LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ชื่อตอน : โคตรรัก💕​ # 26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2562 21:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรรัก💕​ # 26
แบบอักษร


โคตรรัก💕​ # 26

“ไปค่ายเป็นไงสนุกไหม”ผมหันไปมองไอ้เอ็มที่กำลังขับรถเพื่อที่จะไปส่งผมที่มหาลัย  หลังจากที่เราออกมากินข้าวเช้ากันข้างนอก เพราะมันบอกจะเอาข้าวเช้าที่ผมทำให้ไว้กินตอนเที่ยง

“สนุก...เเต่จะดีกว่านี้ถ้ามึงไปด้วย”ผมพูดอ๋อมเเอ๋มในประโยคสุดท้าย


ผมอยากไปทะเลกับมัน อยากใช้เวลากับมัน เเต่ถ้าทำเเบบนั้นก็เท่ากับผมไปเบียดเบียนเวลางานของมัน เเค่มันต้องทำงานส่งผมเรียนเเบบนี้ก็คงเหนื่อยจะเเย่เเล้ว ผมไม่อยากให้มันคิดว่าผมเอาเเต่ใจ ไม่มีเหตุผลอะไรเเบบนั้น…


“งั้นเราไปทะเลกันไหม”มันชวนใช่ไหมเนี่ย! หรือผมคิดไปเองว่ะ!!

“..ด...ได้เหรอ”ผมถามกลับไป ไม่มั่นใจในหูของตัวเองเท่าไร ว่าเมื่อกี้ผมฟังถูกเเล้วจริงหรือเปล่า

“รอมึงปิดเทอมก่อน เเล้วเราไปเที่ยวด้วยกัน”ก็ถ้าพูดมาเเบบนี้ก็ต้องจริงเเล้วเปล่าว่ะ~

“จริงนะ!!”ผมดีใจอะ ถ้ามันพูดเองเเบบนี้ก็เเสดงว่ามันหาเวลาให้ผมได้เเน่ๆ…


น่ารักที่สุด^^


ผมหันไปยิ้มให้มัน จนมันยอมปล่อยมือจากพวงมาลัยมาลูบหัวของผมเบาๆ ซึ่งเเน่นอนว่ามันรู้สึกดีมากจนผมอดไม่ได้ที่จะถูกหัวของตัวเองเข้ากับฝ่ามือของมันไปด้วย…


“ช่วงที่รอปิดเทอม มึงก็ตั้งใจเรียนไปก่อน”

“...อื้อ”ผมรับคำ

“ถ้าได้ A กูให้ตัวละพัน เเต่ถ้าเกรดรวมมึงเหยียบ 3 ด้วยกูให้เพิ่มอีก 5000 โอเคไหม”


ให้ตังค์เหรอOoO!!


เเป๊บนะกูขอเปิดระบบเครื่องคิดเลขก่อน….


A = 1000 เทอมนี้เรียน 6 ตัว ถ้าได้ A หมดก็เท่ากับ 6*1000 = 6000


เกรดรวมเหยียบ 3 = 5000


6000+5000 = 11000


฿~฿


“ตกลง!! กูตกลงเลยเอ็ม...กูจะตั้งใจเรียนจะคว้าเอคว้าสามมาให้มึงชื่นใจให้หมดเลย^^”

“หึ…เเต่ถ้ามึงติดเอฟทุกอย่างจบ”มันปรับเสียงเข้มเพื่อเป็นการกดดันผมไปในตัว

“ฮุ้ย! ไหมพูดงี้ว่ะ...เอฟอะไร ไม่เอฟหรอกน่า”

“เออ ไม่เอฟมึงก็ตั้งใจเรียน”

“อื้อ~”ผมพยักหน้ารับอย่างขันเเข็ง  


เเค่ตั้งใจเรียนเอง...สบายย ~

.

.

.

