อนาคตหมา

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนาจา '3'

[ Episode 18 ] : วิธีเอาใจฉบับแบรนโด

ชื่อตอน : [ Episode 18 ] : วิธีเอาใจฉบับแบรนโด

คำค้น : the mission sniper 18

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 949

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2562 20:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ Episode 18 ] : วิธีเอาใจฉบับแบรนโด
แบบอักษร

บทที่ 18

วิธีเอาใจฉบับแบรนโด


ลีโอหยัดกายขึ้นนั่งพลันความเจ็บระบมเข้าเล่นงานแทบจะทันที ริมฝีปากบวมช้ำจากการบดจูบอันหนักหน่วงส่งเสียงซี๊ดขึ้นมาพอดีกับที่ตัวต้นเหตุเดินเข้ามาในห้องอย่างเหมาะเจาะ

"เป็นไงบ้าง" เรนเดลหันขวับไปมองตาเขียว ยังจะมีหน้ามาถามอีก!

เขาเลิกผ้าห่มออกจากตัวพลางก้มสำรวจดูผ้าก็อซที่พันรอบแผลไว้บัดนี้ขึ้นสีแดงของรอยเลือดอย่างเห็นได้ชัด

เซ็กส์เมื่อคืนเล่นทำเอาแผลฉีกได้ขนาดนี้เลยเหรอ...คงต้องให้หมอทำแผลให้ใหม่แล้วมั้ง

"ก็...ไม่แย่" เขาตอบและเก็บความคุกรุ่นไว้ในใจ จะไม่ให้โมโหได้ยังไง! แบบอีธานสองสามรอบเคยพอซะที่ไหนล่ะกว่าจะได้นอนจริงๆก็ล่อไปเกือบรุ่งสาง

อาจเป็นเพราะสีหน้าเขาไม่สู้ดีหรือรอยเลือดจางๆบนผ้าก็อซทำให้อีธานเอ่ยปากขอดูพร้อมกับทำแผลให้เสร็จสรรพ ลีโอออกจะแปลกใจไปสักนิดแต่ก็ไม่ได้ตะขิดตะขวงใจอะไร

"ทำแบบนี้ไม่กลัวผมได้ใจรึไง"

"ฉันบอกนายแล้วไง ว่าไม่มีอะไรได้มาฟรี" คนเจ็บเงียบรอฟังคนตรงหน้าพูดต่อ "ถ้าแผลไม่หายขึ้นมา....ใครจะไปไซบีเรียแทนนายล่ะ" เขาไม่แปลกใจเท่าไหร่นัก ยังไงอีธานก็กะจะส่งเขาไปให้ได้อยู่แล้ว

"เมื่อไหร่ล่ะ" ขอเวลาให้ได้พักหายใจสักนิดก็ยังดี

"เวลาเราเหลือเฝือ"

"หือ?"

"เรานำซีไอเอมาสองก้าว จะจอดชะลอสักหน่อยคงไม่เสียหายอะไร"

"อย่าประมาทหน่า...อีธาน"

"ถึงพวกมันจะพยายามแค่ไหนก็คงตามมาไม่ได้ง่ายๆแล้วล่ะ"

"หมายความว่าไง"

"มีชัม ลี ออสติส....หมอนั่นตายแล้ว"

ลีโอขมวดคิ้วมุ่นทำหน้าเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่กล้า

"ฉันจำเป็นต้องปิดปาก"

"อืม ผมเข้าใจ" ยังไงซะอีธานก็คืออีธานอยู่วันยังค่ำ ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหัวหน้าของแก๊งเบลด ไม่มีความปราณี ไม่มีความเห็นอกเห็นใจ สามารถฆ่าคนได้อย่างเลือดเย็น และที่สำคัญอีธานเป็นคนไร้หัวใจ เมื่อนึกถึงความจริงข้อนั้น เขาเองก็กลัว...กลัวจะสูญเสียคนตรงหน้าไป

