ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 42 :: คิสมาร์กฉบับสิงหราช

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 42 :: คิสมาร์กฉบับสิงหราช

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.8k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2562 17:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 42 :: คิสมาร์กฉบับสิงหราช
แบบอักษร

เก้าพันที่ได้มาตั้งใจจะเอาไปเลี้ยงหมูกะทะเพื่อนๆกับพี่ๆแต่ว่า...เมื่อกี้ผมเลื่อนหน้าฟีดข่าวในเฟซบุ๊คแล้วเจอฟิกเกอร์ของโปรดแต่เป็นตัวละครจากเรื่องวันพีชผมเลยจะสั่งแล้วให้พี่สิงฆ์โอนเงินไปให้เขาแต่พี่มันไม่ให้อ่ะ! พี่มันบอกว่าหึงเพราะผมจะซื้อนามิ นามิเป็นตัวละครผู้หญิงผมสีส้มและนมโต๊โต นี่ถ้าซื้อแฮนค็อกนะ ฟินไปสามชาติแปดชาติอ่ะ

"ทำไมพี่หึงไม่เข้าเรื่องเลยอ่ะ ผมซื้อใส่ตู้นะไม่ได้ซื้อมาช่วยตัวเอง"

"ก็หึงอ่ะ หึงคือหึง"

"แต่ผมอยากได้อ่ะ!"

"เราจะซื้อฟิกเกอร์อะไรก็ได้แต่ไม่ใช่ตัวละครผู้หญิงดิ"

"ก็แคตอยากได้อ่ะ!"

ผมควักไม้ตายออกมา ผมรู้ว่าพี่มันแพ้อะไรแบบนี้และผมจะใช้เรื่อยๆถ้าพี่มันขัดใจผมเรื่องฟิกเกอร์ ผมอยากได้สะสมจริงๆนะกับแม่ผมไม่ได้สักตัวเลยเนี่ย! ผมถูกหลอกล่อให้ตายใจแล้วสุดท้ายก็ไม่ได้อะไรกลับมาเลย TT

"ก็พี่ไม่ให้น้องอ่ะครับ ไม่ให้ๆๆ พี่สิงฆ์หึงน้องแคตครับ"

เอ้าาา ทำไมรอบนี้ไม่ได้ผลอ่ะ นี่พี่มันหึงจริงจังกับนมฟิกเกอร์เนี่ยนะ ด๊ายยยย! ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนมองซ้ายมองขวาแล้วยื่นหน้าเข้าไปจุ้ปปากพี่มันเบาๆก่อนผละออก

"ให้แคตน้าาาา แค่ตัวเดียวเองงง"

พี่มันยิ้มแล้วจุ้ปปากผมกลับ

"พี่สิงฆ์ให้ทั้งบัญชีแลกกับฟิกเกอร์นะครับ"

อย่าเอาเงินมาล่อ! คนอย่างมนัสนันท์ซื้อด้วยเงินไม่ได้! ผมเบ้ปากก่อนส่งโทรศัพท์ของผมให้พี่มัน

"โหลดแอปแล้วเข้าเลย"

พี่มันส่ายหัวขำๆแล้วเอาโทรศัพท์ผมไปโหลดแอปธนาคารก่อนเข้าบัญชีของพี่มันให้ ส่วนสามพันที่ได้พี่มันเก็บเข้ากระเป๋าตัวเองแต่เชื่อผมสิว่าสามพันนั้นอ่ะเอามาเลี้ยงผมเอง อิอิ

[สิงฆ์]

ต้องยอมเมียขนาดไหนถึงเข้าบัญชีธนาคารให้น้องมันแต่ผมไม่ว่าถ้าจะสั่งซื้ออะไรที่อยากได้ จะซื้อฟิกเกอร์ก็ได้แต่ต้องไม่ใช่ฟิกเกอร์ที่นมใหญ่บึ้มแบบนั้น ผมก็สายอนิเมะ มังงะญี่ปุ่นนะแต่นานๆทีจะอ่านจะดูเลยไม่ว่าน้องถ้าจะเอา ขอแค่เรื่องนมเนี่ยแหละที่ผมยอมไม่ได้

"โอ่ะ ถึงเวลาเรียนแล้ว ผมไปเรียนก่อนนะ"

