ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 45 :: แผนพังแต่รักพี่นะ

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 45 :: แผนพังแต่รักพี่นะ

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.3k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2562 18:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 45 :: แผนพังแต่รักพี่นะ
แบบอักษร

เรามาถึงร้านเฮียผิงแล้วครับและเป็นอย่างที่พี่สิงฆ์บอกเลย แต่ละคนจัดหนักจัดเต็มมากแต่ที่พีคสุดๆคือพี่ฟ้า! ไม่คิดว่าพี่แกจะซ่อนรูปขนาดนี้อ่ะ พี่ฟ้าใส่เดรสเกาะอกสีแดงแต่มีเสื้อคลุมสีเดียวกัน พอผมถามว่าทำไมแต่งหนักขนาดนี้ คำตอบคือ

"เป่าเค้กเสร็จพวกพี่ไปต่อที่ผับไงน้องรัก มันเป็นเรื่องปกติของพวกพี่ล่ะไม่ว่าจะงานวันเกิดใคร หลังเป่าเค้กแล้วสถานที่ต่อไปคือผับจ้า!"

ก็ว่าทำไมพี่มันแต่งตัวซะจัดเต็ม อ่อ ที่แต่งแบบนี้เพราะไปผับ ไปโชว์สาวๆสินะ?

"ไม่ต้องมองพี่แบบนั้นเลยครับ พี่แค่แต่งตามปกติเอง"

พี่สิงฆ์รีบแย้งเมื่อเห็นสายตาผม

"ปีที่แล้วมันแต่งอ่อยสาวกว่านี้อีกจ้า"

พี่ฟ้าทิ้งระเบิดแล้วเดินนำคนอื่นๆเข้าร้านไป ผมไม่เอาเรื่องสมัยเก่าของพี่เขามาทำให้หงุดหงิดหรอกเพราะตอนนั้นผมยัฃไม่รู้จักพี่เขาแต่ถ้าในปัจจุบันทำจริงๆล่ะก็ ผมเอาตายอ่ะ

หลังจากเข้าร้านมาครบองค์ประชุม งานเลี้ยงขนาดย่อมก็เริ่มต้นขึ้น พวกพี่มันไม่ค่อยกินเท่าไหร่เพราะเก็บท้องไปที่ผับ กระเพาะพวกพี่มันวันนี้รองรับแค่เบียร์อย่างเดียวอ่ะดูจากทรงแล้ว

"ถ้ารู้ว่าจะไปผับกัน ผมไม่ชวนมาที่นี่หรอก"

จริงๆนะ พวกพี่เขาไม่ค่อยเต็มที่อ่ะมันเลยต่างจากที่ผมคิดไว้ส่วนเพื่อนๆผมดูอึดอัดนิดๆที่พวกพี่แต่งกันจัดเต็ม ขนาดคนในร้านยังเกร็งเลยคงมีแค่ไอ้โซ่ที่ไม่คิดอะไร

"คือ...พวกพี่ก็พึ่งนึกออกเลยไม่ได้บอกเรา"

เนี่ย มันเป็นซะอย่างนี้ไง คือที่ผมคิดอ่ะมันต้องสนุกมากกว่านี้ดิแล้วค่อยทำเซอร์ไพรส์ให้พี่มันแต่ที่ผมเห็นตอนนี้มันไม่ใช่อ่ะแล้วไหนวะที่บอกกับผมว่าจัดสถานที่นั่นนี่อ่ะ มีแค่ผมใช่ป้ะที่ตั้งใจทำให้พี่มันจริงๆอ่ะ พวกพี่ฟ้าหลบสายตาผมหมด ผมเลยถอนหายใจแล้วมองหน้าเพื่อนๆทีละคน ผมเห็นว่าปาล์มกับบัวหน้าเสียส่วนโซ่มันดูหงุดหงิดพวกพี่แล้วขยับออกห่างจากพี่ไพ่

"มีเรื่องอะไรกัน?"