"อีธาน" ลีโอเอ่ยปากเรียกเสียงแผ่ว เจ้าของชื่อเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถาม เขาหลับตาชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะส่ายหน้า "เปล่า ไม่มีอะไร" ลีโอหยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูง มุ่งตรงไปยังห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว

"10 นาที รีบแต่งตัวแล้วลงไปด้านล่าง" อีธานพูดผ่านประตูที่กั้นระหว่างพวกเขาอยู่ ชายหนุ่มไม่ตอบกลับเพียงแต่เปิดน้ำให้ไหลรดทั่วตัวโดยระวังไม่ให้โดนแผลที่หน้าท้อง

เมื่อเสร็จกิจจึงรีบลงไปไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายรอนาน เขาเห็นอีธานนั่งรออยู่หน้าล็อบบี้ เบื้องหน้ามีถ้วยกาแฟพร้อมก้อนน้ำตาลอยู่สองสามส่วน

สายขนาดนี้ยังต้องดื่มอีกรึไง?

ชายหนุ่มเคลื่อนกายเข้าไปหาใช้มือสะกิดที่ไหล่ขวาเบาๆทว่าอีธานกลับดึงแขนเขาจับทุ่มลงบนเก้าอี้ที่นั่งอยู่ส่งผลให้ตัวหงายไปตามแรงจนต้องร้องเสียงหลง แต่เมื่อมองดูดีๆแล้วว่าเป็นลีโอจึงยอมคลายมือออก

"โอยย...นี่คุณ" ความปวดร้าวแล่นเข้ามายังสะโพก หนำซ้ำยังถูกทับแผลเดิมเต็มๆ

คนโดนประทุษร้ายยันตัวลุกขึ้นนั่งในท่าปกติ โชคดีที่เหตุการณ์ฉุกละหุกไม่เป็นที่จับตามองมากนักเพราะเจอสายตาดุๆของอีธานเข้าไปพนักงานก็ต่างก้มหน้าก้มตาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อีกฝ่ายเหลือบตามามองเขา อาจเป็นเพราะเขาดันไปปลุกสัญชาตญาณการป้องกันตัวของอีกฝ่ายเข้าผลลัพธ์เลยเป็นอย่างที่เห็น

"บ่นเป็นคนแก่ไปได้" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเบนสายตาไปทางอื่น

นี่มันหลอกด่าเขาชัดๆ!

อีธานเลื่อนแก้วกาแฟพร้อมกับครัวซองมาไว้ตรงหน้าเขาก่อนจะพูดว่า "รองท้อง" แต่มีหรอที่ลีโอจะยอมกินง่ายๆ ถ้าเขารับของจากอีธานก็เหมือนกับยอมรับกลายๆว่าเป็นคนแก่ตามที่เจ้าตัวบอกนะสิ

จ๊อก!~

"........"

เขากระแอมไอกลบเกลื่อน เอาเป็นว่าครั้งนี้จะยอมให้ก่อนละกัน

เข็มนาฬิกาชี้ตรงไปที่เลขห้าเป็นเวลาห้าโมงเย็นเป๊ะๆ ร่างสูงโปร่งเดินถือของพะรุงพะรัง แขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยถุงใส่เสื้อแบรนด์เนมชนิดที่ว่าถ้าเอามาเทรวมกันคงสร้างภูเขาได้ ลีโอเดินตามเจ้าของนัยน์ตาสีอำพันเข้าร้านเครื่องเพชรแต่เจ้าตัวกลับหันมาบอกให้เขารออยู่ด้านนอก แถมยังหายเข้าไปในนั้นเกือบชั่วโมง!

จมเพชรตายรึไง!?

จะบ่นก็บ่นไม่ได้เพราะดันเผลอไปรับปากว่าจะมาช่วยถือของนี่สิ แล้วดูสภาพเขาตอนนี้....รุงรังอย่างกับต้นคริสต์มาส นี่ยังไม่รวมที่อีธานให้เขาเป็นหุ่นลองชุดให้อีก แล้วหุ่นเขากับหุ่นอีธานมันเหมือนกันซะที่ไหนเล่า!