"ครับ ตั้งใจล่ะ"

น้องพยักหน้าแล้วหอบกระเป๋าขึ้นตึกไป เฮ้อ มีความสุขว่ะ มีความสุขกับการมีน้องอยู่ในชีวิต ผมมัั่นใจอ่ะว่าน้องจะไม่มีเรื่องมือที่สามให้ผมได้เสียใจ น้องไม่ได้ชอบผู้ชายมาก่อนแต่น้องมารู้สึกพิเศษกับผมคนเดียว จริงๆน้องควรรู้สึกดีกับไอ้หมีมากกว่า ไอ้ห่านั่นพูดจาหวานๆเก่ง หยอดเก่ง แถมให้เกียร์ที่สาวๆใฝ่ฝันอยากได้ ถ้าน้องชอบผู้ชาย ผมแพ้ไอ้หมีไปแล้ว

"สวัสดีคนหลงเมีย"

ผมหันตามเสียงแล้วยกยิ้มนิดๆ พวกไอ้เวย์เดินเข้ามาก่อนนั่งลงตรงข้ามกับผม พวกไอ้ไพ่นั่งฝั่งเดียวกัน

"เมียกูน่าหลงขนาดไหนพวกมึงไม่รู้หรอก"

ใช่ พวกมันจะไม่รู้และไม่มีวันรู้ว่าเมียร์แคตของผมน่ารักน่าหลงขนาดไหน อ่า แค่นี้ก็คิดถึงแล้วว่ะ อยากเข้าไปกระชากน้องออกจากห้องแล้วจับฟัดให้รู้แล้วรู้รอดไป โอ๊ย! มันเขี้ยวว่ะ อยากฟัด อยากกอด อยากจูบ อยากกัดแก้ม อยากแม่งทุกอย่างเลย

"หน้ามึงหื่นมาก มึงรู้ตัวป้ะวะ"

ผมมองคนพูดแล้วไหวไหล่อย่างไม่แคร์

"อยู่กับน้องกูหื่นมากกว่านี้อีก"

"กูถามไรอย่างดิ คือกูรู้จักมึงมาแต่ปีหนึ่งแต่ไม่เคยเห็นมึงคบผู้ชายเลย ขนาดผู้หญิงแค่หวงแค่หึงมึงก็ไล่หมดเพราะน้องพิเศษหรอวะ?"

ไอ้ชามถามและคำถามของมันทำให้พวกเพื่อนๆมองหน้าผมเป็นตาเดียว

"อืม น้องพิเศษสำหรับกูว่ะ พิเศษหลายๆอย่างแถมพ่อกับแม่และน้องๆกูก็ชอบแคตด้วย"

"พาไปบ้านแล้วหรอวะ?"

"อ่า กูพาไปหาที่บ้านล่ะ ทุกคนโอเคกับน้องหมดกูเลยไม่ห่วงอะไรแล้วตอนนี้ ห่วงแค่ว่าถ้ากูฝึกงานแล้วกูจะย้ายออกจากหอ น้องจะไปกับกูหรือเปล่า"

ถ้าน้องไม่ผมจะอยู่หอด้วยถึงออกเช้าหน่อยก็ไม่เป็นอะไร แค่ได้อยู่กับน้องผมก็พอใจล่ะ

Rrrrr~

เสียงเรียกเข้าดังขึ้น ผมเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์ก่อนกดรับ เบอร์จากหอนี่

"ครับพี่เอก"

(มีของมาส่งให้มึงเนี่ยสิงฆ์ กูเซ็นรับแล้ว ตอนเย็นแวะมาเอาที่ห้องด้วย)

"ขอบคุณครับพี่"

พี่เอกตัดสายไปผมเลยเก็บใส่กระเป๋าตามเดิมแล้วนั่งรอมัน ก่อนหน้านี้ผมได้สั่งของบางอย่างไปโดยเสียค่าเร่งงานให้สองพัน จริงๆเขาไม่เอาหรอกแต่ผมยัดเยียดให้เอง ผมอยากได้งานไวๆเพราะต้องรีบใช้ของสิ่งนั้น

ผมนั่งฟังเพื่อนๆมันพูดคุยกันเรื่องไร้สาระจนกระทั่งบ่ายสองน้องถึงเดินลงมาพร้อมกับเพื่อนๆ แค่มองตรงนี้ก็รู้แล้วว่าน้องมันเด่นกว่าใครหรือเป็นเพราะความอวยเมียของผมวะ

"พี่สิงฆ์ คืนนี้ติวให้ผมหน่อยดิ อีกไม่กี่อาทิตย์จะสอบมิดเทอมแล้วอ่ะ"

"วิชาละจูบ?"