พี่สิงฆ์ถามรอบวงแต่ไม่มีใครตอบ

"ปาล์มขอของหน่อย"

ผมแบมือเอาของจากปาล์ม การ์ดขนาดที่คั่นจำนวนสิบใบที่ร้อยด้วยเชือกธรรมดาๆวางลงบนมือผม ผมวางตรงหน้าพี่มันก่อนขอโทรศัพท์ พี่สิงฆ์ส่งให้ผมด้วยความสงสัยแต่ก็ยืนให้ ผมเข้ายูทูปแล้วเสิร์ชเพลงๆหนึ่งที่ผมตั้งใจจะเปิดให้พี่มันแต่ยังไม่ได้กดเล่น

"บัว"

ผมเรียกบัวก่อนรับกล่องสีขาวที่ผูกโบว์สีชมพูมาแล้ววางลงตรงหน้าพี่สิงฆ์ ตอนนี้ของสามอย่างพร้อมแล้วแต่ที่ไม่พร้อมคือทุกๆอย่างที่วางไว้พังลงมา

"ผมโคตรเชื่อใจพวกพี่เลยอ่ะ ผมตั้งใจจะทำให้พี่มันนะแต่เหมือนเป็นการเล่นของเด็กที่พวกพี่จะยังไงก็ได้ ไหนบอกกับผมว่าจัดเตรียมนั่นนี่แล้วดูที่เกิดตอนนี้ดิ กร่อยกันหมดอ่ะ กินกันไม่เต็มที่เพราะเก็บท้องไปผับคือมันต้องสนุกกว่านี้ป้ะวะ? ผมแบบโคตรเฟลอ่ะ"

"พวกพี่ขอโทษแต่แคตไปกับพวกพี่ได้นะ"

"ผมไม่ได้อยากไปผับ ผมอยากทำแผนที่วางไว้ให้สำเร็จ"

ผมไม่น่าไว้ใจคนพวกนี้เลย ทุกอย่างที่ผมตั้งใจทำคือครั้งแรกที่ได้ทำให้ใครสักคน คนที่พิเศษสำหรับผม แต่มันพังหมดเลยอ่ะ โคตรเฟล โคตรจุก อยากร้องฉิบหายแต่ร้องไม่ออก

"พวกมึงบอกกูมาว่าเรื่องอะไร"

พี่สิงฆ์ถามเพื่อนเขาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ผมหันหน้าหนีก่อนลุกขึ้นยืนแต่พี่สิงฆ์ดึงให้ผมนั่งตามเดิม

"น้องตั้งใจจะทำเซอร์ไพรส์ให้มึง พวกกูก็เห็นดีเห็นงามด้วยและตั้งใจจะช่วยน้องแต่พอนึกออกว่าหลังเป่าเทียนต้องไปผับทุกครั้งไม่ว่าจะวันเกิดใครก็ตาม พวกกูเลย เอ่อ ละเลยแล้วเป็นอย่างที่เห็น"

พี่ฟ้าเป็นคนตอบแต่แม่ง...ละเลยหรอ โคตรดีใจเลยอ่ะ

"พวกมึงทำน้องเสียความรู้สึก รู้ตัวป้ะวะ? กูก็เสียความรู้สึกที่เพื่อนกูละเลยแฟนกู น้องมันไม่เหมือนคนอื่นๆที่ผ่านมา น้องขึ้นชื่อว่าแฟนกู แฟนที่มากกว่าแฟน พ่อแม่และน้องสาวกูยอมรับ ครอบครัวกูยอมรับขนาดนี้แล้วทำไมครอบครัวที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนถึงละเลยวะ? จริงๆถ้าอยากจะไปผับเหมือนทุกทีแค่มึงบอกน้องอ่ะมันไม่ยากหรอก น้องไม่ได้งี่เง่าโวยวายให้พวกมึงแน่ น้องมันอาจจะปรับเปลี่ยนบางอย่างให้เข้ากับสถานที่แล้วทีนี้พวกมึง กู น้อง เพื่อนน้องก็มีความรู้สึกดีๆในวันที่สำคัญของกู กูไม่ได้จะเข้าข้างน้องแต่พวกมึงที่เป็นเพื่อนมานาน มึงเคยเห็นกูมีความสุขกับใครสักคนที่ไม่ใช่พวกมึงหรือยัง?"

"..."

"พวกมึงรู้ป้ะว่าของขวัญที่ดีที่สุดในวันเกิดของกูปีนี้คืออะไร? มันคือน้องอ่ะ"

"แล้วพวกกูล่ะวะ?"