"เสร็จแล้ว"

นั่นไง พูดปุ๊บก็มาปั๊บ คนแบบอีธาน แบรนโดตายยากจริงๆ

"ต้องให้ถืออีกมั้ย?"

"ไม่ต้อง" เขาเหลือบตามองของที่อยู่ในมืออีธาน เป็นถุงกระดาษสกรีนยี่ห้ออย่างดี ข้างในน่าจะเป็นเครื่องประดับสักชิ้น

แต่ดูเหมือนว่าจะเผลอมองนานไปหน่อยทำให้เจ้าตัวตวัดสายตาดุๆมาปราม อีธานคงไม่อยากให้เขารู้ว่ามันคืออะไร "ก็ได้ๆ" พูดพร้อมกับปล่อยให้คนเอาแต่ใจเดินนำไปสองก้าวแล้วกรอกตาอยู่ลับหลังไม่ให้เจ้าตัวเห็น

"หิวรึยัง"

"อืม" ลีโอตอบโดยที่ไม่ต้องคิด โดนใช้งานหนักขนาดนี้แถมยังกินครัวซองรองท้องมาแค่ชิ้นเดียวมันคงไม่พอ

กองทัพต้องเดินด้วยท้องสิ จริงมั้ย?

"อยากกินอะไร"

"อะไรก็ได้" ใช่ อะไรก็ได้ที่ทำให้เขาอิ่ม

อีธานขมวดคิ้วมุ่น เจ้าตัวเองก็นึกไม่ออกนอกจากสิ่งที่กินอยู่เป็นประจำ "อาหารอิตาลี" ลีโอส่ายหน้าแทนคำตอบ เขาเอียนกับลาซานญ่าเต็มทน

"ฟาสต์ฟู้ด"

"ไม่"

"ซูชิ..."

"ไม่"

"ไหนบอกอะไรก็ได้ไง" ลีโอยักไหล่น้อยๆจนมาเฟียหนุ่มถึงกับต้องลอบถอนหายใจในความเรื่องมาก ไหนอีกฝ่ายบอกว่ากินได้หมดไง...

เขาเองก็ไม่คิดว่าการเอาใจใครสักคนมันจะยากถึงเพียงนี้ พอนึกถึงสิ่งที่โนเอลพูดมามันไม่ได้ช่วยเท่าไหร่นัก 'ถ้าบอสอยากให้เค้ารู้ว่าเราใส่ใจ...อย่างแรกเลยครับ พาไปซื้อของน่าจะเบสิคสุดแล้ว จำพวกเสื้อผ้า ของสัพเพเหระเป็นใครก็ปลื้มทั้งนั้น อย่างที่สองพาไปเดทในร้านอาหารหรูๆสักร้านแต่บรรยากาศต้องโรแมนติกด้วยนะครับ อย่างที่สามหาจังหวะดีๆเซอร์ไพรส์ด้วยของล้ำค่า'

แถมทิ้งท้ายไว้ด้วยว่า 'เรื่องแค่นี้บอสทำได้อยู่แล้วครับ มัดใจอยู่แน่นอน!'

แต่เมื่อเขากลับมามองความเป็นจริงที่ประสบอยู่ ณ ตอนนี้ เรนเดลนั่งทำหน้าบูดดูไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

"งั้นไปกินที่อื่น"

"ผมบอกแล้วไงว่ายังไงก็ได้" อีธานเหลือบตามองคนปากไม่ตรงกับใจ ปากบอกอีกอย่างแต่กลับทำตัวแบบนี้ ถ้าไม่ติดว่าวันนี้เขาอยากเอาใจคนตรงหน้าละก็ ป่านนี้อีกฝ่ายคงไม่ได้ลุกจากเตียงมาเดินเที่ยวเล่นอยู่อย่างนี้แน่นอน

ชายหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรอีก เดินมุ่งไปยังลานจอดรถด้านนอกโดยมีลีโอคอยถือของตามหลังมา เจ้าตัวเปิดท้ายรถขึ้นก่อนจะยัดทั้งถุงเสื้อทั้งของสัพเพเหระเข้าด้านใน เขาย้ายตัวเข้าไปนั่งข้างคนขับ เอนเบาะลงเพื่อเตรียมตัวงีบ แต่ก็ต้องสะดุ้งขึ้นมาเมื่อจู่ๆอีกฝ่ายกลับค้อมตัวเข้ามา

กึก...