เเละเเล้ววันที่ผมรอคอยก็มาถึง เเต่ต้องบอกก่อนว่าวันที่ผมรอคอยมี 2 วันนะ คือวันปิดเทอมกับวันเกรดออก...คิกๆ  เเละไม่ว่าจะถึงวันไหนก่อน ผมก็ได้ประโยชน์ทั้งนั้น เพราะอันนึงก็ เที่ยว เเละอีกอันก็เงิน


ฮ่าาา~ มีความสุข^^


เเละเเน่นอนว่าวันนี้ก็เป็นวันที่ผมจบปี 1 เเล้ว จบวันนี้เลย เปิดเทอมหน้าผมจะกลายเป็นพี่ปี 2 เเล้ว เเละเเน่นอนว่าผมสามารถผ่านช่วงวิกฤตของตัวเองไปได้เเล้ว ผมสามารถทำลายสถิติซิ่วตั้งเเต่ปี 1 มา 3-4 รอบได้เเล้ว ผมไม่ซิ่วเเล้วเเละสามารถอยู่กับมันได้ดีด้วย…^^


“เจอกันเปิดเทอมนะพี่กัส”

“อือ เจอกันนะคุณ^^”


พอบอกลาพี่กัสเสร็จ ผมก็ไม่รออะไรอีกเเล้ว ผมรีบวิ่งลงมาจากตึกสอบทันที เเละเหตุผลที่ทำให้ผมต้องรีบขนาดนี้ก็เพราะ…


ไอ้เอ็มมันสัญญากับผมว่า...เราจะไปทะเลกานนน^^


“เอ็ม!”ผมตะโกนเรียกร่างสูงที่กำลังยืนพิงรถยนต์คันสีดำของตัวเองอยู่ ส่วนมือข้างหนึ่งของมันก็ยกบุหรี่ในมือขึ้นมาสูบ

“อย่าพึ่งเข้ามา”พอเห็นผมวิ่งเข้ามาหามันก็รีบยกมือขึ้นมาห้ามผมเอาไว้ก่อนที่มันจะโยนบุหรี่ลงพื้นเเล้วใช้เท้าขยี้จนดับไป


ก็รู้ว่าไม่ดีเเล้วมึงสูบทำไมเนี่ย-*-


“...สอบเสร็จเเล้วใช่ไหม”

“ช่ายย”ผมตอบมันออกไปอย่างร่าเริง ก่อนจะก้มลงไปเก็บซากบุหรี่ที่ไอ้เอ็มมันพึ่งใช้เท้าขยี้ไปเมื่อกี้ขึ้นมาถือเอาไว้เพื่อที่จะเดินเอามันไปทิ้ง

“เอามานี้ สกปรก”


มันพูดออกมาเเบบนั้นเเล้วเเย่งซากบุหรี่ในมือของผมไปโยนใส่ถังขยะที่อยู่ไม่ไกล เเละคือมันโยนลงด้วยนะครับ ทั้งๆที่มันมองเเค่เเป๊บเดี๋ยวเเต่เสือกโยนลงด้วยเนี่ยสิ...จะเเม่นไปไหนว่ะ-*-


“ไปกันเลยไหม”

“เเน่นอนน”ผมรีบตอบมันไป ก่อนจะรีบวิ่งอ้อมมาอีกฝั่งเพื่อขึ้นรถทันที

“เเดกลองท้องไปก่อน ใช้สมองมาเยอะคงหิว”มันพูดเบาๆ ก่อนจะโยนซองขนมปังมาให้ เเล้วหันกลับไปขับรถต่อ

“แต๊งกิ้ว​^^”ผมหันไปยิ้มให้มันเเล้วรีบจัดการฉีกซองใส่ขนมปังนั้น เเล้วจัดการง่ำเข้าไปคำโตๆ  


ผมนั่งกินขนมปังอยู่เเบบนั้นเเต่จะให้กินคนเดียวมันก็เเปลกๆ ผมเลยบิขนมปังบางส่วนมาถือเอาไว้ ก่อนจะยื่นไปจ่อปากของไอ้เอ็มมัน


“อร่อยนะ กินดิ”

“....”มันทำเเค่เหลือบหางตามามองเเล้วอ้าปากรับขนมปังที่ผมป้อนใส่ปากมันไป

“อร่อยไหม”

“ก็ดี”

“ขนมปัง กับ ข้าวที่กูทำให้เมื่อวันนั้นอะไรอร่อยกว่า”ผมหันไปเอียงคอถามมัน

“...เเวะเซเว่นไหม”เเล้วมันก็หันมาถามผมบ้าง


นี่ผมไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมเนี่ย ว่าเเมร่งเลี่ยงที่จะตอบคำถามผมเนี่ย เเต่ช่างเเมร่งเเล้วกัน -*-


