นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

เป็นไปได้ยาก

ชื่อตอน : เป็นไปได้ยาก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2562 13:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เป็นไปได้ยาก
แบบอักษร

อำเภอฝางจังหวัดเชียงใหม่

เช้าเดือนธันวาคม ในวันที่อากาศหยาวเหน็บเด็กหญิงตัวน้อยวันสองขวบครึ่ง ใส่เสื้อหนาเตอะ กางเกงขายาวเพื่อเพิ่มความอบอุ่น ให้กับร่างกายอ้วนกลมนั้น เธอเดินวนไปวนมาอยู่ข้างมารดา’เพลงพิมพ์’เธอเป็นหม้ายตั้งแต่อายุ23ปี สาเหตุเพราะไปหลงคารมผู้ชายเลวๆคนหนึ่งเข้า และเธอก็ตั้งท้องในวันที่เธอเรียนจบ แต่ยังไม่ทันได้ใบปริญญามาให้มารดาได้ชื่นชม เธอต้องเดินทางกลับมาประเทศไทย เพราะการเสียชีวิตของบิดาอย่ากะทันหัน

เวลาผ่านไปแล้วสองปีครึ่ง ตอนนี้นาเดียร์อายุสองขวบครึ่งน้องเดียร์เป็นเหมือน แก้วตาดวงใจของแม่พิมพ์กับคุณยายพรรณ ตั้งแต่วันที่พิมพ์กลับมางานศพผู้เป็นบิดา เธอไม่เลยเล่าเรื่องของสามีเธอเลย เมื่อลูกน้อยถามเธอได้แต่บอกว่าป่ะป๋าไปอยู่บนสวรรค์แล้ว ไม่อยากรื้อฟื้นถึงความหลัง ไม่อยากไปพูดถึงความโง่งี่เง่าของตัวเองอีก

เพลงพิมพ์เป็นคนสวยมีหนุ่มๆขยันมาขายขนมจีบกัน ไม่เว้นแต่ละวันแต่เธอหาได้สนใจใครไม่ เพราะทั้งชีวิตเธออุทิศเวลาให้กับร้านกาแฟเล็กๆ และลูกสาวตัวน้อยที่กำลังโตช่างพูดช่างเจรจา วันเวลาที่ผ่านมาเธอเหลือเพียงมารดาคนเดียวเท่านั้น ที่คอยอยู่เคียงข้างในวันที่อ่อนล้า แม่กับลูกสาวตัวน้อยคือที่พึ่งของเธอ

เพลงพิมพ์ไม่มีน้ำตาให้คนเลวๆคนนั้น เธอสามารถเลี้ยงแม่ได้เลี้ยงลูกสาวตัวเองได้ ด้วยอาชีพที่สุจริตชาวบ้านร้านช่องต่างก็นินทา ว่าท้องไม่มีพ่อจนต้องย้ายบ้านหนี และเธอเองก็ขี้เกียจไปต่อล้อต่อเถียงกับคนปากว่าง ถ้าได้สุมหัวตรงทางสามแพ่งเมื่อไหร่นั่นคือสามแยกปากหมาดีๆนี่เอง

แต่การย้ายที่อยู่ไม่ใช่การแก้ปัญหา เพราะก็ยังมีคนพูดไม่หยุดปากแต่คราวนี้เพลงพิมพ์ ไม่อยู่นิ่งตอบโต้ไปบ้างทำเอาขาเผือกนิ่งไปบ้าง เพราะเธอไม่ได้ไปสร้างความเดือดร้อนให้ใคร เธอมีอาชีพสุจริตไม่ได้งอมืองอเท้าไปสร้างภาระให้ใครต้องเดือดร้อน และลูกสาวก็ยังน่ารักเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่าย

แม้เพลงพิมพ์จะเป็นคนนิ่งๆ แต่ก็มีชายหนุ่มที่เข้านอกออกในบ้านนี้ได้ หนุ่มรูปงามคนนั้นคือพงษ์ธนาปลัดอำเภอหนุ่มอนาคตไกล อายุ29 ปีเขาเป็นรุ่นพี่ที่เรียนจบม.ปลายโรงเรียนเดียวกัน พ่อแม่รู้จักกันธนาไม่ได้รังเกียจที่พิมพ์เป็นแม่หม้าย เขาพร้อมจะยกขันหมากมาสู่ขอ เพื่อแต่งงานกับเธอทันทีที่พิมพ์เปิดใจ