หลังจากเสียงนั้นดังขึ้นอีธานก็กลับไปนั่งในท่าเดิม ลีโอทำหน้าตื่นตระหนกระคนตกใจทว่าตัวต้นเหตุกลับทำเพียงยกยิ้มขึ้นมุมปากให้กับปฏิกิริยาเมื่อครู่ "นายไม่ได้คาดเข็มขัด" ทุกอย่างถูกเฉลยภายในไม่กี่วินาทีก่อนรถคันดำทะมึนจะเคลื่อนตัวออกไป

"โนเอลบอกฉันว่าตอนอยู่คิวบา นายทำตัวไม่ดี"

หมอนั่น....ขี้ฟ้องชะมัด ลีโอกร่นด่าเลขาหนุ่มในใจ

"หมอนั่นบอก?"

"อืม"

เขาคิดย้อนไปเมื่ออาทิตย์ก่อน เอาเข้าจริงๆก็ไม่ได้ก่อเรื่องไว้มากแค่ซัดหน้าหัวโจกในคุกกวนตานาโมไปหมัดสองหมัดเลยถูกจับเข้าห้องขังเดี่ยว แค่นี้เอง....

"หายดีเมื่อไหร่ เตรียมตัวโดนลงโทษได้เลย" อีธานพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มราวกับไม่ตะขิดตะขวงใจอะไร แต่สำหรับคนฟังเขากลับรู้สึกขนลุกแปลกๆ

เมื่อมาถึงจุดหมาย ทั้งสองจึงเดินตรงไปยังโต๊ะที่จองไว้ก่อนหน้าโดยมีบริกรชายนำทาง ร้านอาหารที่อีธานเลือกมาอยู่ติดกับทะเลสาบ มีจุดที่ยื่นออกมาเพื่อชมวิวธรรมชาติได้ ดูเผินๆแล้วมัันก็เข้ากับอีกฝ่ายดีเหมือนกัน

นั่งเสร็จก็เปิดเมนูสั่งอาหารเป็นว่าเล่น "เอาอันนี้ๆแล้วก็อันนี้ครับ" เขาเอ่ยปากสั่งอาหารไปสามอย่าง มีซุปล็อบสเตอร์กับอีกสองอย่างที่ไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ดูน่ากินดีเลยสั่งมา

อีธานเปิดเมนูดูสักพักก่อนจะสั่งตาม "เครื่องดื่มเอาเป็นอะไรดีครับ" บริกรชายถาม

"ซินแฟนเดล"

ไวน์แดงอีกแล้วหรอ....

บางทีเขาก็คิดว่าอีธานเป็นพวกเสพติดไวน์ ไม่ว่าจะที่คอนโดหรือข้างนอกเครื่องดื่มที่เจ้าตัวมักดื่มเป็นประจำก็คือไวน์แดง

คราวอาหารมาเสิร์ฟก็รีบยัดเข้าปากโดยไม่สนใจสายตาที่แบรนโดมอง ทำไงได้ เขาหิวหนิ! "ค่อยๆกิน" มาเฟียหนุ่มค่อยๆใช้มีดหั่นเนื้อแกะให้เป็นชิ้นเล็กๆก่อนจะตักเข้าปาก สายตาเหลือบมองใบหน้าได้รูปของชายหนุ่มเป็นระยะ

เมื่อจัดการของคาวเสร็จก็เตรียมต่อด้วยของหวานปิดท้าย ใช้เวลาไม่นานบริกรก็มาเสิร์ฟพร้อมกับจุดเทียนเพื่อสร้างบรรยากาศ

