Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 42 : งานเลี้ยงต้อนรับ

ชื่อตอน : Part 42 : งานเลี้ยงต้อนรับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2562 22:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 42 : งานเลี้ยงต้อนรับ
แบบอักษร

ร่างเปลือยของทศกัณฐ์โอบกอดร่างบางไว้หลังจากได้ปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้นออกมาแล้ว แผ่นหลังบางของภีมพลซ้อนทับกับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ

“อยู่เฉย ๆ ได้มั้ยวะ?!” ร่างบางปัดมือของคนข้างหลังที่ลูบไล้ไปทั่วแผงอกแบนราบ ฝ่ามือใหญ่มาหยุดอยู่ที่ตุ่มไตสีชมพูใช้ปลายนิ้วเรียวเขี่ยขยี้ขยำไปมา

“อืมม...พอแล้ว อย่าขยี้” ภีมพลดึงมือใหญ่ออกแต่คนข้างหลังกลับดันส่วนที่เพิ่งสงบกระแทกบั้นท้ายนุ่มเบา ๆ ก่อนยันร่างสูงใหญ่ขึ้นมาคร่อมร่างบางไว้อีกครั้งดวงตาเฉียบคมจ้องมองร่างบางอย่างมีความหมาย

“หยุดเลย!” ฝ่ามือบางปิดเข้าที่ริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังจะประกบจูบลงมา

“ทำไมละ?” ทศกัณฐ์จับมือบางขึ้นมาจูบแทนด้วยแววตาอ้อนวอน

“วันเสาร์นี้มีเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาฝึกงาน” ภีมพลรีบเปลี่ยนเรื่องพูดก่อนที่คนข้างบนจะทำอะไรไปมากกว่านี้

“อืม...ใช่แล้วทำไม?” ทศกัณฐ์นิ่งไปก่อนจะตอบรับคนที่อยู่ข้างล่างที่มีสีหน้าไม่พอใจ ดวงตากลมโตมองเขาอย่างขุ่นเคือง

“ทำไมพี่ไม่บอกผม พี่ตะวันก็ด้วย”

“บอกทำไม ก็นายไม่จำเป็นต้องไปนี่”

“ได้ไง?! ผมก็นักศึกษาฝึกงานนะทำไมจะไปไม่ได้ละ” ร่างบางเริ่มโวยวายขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ

“ฉันไม่ให้ไป” ทศกัณฐ์ออกคำสั่งกับคนเอาแต่ใจ

“แต่ผมจะไป!” ภีมพลผู้ที่ไม่เกรงกลัวใครพูดใส่หน้ายักษ์ร้าย ก่อนคว่ำหน้าจมหายไปในหมอนใบใหญ่ ทศกัณฐ์ถอนหายใจทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ ดึงร่างบางที่มีอาการขัดขืนมานอนกอดไว้แทน


..........


คืนวันเสาร์ :

“เฮ้ยย..ไอ้ภีมถึงไหนแล้วมึง?” เสียงธาวินโทรถามเพื่อนรักที่ไม่ได้มาคลับที่ใช้จัดงานเลี้ยงพร้อมกับเขา

ท้ายที่สุดแล้วทศกัณฐ์ก็ใจอ่อนยอมให้ภีมพลผู้เอาแต่ใจมางานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาฝึกงานจนได้ แต่มีข้อแม้ว่าต้องมาและกลับกับเขาเท่านั้น ร่างบางไม่เต็มใจแต่เพราะอยากจะสนุกกับเพื่อนก็เลยต้องยอมทำตามที่ยักษ์ร้ายบอก

“กูอยู่หน้าคลับแล้ว..กำลังจะเข้าไป” ภีมพลบอกกับปลายสายที่โทรเข้ามา

สถานที่จัดงานคือ Big Giant Club ที่ทศกัณฐ์เป็นเจ้าของและเป็นสถานที่เที่ยวประจำของภีมพลและธาวินกับเพื่อน ๆ คนตัวสูงลงทุนปิดสถานบันเทิงเพื่อให้ร่างบางมางานเลี้ยง ทั้งที่จริงแล้วเขาตั้งใจจะปิดแค่ครึ่งเดียวเพื่อเลี้ยงนักศึกษาฝึกงานเท่านั้น

ภายในงานแสงสีและดีเจกำลังเปิดเพลงเต้นกันอย่างเมามันส์เหมือนวันปกติ นักศึกษาดื่มกินและเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน ทันทีที่กลุ่มของภีมพลก้าวเข้ามาด้านใน การ์ดที่ยืนคุมอยู่ด้านหน้าโค้งคำนับต้อนรับอย่างสุภาพ ทุกสายตาหันมาจับจ้องที่ทศกัณฐ์ผู้สูงสง่าน่าเกรงขามที่เดินเคียงคู่มากับชายหนุ่มหล่อหน้าหวานและเลขาหน้าหล่อมาดนิ่ง การแต่งกายที่ไม่เป็นทางการช่วยดึงเสน่ห์ของพวกเขาออกมาจนผู้คนในคลับไม่สามารถละสายตาจากพวกเขาได้

