นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

กาแฟแก้วโปรด (อัพครบ)

ชื่อตอน : กาแฟแก้วโปรด (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2562 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กาแฟแก้วโปรด (อัพครบ)
แบบอักษร

​เดือนต่อมา

​ร้านกาแฟเพลงพิมพ์เปิดขายไม่เว้นวันหยุด แม้ว่าคนที่เป็นเจ้าของร้านจะเหนื่อย แต่ก็เป็นช่วงใกล้ๆเที่ยง ยิ่งถ้าเป็นวันทำงานจะขายดีมาก พอเลี้ยงครอบครัวสองคนแม่ลูก และหลานสาวตัวน้อยที่กระเพาะยังเล็กอยู่ แต่อีกหน่อยถ้าน้องเดียร์ต้องไปโรงเรียน คงต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่มมากขึ้นแน่ๆ

"น้าครับเอาม้อคค่า2แล้วคาปูชิโน่สองครับ"

"น้องเดียร์อยู่ตรงนี้นะลูก หนูนั่งเฉยๆเดี๋ยวแม่จ๋าก็มา"

"ค่ะหนูจะนั่งเฉยๆค่ะ แล้วก็เป่าลูกโป่งแบบนี้ค่ะ"เด็กหญิงตัวน้อยเป่าฟองของเล่น ล่องลอยไปในอากาศอย่างสนุก

"คุณ..ทำไมพูดไทยได้ชัดล่ะคะ?"

"ผมทำงานกับคนไทยครับ เลยพูดชัดใช่มั้ยเรเชล"

"อ้อ..ใช่ครับ แล้วหนูน้อยชื่ออะไรหรอครับ น่ารักจัง บอกอาหน่อยได้มั้ยครับ?"

"หนูชื่อนาเดียร์ค่ะ"

"อ้อ..นาเดียร์นะ น่ารักจัง อาชื่อเจอร์รี่ แล้วคนนี้ชื่อเรเชลครับ แล้วคุณพ่อล่ะครับ"ลูกค้าถามถึงพ่อ หนูน้อยเคยหน้าขึ้นมองคนแปลกหน้า

​"ป่ะป๋าหนูไปสวรรค์แล้วค่ะ"

​"อะ-อะไรนะฮะ?"

​"จะรับอะไรคะคุณ ยุ่งอะไรกับเด็กน้องเดียร์เข้าบ้านก่อนนะจ๊ะ"

​"ค่ะแม่จ๋า.."พิมพ์วางถุงแก้วกระดาษ เธอเดินไปที่ตลาดเพื่อซื้อข้าวของ เนื่องจากบ่ายกว่าแล้วคิดว่าคงไม่มีลูกค้า

"ได้แล้วค่ะ ทั้งหมด120บาทค่ะ"

"ครับขอบคุณฮะ"

หญิงสาวรับเงินจากชาย เแปลกหน้าทั้งสองคน เธอไม่ยักรู้ว่ามีฝรั่งมาแถวนี้ด้วย แต่ก็ไม่น่าแปลกเพราะช่วงนี้เป็นช่วงไฮซีซั่น นักท่องเที่ยวมีเยอะแยะ ที่เข้ามาเทียวที่เชียงใหม่ แล้วทุกอย่างที่ร้านนี้ก็ขายราคาปกติ ไม่ใช่คนไทยอย่าง ฝรั่งอย่างไม่อยากให้คนเขาเอาไปนินทา หาว่าฉวยโอกาส

"แปลกนะคะแม่ ปดติเราไม่เคยมีต่างชาติมาซื้อเลย"

"พิมพ์..ทุกอย่างมันเป็นไปได้หมดแหละลูก เมืองไทยค่าใช้จ่ายไม่ค่อยแพง คนชาติไหนเขาก็มาแต่อย่ามาทำบ้านเมืองเราสกปรก ไม่งั้นล่ะแย่เลย"

"ค่ะ..แม่ไปดูยัยหนูเถอะค่ะ ทางนี้เดี๋ยวหนูจัดการเอง"พิมพ์กุลีกุจอจัดข้าวของที่ซื้อมาใส่ตู้ได้อย่างคล่องแคล่ว

"จ่ะ.."

