นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

เพื่อนจอมเผือก (อัพครบ)

ชื่อตอน : เพื่อนจอมเผือก (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2562 09:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนจอมเผือก (อัพครบ)
แบบอักษร

​ช่วงเย็นของวัน

​วันนี้เจ้าของร้านเหนื่อยล้าเหลือเกิน ไม่คิดว่า จะฟลุ๊กมีคนมาสั่งกาแฟไปเลี้ยงแขก มีงานประชุมกองทุนหมู่บ้าน คงเป็นกองทุนกลุ่มออมทรัพย์เงินล้านอะไรประมาณนั้น ประธานกองทุนก็เป็นแม่ของพุทจีบเอง ป้าตาลมีใจโอบอ้อมอารีผิดกับพุทจีบเพื่อนสนิท ที่คอยจะชิงดีชิงเด่นกับเธอเรื่อยมา

พิมพ์ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร ต่อหน้าใสซื่อแต่ลับหลัง พุทจีบเป็นคนที่ไม่น่าคบหาเนื่องจากปากไม่ค่อยดี และที่สำคัญค่อยอ่อยปลัดธนาอยู่บ่อยๆ เธอไม่ได้หึงหวงธนาแต่กลัวว่าจะพลาดท่าเสียที ผู้หญิงอย่างพุทจีบเข้า

"วันนี้ขายดิบขายดีเชียวนะจ๊ะเพื่อนพิมพ์ แล้วพี่ธนาเขามาอยู่บ้านเธอหรอ เห็นเจ้าแทนบอกว่าแม่เขากำลังจะเจรจาสู่ขอเธอ น้องเดียร์จะได้มีพ่อซักที"มือเรียวเล็กที่กำลังเก็บของต้องหยุดชะงักทันที

​"พุทจีบ..ถ้ารู้ว่าตัวเองปากเสียนะ ก็ควรพูดแต่น้อยถึงจะดี ฉันละสงสารแม่เธอจังป้าตาลนะเป็นคนดี พูดดีแต่ทำไมเธอไม่ได้ข้อดีของแม่มาเลย"

​"ฉันไม่ใช่แม่นี่ แค่ถามทำไมต้องพูดโน่นนี่ด้วยตอบมาก็จบละ"พิมพ์ส่ายหัวไม่รู้ว่าถ้าเปรียบบัวสี่เหล่าไม่รู้ว่าพุทจีบ จะอยู่เหล่าไหนกันแน่หรือจะเป็นบัวเต่าถุยหรือเปล่านะ

​"พุท..ทำไมเธอถึงอยากรู้เรื่องของฉันนัก ทั้งๆที่ฉันนะ ไม่อยากรู้เรื่องของเธอเลยสักนิดเดียว ไม่เคยจะเอ่ยถึงเธอสักครั้ง ถ้าเธอคิดว่าเธอยังเป็นเพื่อนฉันอยู่ ช่วยคิดสักนิดก่อนจะพูดอะไร อย่าให้คนเขาดูถูกดูแคลน ว่าสมองไม่มีรอยหยัก และฉันจะบอกเธออีกครั้งนะ ฉันกับพี่ธนาเราเป็นแค่เพื่อนกัน แต่เขาไม่ได้คิดกับฉันแค่เพื่อน เขาชอบฉันทั้งๆที่ฉันก็ไม่เคยที่จะไปอ่อยเขา เหมือนที่เธอทำพยายามอย่างมากแต่ดูท่าทางจะแห้วนะ"

​"ยัยพิมพ์..ฝากไว้ก่อนเถอะ"

"จ่ะ..โชคดีนะจ๊ะแม่สมองปลาทอง"พุทจีบรีบปั่นจักรยานไปแบบไม่เหลียวหลัง คนอะไรชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านจริงๆ ฉายาพุทจีบรู้โลกรู้ที่คนเขาตั้งให้ คงจะเหมาะสมกับเธอมากทีเดียว

"แม่จ๋า..หนูระบายสีสวยมั้ย?"

