marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 10: ลมหึง

ชื่อตอน : ตอนที่ 10: ลมหึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2562 22:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10: ลมหึง
แบบอักษร



image


3 เดือนต่อมา


ติ๋ง!

‘ทำอะไรอยู่’

ฉันหยิบมือถือขึ้นมาดูข้อความและก็เป็นดั่งคาดไอ้บ้านั่นนับวันยิ่งวุ่นวาย

‘ทำงาน’ ฉันลาออกจากร้านอาหารเพราะจู่ๆมีคนสนใจฉันให้ไปถ่ายแบบที่ร้านเสื้อผ้าของเขาให้เงินดีกว่าเลยรีบคว้าเอาไว้

‘เสร็จกี่โมง’

‘แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย’

‘จิ๊!! ทำกับอย่างมีคนมาส่ง’

‘มีแน่นอนอยู่แล้วย่ะ!!!’

‘ใคร!!!!’ ใครจะยอมบอกละดีนะที่ฉันยอมออกมาทำงานที่นี่ได้เจอคนหล่อๆเยอะเลยยยย

‘ไม่ใช่เรื่องของนายแค่นี้นะทำงานอยู่!!!’ ฉันกดส่งข้อความออกไปพร้อมกับวางมือถือลงให้ช่างแต่งหน้าต่อแต่ไอ้บ้านั่นไม่หยุด


ติ๋ง!

ติ๋ง!

ติ๋ง!

ติ๋ง!



“หือ...น้องมินแฟนส่งมาไม่อ่านหน่อยเหรอ” พี่ชาร่าช่างแต่งหน้าแซวขึ้นหลังจากที่เห็นข้อความเข้ารั่วๆ

“ไม่ใช่แฟนหรอกค่ะแค่คนบ้าคนหนึ่งแค่นั้น”

“แหม่ม..ถ้ามินมีแฟนผมคงเสียใจแย่สิครับ” จู่ๆโจเซฟที่นั่งข้างๆก็พูดขึ้นเขามองหน้าฉันพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย

“อ่า...ฮ่าๆ”

“แหม่ๆ พูดแบบนี้พี่อิจฉาจริงๆนะมินมินมีแต่คนชอบอิอิ นี่ละน๊าาคนน่ารัก”

“แฮ่ๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะพี่ชาร่ายังไงพี่ก็สวยที่สุดในห้องนี้แล้วอิอิ” พี่ชาร่าเธอเป็นคนสวยคมเข้มจนฉันเองยังชอบเลยไม่รู้ทำไมพักนี้ถึงมีแต่คนสวยๆหล่ออยู่รอบตัวฉันตลอดจริงๆ

“แหม่ๆ เลิกชมกันได้ละจ้าาามาๆเริ่มงานกันได้ละ” จู่ๆพี่เจฟฟรีย์ช่างภาพพูดขึ้นมาจนพวกเราที่คุยเล่นกันอยู่เงียบและเริ่มทำงานกันทันที


ในขณะที่เราถ่ายแบบกันอยู่นั่นเองจู่ๆพี่เจฟฟรีย์ก็โวยวายขึ้น

“อะไรนะ!!! ทำไมแกพึ่งบอกตอนนี้นี่ทุกคนรอแกคนเดียวเลยนะ”

เขาคุยโทรศัพท์ด้วยท่าทีโกรธมากไม่รู้ว่าเรื่องอะไร

“แกจะไปไหนก็ไปเลยอย่าให้ฉันเห็นหน้าอีกฉันไม่ชอบคนที่รับผิดชอบงานเหมือนแก!!!!” สงสัยนายแบบคนหนึ่งไม่มาแน่ๆเลยเรื่องนี้ฉันเห็นประจำเวลาที่ไม่มาพี่เขาจะโกรธมากจนไม่คุยด้วยอีกวันนี้สงสัยเราต้องตั้งใจละไม่งั้นโดนด่าแน่

“มินวันนี้เราสองคนคงเจอศึกหนักแน่”

“นั้นสิค่ะ...อย่าทำอะไรขัดใจพี่เจฟละไม่งั้นตายแน่ๆ”

