ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 39 :: แต่พี่อบอุ่นกว่าบ้านนะ

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 39 :: แต่พี่อบอุ่นกว่าบ้านนะ

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.7k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2562 18:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 39 :: แต่พี่อบอุ่นกว่าบ้านนะ
แบบอักษร

"ขับรถดีๆนะสิงฆ์"

แม่บอกพี่สิงฆ์ที่กำลังยกกระเป๋าออกจากห้อง เมื่อคืนผมแทบนอนไม่หลับเพราะตื่นเต้นจัด กลัว กังวล เอาจริงๆถ้ายังไม่ได้รับการยอมรับจากพ่อแม่พี่สิงฆ์อ่ะ ผมก็ยังสบายใจไม่ได้หรอก

"ครับแม่ ไว้ผมจะพาน้องมาหาอีกนะครับ"

"จ้า จะมาตอนไหนก็ลอกนะแม่จะได้เตรียมห้องไว้"

"ขอบคุณครับ"

พี่สิงฆ์เปิดประตูตรงเบาะหลังแล้วเอากระเป๋าวาง ผมเดินไปหาแม่ก่อนกอดแม่หลวมๆแล้วหอมแก้ม ยังไม่อยากไปไหนเลยอ่ะ อยากอยู่กับแม่ต่อ

"แคตไปก่อนนะ"

"ครับ ดูแลตัวเองดีๆแล้วก็ตั้งใจเรียนด้วยนะ รู้ไหม?"

ผมพยักหน้าก่อนแก้มบี้เมื่อถูกแม่หอมแก้มแรงๆ อยากจะลาพ่อด้วยแต่พ่อออกไปทำงานแล้ว ส่วนไอ้พี่มังกือยังไม่ตื่นแต่เมื่อวานตอนกินข้าวมันบอกจะกลับแล้ว พ่อของพี่ออสตินเข้าโรงพยาบาลเลยต้องรีบไปดู เรื่องห้องผมคงปล่อยไว้ก่อน ค่อยกลับมานอนตอนพี่สิงฆ์ออกฝึกงาน เพราะพี่ปีสี่ปีนี้ก็พากันออกหอหมดด้วยเหตุผลที่ว่า หาที่พักใกล้ที่ทำงานดีกว่า จะได้เข้างานเป๊ะๆตรงเวลาเพราะที่ฝึกงานของแต่ละคนคือไกลอ่ะ บางคนไม่ไกลแต่ก็ป้องกันรถติดด้วยไง

"ไปล่ะครับ"

ผมไหว้แม่ พี่สิงฆ์ก็ไหว้แม่แล้วพากันขึ้นรถ พี่สิงฆ์ขับรถออกจากบ้านแล้วเหยียบมิดไปบ้านพี่มันทันที

"ไปช้าๆก็ได้ป้ะ?"

"พี่อยากพาเราไปไวๆนี่ครับ"

พี่สิงฆ์หันมายิ้มแล้วหันกลับไปมองถนนต่อ พี่มันขับรถเร็วกว่าปกติจริงๆอ่ะ มันทำผมกลัวนะเนี่ย ไม่ได้กลัวตายแต่กลัวถึงบ้านพี่มันไวๆ

บ้านพี่สิงฆ์อยู่ในย่านคนรวยแต่เหมือนบ้านพี่มันจะสร้างแบบโดดๆ ไม่สร้างคิดกับใครเหมือนในละแวกนี้ ที่บอกบ้านคนรวยก็คือบ้านปูนสองชั้นเหมือนบ้านผมเพียงแต่ใหญ่กว่ามาก ไม่ได้อลังการเริศหรูเหมือนในหนังนะครับ แค่พอใหญ่พอมีห้องเยอะเฉยๆอ่ะ ไม่นานพี่สิงฆ์ก็ขับมาสุดถนนพร้อมหยุดรถหน้าบ้านหลังหนึ่ง ประตูรั้วเป็นเหล็กดัดสูงราวๆสองถุงสามเมตรได้ ปลายด้านบนเป็นลูกศรแหลมๆ

ปริ๊นๆ!