เเล้วพวกเราก็เเวะเซเว่นกัน ไอ้เอ็มมันก็ลงมาด้วย ผมไม่เอากระเป๋าตังค์ของตัวเองลงมา...ก็นะ..มากับมันจะต้องเอาของตัวเองมาให้เสียตังค์ทำไมล่ะ...คิกๆๆ


ผมเดินเลือกเดินหยิบขนมมาหลากหลายมาก กะเอาไว้กินตลอดทางเลย เพราะการเดินทางครั้งนี้มันใช้เวลานานกว่าปกติเเน่ๆ เพราะวันนี้เป็นวันศุกร์ด้วย มันต้องไม่ได้มีเเค่พวกผมเเน่ที่จะใช้เส้นทางนั้น


“เอาเป๋าตังค์ไว้”

“เเล้วมึงจะไปไหนอะ??”ผมรีบหันไปถามมัน ก่อนที่มันจะเดินออกจากเซเว่นไป

“สูบบุหรี่”

“เเต่มึงพึ่งสูบไป...เบาลงหน่อยไม่ได้เหรอว่ะ..หรือมึงเครียดอะไร ทำไมต้องสูบจัดสูบเยอะขนาดนี้ด้วย”

“กูไม่ได้เครียด”

“เเล้วมึงจะสูบทำไม?”

“...เออๆ ไม่สูบเเล้ว”

“ลดๆบ้าง เข้าใจไหม”


ผมทำเป็นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เเต่ผมต้องการจะสื่อเเบบนั้นจริงๆนะ ผมไม่อยากให้มันสูบเยอะเกิน ผมอยากจะอยู่กับมันนานๆนิ ถ้ามันสูบจัดขนาดนี้เเล้วเกิดตายเร็วขึ้นมาจะทำยังไง!


“ได้ทีเลยนะมึง”ไอ้เอ็มมันว่าเเล้วยกมือมาเขกหัวผมเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยวหรือหมั่นไส้อันนี้ผมไม่เเน่ใจ

“ก็มันจริงนิ มันดีที่ไหน มึงเองก็รู้เเต่มึงก็ยังจะสูบอยู่นั้น”

“เออๆ กูจะเลิกเเล้ว จะเลิกให้มึงโอเคไหมเเมว”

“....”

“โอเคไหมเเมว^^”มันถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าผมยังคงนิ่งอยู่เเบบนั้น จากมือที่เคยเขกหัวผมเมื่อสักครู่เปลี่ยนมาเป็นลูบหัวของผมเบาๆเเทน

“เออ..โอเคก็ได้”ผมตอบ ก่อนยื่นตะกร้าใส่ของส่งให้มันไปเเล้วเเบมือไปตรงหน้ามัน

“ก็อยู่ที่มึงไง”

“กูไม่ได้หมายถึงเป๋าตังค์ กูหมายถึงบุหรี่ของมึงต่างหาก”พอได้ฟังเเบบนั้นไอ้เอ็มมันก็ส่ายหน้าหน่ายๆ ก่อนจะยอมหยิบซองใส่บุหรี่ของมันส่งมาให้ผม

“ที่นี้มึงก็เอาของไปจ่ายตังค์ ส่วนกูจะไปกำจัดไอ้นี้^^”ผมว่ายิ้มๆ เเล้วชูของที่พึ่งจะยึดมันมาให้มันดูเป็ฯครั้งสุดท้าย

“จะทิ้งเลยเหรอว่ะ เเพงนะมึง”

“เเพงก็เเพงสิ จำไว้เลยนะว่าถ้ามึงซื้อมาอีกกูก็จะเอาไปทิ้งอีก”

“หึๆ มึงนี้มันจริงๆ เลย เออๆ จะทำอะไรก็ทำ”


มันพูดเเค่นั้นเเล้วคว้ากระเป๋าตังค์ไปจากมืออีกข้างของผมเเล้วเดินไปที่เคาเตอร์เพื่อจ่ายของที่ผมเป็นคนหยิบมา  ผมเลยเดินเเยกออกมาที่ด้านนอก เเล้วโยนซองบุหรี่ของมันลงถังขยะไปอย่างไม่ใยดี ก่อนจะยกยิ้มออกมาอย่างพอใจกับผลงานของตัวเอง…