"ฟอดดด สวยค่ะโอ้ว..นี่สีติดหน้าหนูเลยนะคะ วันนี้แม่จ๋าเหนื่อยจังเลย อยากได้กำลังจากลูกสาวจังเลยค่ะ สงสัยจะลืมมั้งคะ"

"หนูไม่ลืมค่ะ..แม่จ๋านั่งตรงนี้นะคะ"

"ค่ะ.."

"ยิ้มทำไมคะ?"

"ก็แม่จ๋ามีความสุขนี่คะ แม่ก็ต้องยิ้มสิคะมีลูกน่ารักแบบนี้ช่างมีความสุขจริงๆเลย"เด็กหญิงตัวน้อยยิ้มจนตาหยี เธอใช้หัวแม่โป้งทั้งสองข้าง นวดคลึงบริเวณขมับให้ผู้เป็นแม่ เพลงพิมพ์หลับตาพริ้มเธอมีความสุข มากกว่าอะไรทั้งหมดแม้ว่ามือเล็กๆจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่นี่คือความสุขของคนเป็นแม่

"ขอให้แม่จ๋าของหนู มีสมองอันฉลาดนะคะ นี่คือคำอวยพรจากลูกค่ะ ฟอดด หนูรักแม่ที่สุดเลย"

"เอ้า..วันนี้สั้นจังลูกลืมอะไรไปอย่างนะคะ"

"หนูพูดหมดแล้วค่ะ.."

"แม่ใหญ่ว่าไม่หมดนะ..ขาดไปคำหนึ่งลูก"เด็กหญิงทำท่าคิด เธอเดินกลับไปกลับมา

​"อ๋อ..หนูรู้แล้วค่ะแม่จ๋า..โอมมะลึกกึกกึ๋ยเป่าเพี้ยงๆคริๆ..จบแล้ว"

​"วันหลังก็อย่าลืมสิคะ.."

"ค่ะ..ก็หนูลืมนี่นา แม่จ๋าเหนื่อยหรอคะ?"

"ตอนแรกก็เหนื่อยนะ พอลูกเป่าโอมเพี้ยงแม่ก็หายเลยค่ะ แล้วตอนนี้ลูกหิวมั้ยจ๊ะ?"เด็กน้อยเมียงมองไปที่หน้าบ้าน ซึ่งมีรั้วรอบขอบชิดด้วยเหตุผลที่ว่า บ้านมีแต่ผู้หญิงเพลงพิมพ์เลยติดกล้องวงจรไว้หลายตัว แถมมีดุ๊กดิ๊กหมาพันธ์อีกตัวไว้อีก

"ลุงธนาบอกว่าจะมาทานข้าวกับเรานี่คะ"

"ลูกจะรอหรอคะ?"

"ค่ะ..แม่จ๋าว่าเรารอดีมั้ยคะ?"

"ลูกสาวว่ายังไง แม่จ๋าก็ว่าตามนั้นค่ะ น้องเดียร์จ๋าแล้วถ้าแม่จ๋าจะมีแฟน หนูจะยอมให้แม่จ๋ามีแฟนมั้ยคะ?"

​"ไม่ค่ะ..ป่ะป๋าอยู่บนสวรรค์ต้องโกรธแม่จ๋าแน่ๆหนูรักป่ะป๋าคนเดียวค่ะ ห้ามแม่จ๋ามีแฟนด้วย"

​"ค่ะ...แม่จ๋าจะอยู่กับลูกตลอดไป ไม่มีแฟนแน่นอนค่ะ"

"ดีค่ะ..คิกๆ แม่ใหญ่ว่าดีมั้ยคะ?"

"ต้องดีสิลูก..แม่ใหญ่ว่าได้ยินเสียงแตรรถนะสงสัยลุงธนาจะมาแล้วมั้งคะ?"

"จริงด้วยค่ะ.."