พี่มันบีบแตร ผ่านไปนาทีกว่าๆก็มีลุงคนหนึ่งวิ่งมาเปิดประตูให้ พี่สิงฆ์ขับรถเข้าบ้านแต่ไม่ลืมที่จะจอดทักทายคุณลุงที่มาเปิดประตูให้ พอเข้ามาจริงๆแล้วเห็นด้านใน สนามหน้าบ้านพี่มันไม่ได้กว้างเหมือนในหนัง แค่พอมีให้เดินเล่น มีสวนดอกไม้เป็นหย่อมๆ มีรูปปั้นทวยเทพสวยๆแต่ไม่มีน้ำพุ ถ้าจะนิยามคำให้พี่มันก็คงเป็น คนรวย แต่ไม่ใช่เศรษฐีหรือมหาเศรษฐีอะไร

พี่สิงฆ์เลี้ยวรถเข้าจอดที่โรงรถของบ้านก่อนพากันลงแล้วถือกระเป๋าเข้าบ้าน ผมบีบมือพี่มันแน่นมากอ่ะ พอเข้ามาในบ้านสิ่งแรกที่ผมเห็นเลยก็คือแมวห้าตัวที่นอนนิ่งๆสวยๆบนโซฟาตรงห้องโถงกลางบ้าน พอพวกมันเห็นพี่สิงฆ์ก็พากันลุกบิดขี้เกียจก่อนกระโดดลงมาหาพี่มัน

"ว่าไงหญิงน้อย มินนี่ พุทรา เจ้าหญิง คริสตัล"

อือหือ ชื่อแมวหรอวะ อลังการจ๊าดดด พี่สิงฆ์อุ้มแมวตัวหนึ่งขึ้นมาก่อนหันหน้ามันมาทางผม "ตัวนี้คือหญิงน้อย มันเหมือนเราตอนหงุดหงิดอ่ะ"

แมวเปอร์เซียขนสีขาวปุยๆนี่น่ะหรอเหมือนผม? ผมมองหน้ามัน มันมองหน้าผมแล้วมันก็เชิดใส่ โห ถ้าไม่ติดว่าเป็นแมวแพง ตบหัวหลุดล่ะเนี่ยย

"มาแล้วหรอสิงฆ์?"

ผมมองตามเสียงแล้วเกร็งขึ้นมาทันที แม่ของพี่สิงฆ์แน่ๆอ่ะที่กำลังเดินลงบันไดมา ท่านสวยมากๆเลย สวยกว่าแม่ผมอีกอ่ะ แม่พี่สิงฆ์มองมาที่ผมก่อนเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ ผมยกมือไหว้ท่านก่อนยิ้มให้ โอ้ย เกร็งอ่ะ

"แม่ครับ นี่น้องเมียร์แคต ที่ผมเล่าให้แม่ฟัง"

พี่สิงฆ์วางแมวลงแล้วลุกยืนเต็มความสูงก่อนแตะหลังผมเบาๆ ผมเลยไหม้แม่พี่สิงฆ์อีกครั้ง

"หนูหลงคารมลูกชายแม่ได้ไงเนี่ย สิงฆ์ไม่ได้บังคับเราให้คบใช่มั้ย?"

แม่เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าผมแล้วส่งรอยยิ้มใจดีมาให้ ผมเลยลดความเกร็งลงหน่อย

"แฮะๆ เปล่าครับ พี่สิงฆ์ไม่ได้บังคับแคต"

"งั้นหรอ แต่แม่ชอบชื่อเราจัง น่ารักน่าแกล้งซะไม่มี"

ไม่แปลกใจล่ะว่าพี่มันได้ความขี้แกล้งและความทะเล้นมาจากใครถ้าไม่ใช่แม่

"พาน้องไปพักที่ห้องเราก่อนสิ เดี๋ยวรอสองแสบกลับจากโรงเรียนแล้วก็รอพ่อกลับจากบริษัทก่อนค่อยพามาแนะนำอีกที"

"ครับแม่"

พี่สิงฆ์จับมือผมแล้วพาขึ้นห้องพี่มัน

"หายกลัวหรือยัง?"