“ฮ่าๆ เวลาเธอกลัวนะน่ารักชะมัดเธอไม่มีแฟนจริงๆเหรอ”

“ฉันจะเอาเวลาที่ไหนไปมีแฟนละแค่เรียนกับถ่ายแบบก็เหนื่อยจะแย่ละ”

“งั้นฉันจีบเธอนะ” จู่ๆโจเซฟก็พูดออกมาแบบนี้จนฉันพูดอะไรไม่ออกทันทีที่ได้ยินแบบนี้ฉันกลับนึกถึงใครอีกคนที่ส่งข้อความมาเยอะแยะทุกครั้งที่ฉันมาทำงานหรือแยกจากเขา

“เฮ้!!! พวกเธอสองคนนะมาทำงานได้ละ!!!” เสียงตะโกนของพี่เจฟช่วยปลุกฉันให้ตื่นจากความคิดของตัวเองทันที

“ทำงานกันเถอะเนอะ” ฉันไม่ตอบเรื่องนั้นกับโจเซฟแต่พูดไปเรื่องอื่นแทนไม่รู้เพราะอะไรแต่ฉันแค่รู้สึกแปลกๆแค่นั้นถึงเขาจะดูเป็นคนดีแต่ฉันก็รู้ดีว่าเขาก็คือเสือเหมือนกัน




1 ชั่วโมงต่อมา




ปัง!



เสียงเปิดประตูกระแทกอย่างรุนแรงพร้อมกับการมาของใครบางคนที่ทำให้พวกเราและทีมงานหันไปมอง.....พวกเขาห้าคนเดินเข้ามาอย่างกับกำลังเดินแบบอยู่จนพี่เจฟที่กำลังโมโหอยู่นั้นก็อึ้งไปตามๆกันแต่สำหรับฉันเฉยๆนะเพราะเห็นทุกวัน....

“นี่ยัยแคระทำไมไม่ตอบข้อความฉัน!!! ไอ้หมอนั้นเป็นใครที่จะไปส่งเธอไว้ใจได้หรือเปล่า ไปรู้จักกันตอนไหนเธอพึ่งมาทำงานแค่เดือนเดียวเองนิ” ทันทีที่เข้ามาเขาก็เดินตรงดิ่งมาหาฉันพร้อมกับรั่วคำถามออกมาอย่างกับเป็นพ่อฉัน

“ใจเย็นก่อนซา”

“นั้นสิพี่ซาตอนนี้คนทั้งสตูดิโอมองเราอยู่นะพ่อพี่ยิ่งบอกว่าห้ามก่อเรื่อง” ทั้งสี่คนพยายามห้ามเขาแถมพยายามเรียกสติแต่หมอนั่นกับทำแค่ตาเขียวใส่ฉัน

“ทุกคนเดี๋ยวฉันขอคุยกับเขาเอง” ฉันตัดสินใจดึงแขนลากเขาออกมาแต่เขาก็เอาแต่ใจตัวเองโวยวายเหมือนเด็ก

“ฉันไม่ไปไหนพูดมาตรงนี้เลยว่าไอ้หมอนั่นเป็นใคร!!!”

“นี่!!! เป็นบ้าเหรอมาโวยวายอะไรของนายฉันเริ่มหมดความอดทนละนะวันๆนายไม่ทำงานหรือไง!! ฉันมาทำงานฉันก็ต้องมีเพื่อนร่วมงานสินายจะให้ฉันเป็นใบ้หรือไงแล้วเดี๋ยวนะนายมีสิทธิ์อะไรมาโวยวายใส่ฉันทำอย่างกับชอบฉันหนักหนาให้ตายสิ!!!” พอฉันพูดจบเขาก็ดูอำอึ้งทันที

“ก็ฉันกลัวเธอโดนหลอกไง!!!”

“นี่!!! ถึงฉันจะโดนหลอกแล้วเกี่ยวอะไรมิทราบค่ะ” หมอนี่บุกเข้ามาเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ!!!! ประสาท!!!

