Sakuya Aika

พี่ไนท์จะไม่อ่อนโยนแล้ว~ ขอบคุณที่ยังไม่ลืมคู่นี้นะคะ เมนต์ติชมได้คร่า

ชื่อตอน : บทที่ 1 (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2562 16:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 (2)
แบบอักษร

ร้านหมูกระทะที่ผมกับไอ้เอิร์ธมากินเป็นแบบบุฟเฟ่ต์อยู่ไม่ไกลจากมหาลัยมาก พวกผมมากินที่นี่ประจำเพราะมันอยู่ใกล้ บรรยากาศคุ้นเคย หันไปทางไหนก็มีแต่นักศึกษาจากมอเดียวกันทั้งนั้น

ปึ้ก

“โอ๊ย เอิร์ธแม่งหยุดเดินทำไมวะ”

ผมโวยวายเบาๆ เมื่อชนเข้ากับแผ่นหลังบางๆ ของมันระหว่างเดินเข้ามาในร้าน

“พี่ไนท์”

“ห๊ะ?” ผมสะท้านวาบเมื่อได้ยินไอ้เอิร์ธพึมพำชื่อนั้นออกมา มองตามสายตาของมันไปตกที่โต๊ะโต๊ะหนึ่ง ก่อนจะเห็นผู้ชายหน้าตาดีสองคนนั่งโดดเด่นอยู่เกือบๆ จะกลางร้าน ห้อมล้อมไปด้วยโต๊ะสาวๆ ที่คอยส่งสายตามองอย่างสนใจ ทันทีที่เห็นหน้ามันผมก็สะอิดสะเอียนหมดอารมณ์อยากอาหารไปเลย

“ไปร้านอื่นกันเถอะ” ผมรีบเอ่ยปากอย่างไม่เสียเวลาคิด

“ทำไมวะ?” ไอ้เอิร์ธมันมองผมด้วยสายตาประหลาดใจก่อนดึงสายตากลับไปทางโต๊ะไอ้ไนท์ “กูโอเค มึงไม่ต้องกลัวกูลำบากใจ ถึงพี่ไนท์จะเป็นเพื่อนพี่กันต์แต่กูแยกแยะได้”

เอิร์ธมันเข้าใจเจตนาผมผิดไปเต็มๆ มันคิดว่าผมเป็นห่วงมัน กลัวมันอึดอัดที่ต้องเผชิญหน้ากับเพื่อนคนสนิทของพี่กันต์ แต่โทษเถอะวะ วินาทีนี้กูไม่ได้คิดถึงมึงเลย ห่วงความรู้สึกตัวเองล้วนๆ

จะพูดกับมันยังไงดีวะเนี่ย ผมมองสบใบหน้าจริงจังของมันอย่างอัดอั้น จะพูดได้ยังไงว่าคนที่ลำบากใจคือกูเอง กูไม่อยากทนเหม็นขี้หน้ามันในร้านอาหารมึงเข้าใจไหมเอิร์ธ สัส! ในใจผมกรีดร้องจะเป็นจะตายแต่ต่อหน้าไอ้เอิร์ธผมกลับเงียบเป็นเป่าสาก พูดสิ่งที่คิดออกไปไม่ได้ จะบอกมันยังไงดีวะ

“ขอโทษนะครับลูกค้ามากี่ที่ครับ”

ระหว่างที่ผมพยายามเบ่งคำพูดดีๆ ออกจากสมอง พนักงานที่สังเกตเห็นเราทั้งคู่ก็เข้ามาสอบถาม

“สองครับ” ไอ้เอิร์ธหันไปตอบ

“คือ... พอดีตอนนี้โต๊ะที่ร้านเต็มครับลูกค้า ลูกค้าสะดวกแบ่งโต๊ะนั่งกับโต๊ะอื่นไหมครับ” พนักงานพูดอย่างลำบากใจ

“เต็มเหรอ” เอิร์ธเลิกคิ้วพลางกวาดตามองไปรอบๆ ซึ่งทุกโต๊ะก็ล้วนแต่ถูกจับจองไปแล้วจริงๆ ไม่เคยมีครั้งไหนที่รู้ว่าร้านอาหารโต๊ะเต็มแล้วผมรู้สึกโล่งเท่านี้มาก่อน

“ไปเถอะเอิร์ธ กินร้านอื่น” ผมจับแขนไอ้เอิร์ธจะดึงออกจากร้าน แต่ทันใดนั้นเสียงเรียกชื่อมันก็ดังขึ้น

“เอิร์ธ?”