"ยอม ผมไม่ไหวล่ะ แม่งงง"

เอ้า ได้เฉยเลยวุ้ย 5555555555555 ตอนแรกตั้งใจจะแหย่น้องเฉยๆ แต่น้องดันยอมจริงๆ ผมพลอยได้เลยนะเนี่ย

"กูพาน้องกลับหอก่อน เจอกันพรุ่งนี้"

ผมบอกลาเพื่อนแล้วลุกขึ้นยืนพร้อมถือกระเป๋าให้น้อง

"บายคนติดเมีย" แฮม

"เจอกันคนหลงเมีย" อิ๊ก

"จ้าคนกลัวเมีย" ไพ่

"บายครับไอ้ทาสเมีย" เวย์

"ลาก่อนขี้ข้าเมีย" ชาม

"ไปไหนก็ไปจ้าคนคลั่งเมีย" ฟ้า

เนี่ย พวกห่านี่รู้ดีจังเพราะที่พูดมาทั้งหมดคือตัวผมเอง ผมหันไปยิ้มให้ก่อนทำความรพแล้วลากน้องออกมาที่รถ แหม พอเพื่อนชมแล้วรู้สึกตื่นเต้นจังเลย ร่างกายมีแรง กระปี้กระเป่าสุดไรสุดแต่พอมองน้อง แก้มขาวๆนั่นแดงก่ำ ถึงว่า...ที่เงียบเนี่ยเพราะเขินสินะ โว้ยย อยากกดเป็นบ้า

เออ แต่น้องมันจะรู้มั้ยวะว่าใกล้ๆสอบมิดเทอมที่จะถึงน่ะคือวันเกิดผม? เฮ้อ อยากบอกน้องแต่ผมก็อยากให้น้องรู้เอง น้องมันจะรู้ใช่มั้ย? ผมคาดหวังได้ป่ะวะแต่พอมองหน้าน้องที่เหนื่อยเรียนแล้ว ผมโกรธหรือน้อยใจไม่ลงเลย

พอกลับมาถึงหอ ผมให้น้องไปรอที่ลิฟต์ส่วนผมแวะเอาของกับพี่เอก ตอนเข้าไปในห้องเจอไอ้เวรหมีนั่งอยู่ ผมเลยหยิบของออกมาโดยไม่ทักทายพี่เอกสักคำ พี่แกก็รู้เลยไม่อะไร เอาจริงๆพวกผมยังให้โอกาสมันอยู่นะ ถึงผมจะบอกน้องว่าสายสัมพันธ์สิบห้าปีของพวกผมและไอ้หมีมันหายไป จริงๆแม่งยังอยู่ ตอนมันจมน้ำผมควรปล่อยให้ตายๆไปซะแล้วคว้าชัยชนะอย่างสวยงามแต่ผมกลับทำไม่ได้ แค่ได้ยินว่ามันจมน้ำ ร่างกายมันก็ไปเอง

"ทำไมพี่ทำหน้าแบบนี้อ่ะ เป็นอะไร?"

น้องถามผมทันทีที่เห็นหน้า ผมส่ายหัวแล้วยิ้มให้น้องก่อนพากันเข้าลิฟต์แล้วกลับไปที่ห้อง พอผมไม่บอกน้องก็ไม่เซ้าซี้ถามต่อ เข้าห้องได้น้องก็ถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าห้องนอนไปเลย ผมเอากล่องของที่ได้มาไปไว้ในตู้กันน้องเห็น

"เปลี่ยนชุดแล้วอาบน้ำก่อนเร็ว เดี๋ยวพี่ลงไปซื้อข้าวมาให้จะได้กินไปติวไป"

"อืออออ"