ผู้ที่มาใหม่หอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรัง มีทั้งของกินและของเล่น แต่น้องเดียร์ทำหน้าหงอยๆเมื่อไม่มีตุ๊กตาอย่างที่ลุงธนาบอกไว้ ชายหนุ่มเห็นแล้วอากัปกิริยาสาวน้อย แต่เธอไม่ค่อยจะเอ่ยตรงๆ

"เอ๊ะ..ลุงว่าลืมอะไรไปอย่างนะ เดี๋ยวลุงมานะครับคนเก่ง"ลุงธนาก้าวยาวๆไปที่รถ ก่อนจะอุ้มตุ๊กตาหมีตัวใหญ่เดินเข้ามา แต่ไม่ใช่สีฟ้าอย่างที่น้องเดียร์ต้องการ แต่เด็กหญิงตัวน้อยก็กระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ

"ทำไมถึง..."

​"ฟังนะจ๊ะ ที่ลุงไม่ซื้อสีฟ้ามาให้หนู เพราะที่ร้านขายหมดเกลี้ยงเลยครับ รู้มั้ยว่ามีคนชอบสีฟ้าเหมือนหนูเยอะเลย เขาก็เลยขายเกลี้ยงร้านเหลืออยู่ตัวเดียวเอง แต่หนูรู้มั้ยว่าสีน้ำตาลกับสีฟ้าต่างกันยังไง?"

​"ยังไงคะ?"

"ก็สีฟ้าเวลาที่มันเปื้อน มันก็จะมองเห็นไงแล้วมันก็จะไม่สวยงาม แต่สีน้ำตาลถึงมันจะเลอะ แต่มันก็มองไม่เห็นง่ายๆหรอก จริงมั้ยเด็กน้อย?"

"จริงค่ะ..โอ้ยย..ตัวโตกว่าหนูอีกนะคะ"

"ใช่ครับ..จะถือไหวหรือเปล่านะ ตัวแค่นี้"

"หนูให้แม่จ๋าช่วยถือค่ะ"

"ครับ..งั้นไปทานข้าวกันดีกว่านะ ไปเล้ยย.."

อาหารมื้อเย็นเป็นแบบง่ายๆ ที่น้องเดียร์กินได้ พิมพ์ฝึกให้ลูกกินผักผลไม้ตามฤดูกาล แล้วลูกก็กินได้ไม่เกี่ยง แต่จะต้องรสจืดๆสักนิด

"วันนี้น้าทำห่อหมก แล้วก็ต้มยำกุ้ง แกงจืดสาหร่ายให้น้องเดียร์ ธนาไปกลับไปกินข้าวบ้าน เดี๋ยวแม่เขาจะน้อยใจเอานะ"

"แม่ไม่อยู่หรอกครับ แม่กับพ่อไปกินโต๊ะจีนที่งานแต่งกว่าจะกลับก็คงสองทุ่ม เจ้าแทนช่วยขับรถไปให้ แต่เมื่อกี้พี่มาเห็นพุทจีบปั่นจักรยานสวนไป เขามาวุ่นวายกับพิมพ์หรือเปล่า?"

"เปล่าหรอกค่ะ แค่มาจิกกัดตามประสา พิมพ์ไม่ถือสาหรอกค่ะ ทานข้าวเถอะค่ะ แล้ววันนี้ประชุมเรื่องอะไรคะดูนานจัง"ธนาแอบยิ้ม เหมือนว่าคนข้างกายจะคิดถึงเขา อยากให้เป็นแบบนั้นจริงๆ

"ท่านผู้ว่าแจ้งเรื่อง ภัยหนาวแล้วก็เรื่องไข้หวัด จากมลพิษในอากาศ น้องเดียร์ให้อยู่ในบ้านนะ ข้างนอกมันมีลม แล้วก็ขี้ฝุ่นเยอะเดี๋ยวจะไม่สบาย"

"ค่ะ..หนูอยู่กับแม่ใหญ่ อยู่ในบ้านค่ะ"