“พี่ไนท์...” เอิร์ธมันชะงักแล้วหันไปมอง

ให้ตายเถอะว่ะ! ผมกลอกตามองบนรอบหนึ่งก่อนหันกลับไปทางต้นเสียง ไอ้เวรไนท์ถือจานใส่เนื้อเดินออกมาหยุดอยู่หน้าเราทั้งคู่ด้วยท่าทางประหลาดใจ มันมองผมแวบหนึ่งก่อนหันไปพูดกับไอ้เอิร์ธ

“มากินข้าวเหรอ”

“ครับ แต่โต๊ะเต็ม พวกผมกำลังจะไปร้านอื่น” เอิร์ธมันยกมือไหว้ไอ้ไนท์อย่างมีมารยาทแล้วอธิบายสถานการณ์ให้มันฟัง เหอะ! ผมเบือนสายตาไปทางอื่นอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่คิดอยากไหว้แม่งให้เสียมือ

“หืม…. มาสองคนเหรอ” ไนท์มองผมกับเอิร์ธสลับกัน สีหน้าแววตามันปกติมาก เหมือนว่าระหว่างผมกับมันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน เนียนเก่งจริงว่ะ ถึงผมจะต้องการแบบนี้ก็เถอะ แต่พอเห็นมันไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยผมก็ยิ่งหงุดหงิด คว้าแขนไอ้เอิร์ธมาจับอีกรอบ

“ไปเอิร์ธ กูหิวแล้ว”

“ตะวัน…” เอิร์ธทำหน้าเลิ่กลั่ก

“นั่งกับพี่ก็ได้นะเอิร์ธ”

“ครับ?” เอิร์ธมันหันขวับ ดึงแขนออกจากมือผมทันควัน หันไปมองไอ้ไนท์แววตาเปล่งประกาย

“พี่มากันกี่คน”

“สอง” มันตอบสั้นๆ พลางพยักหน้าไปทางโต๊ะที่มันลุกมา ซึ่งมีผู้ชายหน้าตาดีกำลังนั่งเฝ้าอยู่และตอนนี้ก็กำลังชะเง้อคอมองหาไอ้ไนท์ที่หายหัวไปนานไม่ยอมกลับโต๊ะสักที

“นั่นใครครับ” เอิร์ธมันมองตามเอ่ยถามอย่างสงสัย

“น้อง… เพื่อนน้องชายเพิ่งกลับจากเมืองนอกไม่กี่วัน นั่งได้ คนกันเอง ไม่ต้องเกรงใจ” ไนท์ตบแขนไอ้เอิร์ธอย่างสนิทสนม ก่อนจะชำเลืองมาทางผมที่ปั้นหน้าตาตึงมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

“หรือว่าพวกมึงรังเกียจที่จะนั่งโต๊ะเดียวกับพี่”

“เปล่าครับเปล่า ผมเกรงใจมากกว่า” เอิร์ธรีบตอบ โบกมือไหวๆ กันไม่ให้ไอ้ไนท์มันเข้าใจผิด

“งั้นก็ไม่มีปัญหา มาเถอะ” ไอ้ไนท์มันพยักหน้าเรียก

มึงอย่านะเว้ยเอิร์ธ ผมเพ่งสายตามองหน้าไอ้เอิร์ธอย่างไม่เห็นด้วย พยายามส่งกระแสจิตให้มันรู้ว่าผมไม่โอเค แต่มันรับรู้ใจผมที่ไหน เดินตามตูดไอ้ไนท์ต้อยๆ ไปที่โต๊ะอย่างว่าง่าย มิวายหันกลับมากวักมือเรียกผมอีก