ทางด้านเรเชลกับเจอร์รี่กลับมาถึงโรงแรมช่วงบ่ายจัด ตอนเช้าอากาศหนาวเย็น แต่พอตอนบ่ายก็ร้อนอย่างเมื่อวานฝนตก จะออกไปไหนก็ไม่ได้ต้องนอนมองสายฝนอยู่ในห้องพัก นี่หรือคือไทยแลนด์วันละสามฤดูอย่าที่เขาว่า

​ก๊อกๆๆๆ แอ้ดดด

​"เป็นไงได้อะไรมาบ้าง แล้วนั่นอะไร?"คนที่นั่งรอด้วยความกระวนกระวาย ถามลูกน้องด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"ครับนาย..ได้กาแฟมาครับลองชิมสิครับ นี่มันคือกาแฟม้อคค่า อย่างที่เจ้านายโปรดปรานเลยนะครับท่าน"

​"ฉันให้แกสองคนไปสืบหาคน ไม่ใช่ให้ไปหาซื้อกาแฟ แค่กาแฟฉันกินที่ไหนก็ได้ พูดมาสิได้เรื่องอะไรบ้าง?"

​"ครับ..เจ้าของร้านเธอสวยมากครับ แล้วรู้วึกว่าเธอจะมีลูกด้วย เป็นผู้หญิงน่ารักเธอบอกว่าเธอชื่อนาเดียร์ครับ แล้วผมก็ถามว่าแล้วคุณพ่อหนูล่ะคะ ไปไหนหรอ?"

"แล้วเธอตอบว่าไง?"

​"เธอตอบว่าป่ะป๋าของหนูไปสวรรค์แล้วค่ะ"

​"แค็กๆ..อะไรนะ"เจ้านายเจ้าอารมณ์ถึงกับสำลักกาแฟแก้วโปรด รสชาดเหมือนเมียชงเป๊ะแต่ตอนนี้จะใช่เธอหรือเปล่านะ

 "เธอบอกว่าพ่อเธอตายแล้วครับเจ้านาย"

"​พ่อตาย..."

​"ครับนาย"เมื่อได้ฟังลูกน้องรายงาน ชายหนุ่มถึงกับสะอึก นี่เธออยากให้เขาตายงั้นหรือ แล้วมันจะใช่เมียเขาหรือเปล่า'ยัยตัวแสบกล้าบอกลูกว่าผัวตายเลยหรือไง มันน่านัก'

"แล้วหน้าตาเป็นไง เธอน่ารักมั้ย?"

"น่ารักครับ ผมสีน้ำตาลอ่อนนัยน์ตาสีเทาๆพูดจาฉะฉาน นายต้องเห็นเองครับ"

นั่นสิทำไมไม่ไปหาเอง แต่ยังไม่กล้าสู้หน้าแล้วเธอจะรู้หรือเปล่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาแทบพลิกแผ่นดินหาเธอ เดือนเต็มที่ให้ลูกน้องมาอยู่ที่เชียงใหม่ เพื่อสืบหาเรื่องของเมีย และเขามั่นใจว่าเธอท้องลูกของเขา เพราะวันนั้น เขาไปหาเธอที่อพาร์ทเมนต์ เจ้าของบอกว่าเธอย้ายออกไปแล้ว แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาเก็บได้ในห้องพักเธอ นั่นคือที่ตรวจครรภ์ขึ้นสองขีด

"แกว่าเด็กน้อยนั่น หน้าเหมือนฉันมั้ยวะ?"

"ครับนาย..แทบไม่ต้องตรวจDNA เลยล่ะครับแต่ว่าพ่อกับแม่ของนายจะว่ายังไงครับ?"

"ฉันไม่สนหรอก ในเมื่อลูกเมียฉันอยู่ที่นี่ ฉันก็จะอยู่ที่นี่"

​"นะ-นายว่าไงนะครับ นายจะอยู่ที่นี่แล้วผมสองคนล่ะครับ จะทำอะไรกินครับนาย? แล้วนายมั่นใจได้ยังไงครับ ว่านั่นคือลูกกับเมียของนายจริงๆ"

​"นั่นสิครับนาย  แค่เราไปยืนซื้อกาแฟเธอยังดุขนาดนั้น นายเข้าหน้าเธอไม่ติดหรอกครับ"เจอร์รี่พูดตามที่เห็น และเขาก็ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน แต่ตรงกับที่รูปเจ้านายให้มา แม้เวลาจะผ่านมาร่วมสองปีเธอก็ยังสวยได้ขนาดนี้

"เรื่องนั้นฉันรู้ แต่มันต้องมีวิธีสิวะเราจะไปกันเย็นนี้เลย"