แต่พิมพ์ระมัดระวังตัวเองเสมอ เธอไม่ได้ให้ความหวังกับธนาเลยแม้แต่น้อย แถมยังบอกเขาว่าไม่ต้องมารอเธอ เพราะคนดีๆอย่างเขาต้องได้พบคนทีดีไม่ใช่ผู้หญิงมีตำหนิอย่างเธอ แต่ธนาก็จะรอต่อไปแม้จะนานเท่าไหร่ เขาก็จะรอจนกว่าพิมพ์จะเห็นว่าเขานั้นดีพอสำหรับเธอ

“แม่จ๋า..แม่ใหญ่ทำโจ้กให้หนูกินค่ะ”

“ขอบคุณแม่ใหญ่หรือยังคะน้องเดียร์”

“ขอบคุณค่ะแม่ใหญ่”

“แม่ใหญ่ไม่อยากได้คำว่าขอบคุณเลย แต่ว่าอยากได้หอมฟอดใหญ่ๆเลยจะได้มั้ยนะ?”

“ได้ค่ะฟอดดด พอมั้ยคะ?”

“ฟอดดด ชื่นใจจัง แม่ใหญ่นะมีความสุขที่สุดในโลกเลย ที่มีน้องเดียร์อยู่ด้วย ฟอดด หนูรักแม่ใหญ่มั้ยลูก?”

“ค่ะหนูรักแม่จ๋า แล้วก็รักแม่ใหญ่ด้วยค่ะ แล้วหนูจะกินโจ้กได้หรือยังน้า..”

“ให้แม่ใหญ่ป้อนนะ”

“แต่ว่าหนูอยากกินเองค่ะ”

“มันร้อนนะสิลูก แม่ใหญ่เป่าก่อนดีหว่านะ”

“ค่ะ..ใจเย็นๆนะคะเดี๋ยวมันจะหกค่ะ”

“ค่ะเด็กน้อย..พูดเยอะจริงๆ”

“หนูพูดคนเดียวค่ะ”

“เด็กตัวน้อยนิดวันนี้ทานอะไรครับ ลุงธนาขอทานด้วยได้มั้ยเอ่ย”ผู้มาใหม่หย่อนก้นลงนั่งข้างๆเด็กหญิงตัวน้อยที่ช่างพูด ช่างคุย

“ต้องถามแม่พิมพ์ค่ะ”เพลงพิมพ์หมั่นเขี้ยวลูกสาวตัวน้อยเหลือเกิน ที่เปิดโอกาสให้ลุงธนาอยู่เรื่อยเลย

“พี่ธนาไปตักเองเถอะค่ะ แม่น่าจะทำไว้เผื่อ”

“ได้สิครับ เดี๋ยวลุงมาทานด้วยนะครับ”

“ค่ะ..หนูจะกินแข่งกับลุง เพราะหนูกินแป๊บเดียวก็หมดชามแล้ว”

“รอก่อนนะครับ”

“ค่ะ”

เพลงพิมพ์ส่ายหัว มันช่างยากเหลือเกิน ที่เธอจะทำใจให้ยอมรับพงษ์ธนาได้ เขาดีเกินไปสำหรับเธอคนอย่างเขาต้องได้เจอคนดีๆเข้าสักวัน จะต้องไม่ใช่แม่หม้ายที่เรือพ่วงอย่างเธอแน่นอน เขาเป็นสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้ว ไม่เคยจะแตะเธอแม้แค่ปลายเล็บ

“วันนี้มีงานที่ไหนหรอคะ เห็นใส่เครื่องแบบเต็มยศ”

“มีประชุมที่จังหวัด คงกลับมาเย็นเลยลุงขอมากินข้าวเย็นด้วยจะได้มั้ยครับสาวน้อย?”