พี่ฟ้าพูดด้วยเสียงสั่นๆ นี่ผมทำให้พวกพี่เขาทะเลาะกันหรอวะ

"ถ้ามึงเป็นเพื่อนกูจริงๆ มึงรู้จักกูจริงๆ มึงจะไม่ถามคำถามชวนเสียเพื่อนว่ะ มึงฟังกูนะฟ้าพวกมึงด้วย พวกมึงสำคัญกับกูมาก มากเหี้ยๆอ่ะเป็นเพื่อนที่กูจะไม่ยอมเสียอีกแต่พวกมึง...เพื่อนจะอยู่กับกูทั้งชีวิตใช่มั้ย? พวกมึงรู้จักและอยู่กับกูมาก่อนน้อง น้องมาทีหลังแต่น้องเติมเต็มกูในส่วนที่พวกมึงเติมไม่ถึงอ่ะ ถ้าจะให้กูพูดในความรู้สึกกู เพื่อนคือชีวิต คนรักคือลมหายใจ ครอบครัวคือโลกทั้งใบ ถ้าขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งก็ตาย..."

"ก่อนหน้านี้ไม่มีน้องมึงยังอยู่ได้"

"เพราะเพื่อนกับครอบครัวค้ำจุนกูและเกื้อกูลซึ่งกันและกันเพื่อพยุงกูไงแล้วตอนนี้กูก็ได้หัวใจมาเติมเต็มชีวิตให้มีชีวิตในโลกใบนี้ พวกมึงรู้สึกยังไงตอนน้องเข้ามา?"

พี่ฟ้าและพวกพี่ๆหันมองหน้าผม

"ก็...สนุกดีแถมมึงมีความสุข มึงหัวเราะ มึงยิ้ม มึงเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น"

พี่ฟ้าถอนหายใจแล้วตอบพี่สิงฆ์

"ใช่ น้องหล่อเลี้ยงกูและพวกมึงส่วนครอบครัวกูที่เป็นโลกทั้งใบอ่ะเขารับน้องนานแล้ว คราวนี้พวกมึงเข้าใจแล้วใช่มั้ยว่าทำไมวันเกิดปีนี้น้องถึงเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับกู?"

พวกพี่พยักหน้าแล้วขอโทษผม ซึ่งผมไม่ได้โกรธแต่แค่เฟลอ่ะ พี่สิงฆ์ถือของทั้งหมดแล้วดึงผมให้ลุกขึ้นตาม

"พวกมึงเอาชุดไปเปลี่ยนกันเลยแล้วแดกที่นี่ โอเค๊?"

"จ้าาาาาา"

พี่ฟ้า พี่แฮม พี่อิ๊ก พี่ไพ่ พี่เวย์และพี่ชามลุกไปด้านนอกสักนาทีกว่าๆกลับเข้ามาพร้อมกระเป๋าแล้วขอเฮียผิงเข้าห้องน้ำ พี่สิงฆ์เลยพาผมออกมาที่รถวางของไว้บนหลังคารถแทน

"ไหนเราจะทำอะไรให้พี่"

"มันไม่ทันแล้วป้ะ"

"เถอะน่า"

ผมถอนหายใจก่อนเอาโทรศัพท์พี่มันมาปลดล็อก ยังดีที่ยังอยู่หน้ายูทูปอยู่ ผมมองหน้าพี่สิงฆ์แล้วกดเล่นเพลง