พี่มันหันมาถามยิ้มๆ

"ก็แค่แม่คนเดียวไง ยังเหลืออีกตั้งสามคนอ่ะ"

ผมบอกแล้วถอนหายใจยาวๆ พอเข้าห้องพี่สิงฆ์ผมก็ถลาไปนอนเตียงแล้วกลิ้งทันที อยากแต่งงานกับเตียงจังเลยแต่พูดให้พี่มันได้ยินไม่ได้ เดี๋ยวมันกินหัวผม

หมับ ฟอด~

แขนแกร่งกอดผมพร้อมๆกับหอมแก้มฟอดใหญ่ พี่สิงฆ์นี่มันมือไวปากเร็วจ๊าดดดด! ผมหันไปหาพี่สิงฆ์ก่อนยกมือดันหน้าหล่อๆให้ออกห่าง

"กอดจัง หอมจัง ไม่เบื่อหรอ?"

ผมถาม ผมก็อยากรู้เนาะว่าพี่มันเบื่อหรือเปล่า ผมให้พี่มันได้แค่นี้อ่ะดิ จนกว่าจะถึงเวลาที่ตกลงไว้ ผมให้ได้แค่นี้จริงๆ

"ไม่เบื่อ พี่ไม่มีวันเบื่อเราหรอก"

"นี่มันคำเบสิกของคนเป็นแฟนกันเลยอ่ะ"

ไอ้โซ่พูดบ่อยแต่พอได้เขาก็บอกเบื่อแล้ว เนี่ยยย ตัวอย่างที่ไม่ได้ผมเห็นจากเพื่อนรักผมเองแล้วผมจะเชื่อคำพูดพี่มันได้ป้ะเนี่ย

"คอยดูแล้วกัน พี่ไม่เบื่อเราหรอก"

"แล้วพี่ไม่อึดอัดหรอ? ผู้ชายก็ต้องปลดปล่อยอ่ะ บางครั้งเห็นพี่มีอารมณ์แล้วผมให้พี่ไม่ได้ ผมรู้สึกผิดอ่ะแต่พี่จะไม่ไปปล่อยกับคนอื่นใช่ป้ะ?"

"ไม่สิ ถ้าพี่จะปล่อยกับใคร พี่ปล่อยกับเราอ่ะแหละ คอยดูเถอะ...เราจะเดินไม่ไหว"

พี่สิงฆ์ยักคิ้วแล้วหลุบตามองต่ำลงมาที่สะโพก ผมคว้าหมอนฟาดหน้าแม่งงง รู้นะเว้ยว่าหมายถึงอะไรอ่ะ พี่สิงฆ์หัวเราะลั่นห้องก่อนดึงผมไปกอด หน้าผมจมไปกับอกกว้างๆของพี่มัน แม่ง...โคตรเขินเลยอ่ะ

"เรามาทำอะไรสนุกๆรอคนที่เหลือดีกว่า เรายืนเข่าแล้วคล้องคอพี่ไว้ที"

ผมผละออกแล้วมองหน้าพี่มันงงๆ พอพี่สิงฆ์พยักหน้าผมถึงได้ทำตามที่พี่มันบอก พี่สิงฆ์มันนั่งอ้าขาเพื่อให้ผมอยู่ตรงกลางขาพี่มันพอดี ผมยืนเข่าแล้วสอดแขนคล้องคอพี่มัน พอทำท่านี้แล้วแบบ...นมผมอยู่พอดีหน้าพี่มันเลย

"พี่จะช่วยให้เราผ่อนคลายก่อนถึงเวลาจริงนะครับ"

พี่มันพูดแค่นั้นแล้วดึงกางเกงลงมากองที่ข้อพับ ผมจะผละออกแต่ทว่า...