เป็นครั้งแรกที่ทศกัณฐ์กับตะวันมาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาฝึกงาน เป็นเพราะปีนี้มีภีมพลเด็กหนุ่มที่เขาสนใจเข้ามาฝึกงานที่บริษัทโดยบังเอิญ หรือให้พูดตรง ๆ ก็คือตามมาเฝ้าร่างบางนั่นเอง

ผู้ดูแลคลับเดินนำคนทั้งหมดมาตรงโซนวีไอพีที่จัดเตรียมไว้บนชั้นสอง เป็นมุมที่สามารถมองลงมาเห็นพื้นที่ด้านล่างได้ทั้งหมด

“นายมางานแบบนี้กับเขาด้วยหรอ? แปลกชะมัด”

“ผมน่าจะเป็นฝ่ายถามพี่มากกว่านะครับ”

แทนไทที่นั่งอยู่ก่อนกับภูริลุกขึ้นทักทายทศกัณฐ์ ตัวเขาเองก็เหมือนกันปกติไม่เคยมางานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาฝึกงานเลย

“ช่างฉันเถอะน่า” แทนไทพูดอย่างมีอารมณ์ทิ้งตัวลงนั่งที่เดิม

ทศกัณฐ์เดินอ้อมเข้ามานั่งตรงกลางโซฟาแบบครึ่งวงกลมติดกับแทนไท โดยมีตะวันเดินมานั่งขนาบข้างคนตัวสูง ภีมพลที่ยังยืนอยู่เหลือบตามองเจ้านายกับเลขาหนุ่มที่นั่งตัวติดกัน ‘ถ้าจะเบียดขนาดนี้ ไม่นั่งตักกันไปเลยวะ’ เขาแอบคิดในใจ

“นั่งสิ” ทศกัณฐ์สั่งร่างบางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ โต๊ะ

“น้องภีมมานั่งข้าง ๆ พี่ก็ได้นะ” ภูริขยับตัวเพื่อให้ภีมพลมานั่งข้างเขา

“ไม่เป็นไรภูริ ให้เขานั่งข้างตะวันก็ได้” ทศกัณฐ์บอกกับภูริแต่สายตากลับจ้องไปที่ร่างบางอย่างไม่พอใจ

“ไอ้ภีม! มาแล้วทำไมไม่ลงไปข้างล่างวะ? เพื่อน ๆ รออยู่” ธาวินที่ขึ้นมาตามภีมพลตะโกนขัดจังหวะการสนทนาของทุกคน เขาเอืิ้อมไปคว้ามือของภีมพลไว้เพื่อจูงลงไปชั้นล่าง ยักษ์ร้ายที่มองอยู่ถึงกับหน้าบึ้งจ้องไปที่ทั้งสองคนหน้านิ่ง

“อ้าว...คุณแทน..พี่ภู..มาด้วยหรือครับไม่เห็นบอกกันบ้างเลย” คนตัวสูงหันไปทักทายผู้บริหารประจำแผนก สายตาคมของเขาเหลือบมองไปที่คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างทศกัณฐ์ เสื้อยืดคอกว้างและลึกจนเผยให้เห็นแผ่นอกขาวซีดถึงจะสวมสูทลำลองทับไว้แต่ก็ยังดูยั่วยวนอยู่ดี สายตาของธาวินทำแทนไทมีอาการประหม่าขึ้นมา คนตัวเล็กถึงกับต้องรวบเสื้อสูทเข้ามาปิดอกบางไว้ทันที

“คุณแทนหนาวหรือครับ” ภูริเห็นแทนไทที่มีปฏิกิริยาเปลี่ยนไปถามขึ้น

“ปะ..เปล่าไม่มีอะไร” เขาหลุบตามองต่ำเพื่อหลบสายตาของธาวิน

“ไอ้วิน! มองอะไรวะ” ภีมพลตบไหล่เพื่อนที่ยืนนิ่งจนเขาหลุดจากภวังค์

“เปล่าโว้ย! เออ..คุณทศ ผมขอเอาตัวไปภีมลงไปข้างล่างก่อนนะครับเพื่อน ๆ รออยู่ ตรงนี้เป็นที่นั่งของผู้บริหารผมเกรงว่าจะไม่เหมาะสม” ธาวินดึงมือเพื่อนให้ตามลงไปข้างล่างทั้งที่สายตาของภีมพลยังจับจ้องอยู่กับทศกัณฐ์

“พี่ภีม..มาที่นี่ได้ยังไงคะ?” เสียงหวานใสของสาวน้อยหน้าตาสะสวยทักทายชายหนุ่มด้วยความดีใจ สองมือเล็ก ๆ คล้องแขนภีมพลไว้ราวกับเป็นเจ้าของชายหนุ่มหน้าหวาน



::::::::::

ความคิดเห็น