♪...*ในความกังวล สับสนวุ่นวายในชีวิต

ในความมืดมิด ต้องเดินบนทางอย่างสิ้นหวัง

กลับพบบางสิ่ง ที่เหมือนแสงปลายทาง

ตั้งแต่มาเจอกับเธอ ชีวิตก็เปลี่ยนผัน

มีแต่ความดี ที่เธอมอบให้ชีวิตฉัน

ได้พบบางอย่าง ที่มีแค่สองเราจะเข้าใจ ♪

แม้จะคิดหาคำพูดใดๆ ให้เพียงพอ

ก็ไม่พบเจอคำใดเท่าคำนี้ ที่จะพูดแทนความรู้สึกที่มี

ที่จะใช้แทนความรู้สึกดีๆ มีเพียงคำๆ นี้

♪ รักคือทุกความรู้สึก ที่มีให้เธอคนเดียว

จากนี้ไปจะมีแต่คำ รัก

สุดหัวใจไม่อาจนิยามความจริงใดๆ

ได้เพียงคำว่า รักเธอ

แม้จะคิดหาคำพูดใดๆ ให้เพียงพอ

ก็ไม่พบเจอคำใดเท่าคำนี้ ที่จะพูดแทนความรู้สึกที่มี

ที่จะใช้แทนความรู้สึกดีๆ มีเพียงคำๆ นี้

รักคือทุกความรู้สึก ที่มีให้เธอคนเดียว

จากนี้ไปจะมีแต่คำ รัก ♪

สุดหัวใจไม่อาจนิยามความจริงใดๆ

ได้เพียงคำว่า รัก มีแค่ฉันและเธอ

ที่เป็นเพียงตัวละคร แค่สองคนในบทเรียน รัก

♪ จากนี้ไปทุกวันฉันขอให้เธอเข้าใจ ว่าที่รัก .....♪

(*เพลง รัก ศิลปิน Infamous)

"ผมรักพี่สิงฆ์นะครับ"

ผมกดปิดเพลงในท่อนสุดท้ายแล้วมองหน้าพี่สิงฆ์ก่อนพูดออกไป ในท่อนสุดท้ายของเพลงคือคำว่า ฉันรักเธอ ผมเปลี่ยนมันนิดหน่อยให้เข้ากับคนตรงหน้า พี่สิงฆ์ยังเงียบผมเลยวางโทรศัพท์ไว้บนหลังคารถแล้วหยิบการ์ดที่วางอยู่มาเปิดอ่าน

"สวัสดีพี่สิงฆ์ ผมเมียร์แคตเองนะ แต่ตอนนี้เป็นเมียพี่สิงฆ์แล้ว"

อ่านใบแรกจบก็พลิกเปิดใบที่สอง

"ขอบคุณที่ดูแลผมมาตลอด ตั้งแต่ก่อนเป็นแฟนจนเป็นแฟน ขอบคุณนะครับ"

เปิดใบที่สามต่อเลย

"พี่สิงฆ์เป็นผู้ชายคนแรกในชีวิตผมเลยนะ รู้ตัวไหม?"

ผมมองหน้าพี่มันแล้วยิ้มรับเมื่อพี่มันพยักหน้า ผมเลยเปิดอ่านใบที่สี่ต่อ

"ทุกๆอย่างที่ทำกับพี่มันเป็นครั้งแรกของผมทั้งหมด ถ้าผมเขินหรืออายจัดก็อย่าว่ากันล่ะ"

"ไม่ว่าหรอก ชอบด้วยซ้ำ"

ผมหัวเราะแล้วเปิดอ่านใบที่ห้าต่อ

"แต่พี่รู้สึกไหมว่าระยะเวลาของเรามันเร็ว พึ่งจะเทอมแรกเองแต่ทำไมเราถึงรักกันแล้วล่ะ?"

ผมไม่ได้มองหน้าพี่มันแต่เปิดอ่านใบที่หกต่อเลย

"หรือจริงๆแล้วที่เขาว่ากันว่าเรื่องของความรักมันห้ามไม่ได้แม้แต่เวลาเองก็คงห้ามไม่ได้จริงๆ"

"พี่ก็ว่าอย่างนั้นนะ"

พี่สิงฆ์ดึงผมไปกอดแล้วหันหลังพิงรถโดยให้ผมเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ แค่ยืนธรรมดาก็เขินแล้วป้ะ พอมากอดแม่งยิ่งเขินอ่ะ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วอ่านใบที่เจ็ดต่อ

"และผมหวังว่าเวลาต่อจากนี้มันจะทำให้ความรักของเรามั่นคงและเพิ่มๆมากขึ้น พี่หวังแบบนั้นไหม?"

เงยหน้ามองพี่มันเขินๆ พี่สิงฆ์ก็พยักหน้ารับยิ้มๆ ผมเลยอ่านในที่แปดต่อ

"ผมขอสารภาพว่าไม่รู้วันเกิดพี่จนพี่ฟ้าพูด ผมขอโทษนะครับ"

"ไม่เคยโกรธเราเรื่องนี้เลยครับ"

"ขอบคุณนะพี่สิงฆ์"

พี่มันหอมหน้าผากผมแล้วให้ผมอ่านใบที่เก้าต่อ

"สุดท้ายนี้ ผมมีเรื่องที่อยากบอกพี่มากๆเลยเรื่องหนึ่ง"

"อะไรล่ะ?"