"น้องแคตครับ จะไม่ให้พี่สิงฆ์รู้จักร่างกายเราหน่อยหรอ?"

คือพูดปกติก็ว่าแพ้แล้วนะ แต่พี่มันทำเสียงอ้อนผมอ่ะ ผมเม้มปากก่อนซบหน้าลงกับไหลพี่มัน เอาวะ ยังไงพี่มันก็ต้องเห็นอยู่แล้วอ่ะ

"อือ..."

พอผมให้อนุญาต ผมก็รู้สึกถึงมือหนาทั้งสองข้างจับเข้าที่แก้มก้นผม แม้ชั้นในจะไม่ถูกถอดออกแต่แค่นี้ผมยังรู้สึกว่าพี่มันจับก้นผมแบบไม่มีอะไรกั้นเลยอ่ะ ผมกระชับกอดคอพี่มันแน่นขึ้นเมื่อฝ่ามือทั้งสองข้างของพี่สิงฆ์เริ่มลงน้ำหนักมือขึ้นเรื่อยๆ แรงบีบเค้นจากฝ่ามือหนามันขยำมันคลึงอย่างกับนวดแป้งมัน ผมรู้สึกแปลกๆจนต้องซบหน้ากับไหล่พี่มันแน่นกว่าเดิม

ครั้งแรกเลยนะที่ถูกผู้ชายขยำก้นอ่ะ พี่มันไม่ได้ขยำแบบเจ็บอ่ะ แบบขยำแรงแต่ไม่เจ็บ มัน...สยิวแปลกๆยิ่งตอนที่พี่มันขยำแล้วแยกแก้มก้นออกจากกันจนรู้สึกโล่งๆที่ร่องก้น บอกตามตรงว่าผมเกือบคราง TT ไอ้ฉัด ทำไมผมต้องยอมพี่มันขนาดนี้ด้วยวะ...

"อ่า...อยากเข้าไปชะมัด"

พี่สิงฆ์พูดเสียงเบาแล้วซบหน้ากับไหล่ผม ผมได้ยินเสียงพี่มันกัดฟันเลยอ่ะ ผมเห็นใจพี่มันนะแต่ผมยังไม่พร้อมอ่ะ แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองทำไมถึงยอมได้ขนาดนี้ ยอมให้จับดีกว่าใส่เข้ามาอ่ะ

"บอกไว้เลยนะ...นอกจากจะเลียเราตั้งแต่เท้าแล้ว"

"..."

"เราไม่ได้ลงจากเตียงแน่ๆ"

"..."

"เดินไม่ได้ด้วย"

"พ พี่สิงฆ์..."

"ต่อให้ลูกพี่หมด พี่ก็จะเอา เอาเราทั้งวันทั้งคืนเลย พี่จะอัดใส่เราให้หมด ทุกๆความอดทนที่ทนมาตลอด ต่อให้เราไม่ไหว เราสลบ พี่ก็จะเอา เอาเรื่อยๆ เลือดก็เลือด เป็นไข้พี่ดูแลได้ เราเคยได้ยินคำว่าสิงห์ระเบิดเตะจากนารูโตะป้ะ?"

ผมพยักหน้ากับไหล่พี่มัน

"สิงห์ระเบิดเตะของซาซึเกะยังชิดซ้ายเมื่อเจอสิงฆ์หื่นระเบิดของสิงหราช"

"พี่มึงไหวป้ะเนี่ย ทำไมดูหมกมุ่นจังหะ!"

