Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 45 : เกิดเรื่อง

ชื่อตอน : Part 45 : เกิดเรื่อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2562 09:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 45 : เกิดเรื่อง
แบบอักษร


ซู้ดดด...อาาา...

ธาวินสูดควันบุหรี่เข้าเต็มปอดก่อนพ่นออกมายาว ๆ ควันสีเทาลอยคลุ้งอยู่รอบ ๆ ตัวเขาก่อนสลายไป เขาอัดควันซ้ำเข้าไปอีกครั้งหนึ่งเพื่อปรับอารมณ์ของตัวเองให้เป็นปกติ

คนตัวสูงหลับตาเพื่อทบทวนความรู้สึกของตัวเอง เขานึกถึงใบหน้าหวานฉ่ำของเพื่อนรัก ริมฝีปากแดงสดใสที่แต้มไปด้วยรอยยิ้ม เขารู้สึกหวั่นไหวกับเพื่อนคนนี้ตลอดเวลายามที่กอดคอกลิ่นกายที่โชยมาไม่เหมือนผู้ชายทั่วไปแต่กลับหอมเย้ายวนอย่างประหลาด

ช่วงเวลาที่คิดถึงสัมผัสที่นุ่มมือของเพื่อนรัก ภาพของแทนไทก็แทรกเข้ามาในความคิด ร่างเล็ก ๆ บอบบางที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา ผิวกายและสัมผัสเนียนนุ่มที่ยากจะปล่อยมือ กลิ่นหอมที่ไม่ได้ปรุงแต่งที่ติดอยู่ปลายจมูก ใบหน้าสวยหวานยามแสดงอารมณ์หลากหลายตอนอยู่กับเขา ยิ่งริมฝีปากอวบอิ่มยามขยับยิ้มช่างชวนให้หลงใหลอย่างบอกไม่ถูก

“โอ๊ยย...!! เป็นอะไรไปวะกู?!” ธาวินปาบุหรี่ลงบนพื้นใช้เท้าขยี้ละอองไฟที่ยังติดอยู่จนดับ สองมือขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิงเพื่อลบภาพความวุ่นวายที่อยู่ในหัวของเขา

อารมณ์ของเขายังไม่เป็นปกติแต่เขาก็ต้องรีบกลับเข้าไปข้างใน ป่านนี้ภีมพลคงจะออกจากห้องน้ำมาแล้ว เขาไม่อยากทิ้งให้เพื่อนรักอยู่กับผู้หญิงรอบจัดอย่างทิฟฟานี่นาน ๆ


..........


“ว่าไงครับคุณแทนไท...จะยอมไปกับผมมั้ย? ผมจะเอ็นดูคุณให้เต็มที่เลย” พีรวัสเอื้อมมือเข้าไปดึงแขนคนตัวเล็กกระชากเข้ามากอดไว้

การ์ดสองคนที่คอยคุ้มกันแทนไทถูกกลุ่มชายฉกรรจ์จำนวนมากกว่ารั้งตัวไว้และลากไปรุมทำร้ายจนสลบ

“จะทำอะไร! ปล่อยนะ” ร่างบางดีดดิ้นอยู่ในวงแขนของพีรวัสที่กอดเขาเอาไว้แน่น กำปั้นเล็ก ๆ ทุบไปที่อกล่ำอย่างสุดแรงแต่ไม่สามารถทำอะไรพีรวัสที่พยายามจะซุกหน้าหล่อเข้มไปที่ซอกคอขาว ใบหน้าหวานของคนตัวเล็กบ่ายเบี่ยงหลบปลายจมูกโด่งน่ารังเกียจไปมา

“อย่าาา...ปล่อยกูนะโว๊ยย!!”

เสียงร้องโวยวายของแทนไทดังไปเข้าหูของธาวินที่กำลังเดินเข้าด้านใน บังเอิญว่าเขาเดินอ้อมมาทางด้านหลังคลับเพื่อหลบความวุ่นวายจึงได้ยินเสียงที่คุ้นเคยร้องดังขึ้น ธาวินรีบวิ่งไปหาที่มาของเสียงร้องทันที

“คุณแทน!” ธาวินพบแทนไทกำลังถูกพีรวัสลวนลามจนเสื้อผ้าหลุดรุ่ยเผยผิวขาวเนียนต่อหน้าชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ที่จ้องมองอย่างหื่นกระหายพร้อมกับคำพูดลามกหยาบคายที่พูดถึงคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดของพีรวัส ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วร่างเล็ก ๆ อย่างหยาบคาย แทนไทรู้สึกขยะแขยงสัมผัสจากพีรวัสจนอยากจะต่อยเขาให้คว่ำคามือแต่ก็ทำไม่ได้

“ธาวิน...อย่าเข้ามา” แทนไทรีบร้องห้ามเพราะอีกฝ่ายมีจำนวนคนมากกว่าต่อให้ธาวินเก่งแค่ไหนลำพังตัวคนเดียวคงสู้พวกมันไม่ได้แน่ ๆ

ในหัวของธาวินตอนนี้ว่างเปล่าไปหมดกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า ใบหน้าขาวร้อนวูบขึ้นมาราวกับโดนไฟเผา เขาโมโหจนไม่ได้ยินเสียงร้องห้ามของแทนไท สองเท้ารีบก้าวยาว ๆ เข้าไปหาพีรวัสอย่างไม่เกรงกลัว