"อะไรนะครับ ทำไมใจร้อนแบบนั้นครับนาย แต่มันมีผู้ชายคนหนึ่ง ที่เข้านอกออกในบ้านนี้ได้บ่อยๆแต่ตัวโก้หรู เหมือนทำงานราชการนะครับนาย"

"เป็นคนของหลวงหรอ มันจะหยามเกินไปแล้วงั้นกูจะไม่รอถึงเย็นแล้ว กูจะไปเดี๋ยวนี้เลย"เจ้านายหนุ่มใจร้อนตามเคย

​"ใจเย็นสิครับนาย จะทำงานใหญ่ใจต้องนิ่งครับ ใจร้อนแบบนี้มีแต่พังครับ เราต้องรู้เขารู้เรา...เอ่อ..มันของเจ้านายและครับขอยืมใช้หน่อย"

​"แกจะให้ฉันใจเย็นหรอ ในเมื่อเมียฉันอยู่กับมันนะ เวรเอ้ย ทำไมฉันมันไม่เอาไหนเลยวะ?"

เจ้านายหนุ่มฟาดงวงฟาดงา อยากลุยให้รู้แล้วรู้รอดเลย อยากรูว่าเมียสุดที่รักกับลูกสาวตัวน้อย ห่างอกมานานจะเป็นยังไงบ้าง ความหึงหวงแล่นเข้าครอบงำ เจียนจะบ้าตายทำไมประเทศไทยกว้างขนาดนี้วะ

"แต่นายจะไปตอนนี้คุณพิมพ์ เธอจะเกลียดนายมากกว่าเดิมนะครับ ตั้งสองปีกว่า/ฉันหายหัวไปไหนมา แล้วตอนนี้จะมาเรียกร้องเอาอะไรใช่มั้ย แค่ความจำฉันกลับคืนมา มันก็ดีเท่าไหร่แล้วรถเทลเลอร์เอาไปกินแทบเอาตัวไม่รอด เมียจะไม่ฟังเลยหรอวะ?"โจนาธานจุกที่คอ อยากจะร้องไห้ออกมาเหลือเกิน ทำไมไม่มีใครบอกเธอนะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

"นาย..ฮึบๆนับหนึงถึงล้านครับนาย ..นั่นและครับใจเย็นครับ ใจร่มๆครับนายน้อยสั่งนักสั่งหนาให้ดูแลเฮียโจให้ดี ถ้านายเครียดมันเป็นอันตรายนะครับ"เจอร์รี่พยายามปลอบเจ้านายให้ใจเย็นลง

"รู้แล้ว..แต่พวกแกจะให้ฉันงอมืองอตีนแบบนี้ ฉันทำไม่ได้แน่ คิดสิวะฉันต้องทำไงหรือฉันต้องไปฉุดเอาเมียมานี่ เขาคงเกลียดขี้หน้าฉันไปตลอดชาติแน่"ทัั้งเรเชลกับเจอร์รี่ก็อยากหาทางช่วยเจ้านาย ถ้าลำพังเมียนายคนเดียวไม่เท่าไหร่ แต่นี่มีลูกสาวตัวน้อยอยู่ด้วย ทำอะไรบุ่มบ่ามอย่าว่าแต่เมียเลย ลูกก็จะพลอยเกลียดขี้หน้าไปด้วย

ทางด้านปลัดธนาเมื่ออบรมเสร็จ เหลือเวลาอีกพอสมควร มากรุงเทพฯคราวนี้เขาอยากจะหาซื้อแหวนให้เพลงพิมพ์สักวง เพราะอีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันเกิดเธอแล้ว อยากจะสารภาพกับเธอสักที ว่ารักเธอเขาไม่เคยรังเกียจเธอเลยสักนิด กับคำว่าแม่หม้ายลูกติด กลับเห็นอกเห็นใจคงไม่มีใครอยากให้เป็นแบบนั้นหรอก

"มีอะไรให้รับใช้คะคุณ?"

"อืมม..ผมอยากได้แหวนเพชรสักวงเล็กๆ น่ารักๆเอาแบบไม่ใหญ่เท่าไหร่ เพราะมันอาจจะเทอะทะใส่แล้วหนักไปฮะ"

"แล้ววัดนิ้วมามั้ยคะขนาดเท่าไหร่?"

"ต้องวัดด้วยหรอครับ?"