แสงสลัวๆจากเชิงเทียนกอปรกับภาพพระอาทิตย์ตกดินเบื้องหน้าขับให้การดินเนอร์รอบนี้ดูเหมือนมื้อพิเศษกว่าปกติ แถมในบริเวณที่พวกเขาอยู่ยังมีแค่เขากับอีธาน สงสัยคนตรงหน้าคงจะยอมเหมาร้านไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ

อีธานหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะสาวเท้าอ้อมมาด้านหลังที่เขานั่งอยู่ ในมือถือบางสิ่งซ่อนไว้ข้างหลัง ใจเขาเต้นระส่ำระส่ายไม่เป็นจังหวะเมื่อลองจินตนาการว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรต่อ

"ลีโอ เรนเดล"

"ครับ" เจ้าของชื่อขานรับอย่างไม่ต้องคิดให้มากความ

สัมผัสแข็งกระด้างพร้อมกับเสียงล็อคของบางสิ่งที่คอทำให้ต้องเหลือบตามองต่ำลง

ปลอกคอ....?

เขาก็พอจะเข้าใจอะไรลางๆขึ้นมาบ้างแล้ว

"อีธาน" คนโดนแกล้งเค้นเสียงรอดไรฟันในขณะที่ยังยิ้มอยู่ พลันตั้งสติได้ก็แทบจะแว้งกัดคนด้านหลัง "ทำบ้าอะไรของคุณ?!" เขาทำท่าจะแกะปลอกคอหนังออกแต่ทว่าตัวต้นเหตุกลับไม่ยอม ยังคงดึงดันจะให้เขาใส่ให้ได้

"ก็ลองถอดดูสิ"

แกร๊ก!

ลีโอจงใจถอดมันทิ้งก่อนจะปล่อยให้ร่วงลงพื้นดัง 'ตุบ' เพื่อยั่วโมโห ไหนๆอีธานก็แกล้งเขามาทั้งวันแล้ว ทำกลับบ้างจะเป็นไรไป ทว่าสีหน้าอีกฝ่ายกลับไม่ยินดียินร้าย ไร้การตอบสนองทุกสิ่งอย่างแต่บรรยากาศรอบตัวดันเปลี่ยนไปราวกับเขาไปสะกิดต่อมอารมณ์ของสัตว์ร้ายเข้า

ไวเท่าความคิดอีธานยกมือขึ้นหมายจะประทุษร้ายทำให้ลีโอต้องยกแขนขึ้นป้องเพื่อเตรียมรับแรงปะทะ แต่กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็โดนคว้าหมับที่แก้มทั้งสองข้างเข้าแล้ว

เดี๋ยวนะ....แก้ม?

"อย่าดื้อ"

คนตัวสูงกว่าพูดพร้อมกับออกแรงดึงเบาๆทำเอาลีโอถึงกับหน้าชาไปครึ่งซีก

เจ็บ...แต่ไม่เท่าแปลกใจ ไหงคนตรงหน้าถึงได้....

ในขณะเดียวกันฝ่ายอีธานเองก็ใช้ความอดทนสูงอยู่พอควร สิงโตตัวนี้ร้ายแค่ไหนเขารู้ดี ยิ่งแหย่ก็เหมือนยิ่งราดน้ำมันลงเปลวไฟ "ผีเข้า?" ตะลึงได้ไม่ทันไรลีโอก็กลับมาปากดีแบบเดิม

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา ทำไงได้ในเมื่อเขาตัดสินใจไว้แล้ว

"ขอมือหน่อย" เอ่ยปากออกคำสั่งพร้อมกับแบมือข้างนึงเพื่อรอรับ ทว่าคนโดนสั่งกลับกอดอกยืนมองเขาแทน จนท้ายที่สุดอีธานต้องเป็นฝ่ายเอื้อมไปจับมือข้างนั้นมาเอง เจ้าตัวขมวดคิ้วมุ่นทำท่าทางจะต่อว่า เขาจึงตัดปัญหาโดยการโน้มตัวลงจุมพิตที่กลีบปากสีชมพูอ่อน อีธานใช้ฟันขบกัดริมฝีปากล่างอย่างอ้อยอิ่งเพื่อขู่ให้เงียบและมันก็เป็นตามที่เขาหวังไว้จริงๆ ลีโอ เรนเดลสงบปากสงบคำได้สักที