“มึงจะทำอะไรวะไอ้หน้าอ่อน!” ลูกน้องหน้าเหี้ยมของพีรวัสเข้ามายืนขวางหน้าธาวินไว้ ชายหนุ่มยืนจ้องตอบพวกมันอย่างเอาเรื่อง

“กูจำไอ้เด็กนี่ได้..ผัวของไอ้หน้าหวานนี่! คราวก่อนแม่งอัดพวกกูเกือบตาย” หนึ่งในลูกน้องหน้าเหี้ยมที่เคยหาเรื่องแทนไทชี้หน้าธาวิน

พีรวัสหันไปมองธาวินด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เขารู้สึกไม่ถูกชะตากับเด็กหนุ่มตั้งแต่เจอกันครั้งนั้น

“อย่า! ปล่อยเขาไป...นั่นแค่นักศึกษาฝึกงานธรรมดาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับผม” แทนไทรีบห้ามพีรวัสไม่ให้ทำร้ายธาวิน

“เชอะ! เป็นห่วงกันมากหรอ?! สงสัยจะไม่ใช่แค่เจ้านายกับลูกน้องธรรมดาอย่างที่ลูกน้องผมว่าซ่ะละมั้ง” พีรวัสยิ้มเหี้ยมที่มุมปากด้วยความไม่พอใจ

“เจอมึงก็ดีแล้ว! คราวที่แล้วทำไว้กูซ่ะแสบ...วันนี้กูจะได้คิดบัญชีกับมึงซักที เฮ้ยย!! พวกมึงกระทืบมันเอาให้ลุกไม่ขึ้นเลยนะโว้ย!” พีรวัสตะโกนสั่งลูกน้องที่รอจะทำร้ายธาวินอยู่แล้ว


..........


“หลีกไป...อ๊ะ..” ภีมพลที่ลุกขึ้นยืนอยู่ ๆ ก็เกิดมึนหัวขึ้นมากระทันหันร่างบางเซเหมือนคนไม่มีแรงจนต้องทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตามเดิม

“พี่ภีมเป็นอะไรไปคะ?!” ทิฟฟานี่แกล้งตกใจรีบเข้ามาประคองชายหนุ่มเอาไว้แสร้งทำว่าเป็นห่วงเขานักหนา

“ถอยไป!...อย่ามายุ่งกับฉัน” ภีมพลผลักหญิงสาวที่เข้ามาประคองเขาออกอย่างรำคาญ

“พี่ภีมเมามากแล้ว ทิฟนี่ว่าพี่ภีมพักหน่อยดีกว่านะคะ”

“ฉันไม่เมา...เธอเอาอะไรให้ฉันดื่ม” ชายหนุ่มพูดอย่างรู้ทันแต่ร่างกายเขาตอนนี้รู้สึกไม่มีแรงแม้แต่จะยืนขึ้นเลย

“เปล่านะคะทิฟนี่ไม่ได้ทำอะไรนะคะ” หญิงสาวที่เกาะแขนภีมพลทำหน้าซื่อตาใสปฏิเสธสิ่งที่เขาพูด

“ปล่อย!” ชายหนุ่มพยายามปัดมือทิฟฟานี่ที่เกาะแขนอยู่ให้หลุด แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล

“พี่ภีมคงเมามากแล้วเดี๋ยวทิฟนี่พาไปพักนะคะ” หญิงสาวพยุงชายหนุ่มที่พยายามปัดมือเธอออกขึ้นอย่างยากลำบาก ด้วยรูปร่างที่เล็กกว่าทำให้ภีมพลล้มลงทับทิฟฟานี่บนโซฟา ลมหายใจอุ่น ๆ กับใบหน้าหวาน ๆ ที่อยู่ไม่ห่างทำเอาทิฟฟานี่ตื่นเต้นไปกับความหล่อของเขาจนหัวใจเต้นแรง หญิงสาวชูมือเรียกการ์ดที่ยืนดูแลอยู่ใกล้ ๆ ให้มาช่วยพยุงภีมพลไปยังห้องที่เตรียมไว้ โดยกำชับไม่ให้บอกใครว่าพาภีมพลไปไว้ที่ไหน

“คนที่ฉันนัดไว้อยู่ในห้องแล้วใช่มั้ย” ทิฟฟานี่ถามการ์ดที่อยู่หน้าห้อง

“ครับ”

“พาพี่ภีมเข้าไปข้างใน” ทิฟฟานี่หันไปสั่งการ์ดที่หิ้วปีกภีมพลที่มีอาการอ่อนระทวยหายใจหอบแรง ใบหน้าหวานแดงก่ำเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ที่ผุดขึ้นเต็มหน้า

“พวกนายเฝ้าหน้าห้องไว้ ห้ามไม่ให้ใครเข้ามาเด็ดขาดเข้าใจมั้ย?!”

“ครับ! คุณหนู”

ทิฟฟานี่สั่งการ์ดที่ยืนอยู่หน้าประตูก่อนตัวเองจะเดินยิ้มอย่างอารมณ์ดีเข้าไปในห้อง



::::::::::

ความคิดเห็น