“ตะวัน มาสิ”

“เออๆ” ผมไม่รู้จะพูดยังไงนอกจากยอมตามไอ้เอิร์ธไปอย่างไม่สบอารมณ์

“อ้าวพี่ไนท์… หายไปตั้งนานแล้วนี่พาใครกลับมาด้วยเนี่ย”

ผู้ชายหน้าตาดีที่ดูท่าน่าจะแก่กว่าผมกับไอ้เอิร์ธอยู่สองหรือสามปีเอ่ยทัก มองพวกผมสองคนด้วยแววตาสงสัย

“นี่ปายเพิ่งกลับมาจากนอก ปายนี่น้องไอ้กันต์ ชื่อเอิร์ธ ส่วนนี่ตะวันเพื่อนเอิร์ธ” ไนท์มันแนะนำก่อนเรียกให้เราสองคนหาที่นั่ง ไอ้เอิร์ธมันผงกหัวทักทายเพื่อนไอ้ไนท์ระหว่างหย่อนตัวลงนั่ง ส่วนผมแค่มองนิ่งๆ ไม่ได้สนใจอะไรมาก ก่อนสังเกตเห็นว่าบนโต๊ะไม่มีจานสำหรับเราสองคน

“เดี๋ยวกูไปเอาจานให้ มึงจะกินไร กูจะตักมาด้วย”

“ไม่เป็นไร กูตักเอง”

เอิร์ธพูดพร้อมกับลุกขึ้นเดินออกมาพร้อมผม เราสองคนเดินมาหยิบจาน แล้วก็แบ่งกันตักของสดเหมือนทุกๆ ครั้ง ผมตักเนื้อไอ้เอิร์ธตักผัก

“มึงเป็นอะไรตะวัน ท่าทางมึงขิงพี่ไนท์จังวะ” เอิร์ธมันทักขึ้นระหว่างเดินมาคีบเห็ดหูหนูข้างๆ ผม

“ไม่ชอบหน้ามันเฉยๆ”

“แค่นั้นเหรอวะ”

“เออจะอะไรอีก”

“หืม กูว่าหน้าพี่ไนท์ออกจะเป็นมิตร มึงจะหมั่นไส้อะไร หรือมึงอิจฉาที่เขาหล่อกว่า”

“สัส กูก็หล่อ จะไปอิจฉาอะไรมัน”

“มึงนี่ก็กล้าพูดว่ะ” เอิร์ธมองประเมินผมด้วยสายตาเบื่อหน่าย ก่อนหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะ

“เออ! แล้วมึงไม่เอาของหวานเหรอ” ผมตะโกนถาม

“ตักไปตอนนี้ก็จืดสิวะ เดี๋ยวค่อยมาเอา” มันหันกลับมาทำหน้าบึ้งใส่เพราะผมพูดอะไรไม่เข้าท่าออกมา ก็รู้อยู่หรอกว่าของหวานมันเอาไว้ปิดท้ายแต่แม่งกูยังอยากคุยกับมึงต่อนี่หว่า ไม่อยากกลับไปที่โต๊ะเลยสัส

ผมถอนหายใจอย่างฉุนๆ ปรายตามองของในจานอยู่สองสามรอบว่าขาดเหลืออะไรอีก พอเห็นว่าได้ของที่อยากจะกินครบแล้วก็วางเหล็กคีบลง กำลังจะเดินออกมาเสียงกระซิบก็ดังขึ้นใกล้ๆ หู

“กูอยากกินเบคอน เอาไปอีกเยอะๆ”

“เหี้ย!” ลมหายใจอุ่นๆ ที่มาพร้อมโทนเสียงแหบทุ้มชวนจั๊กจี้หูทำผมอุทานเสียงหลง สะดุ้งหันกลับไปมองตาลุกวาว พอเห็นหน้ากวนๆ ของไอ้ไนท์ยิ่งทำให้ผมโกรธ