“น้าว่าธนาย้ายมาอยู่บ้านนี้ไม่ดีกว่าหรือไง จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา”ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีความหวัง แต่คนที่เขาอยากให้พูดแบบนี้น่าจะเป็นพิมพ์มากว่า

“น้าพรรณ..ถ้าพิมพ์พูดนะครับผมจะดีใจมากเลย แต่นี่สองปีแล้วนะครับพิมพ์ไม่เคยใยดีผมเลย แต่ผมก็จะรอต่อไปครับจนกว่าพิมพ์จะพร้อม”ธนาพูดอย่างมีความหวัง เขาคิดว่าไม่มีปัญหาเรื่องพ่อเลี้ยงกับลูกเลี้ยงแน่ เพราะเขาก็รักน้องเดียร์เหมือนลูกสาวเขาคนหนึ่ง

“พี่ธนารีบกินเถอะค่ะ เดี๋ยวจะสายนะคะ”

“พี่ขออเมริกาโน่ใส่แก้วด้วยนะ เผื่อประชุมนานเดี๋ยวจะหลับซะก่อน”

“ค่ะ..เดี๋ยวพิมพ์ชงให้ ไม่ต้องจ่ายเงินนะเพราะที่ให้ไว้ยังกินได้อีกหลายวัน พิมพ์บอกแล้วไงคะว่าพิมพ์ขายกาแฟไม่ใช่ขายกับข้าว จะมาผูกปินโตกินแบบนี้ไม่ได้นะคะ”

“มันก็เหมือนกันนั่นแหละน่า งั้นลุงไปก่อนนะครับเด็กน้อยวันนี้จะซื้อตุ๊กตามาฝากนะ”

“หนูชอบสีฟ้านะคะ”ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจ ถามทีไรก็บอกว่าหนูมีทุกอย่างแล้ว แต่ก็บอกว่าตัวเองชอบสีฟ้า ธนาก้าวขึ้นรถยังส่งยิ้มมาให้เพลงพิมพ์ เธอยิ้มตอบเขาเหมือนเขาเป็นพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น ทำไมทำใจให้ยอมรับเขาไม่ได้สักทีนะ มันเป็นไปได้ยากจริงๆ

“พี่พิมพ์ซื้อกาแฟใส่วิ๊ปครีม1 แล้วก็ชาเขียววิ๊ป1ค่ะ”

“ตูน..มาแต่เช้าเลยนะจ๊ะ”

“วันนี้เพื่อนจะมาติวหนังสือกันค่ะ หนูบอกว่ามีร้านกาแฟที่อร่อยมากเพื่อนหนูไม่เชื่อค่ะ ก็เลยต้องซื้อไปให้กินก่อน คราวหลังจะให้มาซื้อเอง”

“ก็ไม่น่าไปหลอกเขานี่จ๊ะ”

“เปล่านะคะ..น้องเดียร์หนาวมั้ย?”

“ไม่ค่ะหนูมีเสื้อตัวใหญ่ ไม่หนาวเลย”

“ฟอดดด น่ารักลูกใครนะแก้มหอมจัง”เด็กน้อยดิ้นรนออกจากการกอด เธอไม่อยากเข้าใกล้คนแปลกหน้าไม่อยากให้มาหอม

“อย่ามาหอมหนูนะ..เค้าโป้งแล้ว”

“อุ้ยย..พี่ขอโทษจ่ะ”การ์ตูนทำหน้าเจื่อนๆ

“ตูนได้แล้วจ่ะ ทั้งหมด50 บาทจ่ะ”

“ขอบคุณค่ะพี่พิมพ์คนสวย...น้องเดียร์วันหลังพี่มาหอมใหม่นะ/ไม่อ่ะโป้งด้วย”เด้กน้อยชูนิ้วโป้งให้หน้างอง้ำเพราะไม่ชอบใจ

“วันหลังมาใหม่นะตูน”

“ค่ะพี่พิมพ์...ลัลล่าๆๆๆ”การ์ตูนปั่นจักรยานจากไปแล้ว เพลงพิมพ์นั่งลงข้างสาวน้อยที่หน้าตางอง้ำ เธอรู้สาเหตุว่าที่ลูกสาวเป็นแบบนั้นเพราะอะไร?

​มาแล้วๆเอาไปอ่านแค่นี้ก่อนนะคะ คนอ่านตามมานะจ๊ะอย่าลืมติดตามเค้านามาตามคำเรียกร้องแล้ว....

ความคิดเห็น