แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -06- ...รางวัล... [100%]

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -06- ...รางวัล... [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2558 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -06- ...รางวัล... [100%]
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

 

ตอนที่ 6

 

 

...รางวัล...

 

 

 

 

            “บลูมากินข้าว” เซนพูดเรียกแมวของตนหรือเดม่อนนั้นเอง

 

 

 

            “เหมี๊ยว ๆ ๆ ๆ” เซนร้องเสียงแมวเพื่อเรียกเดม่อน เดม่อนเงยหน้าขึ้นมองแต่ก็ไม่ขยับตัวไปไหน

 

 

 

            “บลู ไม่กินข้าวหรอ”

 

 

 

            “เหมี๊ยวว...” เดม่อนร้องตอบและพยายามมองหาคารอสซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่เห็นว่าจะมา เซนมองดูเดม่อนที่คอยนอนมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสงสัย

 

 

 

            /หายไปไหนของเขานะ/ เดม่อนคิดในใจก่อนจะชะงักเมื่อรับรู้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มทวีคูณขึ้นมา

 

 

 

            “สองทุ่มแล้วงั้นหรอ” เดม่อนพูดขึ้นก่อนจะหันไปมองนาฬิกาก็พบว่าแค่ทุ่มห้าสิบนาที เซนขมวดคิ้วนิดๆเมื่อเห็นท่าทีตื่นตัวของเดม่อน

 

 

 

            “จะไปไหนนะ” เซนพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเดม่อนพยายามตะกุยบานหน้าต่างเพื่อหาทางออก

 

 

 

            หมับ

 

 

 

            “เหมี๊ยววว...” เดม่อนร้องขึ้นเมื่อเซนอุ้มเดม่อนขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด ไออุ่นจากตัวของเซนทำให้เดม่อนหยุดชะงัก จะว่ามันอบอุ่นก็อบอุ่น ต้องพูดว่ามันร้อนสำหรับเดม่อน

 

 

 

            “อึ่ก!...” เซนชะงักกึกก่อนจะทรุดเข่าลงเป็นเหตุให้เดม่อนตกลงพื้น แต่ด้วยความคล่องตัวทำให้เดม่อนลงพื้นได้อย่างไม่บาดเจ็บ

 

 

 

            “เหมี๊ยวว...” เดม่อนร้องขึ้นเพราะเซนนั่งลงกุมอกข้างซ้ายและหอบหายใจแสดงสีหน้าว่าเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด

 

 

 

            “ฮึก...เจ้าเป็นอะไรนะ...เพราะข้าหรอ” เดม่อนน้ำตาคลอและพยายามเอาหน้าไปถูไถที่แขนของเซน เซนล้มตัวลงนอนกุมอกอย่างเจ็บปวด

 

 

 

            “ข้าจะทำยังไงดี เจ้าบอกข้าสิ” เดม่อนพูดถามระรั่วอย่างตกใจ

 

 

 

            กริ๊งงงงงง

 

 

 

            เสียงนาฬิกาดังบอกเวลา 2 ทุ่ม ทำให้เดม่อนชะงักกึก ความร้อนในร่างกายของเดม่อนทวีคูณขึ้นอย่างรวดเร็ว จนเดม่อนแทบทรุดไปอีกคน ร่างแมวดำของเดม่อนเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆซึ่งเดม่อนเองก็วิ่งหลบไม่ทันก่อนที่ร่างกายของเดม่อนจะเปลี่ยนมนุษย์ซึ่งมีหูและหางแมวดำอยู่ เดม่อนหันมามองเซนก็พบว่าเซนหมดสะติไปเรียบร้อยแล้ว เดม่อนจึงไม่กังวลอะไร

 

 

 

            “ช่วยไม่ได้สินะ...” เดม่อนพึมพำก่อนจะรีบวิ่งไปหาโทรศัพท์โทรหาคารอสเนื่องจากคารอสได้สอนวิธีการติดต่อหาตนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

 

 

 

 

            Tor…Tor…Tor

 

 

 

            “(สวัสดีครับ คุณเซน)” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้น เดม่อนน้ำตาคลอเมื่อได้ยิน