“ทำอะไรของมึง”

ผมกดเสียงถามลอดไรฟัน รู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่หันมามองเพราะท่าทางแตกตื่นจนล้นของผม ผมต้องใช้ความอดทนอย่างมากเพื่อข่มความอับอายเอาไว้

“กูจะเอาเบคอน ตักให้ด้วย”

“สัสมีมือก็ตักเอง”

ผมถลึงตาใส่ไอ้คนที่ไม่รู้จักสำนึก ทำกูหงุดหงิดแล้วยังไม่รู้ตัว หันหลังให้มันแล้วเดินกลับมาที่โต๊ะทันที กระแทกจานอาหารลงบนโต๊ะอย่างลืมตัวจนไอ้เอิร์ธกับคนชื่อปายเงยหน้าขึ้นมอง ผมรีบเก็บสีหน้าไม่พอใจเอาไว้หย่อนก้นลงนั่งข้างไอ้เอิร์ธเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เป็นไรวะ”

“เปล่า”

เอิร์ธมันขมวดคิ้วมองผมอยู่ครู่หนึ่งก็เลิกสนใจ หันไปย่างของบนเตาต่อ ผมก็ไม่ได้อยากพูดอะไรมากอยู่แล้ว คีบของขึ้นเตาเงียบๆ ส่วนน้องไอ้ไนท์ที่ชื่อปายก็ไม่ปริปากพูดอะไรสักคำจนไอ้ไนท์กลับมาที่โต๊ะพร้อมกับเบคอนจานโต

“โห พี่นี่รู้ใจผมจริงๆ กำลังอยากกินอยู่พอดี” ปายมองเบคอนในจานตาเป็นมัน

ท่าทางสดใสร่าเริงของมันทำผมอดชำเลืองมองไม่ได้ ไอ้หมอนี่มองเผินๆ เหมือนนักร้องไอดอลเกาหลีที่พวกผู้หญิงตามกรี๊ด ทรงเดียวกับไอ้เอิร์ธเปี๊ยบ แต่หน้าไอ้ปายผุดผ่องกว่าเอิร์ธนิดหน่อย คงเพราะไปอยู่เมืองนอกมาหรือเปล่าไม่แน่ใจ ผิวพรรณมันขาวหมดจรด ใบหน้าเนียนผ่อง จมูกโด่ง ริมฝีปากจิ้มลิ้มกับดวงตาเรียวรีเข้ากับหน้าใสๆ แบบเหมาะเจาะ ยิ่งมองยิ่งเห็นถึงความละมุน น่าทะนุถนอม

แล้วนี่กูจะมานั่งพรรณนารูปลักษณ์ผู้ชายทำไมฟระ ตอนมองเรียวขาไอ้เอิร์ธที่ห้องก็ทีหนึ่งแล้ว ผมส่ายหน้าสะบัดเรื่องไม่เป็นเรื่องออกจากหัว ยื่นตะเกียบไปคีบเนื้อชิ้นหนึ่งบนกระทะที่กำลังเกรียมได้ที่ น้ำลายไหลรอเลยเนี่ย

จึก…

ตะเกียบคู่หนึ่งแตะลงบนเนื้อชิ้นเดียวกัน ผมเลื่อนสายตาขึ้นมองก็สบสายตาเข้ากับไอ้ไนท์ที่เป็นเจ้าของตะเกียบคู่นั้น คิ้วผมขมวดมุ่น ปล่อยมือจากเนื้อนั่นอย่างไม่สบอารมณ์ เปลี่ยนมาคีบผักแทน

“มึงเอาไปสิ”

ไนท์มันคีบเนื้อมาใส่จานผมอย่างใจกว้าง สัส ใครขอให้มึงทำวะ ผมลอบส่งสายตาไม่พอใจไปให้มัน แต่ไอ้ไนท์ก็แค่ยักไหล่เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ ก่อนที่เสียงปายจะท้วงขึ้น