"ดีจ่ะ..ปิดประตูบ้านให้ดีนะพิมพ์"

"ค่ะ..ไม่ต้องห่วงค่ะ มีดุ๊กดิ๊กเป็นยามเฝ้าบ้านอยู่แล้ว ท่ทางพี่ธนาจะหิวนะคะ ทานเยอะๆค่ะแม่คงดีใจที่กับข้าวหมดเกลี้ยงทุกวัน"

"ก็ของมันอร่อยนี่นา น้าพรรณไม่ต้องห่วงฮะรับรองว่าไม่มีของเหลือแน่ๆ เอ่อ..แล้วเจ้าดุ๊กดิ๊กต้องฉีดวัซีนหรือยัง?"

"ยังไม่ครบหรอกค่ะ ถ้าครบเมื่อไหร่เดี๋ยวพิมพ์จะบอก แต่ตัวมันใหญ่เกินพิมพ์คงพาไปไม่ไหว"

"ก็บอกพี่แล้วกัน แต่ลุงห้ามให้น้องเดียร์ไปอยู่ใกล้ดุ๊กดิ๊กนะ เราไว้ใจไม่ได้หรอกเข้าใจมั้ยคะ?"

"ค่ะ..แต่ดุ๊กดิ๊กเขารักหนูนะคะ"

"แต่แม่พิมพ์กับแม่ใหญ่รักหนูมากกว่าลูก เชื่อลุงนะ"

"ค่ะ..แม่จ๋าหนูอิ่มแล้วค่ะ"

"จ่ะ..งั้นลูกดื่มน้ำอุ่นนะ แม่จ๋าห้ามลูกดื่มน้ำเย็นนะ"

"ค่ะ..งั้นหนูไปดูการ์ตูนนะคะ"

"จ่ะ.."

หลังอาหารค่ำธนาอยากพูดเรื่องของเขา กับเพลงพิมพ์แต่ดูเหมือนเธอ จะไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดเลยสักนิด แต่เขาก็จะรอต่อไปไม่ว่านานแค่ไหนก็ตาม เขายังมีโอกาสพูดเพราะพิมพ์ไม่เหมือนคนอื่น เขาชอบเธออยากขอเธอเป็นแฟน

​"พิมพ์..แม่ขอถามลูกตรงๆนะ ลูกคิดยังไงกับธนา ทำไมลูกไม่บอกเขาไปว่าลูกยังไม่ลืมผู้ชายคนนั้น"

​"หนูลำบากใจค่ะแม่ ยิ่งพี่ธนาดีกับเรามากเท่าไหร่ หนูยิ่งไม่กล้าทำร้ายจิตใจเขา หนูไม่ดีพอสำหรับเขาหรอกค่ะ คนมีตำหนิด่างพร้อยหนูไม่กล้าแม้แต่จะคิดไปไกลขนาดนั้นค่ะ"

"พิมพ์..แต่พี่เขารักลูกนะ เขารักยัยหนูของเราเขาพูดกับแม่บ่อยๆ ถ้าไม่ชอบเขาก็บอกเขาไปเถอะลูก เขาจะได้ตัดใจจากเราไปซะ"

"หนูรู้ค่ะ..ขอเวลาหนูหน่อยนะคะแม่ สักวันพี่ธนาต้องเจอคนดีๆ และเพรียบพร้อมหนูจะยินดีกับเขามากเลย หัวใจของหนูไม่ได้คิดกับเขาแบบนั้น ตอนนี้หนูขอมีน้องเดียร์คนเดียวก็พอค่ะ แม่ไปพักเถอะนะคะแล้วหนูก็ขอบคุณ ที่แม่สละทุกอย่างเพื่อหนู เพื่อหลาน"สองแม่ลูกสวมกอดกัน สายตาสองคู่เพ่งมองไปที่ร่างน้อย ที่กำลังหลับสนิทน้องเดียร์กอดตุ๊กตาไว้ในอ้อมแขนแนบแน่น