 

 

 

 

            “ฮึก...คารอสส...ฮึก” เดม่อนสะอื้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงของคารอสซึ่งเดม่อนเองก็ไม่รู้ว่าตนเองจะร้องไห้ทำไม

 

 

 

            “(เดม่อน! นั้นเจ้าหรอ...เกิดอะไรขึ้น)” คารอสพูดถามด้วยน้ำเสียงตกใจเล็กน้อย

 

 

 

            “เซน...ฮึก...จู่ๆก็ล้มลง แล้วก็หมดสะติไปแล้ว...ฮึก...เป็นเพราะข้าหรอ...ฮึก...ข้าทำอะไรลงไปรึเปล่า” เดม่อนพูดถามอย่างเป็นกังวล

 

 

 

            “(ชู่ววว ไม่ร้อง อาจจะเป็นเพราะโรคประจำตัวของเขาก็ได้ เจ้าอย่าพึ่งโทษตัวเอง ข้าจะรีบไปภายใน 5 นาที เจ้ารอข้าหน่อยนะ)” คารอสพูดเสร็จก็วางสายไปทันที

 

 

 

 

 

            5 นาทีต่อมา...

 

 

 

            “คารอสสส...ฮืออ...” เดม่อนร้องขึ้นเมื่อเห็นว่าคารอสที่วิ่งเข้ามาในบ้าน

 

 

 

            “ข้าบอกแล้วไงว่าอย่าร้อง” คารอสพูดว่าและรีบเข้าไปลูบหัวเดม่อน แต่ก็ต้องรีบปล่อยเพราะต้องรีบไปช่วยเซนที่ตอนนี้กำลังหมดสะติไปแล้วก่อน

 

 

 

            “อืม ไม่เป็นอะไรมากหรอก” คารอสพูดขึ้นเมื่อตรวจดูอาการของเซนเสร็จเรียบร้อยแล้ว คารอสเดินไปดูตู้ยาของเซนและหยิบยาขึ้นมาดูทีละอัน

 

 

 

 

            “อืม...ยาหมดนิเอง หมดนานรึยังนะ ทำไมไม่เห็นจะบอกข้าสักคำ” คารอสพึมพำคนเดียวก่อนจะจัดการอุ้มเซนขึ้นไปนอนบนเตียงดีๆ พร้อมกับโทรเรียกรถพยาบาลเพื่อให้พาเซนไปตรวจร่างกายให้ละเอียดมากกว่านี้

 

 

 

            “เขาไม่เป็นไรแล้วเดม่อน” คารอสหันมาพูดบอกกับเดม่อนที่ยังคงนั่งสะอื้นอยู่

 

 

 

 

            “ข้ากลัวว่ามันจะเป็นอย่างที่เจ้าพูด...ฮึก...ข้าอาจจะ...ดูดกลืนพลังชีวิตของเขามา...” เดม่อนพูดเสียงแผ่วน้ำเสียงติดกังวลอย่างเห็นได้ชัด

 

 

 

            “ไม่เอาหน่า เจ้าอย่าคิดมากสิ ข้าบอกแล้วไงว่ามันเป็นโรคประจำตัวของเขาเอง ไม่เกี่ยวกับเจ้าเลยแม้แต่น้อยนะ” คารอสพูดบอก และเดินไปดึงเดม่อนมากอดปลอบเอาไว้ เดม่อนเงยหน้าขึ้นมองคารอสด้วยดวงตาที่แดงก่ำ แต่ไร้หยาดน้ำตาแล้วเนื่องจากตอนที่คารอสดึงมากอด ใบหน้าของเดม่อนได้แนบกับหน้าท้องแกร่งก่อนแล้ว

 

 

 

            “เก่งมากเลยนะ...เจ้ามีสะติและโทรหาข้าในทันที”คารอสพูดบอกพร้อมกับระบายยิ้มมุมปาก

 

 

 

            “เก่งแบบนี้ต้องให้รางวัล...” คารอสพูดบอกก่อนจะยกตัวของเดม่อนขึ้น ทำให้ใบหน้าของเดม่อนและคารอสอยู่ตรงกันพอดี