“โว้ย!! ไม่รู้แหละฉันจะคิดไงก็เรื่องของฉัน!!!” พอเขาตอบแบบนี้ฉันถึงกับกุมขมับให้ตายสอพอมองไปรอบๆทุกคนเงียบกริบราวกับกำลังฟังเราเถียงกันอยู่แถมยังทำหน้าลุ้นอะไรสักอย่าง

“เป็นบ้าหรือไงพอได้ละออกไปเลยฉันจะทำงาน”

“ไม่ไปไหนฉันจะอยู่ที่นี่”

“กลับไป!!!”

“เธอเข้าใจยากหรือไงรีบไปทำงานสิ”

“นี่!!!!” ในขณะที่ฉันกำลังจะด่าเขาจู่ๆพี่เจฟก็เดินเข้ามา

“เดี๋ยวนะมินมินพี่ไม่รู้ว่าพวกเธอสองคนมีปัญหาอะไรกันแต่พี่ขอคุยกับเขาหน่อยนะ” ชิ!!! พี่ด่ามันเลยไอ้บ้านี้มันหน้าด้านมากกกกก

“ค่ะ” ฉันหันหน้าไปมองหมอนั่นอย่างผู้ชนะเพราะเขาจะต้องถูกพี่เจฟด่าแน่นอนฮึๆๆ

“นี่น้อง!!!” ใช่พี่เจฟด่่มันเลยย

“ครับ??? คือผมต้องขอ....” หมอนั้นก้มหน้าขอโทษพี่เจฟแต่พูดไม่ทันจบพี่เจฟก็พูดขึ้น

“ทำงานอะไรอยู่สนใจมาร่วมถ่ายแบบกับพี่มั่นพวกน้องห้าคนคือมีเสน่ห์มากเลยนะ” ใช่พี่เจฟด่ามัน..แต่เดี๋ยวนะเดี๋ยว!!! อะไรนะสนใจทำงานด้วยหรือเปล่างั้นเหรอ

“ไม่!!!!!” ฉันร้องออกไปเสียงหลงเขาก็มองหน้าฉันอย่างมีชัยพร้อมกับพวกแสบทั้งสี่ที่ตอนนี้ยิ้มอยู่ข้างหลัง

“อะไรของเธอเงียบหน่อยพี่คุยกับเขาอยู่” พี่เจฟหันมาดุฉันอีกครั้ง

“ว่าไงสนใจม่ะดูพวกเธอคงเหมาะกับงานแบบนี้สุดๆละ” เขายิ้มอย่างชั่วร้ายพร้อมกับมองหน้าฉัน....

“สนใจสิครับเพราะผมก็ว่างงานอยู่พอดี”

“ใช่ค่ะพวกเราสนใจมากๆๆๆๆๆๆ” ไม่นะ!!! ม่ายยยยยยย ทั้งๆที่หนีมาจากที่ร้านอาหารนั้นได้แล้วแท้ๆทำไมทามมมมมายยยยยยยยย

“งั้นเริ่มวันนี้เลยนะพอดีคนพี่ไม่พอเลย” ฉันพูดอะไรไม่ออกได้แต่ร้องไห้ในใจอย่างหนักหน่วง

“ได้เลยค่ะ/ครับ” พวกเขารับปากอย่างไว

“งั้นไปแต่งได้ละ...อ้อมินเธอช่วยพาพวกเขาไปด้วยนะ” พี่เจฟ!!!! ฉันเกลียดพี่!!!!! แง้ๆๆๆๆๆ

“ค่ะ TT^TT” พี่เจฟเดินกลับไปไอ้บ้านั่นเดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับกระซิบลงข้างหู

“ดีจังเราได้กลับพร้อมกันละ” ฉันเกลียดแกไอ้บ้า!!!!!!!




