึงต่างหาก”

“.....”

“...ก็เเบบ จะกินอะไรกูก็เลือกคนเดียว เเถมยังไม่คอยมองว่ามึงจะเอาอะไรหรือเปล่าอีก...ขนาดของที่มึงถือนั้น มึงยังต้องเดินย้อนกลับไปเลยเพราะกูมัวเเต่ใส่ใจเเต่ของตัวเอง”

“ไอ้นี้กูตั้งใจจะเเยกไปซื้อคนเดียวอยู่เเล้ว”


หา??


“หมายความว่าไงว่ะ?”อะไรซิ อะไรคือตั้งใจจะเดินไปซื้อคนเดียวอยู่เเล้ว - -?

“ก็ตามที่พูดนั้นเเหละ”เเล้วอะไรคือสิ่งที่มึงต้องไปซื้อคนเดียวล่ะว่ะ? ถุงเล็กๆ? บุหรี่หเหรอว่ะ??

“ไปซื้อบุหรี่เหรอว่ะ?”ผมถึงกับหน้าหงอย มองหน้ามันไปเเบบนั้น หรือผมจะกดดันมันมากเกินไป

“...คิดไปไหน กูสัญญาว่าจะเลิกเเล้วไง”

“....มึงอยากเลิกไหม...กูหมายถึงบุหรี่นะ ไม่ได้หมายถึงเลิกกับกู”พอมาคิดดูเเล้ว ที่มันบอกจะเลิกก็เพราะผมพูด ใจจริงๆมันอาจจะไม่อยากเลิกก็ได้


โอ้ย! คุณทำไมมึงเป็นคนโลเลขนาดนี้วะ...อยากให้เเมร่งเลิก เเต่ก็ไม่อยากทำให้มันรู้สึกไม่ดีอีก...อยากจะบ้า!!


“อะไรของมึงเนี่ยหืม เมื่อกี้ยังทำเสียงเข้มจะให้กูเลิกให้ได้อยู่เลย”

“ก็..มึงอาจไม่ชอบ...เเต่ที่กูอยากให้มึงเลิกเพราะกูห่วงมึงนะ”ผมพูดออกไปเเบบนั้นพบางเอื้อมมือไปจับมือของไอ้เอ็มเอาไว้เเน่น

“หึหึ”มันหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ยกขึ้นขึ้นมาลูบหัวของผมเบาๆ

“....”

“กูบอกจะเลิกก็คือจะเลิก ส่วนไอ้นี้ไม่ใช่บุหรี่….เเต่เป็น….”

“..?”เป็นอะไรวะ??

“ตอนเเรกว่าจะซื้อเเหวน เเต่กูไม่ชอบใส่เเหวน ก็เลยเอาเป็นไอ้นี้มาเเทน”


กำไลหนัง??


จากร้านเมื่อกี้ที่เขาตะโกนขายนะเหรอ?....


ผมก้มมองของที่ไอ้เอ็มมันดึงออกมาจากถุงใบเล็กๆนั้น กำไลหนังรูปเเบบเดียวกันต่างตรงเเค่สีของมันเเละสิ่งที่สลักอยู่…


“อันนี้ของมึง”เอ็มมันพูดออกมาเเบบนั้นเเล้วจับมือของผมไปใส่กำไลหนังสีน้ำตาลที่ส่วนที่เป็นโลหะถูกเเกะสลักเอาไว้ด้วยคำว่า ‘M❤K’

“ส่วนอันนี้ของกู...ใส่ให้หน่อย”มันพูดเเบบนั้นเเล้วส่งกำไลหนังสีดำมาให้ผม


ผมก้มมองกำไลหนังสีดำในมือของตัวเองที่ถูกสลักข้อความในลักษณะคล้ายๆกันว่า ‘K❤M’ ก่อนจะต้องเผลอยิ้มออกมา ไม่สิ อันที่จริงก็ยิ้มออกมาตั้งเเต่เห็นข้อความบนกำไลที่มือของตัวเองเเล้วต่างหาก


… ‘M❤K’ เเละก็ ‘K❤M’ เหรอว่ะ


คิดได้ไวเนี่ย>\<


“กู‘รัก’มึง...กูถึงยอมทุกอย่างเข้าใจไหมคุณ...เพราะฉะนั้นเชิญมึงเอาเเต่ใจได้เต็มที่เลย^^”มันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะยิ้มบางๆส่งมาให้ผม

“...ไอ้บ้า!”ผมสวมกอดมันเอาไว้เเน่นซุกหน้าเข้ากับอกเเกร่งของมันเพื่อหลบซ่อนความเขินอายของตัวเอง


...เหมือนกัน. กูก็…


“รักมึงเหมือนกัน”ผมกอดมันอยู่เเบบนั้น ทั้งๆที่รู้ว่าตอนนี้พวกเรากำลังตกเป็นเป้าสายตา ด้วยท่าทีที่เราเเสดงออกต่อกัน เเต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกสนใจเสียเท่าไร เพราะคนที่ผมสนใจเเละเเคร์ในตอนนี้ คือ…


...คนที่ผมกอดเขาเเละเขากอดผมอยู่ไงล่ะ^^



BY : ลั้น ลา

ความคิดเห็น