 

 

 

            “จะ...เจ้าจะทำอะไรนะ” เดม่อนพูดถามขึ้น

 

 

 

            “ให้รางวัลยังไงละ” คารอสพูดบอกก่อนจะรั้งท้ายทอยของเดม่อนด้วยมือข้างที่ว่างให้ขยับเข้ามาใกล้และประกบริมฝีปากลงไปทันที

 

 

 

            “อืมมม...” ร่างเล็กที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเผลออ้าปากรับลิ้นเย็นๆของคารอส เดม่อนหลับตาปี๋รู้สึกตื่นเต้นแปลก แขนเล็กยกขึ้นไปดันอกแกร่งเอาไว้ คารอสลืมตามองใบหน้าของร่างเล็กทั้งๆที่ริมฝีปากและลิ้นยังคงทำหน้าที่อยู่เป็นอย่างดี ไม่นานคารอสก็ปล่อยเดม่อนให้เป็นอิสระ

 

 

 

            “แฮ่ก...แฮ่ก...” เดม่อนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหอบ

 

 

 

            “หึหึ” คารอสขำในลำคอเมื่อเห็นท่าทางของเดม่อน ก่อนจะปล่อยเดม่อนลงเมื่อได้ยินเสียงของรถพยาบาลที่ดังมาไม่ไกลมากนัก

 

 

 

++++++++++50%++++++++++

 

 

 

 

 

            หลังจากผ่านไปได้สักพักรถพยาบาลก็มารับตัวเซนไปโดยที่คารอสก็ต้องไปด้วย ซึ่งคารอสเองก็ให้เดม่อนรออยู่บ้านและสั่งว่าให้นอนรอห้ามออกจากบ้านเด็ดขาด เดม่อนที่อยู่บ้านคนเดียวจึงเดินเล่นรอบๆบ้านของเซน เดม่อนเดินไปหยุดที่ตู้ๆ ข้างเตียงนอนก่อนจะค่อยๆเปิดออกมา

 

 

 

            “อ๊ะ..รูปครอบครัวหรอกหรอ” เดม่อนพึมพำก่อนจะหยิบรูปออกมา

 

 

 

            “นี้คงเป็นพ่อแม่ของเขาสินะ แล้ว...คนนี้คงเป็นน้อง” เดม่อนพึมพำออกมาอีกก่อนจะนิ่งไปนิด

 

 

 

            “แล้วถ้าหากมีครอบครัวแบบนี้....ทำไมเขาถึงได้อยู๋คนเดียวกันนะ” เดม่อนพูดขึ้นอย่างนึกได้ ก่อนจะเก็บรูปภาพลงไปที่เดิมและหยิบกล่องของขวัญสีแดงที่วางไว้อยู่ข้างๆ เดม่อนค่อยๆเปิดออกอย่างเบามือ

 

 

 

 

            “เฮือก!

 

 

 

            ตุ๊บ! เคร้ง!

 

 

 

            ทันทีที่เดม่อนเปิดดูของข้างใน เดม่อนก็ถึงกับมือไม้อ่อนแรงจนกล่องของขวัญนั้นหล่นลงพื้นพร้อมกับของที่อยู่ด้านในกระเด็นออกมา

 

 

 

            “ทำไมถึงมีของแบบนี้ได้นะ” เดม่อนพูดอย่างตื่นตกใจ ร่างบางไม่คิดจะเก็บขึ้นมาแต่อย่างใด กลับรีบเดินไปนอนบนเตียงแทน

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            คารอสกลับมาที่โรงพยาบาลเพื่อเช็คอาการของเซน และเมื่อเซ็คและตรวจอย่างระเอียดแล้วก็ไม่พบความผิดปกติอะไรมากนอกจากมีไข้เล็กน้อย เมื่อตรวจเช็คและทำอะไรเสร็จเรียบร้อย คารอสก็รีบกลับมาหาเดม่อนทันที

 

 

 