"เอ้าคุณ..เดี๋ยวซื้อไปอาจจะใหญ่เกินไปแทนที่จะใส่นิ้วนาง เลยต้องใส่นิ้วโป้งสิคะ แฟนคุณสูงผอมเพรียว หรือว่าอ้วนคะ จะได้กะขนาดถูก"คนขายหน้าตาเหมือนลูกครึ่ง แต่ทำไมพูดไทยชัดแจ๋ว

"ก็ตัวเท่าๆคุณและครับ"แต่คนขายไม่ได้ใส่แหวน แสดงว่ายังไม่มีแฟน

"ถ้าอย่างนั้นก็เบอร์6ค่ะ แต่ถ้าใส่ไม่ได้เอามาเปลี่ยนได้นะคะ เรายินดีค่ะ"

"ครับ..งั้นผมขอแบบนี้นะครับเบอร์6ฮะ"

"ค่ะ..รอสักครู่นะคะน่ารักจังซื้อแหวนให้แฟน"

"ครับ"

ธนายิ้มไม่เต็มปาก กับสรรพนามที่หญิงสาวเรียก เพราะเขาไม่เคยแน่ใจอะไรเลย พิมพ์ไม่เหลือความหวังให้เขาเลยสักนิดเดียว

"เรียบร้อยค่ะ อันนี้คือนามบัตรของฉันถ้าต้องการจะเปลี่ยนขนาด หรือว่าเปลี่ยนแบบเรารับประกันนะคะ คุณ.."

"ผมชื่อธนาครับ"

"ค่ะคุณธนา รบกวนเซ็นต์ตรงนี้นะคะ"

"ครับ"ธนาตวัดปากกาเซ็นต์ที่สลิปบัตรเครดิต ก่อนจะยัดกล่องแหวน ลงในกระเป๋ากางเกง

​"รักษาให้ดีนะคะ..อย่าให้หายล่ะ"

​"ขอบคุณครับ"ธนาเดินออกจากร้าน ผู้หญิงคนนี้ดูมีมิตรภาพดีจัง หรือว่าเธอแค่ต้องการจะขายของเท่านั้นนะ

"เก่งจังนะหลานยาย มาไม่กี่วันขายแหวนได้ตั้งหลายวง ยายว่าอย่ากลับเลยลูกอยู่ที่นี่เถอะ"

"ไม่ได้หรอกค่ะ แม่กับแด้ดดี้ให้หนูมาดูเฮียแล้วนี่หายไป2-3วันแล้วนะคะ จีพีเอสก็ตามไม่ได้ไม่รู้ไปอยู่ส่วนไหนของประเทศไทย เฮ้อ..แอบไปไข่ทิ้งไว้ก็ไม่บอกใคร ตอนนี้คุณย่าความดันขึ้นแล้วมั้งคะ?"

"นั่นนะเชื้อไม่ทิ้งแถว พ่อเราก็ใช่ย่อยซะที่ไหน"

"หนูรู้ค่ะ แม่เล่าให้ฟังแล้วยายขาเรากำลังจะมีหลานนะคะ หนูอยากให้เฮียหาพี่สะใภ้ให้เจอไวๆเถอะค่ะ ไม่ว่าเธอจะเป็นใครแม่บอกับคุณย่าจะไม่มีเงื่อนไขอะไรทั้งนั้นค่ะ หนูอยากเห็นแล้วสิหลานจะหน้าตาเป็นไงนะ จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่รู้นะคะ"

สองสาวแต่วัยต่างกัน นั่งเท้าคางอยู่ที่เคาท์เตอร์ เมื่อบทสนทนาจบลง ผู้สูงวัยก็อยากรู้เหมือน ว่าพ่อหลานชายตัวดี แอบไปมีเมียตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมปิดบังไว้ไม่ให้ใครรู้เลย ป่านนี้ลูกคงโตแล้วถ้าบอกว่าสองปีกว่า 

เพราะเป็นช่วงที่โจนาธานประสบอุบัติเหตุ ทางรถยนต์กว่าจะฟื้นขึ้นมาเป็นผู้เป็นคนได้ ก็พร่ำเพ้อพรรณนาเรียก'พิมพ์'เป็นคนแรก คงจะเป็นชื่อของผู้หญิงคนนั้น แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนกันจะเจอกันมั้ย นั่นคือสิ่งที่ทุกคนในครอบครัอยากรู้....


อยากให้เจอกันนะ ยังตามกันอยู่หรือเปล่านะ?เจอกันตอนหน้าจ้า🙋🙋🙋🙋

ความคิดเห็น