ใบหน้าหล่อคมคายค่อยๆใช้ปลายจมูกถูวนบนแก้มนวลที่บัดนี้ขึ้นสีแดงจัดชนิดที่ว่ามะเขือเทศสุกยังแพ้พลางกดปลายจมูกลงอย่างแผ่วเบา อีธานค้อมตัวไปด้านหน้าพร้อมยกมือข้างที่เขาจับอยู่ขึ้นเพื่อให้ประทับริมฝีปากได้พอดี

จุมพิตที่ข้อมือ หมายถึง.....คุณคือคนพิเศษ

จุตพิตที่หลังฝ่ามือ หมายถึง......ผมให้ความเคารพแด่คุณ

ชายหนุ่มผละออกจากฝ่ามือนั้นช้าๆก่อนจะหยิบบางสิ่งออกมาจากเสื้อคลุมแล้วสวมสิ่งนั้นเข้าที่นิ้วนางของลีโอ "นายเป็นของฉัน...." อีธานเงียบสักครู่เพื่อรอดูอากัปกิริยาคนตรงหน้าก่อนจะกล่าวต่อ "ไม่ใช่ในฐานะสมบัติ แต่เป็นคนรัก"

เมื่อฟังจบลีโอถึงกับเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก เขาเก็บมือข้างที่อีธานจับเมื่อครู่พลางลูบความเนียนละเอียดของตัวแหวนอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่ามันจะสลายกลายเป็นเถ้าธุลี ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจเวลาที่ผู้หญิงโดนขอแต่งงานแล้วล่ะว่ามันรู้สึกยังไง ทั้งเขินและมีความสุขในเวลาเดียวกันแต่เขาแตกต่างจากพวกเธอโดยสิ้นเชิง

มันไม่ใช่การขอแต่งงานแต่เป็นการสาบานว่าจะอยู่เคียงข้างกันจนกว่าใครคนหนึ่งจะตายจากต่างหาก

พอมาคิดๆดูแล้ว แบบนี้ก็โรแมนติกดีเหมือนกัน

"แล้วก็....ของในรถ ฉันยกให้นาย" อีธานคงจะหมายถึงเสื้อที่พึ่งซื้อมาใหม่

"ครับ?"

"ไซส์มันเล็กไป ฉันใส่ไม่ได้" จะเล็กไปหน่อยก็ไม่แปลก อีธานเป็นคนจับเขาเป็นหุ่นลองชุดเองหนิ!

ลีโอพยักหน้ารับก่อนจะกล่าว "ขอบคุณ" เขาค่อยๆระบายยิ้มผ่านใบหน้าทำให้อีธานอดไม่ได้ที่จะลอบยิ้มมุมปาก




#talk

เฮียแกก็ไม่ค่อยจะค่อยเท่าไหร่เล๊ยยย เล่นไปขอฮาวทูจีบสาวยังไงให้ติดจากโนเอลผลลัพธ์มันก็เลยเป็นแบบนี้แหละน้อออ ตอนนี้ก็ลงแบบน้ำจิ้มๆให้ก่อนเนื้อเรื่องตอนต่อๆไปก็จะเริ่มกลับมาหนักเหมือนเดิมแล้ว-3-

ปล.1 หมาขอฝากนิยายเรื่องใหม่ไว้หน่อยละกัน55555

ชื่อเรื่อง : 【yaoi】รักนี้มีรุก-รับ​

ออกแนวตลกโปกฮา สำหรับใครที่อ่านเรื่องนี้แล้วไม่รู้จะทำไรต่อก็เข้าไปอ่าน รักนี้มีรุก-รับ แก้เผ็ดได้ก่อนนาจา

ปล.2 ยังไงก็ฝากกดไลค์ คอมเม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้หมาด้วยนะคะ <3

ความคิดเห็น