            “เดม่อน” คารอสเรียกเดม่อนเมื่อเห็นว่าเดม่อนอยู่บนเตียง คารอสทำท่าจะเดินเข้าไปหาเดม่อนแต่ก็ต้องชะงักเท้าเอาไว้และมองลงไปที่พื้น

 

 

 

            “คารอส” เสียงหวานเรียกคารอสเมื่อเห็นว่าคารอสมาแล้ว

 

 

 

            “เจ้าเอาของนี้มาจากไหน เดม่อน” คารอสพูดถามเสียงเข้ม

 

 

 

            “ข้าเห็นมันอยู่ในตู้ตัวนี้ ข้าเลยหยิบมาดู” เดม่อนพูดบอกทันที

 

 

 

            “เจ้าไม่ได้ไปเอามันมาเองใช่มั้ย” คารอสพูดถามออกมาอีก

 

 

 

 

            “จริงสิ! เจ้าคิดว่าข้าจะโง่ไปเอามันมาเองงั้นหรอ!” เดม่อนพูดว่าเสียงติดแข็งๆเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคารอสพูดถามย้ำ

 

 

 

            “แล้วทำไมหมอนั้นถึงมีของแบบนี้ได้” คารอสพูดขึ้นก่อนที่คารอสจะผายมือเล็กน้อยทำให้ลมที่มาจากที่ใดก็ไม่รู้พัดเอาของใส่กล่องและเก็บเข้าไปไว้ในตู้อย่างเดิม

 

 

 

 

            “เจ้าไม่ได้เหยียบมันใช่มั้ย” เดม่อนพูดถามอย่างนึกได้

 

 

 

 

            “อืม ข้าเห็นมันก่อนที่ข้าจะเดินไปหาเจ้า” คารอสพูดบอกก่อนจะเดินมาหาเดม่อน

 

 

 

 

            “กลับบ้านเราเถอะ พรุ้งนี้ข้าจะพาเจ้าไปหาดาร์ค” คารอสพูดบอกก่อนจะถอดเสื้อคลุมของตนเองมาคลุมร่างให้เดม่อนเนื่องจากเดม่อนไม่ได้ใส่เสื้อผ้า

 

 

 

 

            “ดีนะที่ข้าบอกให้เจ้าไปหลบที่หลังคา ไม่งั้นคนพวกนั้นเห็นเจ้าคงได้ช็อคกันไปยกใหญ่” คารอสพูดขำๆ ก่อนจะอุ้มตัวเดม่อนขึ้นและเดินออกจากห้องไป

 

 

 

 

            คารอสใช้เวลาไม่นานถึง 10 นาทีก็มาถึงบ้านของตนเอง โดยที่คารอสให้เดม่อนไปอาบน้ำแต่งตัวมานั่งรอบนเตียง เพราะเขาว่าจะทำอาหารเย็นให้กับเดม่อน เมื่อเดม่อนเดินเข้าไปอาบน้ำแล้ว คารอสก็เดินมาทำอาหารภายในครัวพร้อมกับคิดถึงเรื่องของเซนไปด้วย

 

 

 

            “เขี้ยวของหมาป่างั้นหรอ...ไม่ใช่หมาป่าธรรมดาซะด้วยสิ” คารอสพึมพำและทำอาหารจนเสร็จก่อนจะเอาขึ้นมาให้เดม่อนกิน เมื่อเดม่อนกินเสร็จก็รีบกระโดดไปนอนบนเตียงทันที ซึ่งคารอสก็ไม่นึกว่าอะไรเพราะเขาไม่ได้จะให้เดม่อนนอนโดยไม่ได้ออกกำลังกายก่อนแน่ๆ

 

 

 

            เมื่อคารอสเอาจานมาล้างเสร็จก็ขึ้นไปอาบน้ำบ้างก่อนจะหันมาเห็นว่าเดม่อนยังคงนอนเล่นไปเรื่อยอยู่ซึ่งมันทำให้คารอสรู้สึกพอใจเล็กน้อยที่ร่างเล็กยังไม่หลับ...

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่หก!!++++++++++

มาครบแล้วคร้าบบบ ไม่ปล่อยให้รอนาน

 

 

 

 

ความคิดเห็น