ตื่นเต้นอ่ะ...พอมาใบสุดท้ายแล้วผมตื่นเต้นหนักมาก ผมสูดลมหายใจเข้าลึ๊กกกลึกกกแล้วอ่านใบสุดท้ายพร้อมมองหน้าพี่สิงฆ์ไปด้วย จริงๆใบนี้ไม่ต้องอ่านหรอกเพราะตอนเขียนผมอายตัวบิดจนจำแม่นล่ะ

"ในเมื่อพี่เป็นผู้ชายคนแรกแล้ว พี่จะยอมเป็นผู้ชายคนสุดท้ายของผมไหม? แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะครับ"

"นอกจากคนแรกและคนสุดท้ายแล้ว พี่จะเป็นผู้ชายของเราในทุกๆชาติเลยครับ"

พี่สิงห์เลื่อนฝ่ามือมาประคองใบหน้าผมแล้วกดจูบลงมาแผ่วเบา ผมสอดแขนกอดเอวพี่มันแล้วกระชับแน่น พี่สิงฆ์กดจูบค้างไว้แล้วค่อยๆผละออกก่อนหันมองกล่องสีขาวโบว์สีชมพูที่อยู่บนหลังคารถ

"แล้วกล่องนี้อะไร?"

ผมเอื้อมหยิบก่อนแกะออกแล้วให้พี่มันดู พี่สิงฆ์ระเบิดก๊ากลั่นจนผมหมั่นไส้ ผมหยิบตรายางขึ้นมาแล้วให้พี่มันอ่ะถือตลับหมึกให้ผม ผมกดตรงยางลงบนตลับหมึกก่อนแปะลงบนแก้มพี่มัน

"เราสั่งทำว่าอะไร?"

"ผมให้บัวสั่งให้แต่ข้อความอ่ะผมคิดเอง"

"ว่าไงล่ะ"

"ก็..."


[สิงหราช เปรมฤกษ์ลักษณ์ เป็นผู้ชายของ

มนัสนันท์ ลีลากุล ข้องใจมาที่คณะได้ ตีนว่างเสมอเน่อ ♡]


ผมอ่านให้พี่มันฟังก่อนล้วงเอาตราปั๊มที่พี่มันทำให้ผมมาส่งให้

"ทำป้ะ?"

"จะเหลือหรอ"

พี่สิงฆ์รับตรายางไปกดลงบนตลับหมึกแล้วปั๊มที่แก้มผมเหมือนที่ผมปั๊มที่แก้มพี่มัน ถึงแผนจะพังแต่อย่างน้อยก็ได้ทำให้พี่มันด้วยมือของผมเอง ผมเก็บตรายางใส่ลงกล่องแล้ววางลงบนหลังคารถตามเดิมก่อนมองตัวหมึกบนแก้มพี่มัน

"ผมรักพี่สิงฆ์นะ แฮปปี้เบิร์ดเดย์อีกครั้งนะครับส่วนของขวัญไว้กลับห้องแล้วจะเอาให้"

"รักเหมือนกัน รักมากด้วย ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเลย พี่มีความสุขมากจริงๆ"

พี่มันรวบตัวผมไปกอดอีกครั้งแล้วขอตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า พวกพี่พกเสื้อผ้าสำรองไว้ในรถกันหมดเลยด้วยเหตุผลที่ว่า เอาไว้เปลี่ยนตอนอ้วกแตก อ่ะนะ แดกเหล้าจัดขนาดนั้นไม่อ้วกก็สุดคนแล้วอ่ะ

ผมถอนหายใจแล้วยิ้มนิดๆตอนเห็นหมึกบนแก้มพี่มัน ถ้าจะเป็นสิว ก็ต้องเป็นมันทั้งสองนี่แหละ!

.................................

ลงไปยาวๆ 15 ตอน 55555555555 ไว้จบจากฟิคชั่นลองแล้วจะมาอัพให้จนจบเลยนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}