ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 43 :: ก่อนวันเกิดพี่สิงฆ์กับความในใจของเมียร์แคต

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 43 :: ก่อนวันเกิดพี่สิงฆ์กับความในใจของเมียร์แคต

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2562 18:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 43 :: ก่อนวันเกิดพี่สิงฆ์กับความในใจของเมียร์แคต
แบบอักษร

1 อาทิตย์ต่อมา

ใกล้แล้วจ้า สอบมิดเทอมของมนัสนันท์ TT ผมไม่อยากสิ้นชีพก่อนวัยอันควรนะเว้ย ทำไมต้องให้เด็กตาดำๆมาสอบกันด้วยวะ อ้อ หลังจากเหตุการณ์ตรายางฟีเวอร์ในวันนั้น ผมไม่ได้เป็นที่รู้จักในฐานะ เมียร์แคต อีกต่อไปแล้วครับเพราะพวกเขารู้จักผมในฐานะ เมียสิงฆ์ปี3 คือแบบ...ผมต้องทำหน้ายังไงอ่ะ? ทำหน้าภูมิใจโอ้โหกูเป็นเมียพี่สิงฆ์ งี้หรอ? ตล๊กกก

"ใกล้จะวันเกิดไอ้สิงฆ์แล้วนี่หว่า เลี้ยงอะไรกันดีวะ"

เสียงพี่ฟ้าดังมาจากด้านหลังผมเลยหันไปดูก่อนยิ้มทักทายพวกพี่ที่มาร่วมนั่งโต๊ะเดียวกัน

"แล้วพี่สิงฆ์ไปไหนหรอครับ"

ก็พี่อิ๊ก พี่แฮมและพี่ไพ่อยู่ครบเลยอ่ะแต่ไม่มีพี่แววของพี่สิงฆ์เลย

"พี่ให้เวย์กับชามถ่วงเวลามันอยู่ วันเสาร์นี้วันเกิดมันไงเลยมานัดกันก่อนว่าจะทำอะไรดี"

"วันเกิดพี่สิงฆ์?"

เห้ย นี่ผมไม่รู้เรื่องจริงๆนะว่าวันเกิดพี่มันอ่ะ พี่มันไม่เคยบอกเลยแต่ผมก็ไม่เคยถามสักครั้ง ผมขมวดคิ้วเครียดๆ ไม่อยากทำให้พี่มันน้อยใจเลยอ่ะ

"เราไม่รู้?"

พี่ฟ้าเลิกคิ้วถาม ผมพยักหน้า คิ้วขมวดหนักกว่าเดิมอีก

"พี่มันไม่เคยบอกเลยอ่ะแล้วผมก็ไม่เคยถามด้วยอ่ะ โอ๊ย เครียดเลย"

ผมฟุบหน้าลงบนโต๊ะแล้วถอนหายใจเนือยๆ ทำไมผมไม่รู้เรื่องของแฟนตัวเองเลยวะ รู้สึกผิดชะมัดเลย

"งั้นถือว่าเรารู้แล้วไงเมียร์แคต มาช่วยพวกพี่คิดไหมล่ะว่าจะทำอะไรให้มันดี?"

"พี่ฟ้า"

ผมเรียกพี่ฟ้าด้วยสายตาจริงจัง

"ว่า?"

"ไปกินร้านเฮียผิงได้ไหม? แล้วผมจะจัดการทุกอย่างเองแต่พี่ๆก็ช่วยผมบางส่วนด้วย ผมอยากจะชดเชยที่ผมไม่รู้เรื่องวันเกิดพี่มันอ่ะถึงสิ่งที่ผมคิดจะทำมันน่าอายแต่ถ้าทำให้พี่มันแล้ว ผมไม่อายหรอก"

ตลอดระยะเวลาของการเป็นแฟนกัน พี่มันทำตัวดีมากๆ ดีมาตลอด เสมอต้นเสมอปลาย น่ารักยังไงมันก็น่ารักเหมือนเดิมหรืออาจจะมากขึ้นแต่เรื่องดูแลอ่ะพี่มันทำอยู่เสมอๆอยู่แล้ว ดูแลก่อนที่เราจะเป็นแฟนกันอีก เรื่องหื่นอันนี้พี่มันเพิ่มขึ้นทุกวันๆเลยและ...ผมจะให้ของขวัญมัน หวังว่าของขวัญชิ้นนี้จะทดแทนสำหรับทุกอย่างได้