เรียบร้อยยย^^


“เรียบร้อยยัง”

“เรียบร้อยเเล้ว...ไหนเอาบิลมาดูสิว่ามึงเเอบซื้อมาอีกหรือเปล่า”

“มึงนี่ก็...กูจะซื้อมาให้มึงปาทิ้งอีกทำห่าอะไรเล่า-*-”ไอ้เอ็มมันพูดออกมาเเบบนั้น ก่อนที่เเมร่งจะคว้าคอของผมไปจับเเล้วออกเเรงดันให้เดินนำมันไป


[BM]


“น้อง...ที่นี้มีบุหรี่ยี่ห้อ X ไหม”ผมเหลือบไปมองไอ้คุณที่พึ่งจะเดินออกจากเซเว่นไป ก่อนจะหันไปหาพนักงานคิดเงินเเล้วถามหาสิ่งที่พึ่งจะถูกไอ้คุณมันยึดไป

“ไม่มีหรอกพี่...อันนั้นมันบุหรี่นอก ไม่มีขายตามเซเว่นหรอก”

“เเล้วที่นี้มีอะไรบ้าง”

“ก็มีเเต่พวกนี้อะพี่..เอาอันไหนอะ”มันว่าเเล้วชี้มือไปด้านหลังของมัน

“งั้นเอาอะไรก็ได้มาอันหนึ่ง เร็ว”

“...ทั้งหมด 430 บาทครับ”


ผมรีบส่งเงินให้มันไปก่อนจะรีบหยิบซองบุหรี่นั้นใส่กระเป๋ากางเกงไป  ถึงจะบอกกับไอ้คุณไปว่าจะเลิกเเล้ว เเต่จะให้เลิกหักดิบเลยมันก็ยากสำหรับคนที่ปากว่างเมื่อไรก็มักจะเอามาสูบเเบบผมไง….ยังไงก็ขอเวลาหน่อยเเล้วกัน


เเล้วจะรีบเลิกให้นะเเมว...เเต่วันนี้กูขอก่อน --


พอรับเงินทอนมาเเล้วผมก็รีบเดินออกมาหาไอ้คุณที่ยืนรออยู่ด้านนอก พยายามทำตัวปกติเพื่อไม่ให้มันสงสัยที่สุด


“เรียบร้อยยัง”ผมทักออกไป เพื่อให้ไอ้คุณมันไม่สงสัย

“เรียบร้อยเเล้ว...ไหนเอาบิลมาดูสิว่ามึงเเอบซื้อมาอีกหรือเปล่า”...อ้าว ทำไมคราวนี้ฉลาดล่ะเเมว-*-

“มึงนี่ก็...กูจะซื้อมาให้มึงปาทิ้งอีกทำห่าอะไรเล่า-*-”ผมรีบคว้าคอของมันมาจับเอาไว้เเล้วออกเเรงดันให้มันเดินนำกลับไปที่รถก่อนเลย ถึงเเม้ตอนเเรกเเมร่งจะฝืนๆไม่ยอมเดิน เเต่สุดท้ายก็ยอมเดินนำไปเเต่โดยดี


…..


การเดินทางในครั้งนี้ล่าช้าไปกว่าที่ผมคาดเอาไว้มาก จากตอนเเรกที่คิดไว้พวกเราน่าจะมาถึงประมาณ 5 โมงเย็น เเต่เพราะวันนี้รถติดมาก ผมกับไอ้คุณเลยมาถึงที่โรงเเรมกันตอน 6โมงเย็น


“นี้กุญเเจห้องพักนะคะ...ห้อง11021 ค่ะ”ผมรับกุญเเจห้องเเละคีย์การ์ดมาจากพนักงานของโรงเเรม

“ไป ขึ้นห้อง”เเล้วจึงหันมาหาไอ้คุณที่ยืนกินขนมขบเคี้ยวของมันอยู่ข้างๆ


เเดกเเล้วเอาไปไว้ตรงไหนหมดว่ะ--?