ผมผละมองหน้าพี่มันเคืองๆแต่จริงๆตอนนี้ผมว่าหน้าผมแดงมากแน่ๆอ่ะ พี่มันพูดเรื่องหื่นๆได้ไม่หยุดเลยเนี่ยแต่มันจะไม่อะไรเลยถ้าที่พี่มันหมายถึงไม่ใช่กับผมอ่ะ

"พี่ไม่เคยหมกมุ่นจนมาเจอเราเนี่ยแหละ รู้ตัวป้ะว่าโคตรน่าเอาเลยอ่ะ ก้นเนียนๆกับถ้ำสีชมพูเนี่ย โคตรอยากพางูสิง(ฆ์)เข้าไปเที่ยวเลย เลื้อยเลี้ยวให้ครบทุกมุมถ้ำ เลื้อยไปเที่ยวบนเพดานถ้ำบ้าง พอพ่นพิษจองพื้นที่ก็ค่อยเข้าๆออกๆเกลี่ยพิษให้ทั่วถ้ำ ทำเรื่อยๆจนกว่าจะถ้ำจะคุ้นชินแต่การพ่นพิษของงูสิง(ฆ์)ชนิดนี้มันพ่นครั้งเดียวไม่ได้ด้วยสิ เก็บพิษไว้นานจนตัวงูจะแตกตายล่ะ"

"พี่มึง...ไอ้จวยเอ้ย แม่ง...เห็นภาพเลย TT"

ผมทำหน้าจะร้องไห้แล้วซบหน้ากับไหล่พี่มันอีกครั้ง พี่สิงฆ์มันหัวเราะก่อนดึงกางเกงขึ้นให้ผมตามเดิมแล้วล้มตัวนอนกอดกันและคงจะนอนไปเรื่อยๆจนกว่าพ่อกับน้องสาวพี่สิงฆ์จะกลับมา

17.30 น.

ขณะนี้เราทั้งหมดกำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขก ผมนั่งกับพี่สิงฆ์ พ่อกับแม่นั่งด้วยกันส่วนน้องสาวของพี่สิงฆ์นั่งที่โซฟาตัวเล็ก

"เราไม่ได้ถูกสิงฆ์มันหลอกล่อมาใช่มั้ย?"

พ่อพี่สิงฆ์เอ่ยถามพลางมองลูกชายตัวเอง ทำไมพ่อกับแม่ถามเหมือนกันเลยอ่ะ

"เปล่าครับ แหะๆ แคตชอบพี่เขาด้วยแหละ"

"พ่อกับแม่นี่ถามน้องเหมือนกันเลยนะ ผมดูเป็นคนแบบนั้นหรือไง"

"ใช่!"

ขนาดน้องสาวยังตอบพร้อมกัน ผมหัวเราะก่อนโดนพี่สิงฆ์บีบแก้มจนปากจู๋

"เอาล่ะๆเข้าเรื่องต่อเลยแล้วกัน สิงฆ์มันน่าจะเคยบอกหนูแล้วว่าพ่อกับแม่จะไม่เข้าไปยุ่งกับชีวิตของสิงฆ์และทางเดินของมันแต่พ่ออยากมั่นใจว่าเราชอบสิงฆ์และจะคบกับมันจริงๆ พ่อไม่ห่วงสิงฆ์หรอกเพราะมันโตแล้ว มันวางแผนชีวิตไว้แล้วแต่พ่อห่วงเรา เรายังเด็กยังเลือกอะไรได้อีกเยอะ แน่ใจแล้วใช่มั้ยที่จะไปกับสิงฆ์มัน?"

พ่อถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆและเป็นห่วงผมจริงๆ ผมรู้สึกได้เลยอ่ะแล้วก็สายตาของพ่อ ท่านไม่ได้รังเกียจแต่ท่านอยากแน่ใจว่าผมเลือกที่จะเดินไปกับพี่มันจริงๆ

"ครับ แคตแน่ใจแล้วว่าจะเดินไปกับพี่สิงฆ์และแคตเชื่อว่าในอนาคต ถ้าแคตทำอะไรผิดพลาดหรือเสียใจภายหลัง พี่สิงฆ์จะคอยอยู่ข้างๆและช่วยเหลือแคต แต่เรื่องของอนาคตช่างมันก่อนครับ แคตบอกได้แค่ว่าปัจจุบันตอนนี้...แคตอยากเดินไปกับพี่สิงฆ์ครับ"

โอ้ยยย เขินจ๊าดดดด ทำไมคนบ้าๆแบบผมต้องมาพูดอะไรน่าอายแบบนี้ด้วยอ่ะ โคตรอายโคตเขินเลย ถ้าไอ้พี่มังกรรู้นะ มันต้องล้อผมแน่ๆอ่ะ

"แล้วถ้าพ่อไม่ให้เราคบกับสิงฆ์ล่ะ?"