ตอบรับนะครับแต่ดึงผ้าห่มคลุมโปรงไปแล้ว ผมเลยส่ายหัวยิ้มๆแล้วลงไปซื้อข้าวให้น้องแทน ตอนลงมาซื้อข้าว ไอ้เวรหมียังอยู่ที่นี่อยู่เลย เห็นหน้าล่ะหงุดหงิดฉิบหาย

"สิงฆ์...กูมี../ป้าครับ ได้แล้วช่วยให้คนเอาไปให้ผมที่ห้อง309ทีนะครับ ผมให้ค่าแรงพิเศษ"

ไม่ต้องรอให้พูดจบ ผมชิงพูดตัดหน้ามันแล้วเดินกลับเข้าหอทันที ถึงจะยังเหลือสายสัมพันธ์...แต่มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกว่ะ สามปีที่ทิ้งพวกผมไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ แค่คำขอโทษหรือน้ำตามันทำให้สายสัมพันธ์กลับมาไม่ได้ ผมแค่อดทนเรียนอีกปีแล้วหลังจากนั้น ในชีวิตผมคงตัดขาดเพื่อนที่ชื่อธาราทิตย์ได้จริงๆ

[จบ]

เมื่อคืนพี่สิงฆ์ติวเข้มให้ผมจนถึงห้าทุ่ม ผมบอกเลยว่าผมอยากลาออกมากแล้วเอาวุฒิ ม.6 ไปหางานทำแทน ผมไม่ไหวอ่ะ มันนักมากเลยแต่พี่สิงฆ์บอกว่าปีหนึ่งง่ายสุดเพราะมันปูพื้นฐานวิชาที่เราผ่านมันมาจากมัธยมแล้ว ก็จริงที่ปูพื้นฐานใหม่ แต่อย่างที่บอก คนมันไม่ชอบอ่ะมันก็ยากไง!

"เดี๋ยวครับ"

ผมชะงักก่อนหันไปหาพี่สิงฆ์ที่เดินถือกล้องสีน้ำตาลๆเข้ามาหาผม กล่องไปรษณีย์หรอ? พี่มันสั่งไรมาอ่ะ พี่สิงฆ์วางกล่องลงบนชั้นวางรองเท้าแล้วรวบหน้าม้าผมขึ้นมัดเป็นจุกน้ำพุเลย

"อะไรอ่ะ"

"ก็เราไม่ยอมให้พี่ทำคิสมาร์กอ่ะ ก็ต้องทำแบบนี้"

พี่มันยิ้มก่อนหยิบกล่องนั้นขึ้นมาแล้วแกะเอาบางอย่าง ตอนที่เห็นสาบานว่าผมไม่ได้ตาฝาด ผมยกมือขยี้ตาอยู่สองสามรอบจนพี่มันจับมือผมออก ของที่ว่า...มันคือตรายางกับตลับหมึก! แม่ง ทำกูนึกถึงสมัยอนุบาลกับประถมเลย

"ด ด เดี๋ยวๆๆๆ พี่คง...จะไม่ได้...ใช่มั้ย?"

พี่มันไม่ตอบแต่เปิดตลับหมึกแล้วกดตรายางลงบนแผ่นหมึดสีน้ำเงินเข้มจ๊าดดด ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แล้วถอยหลังเตรียมเปิดประตูหนีไปม. แต่พี่มันไว้กว่า มันตวัดขายาวๆเกี่ยวล็อกขาผมไว้! ตลับหมึกถูกปิดฝาก่อนวางลงบนชั้นรองเท้า มือข้างที่ว่างดึงผมเข้าหาตัวแล้วกอดเอวแน่น

"ในเมื่อเราไม่ให้พี่ทำคิสมาร์กในแบบปก พี่เลยทำคิสมาร์กในแบบสิงหราชที่รักของเราคนเดียวไงครับ"

ผมส่ายหน้ารัวๆแล้วปัดป่ายแขนแต่เพราะพี่มันกอดแน่นชนิดอกชิดอกอ่ะผมทำได้แค่ตีมือไปมาในอากาศแล้วมองตรายางที่เข้าใกล้หน้าผากผมเรื่อยๆ

"โอมๆ ผีเมียร์แคตที่น่ารักจงสิงสถิตในฐานะเมียของสิงหราช ณ บัดนี้"

แปะ...