เเดกยั่งกับยัดนุ่นเเต่เสือกไม่อ้วน-*-


“หิวเเล้วอะ”คุณมันหันมาบอกผมทั้งๆที่มันก็ยังคงเคี้ยวขนมอยู่ในปากอยู่เเบบนั้น

“...เอาของไปเก็บก่อน เเล้วค่อยออกไปเดินหาอะไรกินที่ตลาดนัด”

“ก็ด่ะ”มันยอมทำตามอย่างว่าง่าย เเล้วยังอาสาที่จะเอาเสื้อผ้าในกระเป๋าใส่ตู้เสื้อผ้าให้อีกด้วย


ผมยืนมองไอ้คุณที่กำลังเอาข้าวของออกมาจากกระเป๋า โดยมันเอาพวกของใช้ต่างๆไปวางไว้บนโต๊ะเครื่องเเป้ง ส่วนเสื้อผ้ามันก็เอาไปใส่ไม้เเขวนเสื้อที่เขามีเอาไว้ให้อย่างคล่องเเค่ว


“เก่งขึ้นเยอะเลยนี่หว่า”

“เเน่อยู่เเล้ว”มันตอบออกมาเเบบนั้น เเล้วยิ้มออกมาจนเเก้มขาวๆของมันดูน่าหมั่นเขี้ยวไปหมด

“หึ งั้นก็เร็วๆ กูออกไปดูดบุ…”สัส! ลืมเลยว่าเเมร่งไม่รู้ว่าผมซื้อมาใหม่

“...ดูดอะไร--?!”ไอ้คุณมันหรี่ตามองผมอย่างจับผิด ก่อนที่มันจะลุกขึ้นยืนเเล้วเดินเข้ามาหา

“....”อึก! ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

“..ดูดอะไรเอ็ม!”

“ดูด…ดูดอะไรไม่มี”ผมรีบพูดออกไปเเต่ดูไอ้เเมวตัวเล็กนี้จะไม่ยอมเเพ้ง่ายๆ

“...ได้ ถ้ามึงไม่บอกก็ไม่ต้องออกไปไหนเเล้ว พรุ่งนี้กลับบ้านเลย เเล้วพอถึงบ้านกูจะเก็บเสื้อผ้ากลับบ้านป๊าบ้านม๊ากูด้วย!”คุณมันพูดออกมาเเบบนั้นเเล้วทำเสียงฮึดฮัดขัดใจ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งกอดอกอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าหงุดหงิด

“...ทำไมต้องทำเเบบนั้นว่ะ”

“ก็มึงไม่พูดความจริงกับกู”

“ความจริงอะไร”

“...มึงจะออกไปดูดอะไร? บุหรี่ใช่ไหม?! มึงเเอบซื้อมาเหรอ! เอามาเดี๋ยวนี้เลย!!”มันพูดออกมาเป็นชุด เเถมยังหันมาจ้องหน้าผมอย่างเอาเรื่อง

“...เออๆ กูยอมๆ”สุดท้ายพอเห็นท่าทางของมันเเล้วผมก็อดไม่ได้ที่จะต้องยอมหยิบบุหรี่ในกระเป๋ากางเกงให้มันไป


เฮ่อ...เออๆ เลิกก็เลิกว่ะ เลิกเเมร่งวันนี้เลย- -


“มึงเเอบไปซื้อมาจริงด้วย!”

“เออๆ กูจะเลิกเเล้ว”ผมตอบมันไปอย่างช่วยไม่ได้

“...เเน่ใจ!”

“...เเน่”

“เเน่ใจ!!”มันถามย้ำอีกครั้ง เเล้วทำหน้าประหนึ่งว่าถ้าผมไม่ยอมมัน มันจะกลับไปอยู่บ้านป๊าบ้านม๊ามันจริงๆ

“เเน่จ๊ะ-_-“

“ดีมาก^^”เเล้วมันก็ยิ้มออกมาจนตาเเทบเป็นสระอิ  ทั้งๆที่เมื่อกี้เเมร่งพึ่งจะทำหน้าโหดใส่ผมอยู่


เฮ่อ...มีเมียเด็กต้องตามใจใช่ไหมครับ?




BY : ลั้น ลา

ความคิดเห็น