ผมหันมองหน้าพี่มันแล้วยิ้มก่อนมองหน้าพ่อ

"ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ แคตจะยอมสละร่างกายให้พี่มันแล้วตกมันให้อยู่กับแคตเองครับ"

ผมรู้จุดอ่อนของพี่มันดีน่า~

"พ่อ! สั่งให้เลิกกันเดี๋ยวนี้เลย! เร็วๆๆๆ!"

พี่สิงฆ์เร้าหรือจนพ่อกับแม่และน้องๆขำ หน้าพี่มันคือแบบ...ต้องการเอาผมจริงๆอ่ะ โหย นี่พี่มันชอบผมจริงๆหรือหวังจะเอาร่างกายผมวะ! เจตนาพี่มึงชัดเจนมากกกก!

เราทั้งหกคนย้ายมาที่ครัวเพื่อกินข้าวเย็น ผมรู้สึกอบอุ่นมากอ่ะ ครอบครัวพี่สิงฆ์ต้อนรับผมดีมากๆ น้องๆทั้งสองก็ต้อนรับผมดีเหมือนกันและการเห็นพี่สิงฆ์อยู่กับครอบครัว มันทำให้ผมรู้ว่านอกจากผมแล้ว พี่สิงฆ์ยังดูแลคนในครอบครัวอีกด้วย น้องไม่กินผัก พี่สิงฆ์ก็กินให้ ตักนั่นตักนี่ให้แม่ให้พ่อบ้างแถมพี่มันก็ไม่ลืมผม พี่สิงฆ์คนเดียวดูแลคนทั้งบ้าน ถ้าเป็นผม ผมทำไม่ได้หรอก

"บ้านพี่อบอุ่นดีอ่ะ"

ผมพูดขึ้นทันทีที่เข้าห้องมาหลังจบมื้อเย็น บ้านผมไม่ใช่ไม่อบอุ่นนะ แต่เพราะผมเป็นลูกคนเดียว ไม่มีพี่น้องเล่นเป็นเพื่อน ผมเล่นกับแม่กับพ่อ พอไปโรงเรียนก็เล่นกับครูกับเพื่อน พี่มังกรมันก็ใช่ว่าจะอยู่กับผมตลอด ต่อให้อยู่เราก็เป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องกันอ่ะ

"แต่ตัวพี่อบอุ่นกว่านะ"

ว่าแล้วก็อ้าแขนรอให้ผมเข้าไปกอด ผมเข้าไปกอดพี่มันแล้วซุกหน้ากับอกกว้างก่อนพยักหน้าเบาๆ

"อือ อุ่นจริงด้วย"

ผมกระชับกอดแล้วซุกหน้าเข้าอกกว้างกว่าเดิม กลัวว่าปล่อยแล้วพี่มันจะหายไปจัง

"แต่พี่จะอุ่นกว่านี้"

"ยังไงอ่ะ"

"ให้พี่กินเราดิ รับรองว่าเกินคำว่าอบอุ่นแน่ๆ"

ผมหัวเราะแล้วแหงนหน้าขึ้นเอาคางจิ้มอกพี่มันก่อนยิ้มให้ พี่สิงฆ์มันก็ก้มหน้ามองผมยิ้มๆ

"ถ้าเป็นตอนนี้อ่ะ"

"...?"

"ให้กินได้แค่นม ทุกวันเลย"

"..."

"เอาป้ะ?"

ไม่ต้องพูดให้มากความ พี่มันก็อุ้มผมไปที่เตียงเลย ไอ้จวย! ทีนี้ล่ะเร็ว ไอ้หื่นเอ้ยยย!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}