"ก็เอาสิ มันได้จากพวกพี่มาสองปีแล้วพี่ยกปีนี้ให้เราล่ะกันถ้าจะให้ช่วยอะไรก็บอก"

"ขอบคุณครับพี่ฟ้า"

ผมขอบคุณพวกพี่ๆก่อนลุกไปโทรศัพท์หาเฮียผิงเพื่อจองโต๊ะสำหรับวันเสาร์นี้และขอให้เฮียช่วยเตรียมบางอย่างให้ ตอนแรกเฮียจะคิดตังแต่พอรู้ว่าผมจะจัดงานวันเกิดให้พี่สิงฆ์ เฮียมันก็เต็มใจช่วย เอาจริงๆนอกจากไอ้พี่มังกือของผมแล้วก็มีเฮียผิงอ่ะที่เป็นพี่ชายที่แสนดีอีกคนแม้จะกวนตีนไปหน่อยก็เถอะต่อจากเฮียผิงก็ต้องเป็นเพื่อนๆผม

ผมไลน์ไปถามพวกมันว่าว่างไหม มีเรื่องจะคุยและให้ช่วยแต่ไม่ทันมีใครตอบไอ้ปาล์มก็คอลกลุ่มมาแล้วแถมบัวกับโซ่เข้าสายไวปานลิง ผมยิ้มนิดๆกับเพื่อนเวงๆที่รักก่อนกดเข้าคอลแล้วพูดถึงงานวันเสาร์นี้

แผนของผมคือให้บัวช่วยสั่งทำตรายางให้ผมหน่อย ผมจะเอาไปปั๊มพี่มันในวันเกิด ถ้าพี่มันปั๊มผมได้ ผมก็จะปั๊มพี่มันบ้างแต่ข้อความจะเป็นอะไรนั้น ผมจะไลน์ส่วนตัวไปแทนส่วนไอ้โซ่มันพอเล่นดนตรีได้ผมเลยจะให้มันเล่นกีตาร์โปร่งให้หน่อย มันเหมือนผมจะร้องเพลงแต่จริงๆจะร้องแค่ท้ายเพลงเท่านั้น เสียงผมไม่ดีอ่ะ ผมไม่อยากทำร้ายคนในร้าน ตัวสุดท้ายไอ้ปาล์ม ไอ้ห่านี้ทำอะไรไม่ค่อยเป็นผมเลยจะให้มันถือของบางอย่างไปให้พี่สิงฆ์ในช่วงที่ผมเปิดเพลงแทน แต่ของชิ้นนั้นผมต้องแอบทำอ่ะจะให้พี่มันเห็นไม่ได้

"ขอบคุณพวกมึงนะเว้ย"

พอวางสายผมก็กลับไปหาพี่ฟ้าแล้วให้พี่เขาอ่ะถือเค้กแต่อย่าพึ่งตัด ผมจะทำอะไรบางอย่าง พวกพี่อิ๊กก็ไม่ต้องทำอะไรหรอกแค่อย่าล้อผมหลังงานจบก็พอ

เราเหลือเวลาอีกสามวันก่อนถึงวันจริง พี่สิงฆ์จะชอบในสิ่งที่ผมทำให้หรือเปล่านะ?

จากนั้นเป็นต้นมา ผมได้แอบทำของที่ตั้งใจจะให้พี่มันในวันเกิดลับๆ ผมตัดกระดาษให้เท่ากับที่คั่นหนังสือจำนวนสิบชิ้น ตัดตรงบ้างไม่ตรงบ้างก็เถอะแล้วข้อความข้างในนั้นผมเขียนมันด้วยปากกาธรรมดาๆ วาดรูปดาวบ้างหัวใจบ้างก่อนเจาะรูร้อยไว้ด้วยกัน

ส่วนตรายางผมให้บัวเอาไปให้ที่ร้านเลย ไอ้โซ่ก็ซ้อมเพลงที่ผมบอกแต่ซ้อมเฉพาะท่อนหลังๆ ผมพยายามซ้อมร้องเพลงบ้างแต่เสียงเหี้ยจริงอ่ะ TT เลยตัดสินใจจะร้องด้วยน้ำเสียงเบาๆ ดัดหน่อยๆพอให้ไม่น่าเกลียดจนเกินไป ไม่อยากให้พี่มันอายด้วยที่มีแฟนเสียงอย่างจิ้งเหลนถูกเหยียบอ่ะ

ทุกๆอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง ผมเลยหยิบสัญญาทาสที่พี่มันเคยให้มาแล้วอ่านข้อความนั้นอีกครั้ง ถ้าผมขอแล้ว..แล้วพี่มันไม่ยอม ผมจะเป็นคนจัดการกับสัญญาเอง ถือว่าพี่มันผิดคำพูด ผมเก็บมันไว้ที่เดิมแล้วออกไปหาพี่สิงฆ์ที่นอนกระดิกเท้าดูหนังอยู่ อย่าคิดว่าวันหยุดนะครับ...แค่ดดดอ่ะ แหะๆ อีกนิดก็อาจจะถูกเรียกผู้ปกครองได้มั้งแต่ผมจะไม่โดดแล้ว! สัญญา!

"พี่สิงฆ์"

"ว่าไงครับ?"

"เปล่าอ่ะ เรียกเฉยๆ"

ผมบอกก่อนเข้าไปเบียดพี่มันที่โซฟา พี่สิงฆ์เลยนอนตะแคงหลังติดพนัก ผมก็นอนตะแคงหลังชิดอกพี่มัน หัวหนุนแขนแกร่งแทนหมอน ผ้าห่มคือท่อนแขนอีกข้างที่พาดเอว ผมวางมือลงบนฝ่ามือที่อยู่ตรงหน้าท้องก่อนแทรกนิ้วเข้าประสานกับพี่มัน ใจผมเต้นแรงมากๆและอยากให้ถึงวันเกิดพี่มันเร็วๆเพราะผมอยากทำแผนที่วางไว้ให้สำเร็จด้วยดี

"นี่อ้อนพี่หรอ?"

"เปล่าอ่ะ แค่จะนอนดูหนังด้วยเฉยๆ"

พี่สิงฆ์มันหัวเราะแล้วกระชับกอด เรานอนดูหนังกันไปสามเรื่อง โคตรเอียนอ่ะแต่พี่มันอยากดูผมเลยนอนดูด้วย เผลอหลับพี่สิงฆ์มันก็ปลุก โคตรแบบ...เลวร้ายมากกกก

"ทำไมเราน่ารักน่าฟัดจังอ่ะ"

อยู่ๆพี่มันก็พูดขึ้น ผมเลยขยับตัวนอนตะแคงหันหน้าไปหาพี่มันด้วยความที่กลัวผมตก พี่สิงฆ์ก็ยกขาพาดล็อกขาผมไว้ แขนแข็งแรงกระชับแผ่นหลังผมแน่นกว่าเดิม

"แล้วอยากฟัดป้ะ"

"อยากดิ อยากฟัดเราทุกวันอ่ะ เด็กบ้าอะไรอยู่เฉยๆยังน่ารัก"

พี่มันพูดไปขมวดคิ้วไป ตอนนี้ไม่มีใครสนใจหนังล่ะต่างคนต่างมองหน้ากัน

"พี่สิงฆ์ครับ"

"ค ครับ? เราอย่าพูดแบบนี้ดิ พี่ใจสั่นโคตร"

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะพี่"

ผมไม่รอให้พี่สิงฆ์ได้พูดอะไร ผมยื่นหน้าเข้าไปหาแล้วกดจูบลงทันที ผมจูบไม่เก่งแต่ผมอยากทำ ผมอยากขอบคุณผู้ชายคนนี้ที่ดูแลและดีกับผมมาตลอด ทั้งก่อนเป็นแฟนและหลังเป็นแฟนกันแล้วในวันเกิดที่กำลังจะถึงนี้ ผมหวังว่าทุกๆอย่างที่ผมทำอ่ะมันจะเป็นของขวัญที่ดีให้พี่สิงฆ์