พรรณเพ็ญเออรี่ออกจากครูมัธยม เพื่อขอเวลาที่เหลือ ได้มาอยู่กับลูกสาวคนเดียวของนาง และหลานสาวตัวน้อย หลังจากที่สามีเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ได้เงินชพค.มาจำนวนหนึ่ง ปรับปรุงซ่อมแซมบ้านใหม่ ขยายออกไปอีกสร้างร้านกาแฟเล็กๆ ตามที่พิมพ์ต้องการ 

เธอบอกคืนอพาร์ทเมนต์ หลังจากที่ทราบข่าวจากมารดา ว่าบิดาเสียชีวิตแล้วตลอดเวลาที่เธอไปเรียนต่อที่อเมริกา ในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยน เธอทำงานไปด้วย กระทั่งได้รู้จักกับโจนาธาน หรือเฮียโจ ทั้งคู่ตัดสินใจอยู่ด้วยกันเธอไม่เคยไปที่บ้านเขา เพราะคิดว่าพ่อแม่เขาคงไม่ยอมรับเธอแน่ๆ 

เพลงพิมพ์ไม่ได้บอกเขาตอนที่เธอกลับมา เพราะได้ข่าวว่าพ่อแม่ของเขา กำลังจะให้เขาหมั้นหมายกับผู้หญิงที่คู่ควร ถ้าเขารักเธอจริงไม่เห็นเธอเป็นของเล่น เขาต้องพูดแต่เขาก็ไม่พูด และยิ่งเพลงพิมพ์รู้ว่าตัวเองท้อง เธอยิ่งไม่อยากรอฟังคำตอบจากเขา

เธอเดินทางกลับมาเมืองไทย ทั้งๆที่ไม่ได้ร่ำลาและก็ไม่จำเป๋นที่จะต้องร่ำลา สำหรับคนเลวคนนั้นแม้ตายก็คงไม่ได้เผาผีแน่นอน 

​โฮ่งๆๆๆๆ โฮ่งๆๆๆ

​"แม่..ทำไมเจ้าดุ๊กดิ๊กเห่าล่ะคะ ปกติก็ไม่เคยเห่านี่นา"เพลงพิมพ์จูงมือมารดามาที่ริมหน้าต่าง กวาดสายตาไปรอบๆ ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ

"เจ้าดิ๊กนะมันก็เห่าไปตามเรื่อง แค่ใบไม้ไหวมันก็เห่า ไม่มีอะไรหรอกเราเปิดไฟสว่างแบบนี้คงไม่มีอะไร แล้วจ่าแม้นก็อยู่ข้างบ้านเรานี่เองลูก ไปนอนเถอะ

"ค่ะแม่..หนูรักแม่นะคะ"

"แม่ก็รักลูกจ่ะ..แม่เสียดายที่พ่อเขาไม่มีโอกาสได้เห็นเจ้าเด็กแสบของเรา แม่จุดธุปบอกเขาทุกวันให้ปกป้องคุ้มครองพวกเรา นอนเถอะจ่ะถ้าลูกเหนื่อยก็พักบ้างก็ได้นะ"

"ค่ะแม่.."

เพลงพิมพ์ล้มตัวลงนอนข้างลูกสาวตัวน้อย เธอคิดวางอนาคตไว้ให้ลูก และจะบอกกับลูกเมื่อเขาโตกว่านี้สักนิด พอที่จะรับรู้เรื่องราวต่างๆได้ แต่ที่แน่ๆจะบอกลูกสาว ไม่ให้หลงคารมผู้ชาย เพราะเธอไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ ต้องซ้ำรอยแม่อีกครั้ง...



​สงสารพี่ธนา น้องพิมพ์แง้มประตูใจสักนิดเถอะนะ อดีตอันเลวร้ายก็ปล่อยมันผ่านไปค่ะ🙋🙋🙋คนอ่านยังติดตามมั้ยคะชูมือหน่อยจ้า

ความคิดเห็น