ตรายางปั๊มลงบนหน้าผากผมแล้วกดแช่ไว้ก่อนเอาออก ผมมองหน้าพี่มันอึ้งๆแล้วกระพริบตาเรียกสติของตัวเอง

"ถ ถ้าเป็นสิวล่ะเว้ย! ผมหมดหล่อเลยนะ!"

"ไม่ต้องห่วง ครอสบำรุงหรือรักษาผิวหน้าที่ไหนที่เราว่าดีบอกพี่เลย พี่พาไปทำเองครับ ป่ะ ไปมหาลัยกัน"

ผมขมวดคิ้วแล้ววิ่งกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่อส่องดูหน้าผากว่าที่พี่มันสั่งทำมาเป็นข้อความแบบไหน


[เมียร์แคต ปี1 คณะโลจิสฯ สาขาการจัดการโลจิสฯ

ได้ตกเป็นของ สิงฆ์ ปี3 คณะเดียวกันหลายต่อหลายรอบ

ใครมีปัญหาอยากจีบเมียกู เข้ามาที่คณะได้ ตีนว่างเสมอ ♡]

โอ้โห เด่นมากไอ้พี่เวง!! แล้วไอ้จุกน้ำพุเนี่ยโคตรเข้าเลยไอ้ฉัด! ผมเดินออกมาหาพี่มันที่ยืนกอดอกยิ้มภาคภูมิใจแล้วทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมรับชะตากรรม ฉิบหาย เลือกคิสมาร์กแบบปกติได้ไหมกู TT สามบรรทัดเหนาะๆบนหน้าผาก ใครมองไม่เห็นนะให้ถีบยอดหน้าผมได้เลย!

@มหาวิทยาลัยฑิวากรณ์ 09.50 น.

ตอนนี้ทุกๆสายตากำลังมองมาที่ผมโดยสายตาล้อเลียนและแซวจนผมอาย พี่มันทะลึ่งจอดรถหน้าม. โดยจ้างป้าร้านขายน้ำมให้ดูแลดีๆแล้วพาผมเดินเท้าเข้ามา คือพี่มันจะประกาศตั้งแต่หน้าม. เลยไง ขนาดตอนป้าขายน้ำเห็นยังแซวผมเลยอ่ะ

"อย่าปิดสิครับ น่ารักออก"

พอผมจะดึงกระเป๋าขึ้นปิดหน้า พี่มันก็ห้าม ผมเลยหันไปถลึงตาใส่ก่อนชะงักตอนผ่านตึกสถาปัตย์ ไอ้พี่ช้างวิ่งหล่อๆมาก่อนหยุดตรงหน้าและทันทีที่มันเห็นข้อความบนหน้าผากผม

"55555555555555555555555555555555555555555555555555 เล่นแบบนี้แล้วพี่จะจีบเรายังไงดีอ่ะ"

มันหัวเราะหนักมาก! พี่ช้างกุมท้องขำตัวงอในขณะที่ผมอายจนหน้าแดง ไอ้พี่เวงเอ้ยยย ทำพิษกูล่ะไง

"จะมาเอาเก้าพันคืนหรอ ผมไม่ให้นะ ผมถือคติให้แล้วให้เลยไม่มีคำว่ายืมจ่ายดอกนะเว้ย"

ก่อนที่พี่มันจะขำไปมากกว่านี้ ผมต้องแสร้งหาเรื่องมาพูดให้พี่มันลืมแต่ทว่า...

"ครับ เอาไว้รักษาสิวนะ 55555555555555555555555555555555 กูไม่จีบเมียมึงล่ะไอ้สัส เล่นงี้ ทั้งฮาทั้งอายแทน"

ไอ้พี่ช้างหัวเราะจนทรุดด้วยความหมั่นไส้ผมเลยเอากระเป๋าตีหัวแล้วเดินเร็วๆไปคณะ อ๊ากกก อย่าให้ถึงทีกูนะ! แต่ลืมไปว่าพี่มันไม่อายหรอก มันชอบที่ผมหึงผมหวงด้วยซ้ำ TT โว้ยยย มีผัวทั้งทีทำไมมันหาวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ได้วะ T^T

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}