ไม่รู้ว่าจูบกันนานเท่าไหร่รู้ตัวอีกทีคือตอนนี้ผมนั่งบนตัวพี่มันแล้ว สองมือผมขยำเสื้อตรงไหล่พี่มันจันยับ ริมฝีปากแลกลิ้นกันจนเกิดเสียงน่าอาย ผมรู้สึกว่าน้ำลายตัวเองไหลออกตรงมุมปากแต่ได้นิ้วโป้งของคนใต้ร่างเช็ดให้ ยิ่งจูบผมยิ่งรู้สึกว่าตัวเองยิ่งถลำลึกเข้าไปเรื่อยๆ ผมเริ่มขยับช่วงสะโพกลงทีละนิดๆจนตอนนี้จากที่นั่งเป็นกึ่งนอนกึ่งนั่งบนตัวพี่มันแล้ว

หน้าอกเราแนบชิดกัน สองมือของพี่สิงฆ์เปลี่ยนเป้าหมายมาที่ก้นผม พี่มันขยำและบีบคลึงจนผมรู้สึกแปลกๆแต่ถึงอย่างนั้น...ผมกลับหยุดไม่ได้ มันเหมือนว่าพี่ผมทำยังไม่เท่ากับที่พี่มันทำให้ ไม่แม้แต่นิด...แล้วทำไมต้องเจ็บใจด้วย เจ็บใจตัวเองที่ทำได้ไม่มากพอ

ผมรู้ว่าถ้าร้องไห้ตอนนี้มันจะแย่กับสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ แต่ผมกลั้นไม่ไหวอ่ะ น้ำตามันหยดลงบนหน้าพี่สิงฆ์ ผมค่อยๆถอนจูบออกแล้วเลื่อนแขนสอดกอดคอพี่มันแน่น หน้าซบไหล่

"ร้องไห้ทำไมครับ?"

พี่สิงฆ์ดูตกใจที่อยู่ๆผมร้องไห้ ผมไม่ได้สะอึกสะอื้นแต่แค่น้ำตามันไหลอ่ะ พี่สิงฆ์กอดประคองผมแล้วค่อยๆลุกขึ้นนั่งพิงพนัก มือหนาคอยลูบหลังลูบหัวให้อย่างเบามือ

"บอกพี่ก่อนว่าเราร้องไห้ทำไม"

"ผม อึก ไม่รู้...แต่ผมคิดว่าทำไมผมทำอะไรให้พี่ไม่ได้เลย มันก็รู้สึกแย่อ่ะแล้วมันก็ไหลมาเอง"

"เราไม่ทำอะไรล่ะ? เราทำอยู่นะครับ ให้พี่กอด ให้พี่จูบ ให้พี่กินนมเรา แค่นี้มันก็มากพอแล้ว"

ผมส่ายหัวกับไหล่พี่มันก่อนหันหน้าซุกคอพี่สิงฆ์

"มัน...ไม่มากพอเหมือนกับที่พี่ให้อ่ะ อึก เรามามีอะไรกันเลยมั้ย"

"ไม่ครับ ถึงพี่จะอยากได้เราแต่พี่อยากทำตามสัญญาของเรามากกว่า เมียร์แคต...แค่เราให้หัวใจพี่อ่ะ แค่นี้มันก็มากพอแล้ว"

พี่สิงฆ์ลูบหัวผม ผมสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนของพี่มัน ผมเลยผละมองหน้าพี่สิงฆ์ ไล่สายตามองให้ทั่วหน้าแล้วหอมแก้มพี่มันค้างไว้

"ชอบพี่นะ ชอบมากๆ ห้ามเลิกนะ ผมไม่เลิกแน่ๆ"

พูดข้างแก้มพี่มมันแล้วเม้มปากแน่น ไอ้ห่าเอ้ย ทำไมผมต้องรู้อ่อนแอและแต๋วแตกตอนนี้วะ ใกล้จะวันเกิดพี่มันแล้วแท้ๆแต่ผมดันทำตัวแบบนี้ โคตรน่าอายเลย

"พี่ไม่เลิกหรอก รักเรามากขนาดนี้

แล้วผมล่ะเคยบอกรักพี่มันไหม? แต่รออีกนิด วันเกิดพี่มันเนี่ยแหละที่ผมจะบอกรักมัน ผู้ชายคนแรกและคนสุดท้ายในชีวิตของมนัสนันท์ บอกกับคนๆนี้ว่าผมรักพี่มันมากแค่ไหน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}