อึนซา





ทันทีที่ผมส่งข้อความหายัยนั้นเธอไม่ตอบแถมบอกว่าจะกลับพร้อมกับคนอื่นผมไม่มีอารมณ์จะทำอะไรเลยขอลาออกจากงานที่ร้านอาหารผู้จัดการร้านแทบจะร้องไห้ให้พวกเราอยู่เพราะเราเป็นตัวเรียกแขกแต่ผมไม่สนใจเพราะสิ่งที่ผมต้องการคือไปหายัยบ้านั่น

“กล้าดียังไงพูดแบบนั้นกับฉัน!!!!”

พอไปถึงผมกับเธอก็เถียงกันต่อหน้าคนนับสิบแต่ใครสนละเธอไล่ผมกลับด้วยผมไม่ไปจนหัวหน้าเธอหรือเปล่าไม่รู้เดินมาชวนผมร่วมงานด้วยผมจึงตกลงทันทีถ้ามันทำให้ได้อยู่ใกล้เธอถึงผมจะไม่ชอบก็เถอะ....

“เอาละนี่ห้องแต่งตัวแล้วก็นี่พี่ชาร่าคนที่ค่อยแต่งหน้าทำผมให้และนั้นพี่สไตลิสต์พวกเขาจะจัดการให้พวกนายทุกคนเอง” เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

“ว้ายยยยย มีแต่คนหล่อๆสวยๆทั้งนั้นเลยยยยแฟนน้องมินคนนี่หรือเปล่า” เธอพูดพร้อมกับชี้มาทางผม

“ไม่ใช่!!!!! ใครจะไปคบกับคนประสาทแบบนี้ละค่ะฉันออกไปข้างนอกละ” ทำไมผมต้องเจ็บใจที่เธอปฏิเสธแบบนั้นนะให้ตายสิยัยบ้า!!!! พูดจบเธอก็รีบเดินออกไปข้างนอกทันทีผมมองตามหลังไปเห็นเธอเดินไปนั่งข้างๆไอ้งั่งที่ไหนไม่รู้แถมยังคุยกันหัวเราะอย่างสนุกสนานอีก!!!!!

“ฮึ่ย!!!! เธอนี่มันวุ่นวายชะมัดยัยบ้าเอ๊ย!!!!!” ผมกำมือแน่นเดินไปให้ทุกคนจัดแจงทุกอย่างให้เรียบร้อยผมก็เดินออกมาก่อนพวกนั้นพวกผู้หญิงในสตูดิโอต่างพากันส่งยิ้มเหมือนเชิญชวนมาให้ผมแต่ผมไม่สนใจเลยเพราะตอนนี้สายตาของผมมันจ้องอยู่แค่ที่เธอที่ตอนนี้กำลังถ่ายแบบกับไอ้งั่งนั้นอยู่

“พี่ครับผมว่าผู้ชายคนนั้นคงไม่เหมาะกับเธอเท่าไหร่เพราะหน้าเธอเอเชียเกินไปผมว่าให้ผมเข้าฉากแทนดีไหมครับภาพมันจะได้ดูกลมกลืน” ผมเดินไปบอกพี่ช่างภาพทันที

“อื้อพี่ก็ว่างั้นนะเพราะรู้สึกเหมือนมันยังขาดอะไรไป” ใช่แล้วรีบเรียกไอ้งั่งนั้นออกมาสักทีไอ้นั่นกอดเอวของยัยนั้นอยู่โว้ย!!!!

“ครับ”

“งั้นโจเซฟนายออกมาก่อนส่วนนายเข้าไปถ่ายคู่มินแทน” ไอ้งั่งนั้นมองหน้าผมอย่างหาเรื่องทันทีที่โดนเรียกออกมาผมกับมันเดินสวนกันมันเอาไหล่กระทบผมก่อนจะพูดเบาๆ

“ค่อยดูเถอะฉันจะขย้ำยัยนั้นก่อนแกให้ดู!” ผมกำมือแน่นทันทีทีาได้ยินแบบนั้นผมอยากจะชกหน้ามันตอนนี้เลย

“กูจะฆ่ามึงเองถ้ามึงทำแบบนั้นกับเธอ!!”




เอาละตอนนี้ลมหึงจากอิซากำลังมาอย่างรุ่นแรงและหนักหน่วงหึหึหึหึ

ความคิดเห็น