“พี่ไนท์เบคอนผมล่ะ”

“ยังไม่สุกรอแป๊บ”

“โห่ งั้นผมเอาหมูสามชั้นก็ได้”

“ได้ ชิ้นนี้สุกพอดี” ไนท์มันคีบหมูสามชั้นใส่จานให้ปาย ส่วนไอ้ปายก็คีบผักคีบปลาให้ไอ้ไนท์

“นี่เห็ดเข็มทอง แครอท ผมรู้พี่ชอบ สมัยก่อนพี่เคยบังคับผมกับไอ้ไลท์กินบ่อยๆ ผมจำได้”

แล้วทำไมกูต้องมาฟังพวกมันรำลึกความหลังกันด้วยวะ ผมเขม้นมองชิ้นเนื้อของไอ้ไนท์ในจานอย่างขัดหูขัดตา จะเอาให้ไอ้เอิร์ธก็กลัวมันมองว่าเป็นของเหลือ จะทิ้งเดี๋ยวก็หาว่ากูเรื่องมาก กลั้นใจเอาเข้าปากแม่ง ผมเคี้ยวหนึบๆ ไม่ถึงห้าครั้งก็กลืนลงคอ ก่อนเหลือเห็นไอ้เอิร์ธกำลังแคะกระดองปูอย่างช่ำชอง

“มึงแกะให้กูบ้างดิเอิร์ธ” ผมบอกอย่างขี้เกียจ

“ไอ้เหี้ยแกะเอง ปกติกูก็เห็นมึงแกะให้บีบีตลอด พอไม่มีเมียอยู่ด้วยแล้วทำง่อย”

“เออ แกะเองก็ได้วะ”

ผมหยิบปูมาทุบ แต่สงสัยออกแรงมากไปเศษปูกระเด็นไปเข้าตาไอ้ไนท์ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“อึก!” ไนท์เอามือปิดตาทันควัน

ทุกคนหันไปมอง ส่วนผมถือค้อนทุบปูค้างอยู่อย่างนั้น ผมไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุ สีหน้าเจ็บปวดของไอ้ไนท์ทำผมรู้สึกผิดตงิดๆ รู้ว่าต้องขอโทษแต่ปากดันพูดไม่ออก

“พี่ไนท์โอเคหรือเปล่า” ปายที่อยู่ข้างๆ มันก้มหน้ามอง

“ห้องน้ำไหมพี่?” เอิร์ธถามอย่างเป็นห่วง ไอ้ไนท์รีบยกมือบอกให้ทุกคนรู้ว่ามันไม่เป็นอะไรก่อนจะลุกขึ้นยืน

“ไม่ต้องห่วง พี่ไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวมา”

ไอ้ไนท์ลุกออกไปบรรยากาศที่โต๊ะเงียบลงถนัดตา ปายกับเอิร์ธต่างชำเลืองมามองผมแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

“เดี๋ยวผมไปดูพี่ไนท์ดีกว่า” ปายพูดแล้วก็ลุกออกไปทันที เหลือแค่ผมกับไอ้เอิร์ธอยู่ที่โต๊ะกันสองคน

“ความผิดมึงอ่ะตะวัน”

เอิร์ธแม่งโบ้ยผมทันทีที่อยู่กันตามลำพัง

“กูไม่ได้ตั้งใจโว้ย ใครจะไปคิดว่าเศษปูจะกระเด็นเข้าตาคนได้ กูมากินกับพวกมึงก็หลายรอบ ไม่เห็นใครโดนสักครั้ง”

“ก็เนี่ยไง มึงระวังๆ หน่อยอุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้ทุกที่ ถ้าพี่ไนท์ตาบอดจะทำไง”

“มึงก็เว่อร์ไปเอิร์ธ”



---------------------​

ขอกำลังจายยยโหน่ยยยยยย


 ​​​​​​​

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น